Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Линкольнширдегі ауыл және азаматтық приход, Англия. Линкольнширдегі ауыл.
Village and civil parish in Lincolnshire, England
a village in Lincolnshire
Саттон Бридж – Линкольнширдің Оңтүстік Голландия ауданында орналасқан ауыл және азаматтық приход. Ол A17 тас жолында, Висбехтен солтүстікке қарай 7 миль (11 км), ал Кингс-Линнен батысқа қарай 9 миль (14 км) қашықтықта жатыр. Ауылға Нене өзенінің батыс жағасындағы сауда порты және оның үстінен салынып, айналатын көпір кіреді. Сонымен қатар, приходқа ауылдан солтүстікке қарай 3 миль (5 км) жерде орналасқан 19 ғасырға жататын екі маяк та кіреді.
Sutton Bridge is a village and civil parish in the South Holland district of Lincolnshire, England. It is situated on the A17 road, 7 mile (11 km) north from Wisbech and 9 mile (14 km) west from King's Lynn. The village includes a commercial dock on the west bank of the River Nene over which spans a swing bridge, and the parish, two 19th century lighthouses 3 mile (5 km) to the north from the village on the Nene.
География
Ауыл Линкольнширдің оңтүстік-шығысында Норфолк және Кембриджшир округтерінің шекарасына өте жақын орналасқан. Парфюмериялық шекарасы шығыста, Уош жанында, Террингтон Сент-Клемент және Норфолкпен кездеседі. A17 жолынан солтүстікке қарай бір шақырымда Уолпол Кросс Кизбен шектеседі. Кинг Джон Банкте A17 жолын кесіп өтеді, Уолполмен қосады. Солтүстік деңгейлі бас дренаж Нене өзенімен тоғысқан жерде, Нене өзенімен солтүстікке қарай ағып, Тидд Сент-Мэримен (Линкольншир) кездеседі. Оңтүстік Голландия көпірінен Оңтүстік Голландияның бас дренажымен батысқа қарай Оңтүстік Голландия лоджасына дейін созылады, онда Кішкентай Саттонмен кездеседі, содан кейін ауруханалық жолмен солтүстікке қарай жүреді, A17 жолын кесіп өтеді, онда тіреулер айналма жолды кесіп өтеді. Бұрынғы A17 жолының жанында ірі Premier Foods зауыты орналасқан. Мейз фермасында Лонг Саттонмен қысқаша кездесіп, содан кейін Луттонмен қосады. Луттон Лим арқылы Олд Лим фермасына дейін шығысқа қарай созылады. Саттон Бридж және айналасындағы аймақтарда соңғы кезде, әсіресе Ұлыбританияның оңтүстік бөлігінен көптеген жаңа тұрғындар қоныстанды. Бұл тұрғын үй құрылысы мен жаңарту жоспарларын дамытуға ықпал етті. 1999 жылы 790 МВт газбен жұмыс істейтін Саттон Бридж электр станциясы ашылды, ол Ұлыбританияның Ұлттық желісіне электр энергиясын жеткізеді. Ол Nene өзеніне жақын Centenary Way көшесінде орналасқан.
The village lies very close to the county borders of both Norfolk and Cambridgeshire in the extreme south east of Lincolnshire. The parish boundary to the east, next to the Wash, meets Terrington St Clement and Norfolk. A mile north of the A17, it meets Walpole Cross Keys. At King John Bank it crosses the A17, meeting Walpole. At the junction of the North Level Main Drain with the River Nene, it follows the Nene northwards, meeting Tydd St Mary (Lincolnshire). At South Holland Bridge it follows South Holland Main Drain westwards to South Holland Lodge, where it meets Little Sutton, and follows Hospital Drove northwards, crossing the A17 where the pylons cross the bypass. It crosses the former A17 next to the large Premier Foods factory. At Maze Farm it briefly meets Long Sutton then meets Lutton. It follows the Lutton Leam eastwards through Old Leam Farm. Sutton Bridge and the surrounding area has recently seen an influx of new residents, mostly from the southern part of the United Kingdom. This has resulted in a healthy housing construction and improvement plan. In 1999, Sutton Bridge Power Station, a 790 MW gas fired power station that feeds electricity into the UK's National Grid was opened, it is situated on Centenary Way, close to the River Nene.
Тарих
19 ғасырдың басындағы ауыл бірнеше шаруа үйлері мен коттедждерден тұрды, олар негізгі жол қызметін атқаратын жол бойында шашырап жатқандай еді. Патшалық шіркеу Әулие Мәтінге арналған және Линкольнширдегі жалғыз кремний шіркеуі.
The early 19th century village consisted of a few farmhouses and cottages straggled along the track which passed for a main road. The parish church is dedicated to St Matthew, and is the only flint church in Lincolnshire.
Саздықтар
Шығысқа және солтүстікке қарай кең, жылдам ағып жатқан саздықтар жатыр, ол Крос-Кейс-Ваш деп аталады, және оның ішінде Нене өзені (алдында Уэллстрим деп аталған) теңізге қарай иреліп ағып шығады. Бұл аймақтың барлығы құм мен лайдан тұрады, су жаңа арналар жасағанда олар үнемі өзгеріп отырады. Линкольншир мен Норфолк арасындағы сазды даладан өтетін жол төмен су кезінде ғана өтілуге қолайлы болды, сондықтан қауіпсіз өту үшін жол көрсетуші қажет еді. Мал, саяхатшылар, арбалар мен кареталар саздың жұмсақ құмына батып жоғалып кеткен. 16 ғасырда Лонг Саттон мен Саттон көпірі арасындағы сағаны мелиорациялау басталғаннан бері, "Уош Хаус" (қазіргі "Бридж Отель") қауіпті жолдан өтудің бастамасы болды, және жалпы саяхатшыларға, сондай-ақ малшыларға және олардың мал тобына – сиырларға, қойларға немесе үйректерге қауіпсіз өтуге көмектесу үшін жол көрсетушілерді жалдауға болады.
Stretching to the east and north was a vast, fast flowing expanse of marshes known as Cross Keys Wash, through which the River Nene (earlier, the Wellstream) wound its way to the sea. The whole area is composed of sand and silt, shifting regularly as the water cut new channels. The track across the marshes between Lincolnshire and Norfolk was passable at low water and needed a guide for a safe passage. Livestock, travellers, wagons and coaches were lost into the quicksand of the marshes. Since reclamation began in the 16th century of the estuary between Long Sutton and Sutton Bridge, The Wash House (now the Bridge Hotel) marked the start of the safe track and it was possible to hire guides to help the general travellers and also the drovers with their herds of cattle, flocks of sheep or geese safely over the marsh.
Король Джонның Тақ зергерлік бұйымдарын жоғалтуы
Қазіргі замандағы деректерде 12 қазан күні 1216 жылы король Джонның таж киімдері мен басқа да құнды мүліктері батпақ жерде жоғалып кеткені жазылған. Бұл оқиға оның әскерінің жылқымен тартылған жүк керуені Бишоп Линннен (қазіргі Кингс Линн) Слифордқа жол тартқанда, Wellstream өзенінің аузынан өтуге тырысқанда, бағытшысыз, орын алған. Джон Бишоп Линнен шығар алдында Висбех арқылы Эли аралынан өтудің қауіпсіз жолын таңдаған сияқты. Жүк керуенінің жолы тек төмен суда ғана қолданылуы мүмкін болды. Жылқымен тартылған вагоннар келе жатқан толқын немесе су тасқыны үшін тым баяу жылжыды, көпшілігі жоғалып, тек бірнеше адам ғана аман қалды. Король бір аптадан кейін дизентериядан қайтыс болды, ал таққа оның 9 жасар ұлы Генрих III отырды. Оқиға орны әдетте Саттон көпірінің жанында, Нене өзенінде болған деп есептеледі. Өзеннің атауы 17 ғасырда Ұлы Уз өзенінің бағытын өзгерту нәтижесінде өзгерді, ал Бишоп Линн Генрих VIII-нің Англия шіркеуін реформалауының нәтижесінде Кингс Линн аталды. 20 ғасырдың басында Саттон көпірі мен Висбех арасындағы 16 шақырымдық қайта қалпына келтірілген жерде король Джонның ұзақ уақыттан бері жоғалған қазынасының нақты орнын табу үшін бірнеше жеке қаржыландырылған археологиялық экспедициялар жасалды. Fen Research Ltd. бас кеңсесінен, Уолпол Сент-Питердегі Dovecote шаруашылығында орналасқан, король Джонның қазынасын іздеу үшін арнайы құрылған компаниядан магниттік вариометр сияқты қазіргі заманғы ғылыми құралдар қолданылды.
It was recorded by contemporary chroniclers that on 12 October 1216 King John's crown jewels and other valuable crown possessions were lost in marshland when the horse drawn baggage train of his army, in passing from Bishop's Lynn (now King's Lynn) en route to Sleaford, attempted to cross the causeway and ford across the mouth of the Wellstream without a guide. John, on departing from Bishop's Lynn, had apparently chosen the safer route via Wisbech in the Isle of Ely. The baggage train route was usable only at low tide. The horse drawn wagons moved too slowly for the incoming tide or flood tide, and most were lost with only a few men surviving. The king died a week later of dysentery, and was succeeded to the throne by his 9 year old son, Henry III. The location of the incident is usually supposed to be somewhere near the site of Sutton Bridge, on the River Nene. The name of the river changed as a result of the redirection of the Great Ouse during the 17th century, and Bishop's Lynn became King's Lynn as a result of Henry VIII's rearrangement of the English Church. During the early part of the 20th century, several privately sponsored archaeological attempts were made to discover the exact location of King John's long lost treasure, on 10 mile (16 km) of reclaimed land between Sutton Bridge and Wisbech. Modern scientific equipment, such as the magnetic variometer method were implemented, from the headquarters of Fen Research Ltd., located at Dovecote Farm in Walpole St. Peter, which had been purposely formed to search for King John's treasure.
Теміржол
Бірінші темір жол 1862 жылы Саттон Бридж темір жол станциясымен ауылға жетті. Темір жолдардың жұмыс істеуі кемелер өзенді пайдаланып жүргенде мәселе тудырды. Екі жақ арасында радиобайланыс болмағандықтан, кеме жақындап келе жатқаны туралы хабар көру арқылы берілетін ескертуге тәуелді болды.
The first railway reached the village in 1862 with Sutton Bridge railway station. The actual operation of the railways caused problems when ships were using the river. With no radio communication between the two, news of the approaching ship depended on visual warning.
Ұлы соғыс
1914-1918 жылдары өз елі үшін қаза тапқандарға арналған соғыс ескерткіші Сент-Мэтью шіркеуінің қорымында орнатылды. Соғыс ескерткіштері онлайн сайтында ескерткіште 48 ер адамның есімі жазылған, сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғысының қатысушыларының есімдері де бар.
A war memorial to those who gave their lives for their country 1914 1918 was erected in the churchyard of St Matthew's church. The war memorials online website states that the names of 48 men are inscribed on the memorial and also those from the Second World War.
Порт Саттон көпірі
Саттон-Бридж док заңы 1875 жылы қабылданды. Бұл док құрылысын және қажетті басқа жұмыстарды, соның ішінде докты қолданыстағы теміржолға қосуды бекітті. Сулы док өзеннен шлюз арқылы салынуы тиіс болды, шығыс жағында ұзын ағаштан жасалған пирспен. Батыс жағында көмірді көтеруге арналған гидравликалық лифтімен жабдықталған көмір пирсі болуы керек еді. Док қақпаларының салмағы 35 тоннаны құрады, ал док кіреберісін салуға 1,5 миллион кірпіш жұмсалды. Док өзі жерді алып жатты және топырақ қазылды. Алғашқы қазылым 1878 жылдың 1 қаңтарында жасалды. Жұмысқа 100 адам, 50 жылқы және арба, 1 булы дренаж және бірнеше баржа жұмылдырылды. Жұмыс аяқталды және алғашқы кеме (SS Garland) 14 мамыр 1881 жылы докқа кірді, ол Уисбектің English мырзаларына арналған 1200 тонна жүк тасымалдады. Док кіреберісінің тереңдігі жеткіліксіз болғандықтан, кеме докқа кірмес бұрын жүгінің бір бөлігін түсіруге мәжбүр болды. Алайда, Pendennis және Isle of Ely буксирлерінің көмегімен ол докқа жүзіп кірді. Келесі аптада тағы төрт кеме докты пайдаланды. Ресми ашылу 29 маусымда үлкен мерекелік шаралармен жоспарланған, бірақ 9 маусымда шлюздің оңтүстік-батыс бұрышындағы жердің бөлігі 10 футқа (3 метрге) шөгіп, бетон қабырғасы тіреусіз қалды. Сонымен қатар, солтүстік жағындағы шлюздің артқы жағындағы жердің жолағы да шөгіп, сорғыға пайдаланылған екі булы тракторды бірге алып кетті. Олар 3 метр тереңдіктегі лайға көмілді. Зардапты жою үшін қарқынды жұмыстар жүргізілді. Пойыз вагондарымен құм, лай, қиыршық, саз және әк тас құйылды, бірақ бәрі бекер болды. Келесі сейсенбіде доктың батыс жағындағы 152 метрлік бетон қабырғасы іргетасының ойылуына байланысты қисайды. Сәрсенбіде бетонның көп бөлігі жарылып, шөкті. Докта болған үш кеме де қиындықпен аман-есен шығып кетті. Көшіп жатқан лайға салынған бетонның үлкен салмағы және жеткіліксіз ағаш қадалардың болуы құлауға себеп болған сияқты. Докты құтқаруға жасалған әрекеттер тез арада нәтижесіз деп танылды және жоспардан бас тартты. Теміржол компаниясы үлкен шығынға ұшырады және Саттон-Бридж порты ретінде 100 жылдан астам уақытқа дамымай қалды. 1914 жылы құрылған Саттон-Бридж гольф клубы тасталған док алабының ішінде және айналасында орналасқан тоғыз тесікті гольф алабы болып табылады. Док қабырғаларының 15 фут биіктіктегі бетон бөліктері алаптың бір бөлігін құрайды. Қазіргі Порт-Саттон-Бридж 1987 жылы ашылды. Бұл 62 акрлық құрғақ жүк порты және қойма кешені. Порт 350 метрлік кемежаймен жабдықталған, онда төрт-бес кеме тоқтауы мүмкін, кемелердің максималды ұзындығы 120 метр, ені 17 метр. 5000 DWT дейінгі кемелерді, 6 метрлік су тереңдігімен көктемгі толу кезінде қабылдауға болады.
The Sutton Bridge Dock Act was passed in 1875. This authorised the construction of the dock and other necessary works, including connecting the dock to the existing railway. The wet dock was to be some by with a lock from the river of The length of the quayside was to be with a long timber jetty on the east side. On the west side was to be a coal jetty, equipped with a hydraulic lift to raise coal trucks to tip their loads into ships waiting beneath. The dock gates weighed 35 tons each and 1.5 million bricks were used in constructing the dock entrance. An area of was taken up by the dock itself and of soil were excavated. The first sod was cut on 1 January 1878 and 100 men, 50 horses and carts, 1 steam dredger and several barges were involved in the work. The work was completed and the first ship to enter the dock (SS Garland) did so on 14 May 1881, carrying 1200 tons of cargo destined for Messrs English of Wisbech. The excitement was spoilt somewhat as the dock entrance had not been dredged to a sufficient depth and the ship had to unload some of her cargo before entering the dock. However, towed by the tugs, Pendennis and the Isle of Ely, she floated into the dock. In the following week, four other ships used the dock. The official opening was planned for 29 June with great public festivities, however on 9 June part of the ground at the south west corner of the lock sank 10 feet (3 m), leaving the concrete facing unsupported. At the same time, a strip of earth at the back of the lock on the north side sank, carrying with it, two steam traction engines which had been used for pumping. They were buried 10 feet (3 m) deep in the silt. Frantic efforts were made to repair the damage. Trainloads of sand, silt, rubble, clay and limestone were poured into the gaps to no avail. On the following Tuesday 500 feet (152 m) of concrete facing on the opposite, west side of the dock itself were dislodged because the footings had been scoured away. On Wednesday, many more yards of the concrete cracked and subsided. All three ships which had been in the dock had got away safely with some difficulty. The great weight of concrete laid on shifting silt, together with inadequate timber piling would appear to have led to the collapse. Efforts to save the dock were soon seen to be futile and the plan was abandoned. The railway company lost a fortune and Sutton Bridge's growth as a port was halted for over 100 years. Sutton Bridge Golf Club, established in 1914, is a nine hole golf course in and around the abandoned dock basin. The concrete walls of the dock, some 15 feet high, form part of the course. The modern Port Sutton Bridge opened in 1987. It is a 62 acre dry cargo port and warehouse complex. The port provides a 350 metre long wharf accommodating between four and five vessels, with a maximum vessel length of 120 metres and 17 metre beam. Vessels up to 5000 DWT, with a draught of 6 metres can be accommodated at spring tide.
Айналатын көпір
Нене өзенін қиып өтетін айналмалы көпір ауылдың ерекше белгісі болып табылады. Қазіргі нұсқасы, Крос-Кейс көпірі деп белгілі, 1897 жылы 80 000 фунт стерлингке салынды және бұл өзен арқылы салынған үшінші көпір. Көпір бастапқыда екі мақсатта қолданылды, 1959 жылға дейін, теміржол жабылғанға дейін, автомобиль және пойыз қозғалысына қызмет етті. 1831 жылы ашылған алғашқы көпірді Джон Ренни Кенже және Томас Тельфорд Wash Embankment құрылысының аясында жобалады. Ол ағаш және құйма темірден жасалған, Лондонның танымал Тауэр көпірі сияқты ашылатын болды. Бірақ ол ыңғайсыз жерде орналасқан деп табылғандықтан, 1850 жылы Роберт Стивенсон жобалаған жаңа көпір ашылды. Екінші көпірдің орны алғашқы және қазіргі көпірдің арасында, шамамен ортасында болды. Бұл да айналмалы көпір болды және 1864 жылға дейін тек автомобильдер үшін пайдаланылды, содан кейін Мидленд теміржолы оны пойыз қозғалысы үшін де пайдалану құқығын алды. Қазіргі көпір салынып жатқанда, 1850 жылғы көпірді пойыз үшін пайдалануға болады деп үміттенгенмен, өзен басшылары екі көпірдің тым жақын орналасуы кеме жүрісі үшін қауіпті екенін шешті және оны бұзып тастады.
The swing bridge which spans the River Nene is a notable feature of the village and the current version, known as Cross Keys Bridge, was built in 1897 at a cost of £80,000 and is the third bridge to cross the river. The bridge was originally dual purpose, serving both road and rail traffic until 1959 when the railway closed. The first bridge, opened in 1831, was designed by John Rennie the Younger and Thomas Telford as part of the Wash Embankment works. It was of a timber and cast iron construction and opened up rather like London's famous Tower Bridge. However it was eventually found to be awkwardly sited and in 1850, its replacement designed by Robert Stephenson was opened. The position of the second bridge was approximately halfway between the original and the present day bridge. It was a swing bridge and was used only for road traffic until 1864 when the Midland Railway acquired powers to also use it for rail traffic. When the current bridge was constructed it was hoped that the 1850 bridge could be left in position for rail use but the river authorities decided that two bridges so close together constituted a hazard for shipping, and it was removed.
Маяктар
Нене өзенінің сағасының жағалауында 1831 жылы Нене өзенінің жаңа арнасының ашылуын еске алу үшін егіз маяктар салынды (Нене өзенінің комиссарларына Троица үйінің санкциясысыз маяктар мен белгілер орнатуға рұқсат берілді). Алайда, 1861 жылы ресми түрде хабарлама жасалды: «Олар ешқашан қолданылмаған және қажет деп саналмайды, себебі осы портта қолданылып жүрген жарықтандыру жүйесі қажетті барлық мақсаттарға толыққанды жауап береді». Көптеген адамдардың ойынша, олар жарық бермеген, бірақ шындығында, олар маяктар ретінде пайдаланылды, әйтсе де, түн бойы жарық берілмеді, өйткені кемелерді қорғауға арналған ешқандай жартас болған жоқ. Дегенмен, Нене өзені кеме қатынасы үшін әрдайым маңызды болды. Егер қараңғыда су көтерілсе, кемелерді құмды жағалаулардан өзенге бағыттау үшін, су көтерілуінен шамамен бір жарым сағат бұрын және кейін жарықтар қосылатын. Мұнаралар дөңгелек пішіндес, бірақ жоғарғы фонарь бөлімдері алтыбұрышты. Екі маяқтың да терезесі каналға қарап орналасқан. Әрқайсысының батыс жағалаудағы маякта солтүстік жағында, ал шығыс жағалаудағы маякта оңтүстік жағында жарты ай пішіндес терезесі бар. Егер кеме екі жақты жарықты көрсе, онда ол арнада емес екенін білдіреді. Бірақ тәжірибелі капитантар бұрылысты құмды жағалаулардан өту үшін жақтағы жарықтарды пайдаланып, оларды көріп, қайтадан жоғалтып, үшбұрыш бойынша бағытталды. Шығыс жағалаудағы маяк Сэр Питер Скотт маяғы деп аталады: Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын ол табиғатты зерттеуші және суретші Сэр Питер Скоттқа тиесілі болды. Ол Оуз жууларының үлкен бөлігін сатып алып, қазіргі Уайлдфул және ылғалды жерлер қорығының негізін қалады. Сондай-ақ, ол Пол Галликоның «Қар қаз: Дюнкерк тарихы» повесіне шабыт берді.
Twin lighthouses were built on the banks of the mouth of the River Nene in 1831, to commemorate the opening of the Nene outfall cut (the Commissioners of the Nene Outfall having been given permission to establish lighthouses and beacons without the sanction of Trinity House). In 1861, however, it was officially reported that 'they have never been used, nor are they considered at all necessary, as the system of lighting adopted in this port is found to answer all purposes required'. Contrary to belief these were lit and acted as lighthouses although they were not lit throughout the night, there being no rocks to protect ships from. The River Nene has however always been an important navigation for shipping and if a high tide occurred after dark, they were lit for approximately one and a half hours before and after high tide to guide ships through the sand banks and into the river. The towers are circular but the top lantern sections are hexagonal. Both have a circular window facing the channel entry. Each has in addition a half moon window to the north on the west bank lighthouse and to the south on the east bank lighthouse. A ship picking up either side light is not in the channel. The side lights would however be used by skilled pilots to triangulate their way through the twisting sand banks by picking them up and losing them. The East Bank Lighthouse is known as the Sir Peter Scott Lighthouse: before the Second World War it was inhabited by the naturalist and artist Sir Peter Scott who bought a large area of the Ouse Washes and established a nature reserve of what is now the Wildfowl and Wetlands Trust. It also inspired the setting for Paul Gallico's novella The Snow Goose: A Story of Dunkirk.
Соғыс уақытындағы Саттон көпірі
Саттон Бридж ауылы мен қауымдастығы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ұлттық маңызы бар қолдау көрсетті; ол Корольдік әуе күштерінің (RAF) әуеайлағы мен соғыс тұтқындары лагеріне орналасқан еді. Оның ең маңызды рөлі Саттон Бридж RAF-тің Орталық артиллерия мектебіне (CGS) айналғанда ойнады, ол RAF Fighter Command ұшқыштары мен RAF Bomber Command әуе артиллерияларын даярлады. Топ капитаны Аллан Райттың айтуынша, "Орталық артиллерия мектебі әлемдегі алғашқы мектеп болды". Бұл Саттон Бридж ауылының іргесінде, Нене өзеніне жақын, Крос-Кейз көпіріне таяу орналасқан сатып алынған шаруашылық жерлерде салынды. Р.А.F. жаттығу лагері Саттон Бридж жақсы орнығып, кеңейгеннен кейін No. 3 қаруландыру лагері Саттон Бридж деп аталды, соңынан жай ғана RAF Саттон Бридж болып өзгерді. 1937 жылы Саттон Бридж ауылы Империя күні өткізген ашық күніндегі әуе көрсетіліміне шамамен 5000 адамды тартты.
The village and community of Sutton Bridge played a supportive role of national importance during the Second World War; it was home to a Royal Air Force (RAF) airfield and prisoner of war camp. Its most pivotal role was when Sutton Bridge became the RAF's Central Gunnery School (CGS), training both fighter pilots from RAF Fighter Command and air gunners from RAF Bomber Command, and in the words of Group Captain Allan Wright "the Central Gunnery School itself was the first of its kind in the world". on acquired farmland bordering Sutton Bridge village, adjacent the River Nene, in close vicinity to Cross Keys Bridge. Becoming well established and expanded, R. A. F. Practice Camp Sutton Bridge was renamed to No. 3 Armament Training Camp Sutton Bridge and later simply RAF Sutton Bridge. In 1937, the village of Sutton Bridge also attracted some 5000 people to its open day flying display on Empire Day,
RAF Sutton Bridge британдық жауынгер ұшқыштарын ғана емес, RAF-тің достас елдерінен және шетелдік одақтас ұшқыштарын да даярлады, әсіресе поляк, чех және француз ұшқыштарын. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін RAF Sutton Bridge Vickers Wellington, Avro Lancaster және басқа да британдық жауынгер ұшақтарын металл терісі ретінде сатуға дайындау үшін пайдаланылды. Бүгінде RAF Sutton Bridge әуеайлағының шағын қалдықтары сақталған, 1958 жылы RAF Sutton Bridge жабылды, ал оның жері Ауыл шаруашылығы министрлігіне берілді және қазірде Картопты сату кеңесі оны Ұлыбританиядағы жетекші ауыл шаруашылығы тәжірибе станцияларының бірі ретінде пайдалануда. 1947 жылы Сент-Мэтью шіркеуінде RAF Sutton Bridge-де қызмет етіп, қаза тапқан достас елдердің және одақтас ұшқыштардың құрметіне ескерткіш орнатылды. Шіркеуде құрмет көрсету кітабы және соғыс қабірлерінен тұратын зират та бар. 1993 жылы Крос-Кейз көпірінің жанында RAF Sutton Bridge-де қызмет еткендердің барлығына арналған ескерткіш орнатылды, ал винт лопасы RAF Sutton Bridge-дегі апатқа ұшыраған Hawker Hurricane ұшағынан алынған. The Wash бойында орналасқан артиллериялық полигон RAF Holbeach Bombing Range ретінде сақталды және RAF Marham-ға қарасты болды, ол RAF және НАТО одақтас әуе күштері үшін жаттығу бомбалау полигоны ретінде әлі де қолданылуда.
RAF Sutton Bridge not only trained British combat pilots but also the RAF's commonwealth and foreign allied pilots, especially trainee Polish, Czech and French pilots. At the end of the Second World War, RAF Sutton Bridge was also used for dismantling aircraft such as the Vickers Wellington bomber, Avro Lancaster bomber and other British combat aircraft scheduled to be sold as scrap metal. Today, small remnants of RAF Sutton Bridge airfield exist, in 1958 RAF Sutton Bridge was closed, its land site transferred to the Ministry of Agriculture and continues to be used by the Potato Marketing Board as one of the UK's leading agricultural experiment stations. In 1947, a memorial in Saint Matthew's church was dedicated in memory of Commonwealth and Allied airmen who gave their lives whilst serving at RAF Sutton Bridge. The church also includes a Roll of Honour as well as a war grave cemetery. A memorial plinth mounted propeller blade situated at the side of Cross Keys Bridge was also erected in 1993 in memory of all that served at RAF Sutton Bridge; the propeller blade came from a crashed Hawker Hurricane that was based at RAF Sutton Bridge. The marshland gunnery range itself, located along The Wash, survived as RAF Holbeach Bombing Range becoming parented to RAF Marham, it continues active service as a practice bombing range for the RAF as well as NATO allied air forces.
Дамбаларды бұзатын шабуыл 1943 жыл
1943 жылдың басында Саттон көпірі мен Крос-Кейс көпірі RAF Скамптонның 617 эскадрильясы Operation Chastise (легендарлы Dam Busters рейді) үшін қажетті төмен қабаттағы ұшуды жаттығу үшін пайдаланылды. Миссияны 1937 жылдың жазында RAF Sutton Bridge-тегі жоғары деңгейдегі оқудан өткен және Саттон Бридж ауылымен таныс командир Гай Гибсон басқарды. RAF сержанты Джордж (Джонни) Джонсон DFM, Джо Маккарти басқаратын ED825/AJ T нөміріндегі Lancaster бомбалаушысының бортындағы нысана көруші, Сорп бөгетіне 30 фут биіктіктен шабуыл жасады. Ол Саттон Бридж ауылында көпірге жақын Нене өзенін кесіп өтетін электр сымдары бар екенін айтады. Төмен қабаттағы ұшу дағдыларын жетілдіру үшін олар Lancaster ұшақтарымен электр сымдарының астынан ұшып, Крос-Кейс көпірінен асып өтуді үнемі жаттықтырды, әр жолы көпірге бірнеше фут қана жақын ұшып өтетін. Ұлыбританиядағы көптеген неміс әскери тұтқындары ауыл шаруашылығында жұмыс күші ретінде пайдаланылды. Бұл Женева конвенциясының 27–32-баптарының шегінде деп түсіндірілсе де, Ұлыбританияда пікірталас тудырды. Бұқаралық ақпарат құралдары мен Парламентте «құлдық еңбек» сияқты сөздер жиі қолданылды (Батыс Одақтастарының әскери тұтқындарға қатысты қарым-қатынасын қараңыз). Саттон Бридж әскери тұтқындар лагеріне 250-ге дейін тұтқынды қабылдауға арналған, ол ағаш казармалар мен Nissen шатырларынан тұрды. Лагерьдегі тұрмыс жағдайы мен мүмкіндіктер ең нашар болды, соғыс аяқталғаннан кейін ғана электр жарығы мен жылыту пештері орнатылды. 1948 жылдың 28 тамызында Халықаралық Қызыл Крест комитетінің ресми тексеру сапары кезінде Саттон Бридж әскери тұтқындар лагеріндегі тұтқындардың жағдайы бұрынғы сапардан бері айтарлықтай жақсарғаны хабарланды. Сол кезде лагерьде 160 неміс Вермахты әскери тұтқыны орналасқан, электр жарығы мен көмірмен жылыту пештері тұтқындардың жатақханасына орнатылған, әр жатақханада 8-ден 14-ке дейін бір орындық төсектер, құлыпталатын шкафтар орнатылған және әжетхана кабиналарына есіктер қойылған. Тұтқындардың жергілікті шаруашылықта жұмыс істеуі және соғыс аяқталғаннан кейін отанына қайтуын күтуі Саттон Бридж қауымдастығының өміріне әдеттегі жағдайға айналды (қараңыз: Тұтқындықта болудың аяқталуы, келісімсіз капитуляция). 1948 жылдың соңы мен 1949 жылдың басында тұтқындықтан ресми түрде босатылған бірнеше бұрынғы әскери тұтқындар жергілікті жұмыспен қамтамасыз етіліп, жергілікті қауымдастықта қоныстанды. Саттон Бридж 1950-ші жылдардың басына дейін, отанына қайтуын күтіп тұрған немесе жергілікті жұмыспен қамтамасыз етуді таңдаған бірнеше бұрынғы әскери тұтқындар үшін пансионат ретінде жұмыс істеді, олар Саттон Бридждің ішінде және айналасындағы қолайлы жергілікті тұрғын үйлерге көшіп кеткенше. Саттон Бридж әскери тұтқындар лагерінің қалдықтары (орналасқан жері: ) және оның ғимараттары 1970-1980 жылдардың соңына дейін көрінеді.
During the early part of 1943 Sutton Bridge and Cross Keys Bridge was used by 617 Squadron from RAF Scampton to practice their low level flying needed for Operation Chastise (the legendary Dam Busters raid). The mission was led by commanding officer Guy Gibson, who was familiar with the village of Sutton Bridge having participated in advanced training at RAF Sutton Bridge during the summer of 1937. RAF Sergeant George (Johnny) Johnson DFM, Bomb Aimer on board Lancaster bomber ED825/AJ T commanded by Joe McCarthy that attacked the Sorpe Dam from a height of just 30 feet, recounts that in the village of Sutton Bridge there were electric cables that cross the River Nene just before the bridge itself and to hone their low level flying skills they would regularly practice flying the Lancasters under the electric cables and skim up over Cross Keys Bridge, missing the bridge itself by only a few feet each time. Many German POWs throughout the UK were used as a labour force in agriculture and although interpreted as within the confines of Articles 27–32 of the Geneva Convention (1929), it caused debate in the UK; words such as "slave labour" was increasingly used in the media and in the House of Commons (see Treatment of POWs by the Western Allies). The Sutton Bridge POW camp was designed to hold up to 250 POWs, consisting of wooden barracks and Nissen huts. Living conditions and facilities at the camp were sparse at best, with no electric lighting nor heating stoves until well after the War had ended. On 28 August 1948, an official inspection visit by the International Committee of the Red Cross reported prisoner conditions at Sutton Bridge POW Camp had improved significantly since their previous visit; 160 German Wehrmacht POWs were at that time interned in the camp quasi hostel, electric lighting and coal heating stoves had found their way into the POW accommodation, each dormitory contained between 8 and 14 single beds, lockable lockers had just been delivered and doors had been fitted to toilet cubicles. The interned POWs became a familiar part of Sutton Bridge community life while working the local farmland during their years of captivity and long after the war ended awaiting their repatriation (see Termination of captivity, unconditional surrender without armistice). On being formally discharged from captivity that finally occurred in late 1948 and early 1949, the few ex POWs who remained in local employment sponsorship settled in the local community. Sutton Bridge continued to function as a boarding camp well into the early 1950s for some billeted ex POWs who were either still awaiting repatriation or had elected to remain settled in local employment, until vacating to suitable local dwellings in and around Sutton Bridge. Remnants of Sutton Bridge POW camp site (location at: ) and its buildings remained visible until the late 1970s–80s.