Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джордж Фредерик Баркер (1835 жылы 14 шілдеде Чарльзтаунда, Массачусетс штаты 1910 жылы 24 мамырда) - американдық дәрігер және ғалым. Ол 1858 жылы Йель ғылыми мектебін бітірген. Ол 1858 - 1859 және 1860 - 1861 жылдары Гарвард медицина мектебінде химиялық ассистент, Уитон (Иллинойс) колледжінде химия және геология профессоры болды. 1864 жылы ол Пенсильванияның Батыс университетінде, қазір Питтсбург университеті деп аталатын, жаратылыстану ғылымдарының профессоры болды. Ол сол жерде электр жарығын шығару үшін эксперименттер жүргізді. Кейін ол Йель университетіне физиологиялық химия және токсикология профессоры болып, кейіннен 1879-1900 жылдары Пенсильвания университетінде физика профессоры болды, ол эмиритус профессоры болды. Ол 1879 жылы Америка ғылымды дамыту қауымдастығының президенті; Америка химиялық қоғамының президенті; Америка философиялық қоғамының вице-президенті (1873 жылы сайланды); Америка Құрама Штаттарының электр комиссиясының мүшесі; және бірнеше жыл бойы американдық ғылым журналының редакторы. Ол көптеген қалаларда дәріс оқыды және "Элементар химияның мәтін кітабы" (1870); "Физика" (1892) және басқа да кітаптар жазды. 1940 жылы екі жүз жылдық мерейтойына жарияланған Пенсильвания университетінің тарихында тарихшы Эдвард Поттс Чейни әйелдердің университетке бірте-бірте кіруін еске алды, бастапқыда тек аудиторлар ретінде, және Чейнидің өзі куә болғандай, "физика туралы дәрістерде 1881 жылы екі жас әйел алыс бұрышта жайбарақат отырды, ал профессор Баркер электр жарығы мен телефонның жаңа өнертабыстарын сипаттады".
George Frederick Barker (July 14, 1835, in Charlestown, Massachusetts – May 24, 1910) was an American physician and scientist. He graduated from the Yale Scientific School in 1858. He was successively chemical assistant in Harvard Medical School in 1858–1859 and 1860–1861, professor of chemistry and geology in Wheaton (Ill.) College. In 1864 he became the Professor of Natural Science at the Western University of Pennsylvania, now known as the University of Pittsburgh, where he undertook experiments to produce electric light by passing the current through a resisting filament which he claimed was "the first steady electric light generated in Pittsburgh, if not in the country". He subsequently went to Yale as a professor of physiological chemistry and toxicology, and later was a professor of physics at the University of Pennsylvania, in 1879–1900, when he became emeritus professor. He served as president of the American Association for the Advancement of Science in 1879; president of the American Chemical Society; vice president of the American Philosophical Society (elected 1873) for 10 years; a member of the United States Electrical Commission; and for several years an associate editor of the American Journal of Science. He lectured in many cities and wrote a Text Book of Elementary Chemistry (1870); a Physics (1892); and more. In a history of the University of Pennsylvania published upon its bicentennial in 1940, the historian Edward Potts Cheyney recalled the piecemeal entry of women into the university, initially as auditors only, and noted, as Cheyney himself witnessed, that "in the lectures on physics in 1881 two young women sat meekly in a distant corner while Professor Barker was describing the new inventions of the electric light and telephone."