Кіріспе
Perpetua serif қаріпі - ағылшын мүсіншісі және тас қалаушысы Эрик Гиллдің Британдық Монотип корпорациясы үшін жасаған қаріпі. Перпетуа 1925 жылы баспа өнерінің ықпалды тарихшысы және Монотиптің кеңесшісі Стэнли Морисонның өтініші бойынша жасалды. Perpetua белгілі бір тарихи үлгіге сай келмейтін, қазіргі заманғы дизайн ретінде қарастырылды, оның құрылымы Гиллдің ескерткіштер мен мемориалдар үшін жазуды ою тәжірибесіне әсер етті. Перпетуа әдетте мұқабалар мен тақырыптарға, кейде негізгі мәтінге қолданылады және әсіресе әдебиет баспасында танымал болды. Perpetua грек әліпбиінің таңбалары мен тақырыптар үшін теңестірілген бас әріптер жиынтығымен шығарылды. Перпетуяға христиан шейіт Вибия Перпетуяның есімі берілген, оның өмірі туралы оқиға алғашқы көріністердің бірінде қолданылған. Оның серігі курсивті "Felicity" деп аталады, ол осы есімді серігі үшін. Бұл таңдау Морисон мен Гиллге ұнады, екеуі де католицизмге айналды.
Perpetua is a serif typeface that was designed by the English sculptor and stonemason Eric Gill for the British Monotype Corporation. Perpetua was commissioned at the request of Stanley Morison, an influential historian of printing and adviser to Monotype around 1925, when Gill's reputation as a leading artist craftsman was high. Perpetua was intended as a crisp, contemporary design that did not follow any specific historic model, with a structure influenced by Gill's experience of carving lettering for monuments and memorials. Perpetua is commonly used for covers and headings and also sometimes for body text and has been particularly popular in fine book printing. Perpetua was released with characters for the Greek alphabet and a matching set of titling capitals for headings. Perpetua is named for the Christian martyr Vibia Perpetua, an account of whose life was used in one of its first showings. Its companion italic is named "Felicity" for her companion of that name. The choice had appeal to Morison and Gill, both of whom were converts to Catholicism.
Дизайн
Алайда, ол нақты бір тарихи үлгіге тікелей әсер етпейді. Перпетуаның "өткінші" ерекшеліктері - бұл ұсақ-түйек сызықтар, жарқын көлденең шрифтер, парақшадағы нәзік түсті және жеткілікті тік осьті, "О" сияқты әріптер жоғарғы және төменгі жақтарында ең жұқа нүктелері бар. Осы ерекшеліктерімен бірге Перпетуа Гиллдің монументалды жазуларды кесудегі ерекше тұлғалық ерекшеліктерін қабір тастары, арнаулар және соғыс ескерткіштері сияқты мақсаттар үшін қолданады. Гиллді білетін, "Чисвик" баспасынан шыққан әдемі кітаптар баспашысы Кристофер Сэндфорд "Гиллдің барлық типтері оның өзінің сүйкімді, өте жеке қолжазбасының нұсқалары" деп түсіндірді. Гиллдің шығармаларында жиі кездесетін Perpetua әріптерінің дизайны - серифсіз өткір нүкте құрайтын "a", "R" әріпінің ұзартылған аяғы және жалпақ үсті "A". Бағытталғанда "а" - тегіс, ал "g" - қолжазбаны еске түсіретін "бір қабатты" дизайн. "F" әріпінің жоғарғы жағында сырға пішінді шериф бар. Тарихшы Джеймс Мосли 1655 жылы Райде жасалған оюдың сүрінуі дизайнға әсер еткен болуы мүмкін деп болжайды. Перпетуаның курсивінде де бас әріптерде кейбір гүлденулер бар. Алайда, стилі толықтай курсивті болудың орнына, кейбір таңбалар көлбеу типке немесе "слонный роман" стиліне ұқсайды, бұл стиль сирек қолданылады, онда әріптер көлбеу, бірақ "нағыз курсивті" сияқты қолжазба сипаттамаларын қабылдамайды. Бұған мысал ретінде "h", "m" және "n" сияқты әріптердегі жазық аяқ серифтері келтіріледі, онда көпшілік мәтіннің иығында сызық болады немесе сериф болмайды. Құрылымы жағынан, Perpetua салыстырмалы түрде ашық түсті және бетте "кіші" көрінеді, бірақ бұл әр өлшем әртүрлі түрде суреттелген мұқият жасалған металл түрінде, цифрлық факсимилдегіге қарағанда аз қиын.
Өмірбаян
Гилл 1925 жылы "Перпетуа" жобасында "Монотиптің" типографиялық кеңесшісі Стэнли Морисонның сұрауы бойынша жұмыс істей бастады. Моррисон Гиллдің талантын іздеп, құю зауытына арналған жаңа қаріптің дизайнын жасады, "кітап оқу үшін жарамды романдық әріпті сұрады, ол жаңа болса да, жалпыға ортақ пайдалы және ешбір жағынан ерекше болмақ". Монотиптің жұмысына берген бағасы мен естеліктерінде Морисон Гиллмен жұмыс істеуді бұрынғы үлгіге сәйкес жаңа қаріп жасау құштарлығынан және бұрын-соңды нәзік баспа компанияларының жеке пайдалануы үшін нишалық өнім ретінде кескен көркемдік бағыттағы қаріптер тым эксцентрикалық болғандықтан таңдағанын мәлімдеді: ол әлі де жұмыс істей алатын тірі суретші қажет болған түпнұсқа бет кесуді армандайды. Ұлыбритания мен Германияда жақсы каллиграфтар немесе жақсы принтерлер жоқ еді, бірақ бұл көзден жаңа роман және италикалық сызбалардың қанағаттанарлық жиынтығын алу мүмкіндігі алыс болды. Бұл жұмыстардың барлық түрлері үшін қолайлы, мүмкін, "Көбіктер" және "Алтын тип" ерекшеліктерімен, олардың күш-жігері жаңа және ерекше болды. Морисон Гилл мүсінші ретінде, металл түрін жасау үшін дәстүрлі түрде қолданылатын шебер соққыларды ою үшін қолданылатын ою-өрнек процесіне ұқсас жұмыспен айналысатынын сезінгенін, бұл дизайнерлер, негізінен каллиграфияда оқыған, жетістікке жете алмады: <blockquote> Римдік жазулардың мүсіншілері өздерінің әліпбиін қадірлеген нәзік жақшалы сериф символды; бұл жеке және қоғамдық жазу арасындағы негізгі айырмашылық туралы түсінігін білдірді; жазу мен жазу арасындағы. Осылайша, егер суретшінің кітап түрінің табысқа жету мүмкіндігі болса, онда суретшінің серифтің қызметін түсінуі керек. Нағыз сериф - бұл каллиграфиялық емес, эпиграфиялық, жазу емес, мүсін. Осыдан кейін, сол кездегі әріптерді суретке түсіруші [суретші] шебердің шеберлікпен жасалған суреттерінің жиынтығы болуы мүмкін және Гилл оны шешу үшін ең жақсы адам болды. Ол ұзақ уақыт бойы әдетте оюмен айналысқан әріптердің суреттерін жасауды сұрады. Мосли Перпетуаның дамуы туралы мақалада оның дизайнының ашықтығы мен кішігірім биіктігі оны пайдалануды экономикалық емес етеді, ал оның кесуінің нәзіктігі тіпті кішігірімдігі ауыр кемшілік болып табылады. Оның қасиеттері алғашқы үлгідегі мәтіннің бояулары мен жарқыраған машиналық өңдеуі арқылы жақсы көрінеді. Ақырында, Морисонның Перпетуаға деген үлкен үмітіне қарамастан, ол ерекше танымал болды, әсіресе жоғары сапалы баспа жобалары мен тақырыптар сияқты пайдалану үшін. Моррисон өмірінің соңында 8-14 нүктелі өлшемдер басталған мақсатты, яғни барлық кітаптарға жарамды бірегей типті жасау туралы сұрақтың толықтай жүзеге асырылатынын мойындады, бұл сұраққа толықтай оң жауап беруге болмайды. Perpetua, бірден айтуға болады, белгілі бір стильді қалайтын белгілі бір кітаптарға өте қолайлы, мысалы, Гилл ұзақ уақыт бойы тығыз байланысты болған жартылай жеке баспа. Кристофер Сэндфорд Перпетуа мен Гиллдің ұқсас түрі туралы жазды. Алтын Кокерл баспасы "қалыпталған гравюралармен біріктірілген типтің суретшілердің жұмысын "өлтіретін" соншалықты "қатаң" болмауы керек, сонымен қатар ыңғайлы комбинация жасау үшін тым жеңіл болмауы керек. Гиллдің Perpetua-сы мыс, эфирлік, мезотинт немесе акварель суреттеріндегі сызықтық оюлармен біріктіруге жақсырақ сәйкес келсе, [біршама қатаң] 'Алтын әтеш' түрі, сөзсіз, Гиллдің ағаш блоктарынан жасалған беткі баспамен ең сүйкімді біріктіру ниетіне сәйкес келді ". Вивиан Ридлер, бірнеше жылдан кейін Оксфорд университетінің баспашысы болды, Гиллдің осы уақытқа дейінгі жұмысынан қатты әсер алды, ол өзінің қосалқы баспа жобасын 1933 жылы қаріптің атымен Перпетуа Пресс деп атады. OUP кітап дизайнері Хью Уильямсон өзінің "Кітап дизайны әдістері" (1956) кітабында Перпетуаның 12 пт өлшемі "қазіргі уақытта жалпы қолданыста болатын кез-келген сериядан" кішірек екенін ескертті, бірақ Гиллдің "баспаға арналған әліпбилердің дизайны" дегенін дәлелдеді деп түсіндірді. Морисонның бастамасымен жобаланғаннан кейін және одан кейін жасалған екі байланысты дизайн бұрын-соңды жасалған ең танымал қаріптердің бірі болды. Морисонмен "Таймс" газетіне арналған әдеттегі қаріп туралы кеңес беру үшін "Перпетуяның" күрделі дамуының соңында кеңес берілді. Ұсынылған бірнеше нұсқалардың бірі - газет басу жағдайларына сәйкес көлемді ұлғайтылған "Перпетуяның" өзгертілген нұсқасы болды. (Робин Кинросс Перпетуаның негізгі дизайны "газет басу үшін жеткілік...
Morison wrote that he felt that Gill as a sculptor, with a trade of work more akin to the engraving process used to sculpt the master punches traditionally used to make metal type, could succeed where these designers, mostly trained in calligraphy, had not:<blockquote>The finely bracketed serif with which the sculptors of the roman inscriptions dignified their alphabet is symbolic; it signified their sense of the fundamental difference between private and public writing; between script and inscription. Thus the function of the serif must be understood by the artist if his book type is to have a chance of succeeding. The fine serif is not in origin calligraphic but epigraphic; not written but sculptured. It follows that a set of drawings of a finely serifed type by a contemporary practitioner of lettering could best be made by [a sculptor] and Gill was the obvious man to solve it. He was asked to make drawings of the letters he had long been habitually carving.]] Mosley, in an article on Perpetua's development, comments that the design's:openness and small x height make it far from economical in use, and the delicacy even spindliness of its cutting are a severe handicap. It reveals its qualities best in the richly inked and crisply machined first specimen text. Ultimately, despite Morison's high hopes for Perpetua, it has remained something of a niche face, particularly popular for high quality printing projects and uses such as headings. Morison late in life conceded that<blockquote>the question whether the sizes 8 to 14 point fully realise the ambition with which they were begun, i. e. to create an original type serviceable for all kinds of books, does not permit of an answer in the unqualified affirmative. Perpetua, it may be said at once, is eminently suitable for certain kinds of books with which a certain obvious degree of 'style' is desired, as for example, the semi private printing with which Gill was for a long time intimately associated. Christopher Sandford wrote of Perpetua and Gill's similar type for the Golden Cockerel Press that "it is important that type in combination with finely cut engravings should not be so 'bold' as to 'kill' the artists' work, it is also important that it should not be too light to make a comfortable combination. While Gill's Perpetua is probably better suited to combine with line engravings in copper, etchings, mezzotints or watercolour paintings, the [somewhat bolder] 'Golden Cockerel' type undoubtedly fulfilled Gill's intention for it to combine most charmingly with surface printing from wood blocks." Vivian Ridler, some years later to become Printer to the University of Oxford, was so inspired by Gill's work around this time that he named his side printing project the Perpetua Press after the font in 1933. OUP book designer Hugh Williamson, in his Methods of Book Design (1956), however warned that Perpetua's 12 pt size was smaller than "any other series now in general use" but commented that Gill had proven that "the design of alphabets for printing has further achievements to offer to artists of the stature to reach them." Two connected designs created around and after the time of its project at Morison's instigation became among the most popular typefaces ever designed. Morison was consulted to advise on a custom typeface for the Times around the end of Perpetua's convoluted development. One of several options proposed was a modified version of Perpetua, increased in bulk for the conditions of newspaper printing. (Robin Kinross has noted that Perpetua's basic design is "hardly robust enough for newspaper printing." The Times did use Perpetua Titling for some sections in the metal type period. While working on the project Morison engaged Gill also to begin work on a sans serif project, which became the extremely successful Gill Sans series, ranking fifth on Monotype's sales chart. Mosley describes this as "a best selling design whose sales record must have compensated Monotype for many well meaning failures."
Қатынасты қаріптер
Гиллдің көптеген бет-әлпеттері мен әріптері ерекше белгілерді көрсеткендей, Гиллдің басқа да көптеген отбасылары рух жағынан ұқсас. Джоанна Перпетуаға ұқсас, бірақ беттің түсі тұрақты шрифтермен және тек сәл көлбеу италиспен. Гилл оны "барлық сәнді бизнестен азат кітап бет" деп сипаттады. Гиллдің ITC Golden Cockerel ретінде цифрланған Golden Cockerel Press баспасының отбасы да ұқсас. Monotype-тің Gill Facia отбасысы цифрлық кезеңнен бастап, Gill-тің WH Smith сияқты әріптер жобаларын қайта жаңғыртты, бұл бір стильдегі, әсіресе дисплей өлшемі мәтініне арналған, мейрамдық және сәндік отбасы. Гиллдің өлімінен кейін Монотиптің бәсекелесі Линотип өздерінің желісі үшін Гиллдің дизайнын алуға тырысты, Гиллдің романдық түріне құқықтарды Буньян Пресс үшін лицензиялады және оны Гилл стилімен "Пилгрим" атауымен шығарды. Бұл өте сәтті болды: Фрэнк Ньюфельд оны "батыл Перпетуа" деп мақтады. Крис Соверсбидің "Финансиер" - Перпетуя мен басқа Гилл жобаларынан, әсіресе Солус пен Джоаннадан әсер алған қадірлі қайта жаңғыру. Бұл әсіресе ресми Monotype цифрландыруларына қарағанда кіші және үлкен мәтін үшін оптикалық өлшемдерде шығарылғандығы үшін мақтауға ие болды. Оны Financial Times тапсырды және ол коммерциялық түрде шығарылды. Сондай-ақ, Perpetua-дан әсер алған Constantia, Джон Хадсонның Microsoft үшін жасаған қаріпі және экранға жақсы көрсету үшін жасалған.