Кіріспе
Арагон королі 1387–1396 жылдары. Иоанн I (27 желтоқсан 1350 – 19 мамыр 1396), кейінгі ұрпақтары аңшы немесе әдемілікке құштар деп атаған, ал өмір бойында тасталып қалған деп білген, 1387 жылдан өліміне дейін Арагон королі болды.
John I (27 December 1350 – 19 May 1396), called by posterity the Hunter or the Lover of Elegance, or the Abandoned in his lifetime, was the King of Aragon from 1387 until his death.
Өмірбаян
Иоанн Пётр IV пен оның үшінші әйелі Элеонораның тұңғыш ұлы, ол Сицилияның Пётр II-нің қызы болған. Ол Перпиньян қаласында дүниеге келді, ол кезде Арагон тажының Каталония княздығының құрамына кірген Руссильонның астанасы еді. Ол мінезі мықты, өлеңге құштар адам болған. Француздық мәдениетті жақсы көріп, әкесінің Сицилия ханшайымына үйленуін қалауына қарсы, Бардың Виолантасына үйленді. Оның соңғы некесі бақытты болды. Патша көбінесе ауырып қалатындықтан, оның әйелі үкімет ісіне жиі араласты. Ол Батыс схизмасында Авиньондық папа VII Климентті қолдауды жалғастырды. Джон Кастилиямен одақ құрды және 1388 жылы Наваррамен шекараны белгілейтін шарт жасады. 1389-90 жылдары арагондықтар Майорка корольдігінің жерлерін бағындыруға тырысқан Арманьяк графы Иоанн III-нің әскерлерімен шайқасты. Шабуыл Эмпордадан Жиронаға дейін созылды. 1390 жылы Иоаннның інісі Мартин басқарған арагондық әскерлер басып кіргендерді жеңді. 1388-90 жылдары Иоанн Грекиядағы Афина және Неопатра герцогтіктерінің жерлерін біртіндеп жоғалтты. 1391 жылы Джон Арагон корольдігінің түрлі қалаларындағы яһудилерге қатысты заңдар шығарды. Сондай-ақ 1391 жылы оның басшылығымен Сицилиядағы вассалдық патшалықта көтеріліс болды, онда халық Луи II Неапольді патша деп жариялады. Джон Барселона мәдениетінің қорғаушысы болды. Ол 1393 жылы Барселона консисториясын (jocs florals) құрды, ол Тулузадағы ұқсас мекеменің үлгісімен жасалған. Арагон Яков II тұсынан бері Сардинияны бағындыруға тырысып, аралдың көп бөлігін жаулап алған. Алайда 1380 жылдары тәуелсіз Арборея княздығы қарсылықтың бекінісіне айналды және Элеонора де Бас-Серра арагондықтарды тез қайтаруға мәжбүр етті. Иоаннның билігінде арагондықтар Сардиниядағы көтерілісшілерді басуға және жоғалған аумақтарды қайтаруға тырысты. Алайда Иоанн билеген жылдары Сардинияның көп бөлігі жоғалып кетті. Иоаннның билігінде қаржылық басқару нашар болды. Ол Фуа маңындағы орманды аң аулау кезінде жылқыдан құлап қайтыс болды. Ұлы болмағандықтан, оның орнын інісі Мартин басты.
Once on the throne, John abandoned his father's relatively Anglophile policy and made an alliance with France. He continued Aragon's support for the Pope of the Avignon line, Clement VII, in the Western Schism. John also made an alliance with Castile, and confirmed in 1388 a treaty with Navarre fixing borders between these kingdoms. In 1389–90, the Aragonese battled the troops of the Count of Armagnac, John III, who was attempting to conquer the lands of the vassal Kingdom of Majorca. The attack went from Empordà to Girona. The invaders were defeated in 1390 by Aragonese troops commanded by John's brother Martin. During 1388–90, John gradually lost all lands of the Duchies of Athens and Neopatras in Greece. In 1391, John promulgated legislation on Jews in different cities of the Kingdom of Aragon. Also in 1391, his administration faced a revolt in the vassal kingdom of Sicily, where the population had proclaimed Louis II of Naples as king. John was a protector of culture of Barcelona. He established in 1393 the Consistory of Barcelona (jocs florals), imitating the same office in Toulouse. Aragon had been attempting to subjugate Sardinia since the reign of James II, and gradually the Aragonese had conquered most of the island. However, in the 1380s, the remaining independent principality Arborea became a fortress of rebellion and the Aragonese were rapidly driven back by Eleanor de Bas Serra. The Aragonese continued in John's reign to attempt to suppress rebels in Sardinia and regain lost territories. However, during John's reign, practically the whole of Sardinia was lost. John's reign was characterized by disastrous financial administration. He died during a hunt in forests near Foixà by a fall from his horse. Leaving no sons, he was succeeded by his younger brother Martin.