Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық суретші Эллен Дей Хейл (1855 жылы 11 ақпан - 1940 жылы 11 ақпан) Оның ағасы Филипп Лесли Хейл, әйгілі суретші және өнер сыншысы, ол импрессионист суретші Лилиан Весткотт Хейлге үйленді. Хейлдің бірінші туыстарының бірі - жазушы және әлеуметтік реформатор Шарлотта Перкинс Гилман, ол "Сары обой" атты қысқа әңгімесімен танымал болды.
American painter
Ellen Day Hale (February 11, 1855February 11, 1940) Her brother was Philip Leslie Hale, a celebrated artist and art critic, and he married Lilian Westcott Hale, an Impressionist painter. One of Hale's first cousins was writer and social reformer Charlotte Perkins Gilman, best known for her short story "The Yellow Wallpaper".
Білім
1873 жылы Хейл Бостонда суретші Уильям Риммермен формалды өнер білімін және оқытуын бастады. Бостонның мәдени және әлеуметтік өзгерісі әйелдерге көптеген жаңа мүмкіндіктер ұсынғанмен, студенттер әлі де ерлерінен бөлініп тұрды. Хейл Академияға Томас Эйкинс жетекшілік еткен кезде қатысты, ол Уильям Риммер сияқты адам анатомиясын зерттеуге фигуралы сурет салудың негізі ретінде баса назар аударды. Хэль ешқашан үйленбесе де, ол 1883 жылы танысқан Габриэль де Вео Клементс деген суретшімен өмір бойы серіктес тапты. Хейл мен Клементс 1885 жылы Париждегі Джулиан академиясына оқуға түскен кезде жақын достар болды. Еуропаға бірге саяхаттап, оқыған кезде Клементс Хейлге гравировка жасауды үйретеді. 1893 жылы екі суретші АҚШ-қа оралды. Олар Глостерге жақын жердегі үйге көшіп, оны "Баспақ" деп атады. Олардың қарым-қатынасының нақты сипаты белгісіз, бірақ осы уақыт ішінде әйелдер арасындағы өмір бойы қарым-қатынастар сирек кездеспейді және оларды жиі "Бостондық некелер" деп атайды. Үйленбеген әйел ретінде Хейл өзінен күтілетінді істеп, ата-анасының қажеттіліктеріне арнады. Осы отбасылық міндеттеріне қарамастан, Хейл ешқашан өнерге деген құштарлығын тастаған жоқ және өмірінің қалған бөлігінде сурет салуды және офорка жасауды жалғастырды. Хейл суретші Маргарет Лесли Буш Браунның алыс туысы болды, онымен бірге ол 1881 жылы Франция мен Бельгияға барды.
In 1873, Hale began her formal art education and training in Boston with painter William Rimmer. Although the changing cultural and social landscape of Boston provided many new opportunities for women, female students were still segregated from their male counterparts. Hale attended the Academy while it was directed by Thomas Eakins, who, like William Rimmer, emphasized the study of human anatomy as the basis for figure painting. Although Hale never married, she found a lifelong partner in fellow artist Gabrielle de Veaux Clements, whom she met in 1883. Hale and Clements became close friends in 1885 while they were enrolled at the Académie Julian in Paris. While traveling and studying in Europe together, Clements taught Hale how to etch. In 1893, the two artists returned to the United States. They moved into a house near Gloucester, Massachusetts, together and named it "The Thickets". The exact nature of their relationship is uncertain, but during this time, lifelong relationships between women were not uncommon and often referred to as "Boston marriages". As an unmarried woman, Hale did what was expected of her and devoted herself to the need of her parents. Despite these familial obligations, however, Hale never gave up her passion for art and continued to paint and make etchings for the rest of her life. Hale was a distant cousin of the painter Margaret Lesley Bush Brown, with whom she visited France and Belgium in 1881.
Мансап
Хейл импрессионист суретші, өзінің көптеген портреттері мен автопортреттерімен танымал. Ол жарық пен көлеңкеге жақсы ие болған, сондай-ақ техникалық шеберлігімен күрделі, эстетикалық суреттер жасаған. 1885 жылы "Ескі ұстаз" және "Америка қысы" картиналарын шығарды. Лондонның Корольдік өнер академиясында ол "Жаңа Англия қызын" көрсетті. АҚШ-та ол Бостонда өмір сүрді, оның жұмысы Бостон мектебімен байланысты. Ол импрессионисттік суреттерді көбірек жасаған, бірақ "Бостондағы көптеген әріптестері сияқты, ол адам бейнесін суретке салуға деген құлшынысынан бас тартқан жоқ". Хейл өз жұмысының көрмесін өткізуде өте белсенді болды, бірақ оның өнерінің тек маргиналды танылуына қол жеткізді. 1918 жылдан 1940 жылға дейін Хейл мен Клементс оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында қыстады. Хэйл жергілікті мәдениетті қатты ұнататын, бұл оның резиденция кезінде жасаған жұмыстарында көрінеді. Ол Клементспен бірге Чарльстон Этчерс клубын ұйымдастыруға көмектесті, бұл 1923 жылы баспа өнерін оқыту, интеллектуалды алмасуды, өнер сыншылығын және көрмелерді жоспарлауды ынталандыру үшін құрылған топ. Клубтың құрылтайшы мүшелері арасында Чарльстонның Қайта өрлеу дәуірінің суретшілері Элизабет О'Нилл Вернер, Альфред Хатти және Элис Равенел Хугер Смит бар. Вернердің қызының айтуынша, Хейл мен Клементс: "Біз Чарльстонға біраз дағдыларымызды қалдырғымыз келеді. Бір топ жинап , баспахана сатып алсаңдар , біз оны қалай қолдану керектігін көрсетеміз . Біз сізге үйретеміз, сонда сіз оларға үйрете аласыз. Хейл өзінің жұмысын 1893 жылы Чикагодағы (Иллинойс штаты) Дүниежүзілік Колумбия көрмесінде Көркем өнер сарайында көрсетті.
Hale was an Impressionist painter, best known for her figure paintings, including many portraits and self portraits. She made sophisticated, aesthetic paintings with good command of light, shadow and technical skill. in 1885 her paintings An Old Retainer and Un Hiver Americain. In London's Royal Academy of Arts, she exhibited A New England Girl. In the United States she lived in Boston, and her work is associated with the Boston School. She made increasingly Impressionistic paintings, but like "many of her Boston colleagues, she did not compromise her dedication to painting the human form." Hale was very active in exhibiting her work, but only achieved marginal recognition of her art. From 1918 to 1940, Hale and Clements wintered in Charleston, South Carolina, a city that was experiencing a burgeoning arts renaissance. Hale was fascinated by the local culture, as seen in the work she created during these residencies. She and Clements assisted in the organization of the Charleston Etchers' Club, a group established in 1923 to offer instruction on printmaking, encourage intellectual exchange, art criticism, and exhibition planning. Founding members of the club include Charleston Renaissance artists Elizabeth O'Neill Verner, Alfred Hutty, and Alice Ravenel Huger Smith. According to Verner's daughter, Hale and Clements stated: “We want to leave Charleston some of our skills . Get together a group so you can buy a press and we will show you how to use it . We’ll teach you, so you can teach them.”
Hale exhibited her work at the Palace of Fine Arts at the 1893 World's Columbian Exposition in Chicago, Illinois.