Кіріспе

Базальды ганглиялар омыртқалы жануарлардың барлық түрлерінде мидың негізгі жүйесін құрайды, бірақ приматтарда (адамдарды қоса алғанда) бөлек қарастыруды талап ететін ерекше ерекшеліктер бар. Басқа омыртқалы жануарлардағыдай, приматтардың базальды ганглиялары жолақты, паллидалды, нигралды және субталамустық компоненттерге бөлінеді. Алайда, приматтарда сыртқы глобус паллидус (GPe) және ішкі глобус паллидус (GPi) деп аталатын екі паллидальді бөлімше бар. Сондай-ақ, приматтарда, арқалық стриатум ішкі капсула деп аталатын үлкен жолмен екі массаға бөлінген, олар құйрықты ядро және путамен деп аталады. Басқа түрлердің көпшілігінде мұндай бөліну жоқ, тек қана стриатум тұтастай танылады. Бұған қоса, ақыл-ойдың және мидың арасында күрделі байланыс жүйесі бар, ол - приматтарға тән. Бұл күрделілік примат миындағы әртүрлі қабықша аймақтарының жұмыс істеуіндегі айырмашылықты көрсетеді. Функционалдық бейнелеу зерттеулері негізінен адамда жүргізілген. Сондай-ақ, базальды ганглияның бірнеше ірі дегенеративтік аурулары, соның ішінде Паркинсон ауруы мен Хантингтон ауруы, адамдарға тән, бірақ олардың "модельдері" басқа түрлерге ұсынылды.

Кортикостриаттық байланыс

Кортекстің негізгі шығысы, кортикаль аймақтардың көпшілігіндегі аксондармен, стриатуммен байланысқан, кортикостриатальдық байланыс деп аталады, ол кортико базальді ганглиялар таламоның кортикальді циклінің бөлігі болып табылады. Приматтарда бұл аксондардың көпшілігі жұқа және тармақсыз. Стриатум негізгі иіс, көру немесе есту қабығынан аксондарды қабылдамайды. Кортикостриаттық байланыс - бұл қоздырғышты глютаматергиялық жол. Бір кішкентай қабықшалық сайт ақсонның көптеген тармақтарын стриатумның бірнеше бөліктеріне шығарады.

Стриатум

Стриатум - базальды ганглияның ең үлкен құрылымы.

Нейрондық құрылым

Орташа тікенді нейрондар (MSN) - бұл жолақты нейрондардың 95 пайызын құрайды. Бұл проекциялық нейрондардың екі популяциясы бар, олар - MSN1 және MSN2, екеуі де ингибиторлық GABAергиялық. Сонымен қатар, ГАБАергиялық интернейрондардың әртүрлі топтары және холинергиялық интернейрондардың бір тобы бар. Бұл бірнеше типтер барлық қабықшалық кірісті қабылдау, өңдеу және тарату үшін жауапты. Орташа тікенді нейрондардың дендриттік тікендерінің көпшілігі қабықша афференттерімен синапсқа түседі және олардың аксондары басқа нейрондарға көптеген қосымшаларды шығарады. Приматтардың холинергиялық интернейрондары примат еместердің интернейрондарынан ерекшеленеді. Бұл заттардың тониктік белсенділігі бар. Дорсальды және вентральды стриатумда холинергиялық интернейрондардың әртүрлі популяциялары бар, олардың пішіні айқын өзгеше.

Ұйымдастыру деңгейлері

Стриатум - екі түрлі бөліктен тұратын сұр материяның бір массасы, ол - ішке қарай және артқы жағына қарай бөлінеді. Дорсальды жолақты денеде қуыс ядросы мен путамен, ал вентральды жолақты денеде nucleus accumbens және иіс сезу түбіршегі болады. Ішкі капсула арқалық жолақты дененің екі бөлігін бөліп тұрады. Сенсорлы-моторлы әсер көбінесе жамбас сүйекке тиесілі. Ассоциативтік кіріс каудатты ядроға және мүмкін nucleus accumbens-ке барады. Стриатумның екі түрлі компоненті бар, олар бояу стриосомалар мен матрица арқылы ажыратылады. Стриосомалар стриатумның матрицасында орналасқан және олар μ опиоидты рецепторларды және дофамин рецепторының D1 байлау нүктелерін қамтиды. Стриотопаллидалық талшықтар путаменді шарық шарық және қара затпен байланыстырады.

Коннектомика

Неокортекстегі тек жергілікті байланыстарды жіберетін ингибиторлық GABAергиялық нейрондардан айырмашылығы, стриатумда бұл нейрондар ұзын аксондарды паллидумда және қара субстанциядағы нысаналарға жібереді. Макакаларда жүргізілген зерттеулер орташа тікенді нейрондардың бірнеше нысанасы бар екенін көрсетті. Көптеген стриальдық аксондар ең алдымен GPe-ге бағытталған, кейбіреулері GPi-ге және қара заттың екі бөлігіне де бағытталған. GPi-ге, SN-ге немесе осы екі аймаққа да жалғыз аксондық проекциялар жоқ; тек қана аксондық кепілдіктер арқылы стриатумнан GPe-ге жалғастыратын мақсаттар ретінде жалғасады. Стриосомалардың аксоналдық коннектомалары мен матрицадағы нейрондардың аксондарының арасындағы жалғыз айырмашылық олардың тармақталған аксондарының санында. Стриосомальдық аксондар SN-нің көлемін кесіп өтеді, ал макактарда 4 - 6 тік қосалқылар шығарады, олар SN pars compacta (SNpc) тереңіне енетін тік бағаналар құрайды; матрицадағы аксондар бұтақталады. Бұл байланыс жүйесі қиын. Стриотопаллидонгриалды жүйенің негізгі медиаторы - ГАМК, сонымен қатар котрансмиттерлер де бар. Метеанкефалин үшін GPe бояуы, П немесе динорфин заттары үшін GPi бояуы немесе екеуі үшін де SN бояуы. Бұл дегеніміз, бір аксон әр түрлі медиаторларды әр түрлі суб ағаштарда, мақсатқа байланысты шоғырландыра алады.

Мақсаттар үшін аймақтардың таңдауы

Сенсомотордан (ордыңғы жақты путамен) және ассоциативтік стриатумнан (каудатты ядро мен вентромедиалдық путамен) глобус паллидусына дейінгі стриаталдық аксондардың пайыздық үлесін зерттеу маңызды айырмашылықтарды анықтады. Мысалы, GPe аксондардың үлкен үлесін ассоциативтік аймақтардан алады. GPi сенсорлы-моторлы байланысқа ие. SN бастапқыда ассоциативті. Бұл стериялық стимуляция әсерінен расталады. Бастапқы соматосенсорлық қабықтан путаменге дейінгі барлық проекциялар стриосомалардан аулақ болып, матрицаның ішіндегі аймақтарды иннервациялайды.

Конституция

Палидонигральдық жиынтыққа стриальдық аксондардың тікелей нысаналары кіреді: палидумның екі ядросы және қара заттың pars compacta (SNpc) және pars reticulata (SNpr). Бұл ансамбльдің бір сипаты өте тығыз жіңішке паллидонигрлі бундель арқылы беріледі, бұл оған ақшыл көрініс береді (паллидус - ақшыл дегенді білдіреді). Foix and Nicolesco (1925) және басқалардан кейін Cécile және Oskar Vogt (1941) терминді ұсынды. Терминология анатомиясы (1998) терминін де қолданды. Олар сондай-ақ ниграны алмастыру үшін nigrum терминін ұсынды, ол шынымен де зат емес; бірақ бұл әдетте сақталмайды. Барлық паллидонигрлік жиынтық бірдей нейрондық компоненттерден тұрады. Көпшілігі өте үлкен нейрондардан тұрады, нашар тармақталған, парвальбумин үшін қатты боялған, өте үлкен дендриттік арборизациялар бар (приматтарда кеміргіштерге қарағанда әлдеқайда үлкен), тік және қалың дендриттермен. Тек дендриттік ағаштардың пішіні мен бағыты паллидум мен СН нейрондарының арасында ерекшеленеді. Палидальдық дендриттік ағаш өсіру өте үлкен, жалпақ және диск тәрізді. Олардың негізгі жазықтығы басқаларына параллель және паллидумның бүйірлік шегіне параллель; осылайша афференттердің осьтеріне перпендикуляр. Палидальды дискілер жұқа болғандықтан, оларды тек қысқа арақашықтыққа ғана жолақты аксондар кесіп өтеді. Алайда, олар кең болғандықтан, оларды кең стриальдық бөліктерден көптеген стриальдық аксондар кесіп өтеді. Олар ерікті болғандықтан, байланыс орнату мүмкіндігі өте жоғары емес. Стриатальды ағаш өсірулер жақтық шекараға параллель жазық жолақтарда қатысатын тік бұтақтарды шығарады, бұл осы бағытта синапстардың тығыздығын арттырады. Бұл тек қана стериальды афферент үшін ғана емес, сонымен қатар субталамус үшін де (осыдан әрі қараңыз) қолданылады. Жинақтың синаптологиясы сирек кездесетін және тән. Палидальды немесе нигральды аксондардың дендриттері толықтай синапстармен жабылған, глияның ешқандай апопозициясы жоқ. Синапстардың 90% -дан астамы - стриатологиялық. Бұл элементтер жергілікті контурлар ретінде әрекет етуі мүмкін, бұл жерде паллидальды нейрондар арасындағы функционалдық өзара байланыстар әлсіз немесе жоқ.

Сыртқы шарық

Сыртқы шарық шарық (GPe) немесе бүйір шарық шарық шарық шарық, жазық, иілген және тереңдігі мен ені бойынша созылған. Бұтақталған дендриттік ағаштар диск тәрізді, жазық, бір-біріне және паллидум шекарасына параллель жүреді және стриатумнан келетін аксондарға перпендикуляр. Маймылдарда стриальды инфусқа жауап ретінде бастапқы ингибиция байқалды, содан кейін реттелетін қозу байқалды. Зерттеуде бұл қозудың кіретін сигналдың көлемін уақытша бақылау және оны шектеулі сандағы паллидальды нейрондарға кеңістікте фокус ету үшін қолданылғанын білдірді. GPe нейрондары көбінесе көп мақсатты болады және нейрон түрлерінің санына жауап бере алады. Макакаларда GPe-ден стриатумға дейінгі аксондар шамамен 15% құрайды; GPi, SNpr және субталамус ядролары шамамен 84% құрайды. Субталамикалық ядроның басым нысанасы болып табылды, ол аксондардың көпшілігін GPe-ге жібереді.

Ішкі глобус паллидус

Ішкі глобус паллидусы (GPi) немесе медиалдық глобус паллидусы тек приматтар миында кездеседі, сонымен қатар глобус паллидусының жас бөлігі де кездеседі. GPe және қара зат сияқты GPi де жылдам жылдамдықты сергітуші, бірақ оның белсенділігі басқаларда байқалған ұзақ үнсіздік аралықтарын көрсетпейді. және қызыл ядроның артындағы аймаққа. Ішкі паллидустың эволюциялық өсуі паллидоталамустық жолдардың көбеюіне және таламустағы вентральді бүйірлік ядроның пайда болуына әкелді. Оның арашысы - ГАМК.

Қара зат

Қара зат екі бөліктен тұрады, pars compacta (SNpc) және pars reticulata (SNpr), кейде pars lateralis-ке сілтеме жасалады, бірақ ол әдетте pars reticulata-ның бір бөлігі ретінде енгізіледі. "Қара зат" деген термин дофаминергиялық нейрондарда кездесетін нейромеланинді білдіреді. Бұл түйіндер SNpc-нің қараңғы аймағында орналасқан. СНП - ашық түсті аймақ. Субстанция нигра мен глобус паллидуста ұқсас жасушалар бар. Екі бөлік те жолақты талшықтардан кіріс алады.

Pars compacta (жағымды түрдегі)

Парс компакта - қара заттың ең бүйірлік бөлігі және аксондарды жоғарғы колликулға жібереді. Нейрондардың атылу жылдамдығы жоғары, бұл оларды тез қарқынды жүгіретін кардиостимуляторға айналдырады және олар көз сакадтарына қатысады.

Pars reticulata (жасыл желек)

СНпц және СНпр арасындағы шекара терең жиектермен өте бүктелген. Оның нейрондық туысы паллидумның туысымен бірдей, сондай-ақ қалың және ұзын дендриттік ағаштары бар. Ол синапстарды стриатумнан паллидум сияқты алады. Стриотонигрлік аксондар СНпр тереңіне енетін тік бағдарланған бағаналарды құрауы мүмкін. СНПК-ның кері бағыттағы вентральді дендриттері де тереңге қарай өтеді. СН сонымен қатар аксондарды педункулопонтин ядросына жібереді. және орталық кешеннің парафасцикуляр бөлігіне. СНПР - бұл тағы бір "тезі қарқынды жүгіру аппараты" Стимуляция қозғалысты тудырмайды. Анатомиялық деректерді растау үшін, бірнеше нейрон пассивті және белсенді қозғалыстарға жауап береді (сенсомоторлық карта жоқ), "бірақ көп бөлігі жадымен, зейінмен немесе қозғалыс дайындығымен байланысты болуы мүмкін жауаптарды көрсетеді", бұл медиалдық паллидумнан гөрі күрделі деңгейге сәйкес келеді. Массивті стриатопаллидалық қосылымнан басқа, SNpr допаминді иннервация арқылы SNpc және орталық кешеннің pars parafascicularis-тен глютаматергиялық аксондарды алады. Ол таламиялық аксонды жібереді. Қара таламиялық түйін жоқ. Аксондар таламустың бүйірлік аймағының алдыңғы және ең ортаңғы бөлігіндегі палидальды афференстерге медиалдық түрде келеді: вентральды алдыңғы ядро (ВА) вентральды бүйірлік ядродан (ВЛ) ерекшеленіп, палидальды афференстерді қабылдайды. Оның арашысы - ГАМК.

Стриатопаллидонигрлік байланыс

Стриотопаллидонигральдық байланыс өте ерекше. Ол тікенді жолақты аксондардың барлық бөлігіне әсер етеді. Олардың саны адамда 110 миллион, шимпанзеде 40 миллион, макактарда 12 миллион деп есептелді. Физиологиялық талдаулар орталық тежеу / перифериялық қозу үлгісін, ауруды, қалыпты фокусты өзгертуге қабілетті екенін көрсетті. MPTP-мен уланған маймылдарда, жолақты стимуляция паллидальды нейрондарда үлкен конвергенцияға және дәлдікте төмен картаға әкеледі. Фокус ету - бұл стриотопаллидальді жүйенің қасиеті емес. Бірақ, жолақты аксондар мен паллидонигрлік дендриттер арасындағы байланыстың ерекше және қарама-қарсы геометриясы ерекше жағдайларды ұсынады (мысалы, бір ағашта немесе бірнеше алыс ошақтарда бір мезгілде енгізілген жергілікті қосылымдар арқылы өте көп комбинациялардың мүмкіндігі). Жүйенің бұзылуы Паркинсон сериясының көптеген симптомдарына себепші болады деп есептеледі. Фокустың механизмі әлі белгісіз. Допаминергиялық иннервацияның құрылымы осы функция үшін жұмыс істеуге мүмкіндік бермейді. Көбірек шоғырлануды жоғары ағыстағы стриатопаллидалық және кортикостриаталық жүйелер реттейді.

Синаптология және комбинаторлық

Стриатопаллидонигральдық байланыстың синаптологиясы өте ерекше, оны оңай тануға болады. Паллидонигральді дендриттер толықтай синапстармен жәндік жасушасының орналасуынсыз қапталған. Бұл кескіндер "паллиссадалар" немесе "розеткалар" сипаттамаларын береді. Бұл синапстардың 90% -дан астамы - стриаттық. Допаминергиялық немесе холинергиялық сияқты басқа бірнеше синапстар ГАМК-ергиялық стриатонигральды синапстардың арасында араласқан. Стриатальдық аксондардың синапстарды бөлуі - бұл даулы мәселе. Стриаттық аксондардың дендриттермен қатар "жүнді талшықтар" ретінде көрінісі дендриттер мен аксондардың қатар орналасқан қашықтығын асыра бағалауға әкелді. Шын мәнінде стриальдық аксондар дендритті жай ғана кесіп өтіп, бір ғана синапсты құрауы мүмкін. Көбінесе стриальдық аксон өз бағытын бұратып, дендритті "паралельді байланыстарды" қалыптастырып, қысқа қашықтыққа ұзарады. Паралельді түйісулердің орташа ұзындығы 55 микрометр, 3 - ден 10 дейін түйісу түйісі бар. Аксондардың басқа түрінде афференттік аксон екіге бөлініп, дендритке параллель екі немесе одан да көп тармақ береді, осылайша бір жолақты аксон беретін синапстардың санын көбейтеді. Бір аксон бір дендриттік ағашқа айналған басқа бөліктерге (бұл "кездейсоқ каскадтар" қалыптастырады) жетуі мүмкін. Бұл үлгіде 1 немесе тіпті 5 жолақты аксон бір палидалық нейронның белсенділігіне әсер ете алмайды (бұғаруға). Бұл үшін белгілі бір кеңістіктік-уақыттық жағдайлар қажет, бұл көбірек афферентті аксондарды білдіреді.

Паллидонигральдық карталар

Жоғарыда сипатталған нәрсе кіріс картасына немесе "inmap" (афференттік аксондардың бір көзден бір мақсатқа дейінгі кеңістіктегі үлестіріліміне сәйкес келеді) қатысты. Бұл міндетті түрде шығыс картасына немесе сыртқы картасына сәйкес келмейді (нейрондардың аксоналдық нысаналарына қатысты таралуына сәйкес келеді). Физиологиялық зерттеулер мен транссинаптикалық вирустық маркерлер палидальды нейрондардың аралдары (тек олардың жасушалық денелері немесе соматалары немесе триггерлік нүктелері) аксондарын олардың белгілі бір таламиялық аумақтары (немесе ядролары) арқылы бір анықталған қабықтық нысанаға жіберіп, радиалдық топтарға ұйымдастырылғанын көрсетті. Бұл тіршілік ету жүйелерінің палидальды құрылымды толықтай білдіретіндігі анықталды. Әрине, бұл олай емес. Паллидум - бұл бір афференттік геометрия мен мүлдем басқа эфференттік геометрияның арасындағы күрт өзгеріске ұшыраған мидың бір орны. Ішіндегі карта мен сырттағы карта мүлдем басқаша. Бұл паллидонигрлік жиынның негізгі рөлінің белгісі: белгілі бір "функция" үшін ақпараттың кеңістіктік қайта ұйымдастырылуы, бұл таламустың ішінде белгілі бір қайта ұйымдастырылуы, ол қабыққа таралуын дайындайды. Қараның сыртқы картасы (lateralis reticulata) аз дифференциацияланған.

Pars compacta және жақын маңдағы дофаминергиялық элементтер

Қатаң мағынада pars compacta базальды ганглиялар өзегінің бір бөлігі болып табылады, өйткені ол стриатопаллидонигральды түйін арқылы стриатопальды аксоннан тікелей синапстарды қабылдайды. Парс компактаның ұзын вентральді дендриттері парс ретикулатаның тереңіне түседі, онда олар түйіннен синапстарды қабылдайды. Алайда оның конституциясы, физиологиясы және медиаторы ниграның қалған бөлігімен қарама-қайшы келеді. Бұл жерде ядролық элементтер мен реттеушілердің арасындағы талдаудың себебін түсіндіреді. Жасы ұлғаю оның жасушалық денелерінің қараңғылануына, яғни меланиннің жайғасуына әкеледі, оны жай көзбен көруге болады. Ансамбльдің атауының шығу тегі осыдан басталады, алдымен "locus niger" (Vicq d'Azyr), яғни қара жер, содан кейін "substantia nigra" (Sömmerring), яғни қара зат.

Құрылымы

Парс компактаның тығыз орналасқан нейрондарында парс ретикулата мен латералиске қарағанда үлкен және қалың дендриттік ағаштандырулар бар. Парс ретикулатада төмен түсетін вентральді дендриттер парс ретикулата нейрондарының бастапқы аксоналдық қосалқыларынан ингибиторлық синапстарды қабылдайды (Hajos және Greefield, 1994). Тегменттегі артқы және артқы жағында орналасқан дофаминергиялық нейрондардың топтары шынайы ядролар жасамай, бірдей типті болып табылады. "А8 және А10 жасушалар тобы" мидың тұмсығы ішінде орналасқан. Олар striatal afferences қабылдамайды және оны жасауға топографиялық жағдайда емес. Осыған байланысты дофаминергиялық ансамбль осы жерде де біркелкі емес. Бұл - паллидонигрлік ансамбльмен тағы бір маңызды айырмашылық. Дофаминергиялық нейрондардың аксондары, олар жұқа және варикоздық, ниграны арқалық жағынан тастайды. Олар субталамус ядросының медиалдық шекарасын айналып, субталамус ядросының үстіндегі H2 өрісіне кіреді, содан кейін ішкі капсуладан өтіп, медиалдық паллидумның жоғарғы бөлігіне жетеді, онда олар паллидальдық ламинаға кіреді, одан олар стриатумға кіреді. Олар қарқынды, бірақ біртекті емес түрде жолақты денеде, керісінше алдыңғы бөлігінің матрицасында және керісінше артқы жақтағы стриозомаларда аяқталады. Бұл авторлар базальды ганглия жүйесінің басқа элементтерінің экстрастриатальдық дофаминергиялық иннервациясына назар аударады: паллидум және субталамустық ядро.

Физиологиясы

Парс ретикулата латералистің нейрондарына қарағанда дофаминергиялық нейрондар "басқа жылдамдықты кардиостимуляторлар" болып табылады, олардың белсенділігі "моторлық" деп саналады. Олардың қызметі, шын мәнінде, сыйақымен және сыйақыны болжаумен байланысты. Жақында жасалған шолуда (Schultz 2007) сыйақыға байланысты оқиғаларға, атап айтқанда сыйақы болжау қателеріне фазалық жауаптар допаминді босатуға әкеп соғатыны дәлелденді. Оның кең таралуының арқасында дофаминергиялық жүйе көптеген жерлерде базальды ганглия жүйесін реттей алады.

Субталамус ядросы

Оның атауынан көрінетіндей, субталамустық ядро таламустың астында орналасқан; дененің қара жағына дейін және ішкі капсулаға дейін. Субталамус ядросы линза тәрізді және біртекті болып келеді. Ол белгілі бір нейрон түрінен тұрады, оның дендриттік ормандары эллипсоидты болып келеді, тікендері жоқ, бүкіл ядроның пішінін еліктейді. Субталамус нейрондары "тезі қарқынды жүгіретін кардиостимуляторлар" болып табылады. Субталамус ядросы негізгі афференциясын бүйірлік паллидтан алады. Басқа афференция ми қабығынан (глютаматергиялық), әсіресе модельдерде тым көп назардан тыс қалған моторлық қабықтан келеді. Субталамикалық ядро арқылы қабықшалық қозу қысқа мерзімді қозуды тудырады, бұл палидальды нейрондардың тежелуіне әкеледі. Субталамустық аксондар ядроны арқалық жағынан тастап кетеді. Стриатуммен байланыстан басқа (макактарда 17,3%), негізгі нейрондардың көпшілігі көп мақсатты және базальдық ганглияның негізгі элементтерінің басқа элементтеріне аксондарды қоректендіреді. Олар бірігіп, "базальді ганглияның орталық сергітушісін" құрайды. Палидо-субталамустық байланыс ингибиторлық, палидо-субталамустық байланыс қоздырғыштық. Олар - қосарланған реттеушілер немесе қосарланған автономды осцилляторлар, олардың талдауы жеткілікті тереңдетпеген. Жақсырақты паллидумға көп штриялық аксондар келеді, ал субталамикалық ядроға - жоқ. Субталамикалық ядроға қабықтың аксондары, ал паллидумға - жоқ. Олардың кіріс пен шығыспен жасайтын кіші жүйесі классикалық жүйелік кері байланыс схемасына сәйкес келеді, бірақ ол әлдеқайда күрделі.

Таламустың орталық аймағы

Орталық ядро таламустың орталық аймағында орналасқан. Жоғары приматтарда ол екі емес, үш бөліктен тұрады, олардың өз нейрондары бар. Бұл жерден шығатын ақпарат субталамус ядросы мен путаманаға жетеді. Оның құрамына қабық қабығы мен шарық қабығының талшықтары кіреді.

Педункулопонтин кешені

Педункулопонтин ядросы ми дің ретикулярлық түзілімінің бір бөлігі және ретикулярлық белсендіру жүйесінің негізгі компоненті болып табылады және базальдық ганглияға негізгі кіріс береді. Оның атауынан көрініп тұрғандай, ол мидың тұяғы мен мидың тұяғы арасындағы және қара зат жанына жақын жерде орналасқан. Аксондар қоздырғышты немесе тежегішті болып табылады және негізінен қара затты нысанаға алады. Тағы бір маңызды фактор - субталамус ядросы. Басқа мақсаттар - GPi және striatum. Комплекс қабықшадан тікелей афференцияларды және ең бастысы медиалдық паллидумнан (ингибиторлық) мол тікелей афференцияларды алады. Ол аксондарды VL-дің палидалық аумағына жібереді. Нейрондардың белсенділігі қозғалыспен өзгеріп, оған дейін жүреді. Мұның бәрі Мена Сеговияны басқаларға алып келді. (2004) тұтастығы базальды ганглия жүйесімен байланысты деп болжайды. Жүйедегі және аурулардағы рөліне шолу жасауды Pahapill and Lozano (2000) ұсынды. Ол ұйқы мен сергектіктікті қамтамасыз етеді. Ол базальды ганглияларды реттейтін және базальды ганглиялар арқылы реттелетін қос рөлге ие.

Базальді ганглиялар жүйесінің шығыстары

Кортика базальды ганглиялар таламоның кортикальды орамында базальды ганглиялар өзара байланыста, сыртқы мақсаттарға аз шығыс бар. Бір нысана - парс ретикулатаның жоғарғы колликулы. Қалған екі негізгі шығыс жүйелері таламусқа, одан қабыққа жетеді. Таламуста GPimedial талшықтары nigral-дан бөлек, өйткені олардың соңғы бұтақтарының араласқандығы жоқ. Палидаль аксондардың өз аумағы бар. Олар ми және ниграль аумақтарынан бөлек орналасқан. VL кальбидин мен ацетилхолинестеразаға боялған. Аксондар ядроға көтеріліп, онда кеңінен таралады. VL шығысы көбінесе қосымша моторлы қабыққа (SMA), preSMA және аздап моторлы қабыққа өтеді. Палидоталамус аксондары орталық кешеннің парс ортасына тармақ береді, ол аксондарды премоторлық және аксессуарлық моторлық қабыққа жібереді.

СНР таламиялық ВА-ға және одан қабыққа

Вентральды алдыңғы ядро (ВА) шығысы моторлық қабықпен маңызды байланыссыз premotor қабығын, алдыңғы cingulate қабығын және oculomotor қабығын нысанаға алады.