Кіріспе
The Human League – 1977 жылы Шеффилд қаласында құрылған ағылшын синтезаторлық поп тобы. Бастапқыда эксперименттік электронды ұжым болған топ 1979 жылы Virgin Records лейблімен келісім шарт жасасып, 1981 жылы шыққан үшінші альбомы Dare арқылы кең ауқымды коммерциялық табысқа жетті. Альбомда төрт хит-сингл болды, оның ішінде Ұлыбритания/АҚШ чарттарында бірінші орын алған "Don't You Want Me" әні де бар. Топ 1982 жылы «Жылдың ең жақсы британдық жаңа өнері» номинациясы бойынша Brit Award сыйлығын жеңіп алды. 1980-ші және 1990-шы жылдарда «Mirror Man», «(Keep Feeling) Fascination», «The Lebanon», «Human» (АҚШ-тағы екінші бірінші орын) және «Tell Me When» сияқты тағы да бірнеше хиттер жарық көрді. 1977 жылдан бері топтың жалғыз тұрақты мүшесі – әнші және ән жазушы Филип Оки. Клавишниктер Мартин Уэр мен Иан Крейг Марш 1980 жылы Heaven 17 тобын құру үшін топтан кетіп, Оки мен Адриан Райтті жаңа құрамды жинауға мәжбүр етті. Содан кейін The Human League коммерциялық сәтті жаңа поп-топқа айналды, құрамында Оки, Райт, вокалистер Джоан Кэзерлл мен Сьюзан Энн Салли, бассист және клавишник Ян Берден, гитарист және клавишник Джо Каллис болды. Райт, Берден және Каллис 1980-ші жылдардың соңында топтан кетіп қалды, содан бері топ негізінен Оки, Кэзерлл және Саллидің триосынан және басқа музыканттардан тұрады. 1978 жылдан бері The Human League 9 студиялық альбом, ремикс альбом, концерттік альбом, 6 EP, 29 сингл және 13 жинақ альбом шығарды. Олар Ұлыбританияда 6 топ-20 альбом мен 13 топ-20 синглға ие болды және 2010 жылға дейін әлем бойынша 20 миллионнан астам жазба сатты. MTV-де кең таралған алғашқы техно-поп тобы ретінде, олар 1980-ші жылдардағы АҚШ-қа екінші британдық шабуылдың маңызды өкілдерінің бірі саналады.
The Human League is an English synth pop band formed in Sheffield in 1977. Initially an experimental electronic outfit, the group signed to Virgin Records in 1979 and later attained widespread commercial success with their third album Dare in 1981 after restructuring their lineup. The album contained four hit singles, including the UK/US number one hit "Don't You Want Me". The band received the Brit Award for Best British Breakthrough Act in 1982. Further hits followed throughout the 1980s and into the 1990s, including "Mirror Man", "(Keep Feeling) Fascination", "The Lebanon", "Human" (a second US No. 1) and "Tell Me When". The only constant band member since 1977 has been lead singer and songwriter Philip Oakey. Keyboard players Martyn Ware and Ian Craig Marsh both left the band in 1980 to form Heaven 17, leaving Oakey and Adrian Wright to assemble a new line up. The Human League then evolved into a commercially successful new pop band, with the line up comprising Oakey, Wright, vocalists Joanne Catherall and Susan Ann Sulley, bassist and keyboard player Ian Burden and guitarist and keyboard player Jo Callis. Wright, Burden and Callis all left the band by the end of the 1980s, since which time the band has essentially been a trio of Oakey, Catherall and Sulley with various sidemen. Since 1978, the Human League have released 9 studio albums, a remix album, a live album, 6 EPs, 29 singles and 13 compilation albums. They have had 6 top 20 albums and 13 top 20 singles in the UK and had sold more than 20 million records worldwide by 2010. As an early techno pop act that received extensive MTV airplay, they are regarded as one of the leading artists of the 1980s Second British Invasion of the US.
1970-ші жылдар: Бастапқы жылдары
Human League атауын қабылдағанға дейін топтың екі бұрынғы құрамы болды. 1977 жылдың басында Мартин Уэр мен Ян Крейг Марш, жастар өнері жобасы «Метвистлде» танысқан, екеуі де компьютер операторы болып жұмыс істеді. Олардың музыкалық ынтымақтастығы поп музыкасын (мысалы, глэм-рок және Тамала Мотаун) авангардтық электрондық музыкамен біріктірді. 1970 жылдардың ортасында электрондық компоненттердің бағасы төмендегенімен, жабдықтар орташа тұтынушы үшін қолжетімді болды; Уэр мен Марш Korg 700S синтезаторын бірге сатып алып, оны ойнауға үйренді. Олардың музыкалық беделі тарады, оларды досының 21 жылдық мерекесіне шақырды. Мерекеге Уэр мен Марш «The Dead Daughters» деп аталатын бейресми топ құрды. Олардың ең басты ерекшелігі – британдық «Доктор Ху» телесериалының тақырыбын орындау болды. Уэр Окейге қоңырау шалғанда, ол сыртта екенін біліп, оның есігіне жазылған хат арқылы «Болашаққа» қосылуын сұрады. Сыншылардың мақтауына ие болған топ 1978 жылдың 12 маусымында Шеффилдтегі Psalter Lane Art College (кейін Шеффилд Халлам университеті) маңындағы Bar 2-де алғашқы концертін өткізді. Технология мен магнитофонға сүйенген топтың концертке баруы қорқынышты болды. Psalter Lane қойылымынан кейін олар өзінің әсерсіз болып көрінгеніне алаңдады. Аудиторияда болған Окейдің досы Филип Адриан Райт, сонымен қатар өнер және фотосурет саласын білген, топтың визуалды директоры болып тағайындалды, оның міндеті слайдтар, фильмдер және жарықпен сахналық қойылымды «жандандыру» болды. 1978 жылдың тамызында топ Джон Пил үшін сессия жазды, соның ішінде «Being Boiled» қайта өңделген нұсқасы болды. Топтың тікелей эфирдегі концерттері қарқын алып, 1978 жылдың қыркүйегінде The Rezillos (болашақтағы топ мүшесі Джо Каллиспен), содан кейін Siouxsie and the Banshees-пен бірге өнер көрсетуді сұрады. 1978 жылдың желтоқсанында Дэвид Боуи аудиторияда пайда болды және кейіннен NME-ге «поп музыкасының болашағын көрдім» деп мәлімдеді. 1979 жылдың сәуірінде Human League Fast Product лейблінде The Dignity of Labour атты төрт эксперименталды аспапты қамтитын алғашқы EP-ін шығарды. EP жарнамаға енуі қиын болса да, ірі лейблдер Fast-тен топты тартып алуға тырысты. 1979 жылдың мамырында топ Ричард Брэнсонның Virgin Records компаниясының ұсынысын қабылдады. Оның лейблінің ертедегі қолдауынан кейін топ Боб Ластқа топ менеджері лауазымын ұсынды. Стиль жұмыс істемегендіктен, Virgin топқа бастапқы стиліне оралуға рұқсат берді және топ 1979 жылдың тамызында өзінің алғашқы толық студиялық альбомын шығарды. Альбом мен «Empire State Human» синглі хит-парадтарда әсер ете алмады. Осы сәтсіздіктерден кейін Virgin тобының 1979 жылдың желтоқсанындағы гастрольдерін тоқтатты. Осы уақытқа дейін Human League-дің Ұлыбританияның электрондық пионерлері рөлін Гари Нуман «Are 'Friends' Electric?» әнімен 1979 жылдың ортасында Ұлыбританияда үлкен хит болды. 1980 жылдың сәуірінде топ «Holiday '80» атты EP шығарды, онда «Marianne» атты негізгі трек және Боуи мен Игги Поп жазған «Nightclubbing» кавері бар. «Holiday '80» жеті дюймдік нұсқасы 1980 жылдың 8 мамырында BBC телеарнасының Top of the Pops бағдарламасында топтың алғашқы теледидар көрінісін жасауға жеткілікті болды. Бұл Oakey / Marsh / Ware триосының британдық теледидардағы жалғыз жоғары деңгейдегі теледидар көрінісі болды, 1979 жылдың соңында BBC2 Mainstream бағдарламасын қоспағанда, топтың алғашқы қолдаушысы болған суретші Брайан Кларк ұйымдастырды және ұсынды. Студияда «The Path of Least Resistance» және «Empire State Human» әндерінің слайд-шоумен толыққанды орындалуы көрсетілді. 1980 жылдың мамыр айында топ Ұлыбританияда гастрольге шықты. Филип Адриан Райт енді өзінің визуалды рөліне қосымша қосымша клавиатураларды ойнай бастады. Бұл төрт мүшесінің бірігіп соңғы рет концерт бергені еді. Сондай-ақ мамыр айында топ өзінің екінші студиялық альбомын шығарды Travelogue. Репродукциядан гөрі коммерциялық дыбысталған ол No. 16-ға жетті, топқа алғашқы нақты жетістікті сыйлады. Нәтижесінде «Empire State Human» қайта шығарылды және топ екінші рет Top of the Pops-те пайда болды, бірақ ол No. 62-ші орында тұрды. Коммерциялық жетістіктерінің жоқтығынан Virgin Travelogue-дан қосымша сингл шығарудан бас тартты. Human League тобы 1980 жылдың қазан мен қараша айларында Ұлыбритания мен Еуропаны аралап турнеге шығуға келісілген болатын, бірақ екі жылдық ауыр жұмыстан кейін жетістікке қол жеткізе алмау және Virgin компаниясының сенімсіздік танытуы топтың ішкі жанжалдарын тудырды. Менеджер Боб Ласт екі тарапты татуластыруға тырысты, бірақ бұл мүмкін емес болып шықты, әртүрлі нұсқалар ұсынылды, соның ішінде екі жаңа топ Human League суб-лейблімен. Ақырында Окей Human League атауын сақтап қалады, ал Уэр мен Марш толығымен жаңа топ құрады, ол Heaven 17 аталды. Ұлыбритания/Еуропа турнесіне екі апта қалғанда топ тарады. Окей қыздардың жасөспірім екенін және жақын достар екенін білген соң, олардың қауіпсіздігі үшін бір-бірін күту үшін екеуін де шақырды. Ол екі әйелдің вокалистер мен бишілер ретінде болуы топқа сән қосатынын да айтты. Қыздардың жасының кешіктірілуіне байланысты Окей мен Райт Салли мен Кэтерллдің әкелеріне турнеге баруға рұқсат сұрап баруға мәжбүр болды. Олардың әкелері қыздарға Окей оларды қауіпсіз сақтайтынына уәде берген жағдайда ғана рұқсат берді. Салли сондай-ақ оның әкесі мен Кэтерллдің мектепке барып, турнедегі саяхаттың білім беруге пайдалы екенін түсіндіргенін хабарлады. Салли мен Кэтерллға қосымша, Окей Шеффилдтік synth тобы Graph-тан кәсіби музыкант Иан Берденді турнеде кеткен Уэр мен Марштің клавиатурасын алмастыру үшін сессиялық клавиатурашы ретінде жұмысқа алды. Турне жарнамаланғандай аяқталды, алғашқы қосылысы Донкастер Top Rank-те болды. Алайда, музыкалық баспасөз «Окей мен оның биші қыздарынан» ащылық білдірді және жаңа топ құрамын қысыммен қабылдады. Турне аяқталғаннан кейін Берден батыс Берлинде бас гитарашы ретінде жұмыс істеуге кетті. Олардың кәсібилігін көрсеткендіктен және оларды әрі қарай вокалдық тұрғыдан пайдалануды жоспарлағандықтан, Окей мен менеджер Боб Ласт Салли мен Кэтерллді топтың толыққанды мүшелері етіп бекітті, оларға жалақы төленді. 1981 жылдың қаңтарында, турнеден аман қалған топ әлі де қиын жағдайда болды. Virgin Records-қа қарызы мол болған Окей мен Райттың тез нәтиже беруі керек болды. 1981 жылдың ақпанында топ «Boys and Girls» әнін жазып, шығарды. Салли мен Кэтерлл (қайтадан толық уақыттағы оқуға оралған) жазбаға қатыспады, бірақ синглдің мұқабасында олардың суреттері болды. Сингл Ұлыбритания хит-парадында No. 47-ге жетті, бұл топтың осы уақытқа дейінгі ең жоғары көрсеткіші болды. Окей кәсіби музыканттарды шақыру қажеттігін мойындады, сондықтан Иан Берден табылып, топқа сынақ мүшесі ретінде қосылуға шақырылды. Virgin «Boys and Girls» әнінен кейін сенімділігін қайта тапты, бірақ олар топқа кәсіби өндіріс жетіспейді деп сенді. Наурыз айында Окей тәжірибелі өндіруші Мартин Рашентке таныстырылды. Рашенттің алғашқы қадамы – барлық топты Шеффилдтегі Уэр мен Марштің Heaven 17 тобымен бөлісетін Monumental Studios-тан алыс, Беркширдегі Reading қаласындағы Genetic Studios-қа жіберу болды. Genetic сессияларының алғашқы нәтижесі «The Sound of the Crowd» синглы болды. Сингл олардың алғашқы Top 40 хитіне айналды, Ұлыбританияда No. 12-ге жетті. Боб Ласт топты одан да жақсартуға болатынына сенді...
In April 1979, the Human League released their first EP on the Fast Product label entitled The Dignity of Labour, which contained four experimental instrumentals. Although the EP barely charted, major record labels began approaching the band in an attempt to lure them away from Fast. In May 1979, the band accepted an offer by Richard Branson's Virgin Records. Because of his label's early support, the band offered Bob Last the position as band manager. Because the imposed style had not worked, Virgin permitted the band to return to their original style and the band recorded and released their first full studio album Reproduction in August 1979. The album and the single "Empire State Human" failed to make an impact on the charts. After these flops, Virgin cancelled the band's December 1979 tour. By this time, the Human League's role as UK electronic pioneers was usurped by Gary Numan, when his single "Are 'Friends' Electric?" became a huge hit in the UK in mid 1979. In April 1980, the band was able to release an EP entitled Holiday '80, containing the principal track "Marianne" and a cover of "Nightclubbing" (written by Bowie and Iggy Pop). The seven inch version of "Holiday '80" did well enough to get the band their first TV appearance on BBC TV's Top of the Pops on 8 May 1980 opening a Peter Powell presented show with Gary Glitter's "Rock and Roll Part 2". This was to be the only high profile TV appearance by the Oakey/Marsh/Ware trio on British television, with the sole exception of BBC2's Mainstream programme in late 1979, organised and presented by the artist Brian Clarke, an early supporter of the band. A performance in the studio, complete with slideshow, was broadcast of the tracks "The Path of Least Resistance" and the current minor hit "Empire State Human". In May 1980, the band toured the UK. Philip Adrian Wright was now playing incidental keyboards in addition to his visuals role. It was the last time all four members performed together live. Also in May, the band released their second studio album Travelogue. More commercial sounding than Reproduction, it peaked at No. 16 in the UK, giving the band their first real success. As a result, "Empire State Human" was re released and the band made their second appearance on Top of the Pops, even though it only reached No. 62 in the singles chart. Because of their lack of commercial success, Virgin refused to release further singles from Travelogue. The Human League was booked to conduct a tour of the UK and Europe from October to November 1980, but the lack of success after two years of hard work and perceived lack of faith by Virgin set about severe internal conflict within the band. Manager Bob Last tried to reconcile both parties, and when that proved impossible, various options were suggested, including two new bands under a Human League sub label. Eventually, it was agreed that Oakey would continue with the Human League name, while Ware and Marsh would form a completely new band, which became Heaven 17. Two weeks before the UK/Europe tour, the band split. Oakey has stated that upon discovering the girls were only teenagers and also best friends, he invited them both so they could look after each other on the tour for safety. He has also said that he thought having two women as vocalists and dancers would also add glamour to the band. Because of the girls' ages, Oakey and Wright later had to visit Sulley and Catherall's respective parents to obtain permission for the girls to go on the tour. Their parents let them join the band under the provision that Oakey would keep them safe. Sulley also reported that both her father and Catherall's went to the girls' school and convinced them that the experience of touring could be educational because of the travelling involved. In addition to Sulley and Catherall, Oakey employed professional musician Ian Burden from Sheffield synth band Graph as a session keyboard player for the tour to cover for the keyboards of the now departed Ware and Marsh. The tour was completed as advertised with the first date at Doncaster Top Rank. However, the music press was scornful of "Oakey and his dancing girls" and treated the new band line up with derision. On completion of the tour, Burden went on to his next commitment playing bass guitar in West Berlin. Because of the professionalism they had shown and because he planned to use them further vocally, Oakey and manager Bob Last made Sulley and Catherall full members of the band, to be paid on a salary basis. In January 1981, although they had survived the tour, the band was still in trouble. Heavily in debt to Virgin Records, Oakey and Wright were under pressure to produce results quickly. By February 1981 the band recorded and rushed out "Boys and Girls". Sulley and Catherall (who had returned to their sixth form full time) were not involved in the recording but were included on the single's front cover. The single reached No. 47 in the UK charts, the band's highest chart position to that point. Oakey acknowledged that he needed to bring in professional musicians, and so Ian Burden was tracked down and invited to join the band as a trial member. Virgin's faith had been restored by "Boys and Girls", but they believed the band lacked professional production. In March, Oakey was introduced to veteran producer Martin Rushent. Rushent's first move was to dispatch the entire band to his Genetic Studios in Reading, Berkshire, away from the "unhealthy atmosphere" of Monumental Studios, Sheffield, that they shared with Ware and Marsh's Heaven 17. The first result of the Genetic sessions was the single "The Sound of the Crowd". The single became their first Top 40 hit, reaching No. 12 in the UK. Bob Last believed that the band could be improved further by the addition of one more professional musician, so in April 1981, his associate Jo Callis (formerly of The Rezillos whom Last had previously managed) was invited to become the final permanent member of the band. The next single, "Love Action (I Believe in Love)", reached No. 3 in the UK in August 1981. The band set about arranging their existing material and demos into a viable album, produced by Rushent. Sulley and Catherall, who had just left school, immediately postponed their plans to attend university to work on the album. By this time, the band's commercial success and higher profile had caused their first two albums to start selling again. Reproduction charted for the first time in August 1981, eventually peaking at No. 34, and Travelogue also recharted and returned to the Top 30 for several weeks. Both albums would eventually achieve Gold status. In October 1981, Virgin released a brand new single, "Open Your Heart", which gave the band another Top 10 hit. The band's new album, Dare, was also released in October 1981 and reached No. 1 in the UK. It spent a total of four weeks at the top spot over the 1981/82 period, remaining in the chart for 77 weeks and eventually going triple platinum. Because of Dare success, Virgin executive Simon Draper instructed that a fourth single be released from the album before the end of 1981. His choice was to be "Don't You Want Me", a track Oakey considered to be a filler and the weakest track on the album. Oakey fought the decision, believing it would damage the band, but was overruled by Draper, and "Don't You Want Me" was released in November 1981. Aided by an expensive music video (a rarity at the time) directed by film maker Steve Barron, the single went to No. 1 for five weeks over the 1981 Christmas period. In a 1995 interview with music journalist James Richliano, Oakey credited MTV for helping the song reach the top of the charts: "I don't think we would have had a number one if it weren't for the video and MTV. Trying to interpret songs with video is a real problem, but at the same time, we know that we wouldn't be here without video." "Don't You Want Me" became the band's biggest hit, selling almost 1.5 million copies in the UK. Dare has since been labelled as one of pop music's most influential albums. In a retrospective review of the album, Stephen Thomas Erlewine, senior editor for AllMusic, gave Dare a five star rating. He wrote: "The technology may have dated, synths and drum machines may have become more advanced, but few have manipulated technology in such an emotionally effective way." Philip Oakey often plays down claims of Dare being such an influential album, but at other times acknowledges its influence on modern music. Although the group has been retrospectively identified with the New Romantic movement of this period, according to Dave Rimmer, author of New Romantics: The Look, "at the time [they] were no such thing." The band themselves have also consistently and strenuously rejected the label. The Sheffield scene in which the Human League formed predated New Romanticism and took more influence from Kraftwerk. Bands in the Sheffield scene were also referred to as Futurists, although Oakey himself has said: "We thought we were the punkiest band in Sheffield." Capitalising on the success of the album and their recent No. 1 hit single, "Being Boiled" was re released and became a Top 10 hit in early 1982. The band toured for the first time together internationally. Concurrently, Dare (later renamed Dare!) was released in the US by A&M Records and "Don't You Want Me" also reached No. 1 there in the summer of 1982. A remix album of Dare entitled Love and Dancing was released under the group name "The League Unlimited Orchestra" (a tribute to Barry White's Love Unlimited Orchestra), reaching No. 3 on the UK album chart. In 1982, the band received the Best British Newcomer award at the annual Brit Music awards, and Rushent also took Best Producer for his work on Dare. In November 1982, the Motown influenced electropop single "Mirror Man" reached No. 2 in the UK chart, just missing another Christmas No. 1, which was taken by "Save Your Love" by Renée and Renato. The follow up single, "(Keep Feeling) Fascination", was released in April 1983, and peaked at No. 2 in the UK. The following months proved to be difficult ones for the band as they struggled to record a follow up album to Dare under immense pressure from Virgin. A six song EP called Fascination! composed of the singles "Mirror Man" and "Fascination" together with the new track "I Love You Too Much" was released from the original recording sessions for their new album, later to be named Hysteria. The EP was released in America as a stop gap and also became a strong seller as an import in the UK. called The Human League Video Single. Although "video albums" had been released by bands such as Blondie and ELO as early as 1979, this release was a short (12 mins) video tape cassette in either VHS or Betamax format containing just three tracks (the music videos for "Mirror Man", "Love Action (I Believe in Love)", and "Don't You Want Me"). Although it was not a commercial success (as it retailed for £10.99, compared to 12" vinyl singles averaging £1.99 in 1983), the format caught on and other artists began releasing video singles/EPs of their own. The band spent many months agonising as they tried to make a successor to Dare, and as things became ever more stressful, producer Martin Rushent left the project. At this point, the band ditched much of the material recorded so far and started over again with new producers Hugh Padgham and Chris Thomas (though some of Rushent's contributions to certain tracks from the earlier sessions were included on the released album). Finally in May 1984, the band released the single "The Lebanon" about the Lebanese Civil War. The single peaked at No. 11 in the UK. This was followed shortly thereafter by the album Hysteria, so called because of the difficult and tense recording process. It entered the UK album chart at No. 3; however, it climbed no further and critics and fans were divided by the new direction the band had taken. The second single was "Life on Your Own" in mid 1984. The single peaked at No. 16. Later that year, success outside of the Human League came for Oakey in the shape of the huge hit single "Together in Electric Dreams", a collaboration with one of his idols, synth pioneer Giorgio Moroder. The track was taken from the film soundtrack to Electric Dreams and became a massive hit. Often now erroneously credited as a Human League single, due to its success and enduring popularity, the band have since adopted it for their live performances and it appears on their greatest hits compilations. Oakey and Moroder then recorded an album together for Virgin, Philip Oakey & Giorgio Moroder, but this met with rather less success and the following two singles failed to make the UK Top 40. However, the success of the original Oakey and Moroder track encouraged Virgin to release one final single from Hysteria in November 1984; the ballad "Louise" was released and reached No. 13 in the UK. After Hysteria, the group found themselves in creative stagnation, struggling to record material to follow up on their previous successes. Key songwriter Jo Callis departed, replaced by drummer Jim Russell. Bob Last quit as manager and was not replaced. In 1985, the band spent several months working on a new album with producer Colin Thurston (who had produced "I Don't Depend on You", Reproduction, and the first two Duran Duran albums), but yet more clashes in the recording studio ensued and the project was shelved in September 1985. Worried by the lack of progress with their most profitable act, Virgin paired the Human League up with American R&B producers Jimmy Jam and Terry Lewis, who had a proven track record with Janet Jackson, the SOS Band, Alexander O'Neal, and Cherelle. Jam and Lewis had expressed an interest in working with the band after hearing their US releases. Virgin flew the entire band to Minneapolis. The four month long recording sessions were beset with creative disputes, with Jam and Lewis having preconceived ideas on how they wanted the album to sound, rejecting most of the band's material (which would cost the band considerable loss of royalty income). The final result of the sessions was the Crash album. The album featured much material written by the Jam and Lewis team, and showcased their Yamaha DX7 led sound. It had a US No. 1 single, "Human" (No. 8 in the UK), but other singles performed relatively poorly. The album, while making the Top 10 in the UK, was not as popular as previous releases. Disheartened by being sidelined in Minneapolis and with the direction the band had taken, Adrian Wright left the band to work in film. Crash was generally more popular in the US and internationally than in the UK. The band toured in the UK and internationally in 1986 and 1987 to capitalise on their high profile at this time. In 1987, Ian Burden also left the band. In November 1988, a greatest hits compilation album was released that reached No. 3 in UK. This was preceded by the release of the single "Love Is All That Matters" from Crash. In 1989, the band built their own studio in Sheffield, jointly funded by Oakey and a business development loan from Sheffield City Council.
1990 жылдар: Қосымша жазбалар
1990 жылы тобы Virgin Records лейблымен соңғы альбомын – Romantic? шығарды. Осы кезде топтың көп жылдан бері қатысып келген мүшелері Адриан Райт пен Ян Берден, сондай-ақ жақында қосылған Джим Рассел тобынан кетіп қалды. Дегенмен Джо Каллис кейбір жазбаларға оралып, екі әнді жазды, оның ішінде шағын хит болған "Heart Like a Wheel" әні де бар. Жаңа құрамға 1986 жылғы Crash турнесінде топпен бірге жұмыс істеген клавишашы Нил Саттон және гитарист/клавишашы Рассел Деннет қосылды. Романтикалық? альбомы АҚШ-тың гранж музыкасы мен Манчестер сахнасының басым бағытына қарамастан, 1980-ші жылдардағы топтың үлкен коммерциялық табысын қайтаруға қол жеткізбеді, ал оның екінші синглы "Soundtrack to a Generation" чарттарда көзге түспеді. 1992 жылы Virgin лейблы олардың жазбаларға жасаған келісімшартын күрт тоқтатты. Альбомның сәтсіздігі, Virgin лейблының бас тартуы, БАҚ-тың қатал сыны мен қаржылық қиындықтарға тап болған Окей мен Саллидің эмоционалдық жағдайы нашарлады. Бірнеше жылдан кейін топ басқа лейблдерге демо-жазбаларын жіберуге жеткілікті сенімділікке ие болды. Сонымен қатар, 1993 жылы олар тәжірибелі жапондық электропоп тобы Yellow Magic Orchestra (YMO) тобымен жұмыс істеуге шақырылды, нәтижесінде "YMO Versus The Human League" EP жарық көрді. 1993 жылдың сәуір айында Жапония мен Азияда шығарылған EP-де YMO әндерінің "Behind the Mask" және "Kimi Ni Mune Kyun" ("I Love You") әндерінің кавер-версиялары бар, орындаушылары – Салли мен Катерл. 1994 жылы EastWest Records (Time Warner еншілес компаниясы) топтың демо-жазбаларына және Virgin лейблы бас тартқан материалдарға қызығушылық танытты. Олар топпен келісімшарт жасасты және оларды бұрынғы Tears for Fears тобының мүшесі болған продюсер Иан Стэнлимен жұптастырды. EastWest лейблы қымбат музыкалық бейнелерге қаржы бөлді және олардың жаңа шығарылымдарын белсенді түрде жарнамалады. Алғашқы шығарылым 1994 жылғы Boxing Day күні болды және ол "Tell Me When" синглы болды, бұл топқа 1986 жылғы "Human" әнінен кейін алғашқы Top 10 хитін сыйлады. Сондай-ақ ол бірнеше апта бойы Ұлыбританияның эфирлік чарттарында көшбасшы болды. Одан кейін шыққан "Octopus" альбомы топты Ұлыбританияның Top 10 тізіміне қайтарды және кейіннен алтын диск статусын иеленді. Альбомның обложкасында және бейнелерде топ енді тек Окей/Катерл/Салли триосы ретінде ұсынылды. Бірақ шындығында, басқа музыканттар да жазбаға үлес қосты, оның ішінде продюсер Иан Стэнли, сондай-ақ Нил Саттон мен Рассел Деннетттің ойнау және ән жазуға жасаған үлесі, ал Окей Джо Каллиспен бірлесіп бір трек жазды. Альбомнан шыққан келесі сингл – "One Man in My Heart" ("Жүрегімдегі бір адам") балладасы болды, орындаушысы – Салли. Ол Ұлыбританияда 13-орынға ие болды және ерекшелігі – "Never Let Me Go" (2011) әніне дейін The Human League тобының әйел вокалымен орындалған жалғыз синглы болды. Олардың жаңа табысы топты 1987 жылдан бері алғаш рет гастрольдік сапарға шығуға итермеледі, және олар 1995 жылы АҚШ пен Ұлыбританияда гастрольде болды. Кейінгі "Filling Up with Heaven" және альбомға енбеген "Stay with Me Tonight" синглдары да Ұлыбританияның Top 40 тізіміне енді, ал топтың қайта жанданған имиджін пайдалану үшін "Don't You Want Me" әнінің жаңа ремиксі шығарылды. Бұл 1996 жылы жаңа "greatest hits" жинағына дейін болды, бірақ ол 1988 жылғы алғашқы "Greatest Hits" альбомынан кем сәттілікке ие болды. 1998 жылы EastWest лейблының басшылығындағы өзгеріс топтың келісімшартын тағы да тоқтатуға әкелді. Содан кейін топ Culture Club және Говард Джонспен бірге VH1 телеарнасының 1980-ші жылдарға арналған "Big Rewind" ностальгиялық турнесіне қатысып, 1997–2000 жылдар аралығында басқа да концерттер мен қоғамдық шараларға қатысты.
2000-шы жылдар: Құпиялар және гастрольдер
2000 жылдың мамырында топ Papillon Records компаниясымен келісімшарт жасасты, ол Chrysalis Group еншілес компаниясы болып табылады, және келесі жылы шығатын жаңа альбомына тректерді жазуға кірісті. Келесі альбом, "Secrets" деп аталды, 2001 жылдың тамызында жарық көрді. Алдыңғы "Octopus" альбомы сияқты, топ Оки, Салли және Кэтерлл триосы ретінде таныстырылды, бірақ Нил Саттон клавишада ойнады және Окимен бірге материалдың көп бөлігін жазды. Альбом сыншылардан жағымды пікірлер алды. Бірақ коммерциялық тұрғыдан альбом сәтсіз болды, Ұлыбритания альбомдық тізіміне 44-орынмен кірді және келесі аптада тізімнен шығып кетті. Бұған топтың Papillon жазбалар компаниясының қаржылық қиындықтары да себеп болды. Альбом шығарылғаннан кейін көп ұзамай, бас компания оны жапты, бұл жарнама мен сатудың нашарлауына әкелді. BBC Radio 1 "All I Ever Wanted" әнін эфирге беруден бас тартты, себебі топтың мүшелері 40-қа жуықтап, радиостанцияның демографиялық аудиториясына сай келмеді. Сьюзан Салли "Secrets" альбомының қабылдануын "1992 жылдан бергі топтың ең төменгі деңгейі" деді, және альбомға көп уақыт пен күш жұмсап, кейін сәтсіз аяқталуы оларды тоқтауға жақындатты. Альбомның ілгерілемеуіне байланысты 2001 жылы "Secrets Tour" гастрольдік туры өткізілді. Салли мен Кэтерллмен бірге Нил Саттон клавишада ойнады. Ұзақ жылдар бойы студияда жұмыс істеген инженер Дэвид Биверс сахнадағы құрамға қосылды және Apple Mac-тің екі палубасының артында секвенсорларды басқарды. Оки, Шеффилдте ойнап көрген 21 жастағы көп құралды музыкант Ник Беркті электр гитарасымен және кейтармен ойнауға шақырды. 2002 жылы топ құрамын толықтыру үшін перкуссияшы Эррол Роллинс электронды барабанды ойнауға қосылды. 2004 жылы Роллинстің орнын Роб Бартон басты. Намыстан туындаған принциптік мәселе ретінде, топ тікелей ойнаудан бас тартады; олар әрқашан тірі ойнайды және әр өнер көрсетімінен бұрын репетиция жасайды, екі қойылымның бірдей болмауын қамтамасыз етеді. Бұл 2002 жылы, топтың Ұлыбританияның ұлттық GMTV телеарнасына шақырылғанда айқын болды, онда олар сұхбат беруден бұрын "Don't You Want Me" әнін орындауға тиіс болды. Продюсер топ таңертеңгі сағат 5-те (үш сағат бұрын) келгенде таң қалды, олар дайындық пен репетиция жасауды күткен, бірақ олар тек тірі ойнайды деп есептелген. Джоанна Кэтерлл сұхбат барысында: "Біз 20 жыл бұрынғыдай емеспіз; егер біз таспаларды қолдансақ, бұл дұрыс болмас еді, сондықтан біз бәрін тікелей эфирде орындаймыз", - деп түсіндірді. 2003 жылы "Secrets" альбомынан "Love Me Madly?" синглы Nukove жеке компаниясы арқылы шығарылды, бұл компания Human League материалдарын шығару үшін арнайы құрылған кішкентай тәуелсіз жазбалар компаниясы болды, бірақ оның жарнамалауға қаражаты болмады және сингл тізімге енбеді. Сондай-ақ 2003 жылы Virgin Records The Very Best of The Human League DVD-ін шығарды, онда олардың бұрынғы музыкалық клиптерінің көпшілігі бар. DVD Ұлыбритания мен АҚШ-та жақсы сатылды және сол аттас жинақ альбомымен бірге шықты. Келесі жылдары топ жиі гастрольдік турларға шығып, тікелей эфирде өнер көрсету арқылы табысқа жетті. 2004 жылы олар "The Human League Live at the Dome" атты Brighton Dome-да түсірілген тікелей эфирлік шоудың DVD-ін және "Live at the Dome" деп аталатын жинақ CD-ін шығарды. 2005 жылдың соңында EMI компаниясымен бірлесіп ремикстердің жинақ альбомын шығарды. "The Human League Original Remixes and Rarities" деп аталған бұл альбом АҚШ пен Ұлыбританиядағы DJ/Dance нарығына бағытталған. Human League турларынан басқа, топ әлемдегі көптеген концерттерде және фестивальдарда өнер көрсетті. Олар 2004 және 2009 жылдары V фестивалінде, 2005 жылы Homelands, 2005 жылы Бразилиядағы Nokia Trends және 2007 жылы Festival Internacional de Benicàssim фестивальдерінде өнер көрсетті. 2006 жылдың 22 қыркүйегінде топ АҚШ телеарнасының Jimmy Kimmel Live! шоуында өнер көрсетті. 2006 жылдың ең жарқын сәті - 24 қазанда Лос-Анджелестегі Голливуд Боулда 18 000 көрермен алдындағы концерт. 2006 жылдың қараша және желтоқсан айларында Еуропа бойынша 11 қалалық гастрольдік тур өткізілді. Топ әр түрлі теледидарлық деректі фильмдерге қатысты және оларда пайда болды, соның ішінде Channel 4's Made in Sheffield және BBC's Young Guns: The Bands of the Early 1980s. 2007 жылдың маусым айында Салли мен Кэтерлл VH1 телеарнасына Шеффилдтің поп-музыка тарихы туралы "Ұлттың музыкалық қалалары" атты деректі фильм ұсынды. 2007 жылдың қараша және желтоқсан айларында, олардың 30 жылдығын (1977–2007) атап өту үшін, топ 2001 жылғы "Secrets" турынан бері өткізген ең жоғары деңгейдегі турне өткізді. "Dare! 2007" туры Лондоннан Стокгольмге дейінгі 20 еуропалық қаланы қамтыды, олардың көпшілігі сатылып кетті. Олардың концерттік тізімінде алғаш рет "Dare" альбомының барлық әндері тізбектеп орындалды. Бұл Филип Окидің 1981 жылғы Casio VL Tone-да "Get Carter" фильмінің тақырыбының Human League аспаптық аранжировкасын орындауын қамтыды. Концерттің қалған бөлігі топтың басқа альбомдарынан әндерге арналды, сондай-ақ Оки/Мородер әні "Together in Electric Dreams" орындалды. Топ тур үшін сахна безендірілімі мен жарықтандыруға көп инвестиция жасады, соның ішінде сахна дизайнері Роб Синклер ұсынған әртүрлі жоғары ажыратымдылықтағы бейне фондар. 2008 жылдың қаңтарында Hooj Choons компаниясы "Dare!" альбомынан алынған "Things That Dreams Are Made Of" әнінің 12 дюймдік ремиксін шығарды. Бұл ремикс Ұлыбританиялық Dance тізімінде 2-орынға жетті. 2008 жылдың тамыз және қыркүйек айларында топ АҚШ-тағы Regeneration Tour-дың жетекші орындаушысы болды, оны ABC, A Flock of Seagulls, Naked Eyes және кейбір орындарда Белинда Карлайл қолдады. 2008 жылдың қараша және желтоқсан айларында Human League Мартин Фрайдың ABC және Heaven 17 тобымен бірге Ұлыбританияда "The Steel City Tour" гастрольдік турына қатысты. Бұл Филип Окидің 1980-жылдардың басындағы Шеффилдтің электрондық музыкасын тойлаған үш топтың бірлескен туры туралы идеясы болды (аталған Steel City). Heaven 17 және Human League арасындағы тарих туралы Ұлыбританиялық БАҚ-та көп айтылды, 1980 жылғы оқиғалар және олар енді бірге жұмыс істеп жатқандары. Оки де, Мартын Уэр де осы кезеңдегі кез келген ашу-реніш ұзақ бұрын ұмытылғанын айтты. Human League 2009 жылдың 30 мамырында Ньюкасл/Гейтсхедтегі Evolution фестивалінде Spillers Wharf-тағы жетекші орындаушылардың бірі болды, сондай-ақ 2009 жылдың 5-7 қарашасы аралығында Дубайдың алғашқы музыкалық фестивалі "Dubai Sound City" фестивалінде жетекші топтардың бірі болды. 2009 жылдың 11 желтоқсанында Human League Ұлыбританиядағы Wall of Sound компаниясымен жаңа жазбалар шартына қол қойды. Олардың Шеффилдте өз студиясы бар және Sidewinder Management Ltd компаниясы басқарады. Топ жазбаларын жасауды және тікелей эфирде ойнауды жалғастыруда, әлемдегі көптеген музыкалық фестивальдерде жиі өнер көрсетеді, олардың көпшілігінде олар жетекші орындаушылардың бірі болып табылады. Зейнетке шығу туралы сұрақтар сұхбаттарда жиі көтерілсе де, Оки, Салли және Кэтерлл олар әлі де өнер көрсетуден ләззат алатындарын және "концерттерге адамдар толғанша және оларды көруге ниетті болғанша" жалғастыруға ниетті екендерін айтты. Салли әзілде: "Мен басқа ештеңе істеуді білмеймін, сондықтан мен жалғастыруым керек", - деді.
2010 жылдар: Credo және одан әрі гастрольдер
Жаңа альбом, Credo, 2011 жылдың наурыз айында шығарылды. Ол Ұлыбритания альбомдар тізімінде 44-орынға дейін көтерілді. Альбомның алғашқы синглы "Night People" 2010 жылдың 22 қарашасында жарық көрді, бірақ Ұлыбританияның басты хит-парадіне іліге алмады. Дегенмен, ол Ұлыбританияның инди тізімінде 25-орынға жетті. "Never Let Me Go" синглы Ұлыбританияда 2011 жылдың 1 наурызында шықты; алайда Германияда, Швейцарияда және Австрияда "Egomaniac" екінші сингл ретінде таңдалды. Credo альбомының қос винилдік нұсқасы 2011 жылдың 25 шілдесінде, альбомның үшінші синглы "Sky" жүктемесімен бірге жарық көрді. 2012 жылдың соңында топ 35 жылдығын тойлау үшін Еуропа және Ұлыбритания бойынша "XXXV турнесін" ұйымдастырды. Концерттер сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. Ұлыбританияның "Daily Telegraph" газеті: "Бұл планетада кездесетін ең керемет ойын-сауық" деді. 2014 жылдың наурызында "Don't You Want Me" әні Ұлыбританияның жеке әндер тізіміне қайта кірді, себебі бұл әнді өткен аптада Шотландия лигасының кубогын жеңіп алған "Абердин" футбол клубының жанкүйерлері әлеуметтік желідегі науқан арқылы қолдады. Олар әнді жанкүйерлер әні ретінде қабылдады, олардың жартылай қорғаушысы Питер Паулетт туралы өлең жолдары "Питер Паулетт, сүйікті" деп өзгертілді. 2016 жылы топ "A Very British Synthesizer Group" атты еуропалық және британдық турнелерін өткізіп, сол аттас көп дискілік антологиясын шығарды. 2018 жылдың қысында олар Еуропа және Ұлыбритания бойынша кең ауқымды "Қызыл турнесін" ұйымдастырды. 2019 жылы олардың 2001 жылғы "Secrets" альбомының "делюкс" нұсқасы жарық көрді.
2020 жылдар: Жаңа релиздер мен Мерейтойлық турне
2020 жылы олардың 1995 жылғы "Октопус" альбомына 25 жылдығына орай ұқсас "делюкс" сипаттама берілді. Сондай-ақ 2020 жылы Virgin Records жылдарындағы үш дискілік "Essential" жинағы Ұлыбритания альбомдар тізімінде 13-орынға ие болды. Бұл жинақ ерекше болды, себебі үшінші дискіде, алғашқы екі тректі есептемегенде, топтың "Dare" альбомына дейінгі материалдарына толыққанды назар аударылған. 2021 жылы топ Еуропа және Ұлыбритания бойынша "Dare 40" турнесін бастады. Олар "Dare" альбомын толығымен орындады, сондай-ақ олардың бұрынғы шығармаларынан әндерді тартты. 2023 жылы олар Калифорния штатының Пасадена қаласында өткен Cruel World фестивалінің бас қатысушыларының бірі болды, алайда ауа райы нашарлағандықтан өнерлерін қысқартуға мәжбүр болды. 2024 жылдың наурыз айында топ Австралияда тоғыз күндік турне өткізді, ал жазғы фестивальдерде өнер көрсету және 2024 жылдың қараша және желтоқсан айларында Еуропа мен Ұлыбританияда өтетін Generations 2024 арена турнесі туралы хабарланды.
Мұрасы мен ықпалы
The Human League көптеген электропоп, басқа синтезаторлық поп және Pet Shop Boys сияқты танымал орындаушыларға әсер етті. Moby және Little Boots топтың ұзақ жылдардан бергі жанкүйерлері. Олардың әндері Ladytron, Utah Saints, George Michael, Robbie Williams және LCD Soundsystem сияқты әртүрлі әртістермен үлгіленді және қайта орындалды. 2000 жылы «Reproductions: Songs of The Human League» атты құрмет альбомы шықты. Онда The Human League-тің 16 әнінің кавер нұсқалары бар, оның ішінде Ladytron, Lali Puna, Momus, Future Bible Heroes, Stephin Merritt және The Aluminum Group-тың орындауында. Nightshift The Human League-ті, сондай-ақ 1970 жылдардың соңындағы дебют жасаған Gary Numan және Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD) топтарын «синтезаторлық поптың қасиетті үштігі» деп атады. Топтың Fast Product дәуірінің тарихы 2015 жылы «Big Gold Dream» атты деректі фильмде көрсетілген.