Константинополь Латын Императоры Генрих (1205-1216)
Henry of Flanders
Генрих, Константинополь латын императоры (1205-1216). Төртінші крест жорығының басшысы, Византия империясын басып алған, Латын империясын құрған. Тарих, биография.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Константинополдің 2-ші латын императоры (1205–16 жылдары таққа отырған)
2nd Latin Emperor of Constantinople (r. 1205–16)
Генрих (шамамен 1178 – 11 маусым 1216) 1205 жылдан өліміне дейін, 1216 жылға дейін Константинополдің латын императоры болды. Ол Византия империясының басылып алынуына және Латын империясының құрылуына себеп болған Төртінші крест жорығының жетекшілерінің бірі еді.
Henry (c. 1178 – 11 June 1216) was Latin emperor of Constantinople from 1205 until his death in 1216. He was one of the leaders of the Fourth Crusade in which the Byzantine Empire was conquered and Latin Empire formed.
Өмір
Генрих 1178 жылы Францияның Валенсиен қаласында дүниеге келді. Ол Эно графы Бальдуин V және Фландрия графесі Маргарет I-нің ұлы болды. Генрих 1204 жылы Монферраттың Бонифацийының қызы Монферраттық Агнеске үйленді. Генрихтің бірінші әйелі Агнестен туған жалғыз баласы анасымен бірге босанғанда қайтыс болды. Кейбір замандас тарихшылар Генрих Калоян қайтыс болғаннан кейін болгарлармен бейбітшілік орнатты, ал 1213 жылы Генрих пен Калоянның қызы, Болгария патшасы Борилдің келін қызы Марияның некесі қиылды дейді. Генрихтің аты-жөні белгісіз сүйіктісінен қызы болды. Аты жазылмаған бұл қыз, шамасы (Маргарет Изабел) кейіннен Родоп тауларында өз мемлекетін құрған Алексий Славқа үйленді. Кейін ол деспот атағын алды.
Henry was born in Valenciennes, France around 1178. He was the son of Count Baldwin V of Hainaut and Countess Margaret I of Flanders. Henry first married (in 1204) Agnes of Montferrat, daughter of Boniface of Montferrat. Henry's only child by his first wife Agnes died in childbirth with his mother. Some contemporary historians say that Henry made a peace with Bulgarians after the death of Kaloyan, and a marriage was arranged in 1213 between Henry and Maria, daughter of Kaloyan and stepdaughter of Tsar Boril of Bulgaria. Henry had a daughter with an unnamed mistress. This daughter, whose name is not recorded, probably (Margaret Isabel) later married Alexius Slav, who established his own state in the Rhodope mountains. He was later given the title of despot.
Төртінші крест жорығындағы көшбасшылық
1201 жылы Төртінші крест жорығына қосылған ол 1203 жылы Константинопольді қоршауда және басқа да жерлерде көзге түсті. 1203 жылғы шілде айындағы қоршау кезінде Генрих сегіз дивизия генералының бірі болды, ал қалғандары Монферраттың Бонифацийі (крест жорығының жетекшісі), дож Энрико Дандоло (венециялықтардың жетекшісі), Луи Блуа (крестке бірінші болып шақырылған ақсүйектердің бірі) және Генрихтің өзінің інісі, Фландрияның Бальдуин IX, ең ірі дивизияны басқарды. 1204 жылғы қоршау кезінде Генрих көшпенді әскермен (chevauchée) жорықтап, жабдықтау үшін, және Роберт де Кларидің мәліметінше, шамамен 30 рыцарь мен белгісіз сандағы атты сержанттармен Қара теңізге жақын Филиадағы қамалға шабуыл жасады. Император Алексий V Дукас оған шабуыл жасауға тырысты, бірақ Генрих және оның әскері гректерді жеңіліс тарттырып, Мәсіхтің қасиетті реликвиялары бар деп саналатын құрметті иконаны қолға түсіріп, крестшілер лагеріне қайтып келді. Ол жаңа Латын империясының князьдары арасында тез арада белгілі болды.
Having joined the Fourth Crusade in about 1201, he distinguished himself at the siege of Constantinople of 1203 and elsewhere. During the July 1203 siege, Henry was one of eight division generals, the others including Boniface of Montferrat (the crusade leader), Doge Enrico Dandolo (leader of the Venetians), Louis of Blois (one of the first nobles to take the cross), and Henry's own brother, Baldwin IX of Flanders, who controlled the largest division. During the 1204 siege, Henry led a chevauchée expedition to gain supplies and raided a castle in Philia, near the Black Sea with, according to Robert de Clari, about 30 knights and an unspecified number of mounted sergeants. An ambush was laid for him by Emperor Alexius V Ducas, but Henry and his force routed the Greeks soundly, captured a revered icon supposedly containing relics of Christ, and returned to the crusader camp. He soon became prominent among the princes of the new Latin Empire.
Латын империясында
1205 жылы сәуірде Болгария әскері Болдуин императорды Адрианополь шайқасында тұтқындағаннан кейін Генрих империяның регенті болып тағайындалды. 1206 жылғы 20 тамызда таққа отырды. Генрих латын императоры болғаннан кейін, Салоника патшалығының ломбард ақсүйектері оған адалдық көрсете беруден бас тартты. Екі жылдық соғыс басталды, және Генрих Темплиерлерді жеңген соң, ломбардтарды қолдаған Темплиерлердің Равенника мен Зетуни (Ламия) қамалдарына иелік етті. Генрих дана билеуші болды, оның билігі көбінесе Болгария патшасы Калоянмен және оның қарсыласы Никея императоры I Ласкарис Теодормен сәтті күрестермен өтті. Кейін ол Болгарияның Борилмен (1207–1218) шайқасып, Филиппополис шайқасында жеңіске жетті. Генрих Никея империясына қарсы жорықтар жасап, Кіші Азиядағы шағын иелігін кеңейтті (Пегайда), 1207 жылы (Никомедияда) және 1211–1212 жылдары (Риндак шайқасында) Никеяның маңызды иеліктерін басып алды. I Ласкарис Теодор бұл соңғы жорыққа қарсы тұра алмаса да, Генрих еуропалық мәселелеріне көбірек назар аударуды жөн көргендей, 1214 жылы I Теодормен бітімге келді және латын және никеялық иеліктерді Никеяның пайдасына бөліп берді. Ішкі саясатта Генрих басқа крестшіл ақсүйектерден өзгеше сипатқа ие болғандай, гректерге әділ және прагматикалық қарым-қатынас жасады. 13 ғасырдың грек тарихшысы Георгий Акрополит Генрихтің «туғаннан франк болғанымен, Константин қаласының түпкі тұрғындары римдіктерге мейірімділікпен қарады, олардың көптерін өзінің магнаттарының, ал қалғандарын әскерлерінің қатарына қосты, ал қарапайым халықты өз халқындай санады» деп жазды. Шындығында, 1213 жылы Константинопольге Папаның өкілі (Альбаноның кардинал-епископы Пелагио Гальвани) келгенде және Папа III Иннокентийдің бұйрығымен православие дін қызметкерлерін түрмеге қамап, шіркеулерді жаба бастағанда, Генрих қаланың грек дін қызметкерлерінің өтінішімен бұл бұйрықты күштен шығарды. Генрих батыл, бірақ қатыгез емес, төзімді, бірақ әлсіз емес, «нанымсыз заманда дін қызметкерлерінің мақтаныш пен ашкөздігіне қарсы тұруға қабілетті болды». Император 11 маусымда 1216 жылы Салониканың бұрынғы регенті Биандраттың II Обертосының уыттауынан қайтыс болды. Гарднер бұл оның әйелі Болгариялық Марияның ықпалымен болғанын айтады. Оның қайтысынан кейін оның жеңесі Петр Куртенэ Римде император болып жарияланды, бірақ Константинопольге ешқашан келмеді. Сондықтан 1217–1219 жылдары Латын империясын Генрихтің әпкесі және Петрдің жесірі Йоланда регенттікпен басқарды. Соңғы екі латын императорлары – Петр мен Йоланданың ұлдары Роберт және Болдуин болды.
When his elder brother, Emperor Baldwin, was captured at the Battle of Adrianople in April 1205 by the Bulgarians, Henry was chosen regent of the empire, succeeding to the throne when the news of Baldwin's death arrived. He was crowned 20 August 1206. Upon Henry's ascension as Latin emperor, the Lombard nobles of the Kingdom of Thessalonica refused to give him allegiance. A two year war ensued and after defeating the Templar supported Lombards, Henry confiscated the Templar castles of Ravennika and Zetouni (Lamia). Henry was a wise ruler, whose reign was largely passed in successful struggles with Tsar Kaloyan of Bulgaria and with his rival Emperor Theodore I Lascaris of Nicaea. He later fought against Boril of Bulgaria (1207–1218) and managed to defeat him in the Battle of Philippopolis. Henry campaigned against the Nicean Empire, expanding a small holding in Asia Minor (at Pegai) with campaigns in 1207 (at Nicomedia) and in 1211–1212 (with the Battle of the Rhyndacus), where he captured important Nicean possessions at Nymphaion. Though Theodore I Laskaris could not oppose this later campaign, it appears that Henry decided it best to focus on his European problems, for he sought a truce with Theodore I in 1214, and amicably divided Latin from Nicean possessions to the favour of Nicea. Domestically, Henry appears to have a different character than many of the other Crusader nobles as seen in his even handed and pragmatic treatment of the Greeks. George Akropolites, the contemporary 13th century Greek historian, notes that Henry "though a Frank by birth, behaved graciously to the Romans who were natives of the city of Constantine, and ranked many of them among his magnates, others among his soldiers, while the common populace he treated as his own people." Indeed, when a Papal legate (Pelagio Galvani, Cardinal Bishop of Albano) arrived in Constantinople in 1213 and began to imprison Orthodox clergy and to close churches on the orders of Pope Innocent III, Henry countermanded the orders on the request of the city's Greek clergy. Henry appears to have been brave but not cruel, and tolerant but not weak, possessing "the superior courage to oppose, in a superstitious age, the pride and avarice of the clergy." The emperor died, poisoned, it is said, by Oberto II of Biandrate, ex regent of Thessaloniki, on 11 June 1216. Gardner suggests this happened at the instigation of his wife, Maria of Bulgaria. On his death his brother in law Peter Courtenay was crowned emperor in Rome, but never arrived in Constantinople. In the years 1217 to 1219, therefore, the Latin Empire was effectively ruled by Yolanda, Henry's sister and Peter's widow, in regency. The last two Latin emperors were Peter and Yolanda's sons, Robert and Baldwin.