Кіріспе

Электрофизиология метрикасы Хроноксия - бұлшықетті немесе нейронды ынталандыру үшін реобазаның күшінен екі есе күшті электр тогы үшін қажетті ең аз уақыт. Реобаза - бұл бұлшықеттер мен жүйкелерді ынталандыратын белгісіз импульс ұзақтығындағы ең төменгі интенсивтілік. Хроноксия жасушадағы кернеумен жабылатын натрий арналарының тығыздығына байланысты, олар жасушаның қозғылмалылығына әсер етеді. Хронаксия тіндердің әртүрлі түрлеріне байланысты әр түрлі болады: жылдам қимылдаған бұлшық еттерде хронаксия төмен, баяу қимылдаған бұлшық еттерде жоғары болады. Хроноксия - бұл тірі ағзаның қозғызу параметрі, ол кез келген қозғызушы тіннің қозғызуы үшін стимул импульсінің оңтайлы ұзақтығын таңдауға мүмкіндік береді. Хронокси (c) - екі есе реобазиялық (b) күшті ток үшін стимул импульсінің ұзақтығының Лапикк сипаттауышы, бұл шексіз ұзақтықты стимул импульсі үшін шекті ток. Лапикк осы екі шама (c,b) ток үшін күш ұзақтылығы қисығын анықтайтынын көрсетті: I = b(1+c/d), мұндағы d - импульс ұзақтығы. Алайда, ынталандыруды сипаттау үшін пайдаланылатын тағы екі электр параметрлері бар: энергия және заряд. Минималды энергия импульс ұзақтығы хроноксиге тең кезінде пайда болады. Минималды заряд (bc) шексіз қысқа уақыт импульсімен пайда болады. Импульстің ұзақтығы 10c-ке тең болу үшін реобазадан (b) 10% жоғары ток қажет. Импульстің ұзақтығы 0,1c болғанда, минималды зарядтан (bc) 10% артық заряд қажет.

Өлшем

Белгілі бір бұлшық етке электрод салынады, содан кейін ол беткі токпен ынталандырылады. Гипервентиляциядан пайда болған хроноксиалық мәндердің өсуін тері импиденциясының өзгеруіне жатқызуға болады, бұл өзгеруге жауапты физиологиялық факторлар автономды жүйке жүйесінің әсерінен болады. Терінің жағдайы мен оның астындағы тіндердің басым әсер етуі туралы осы мысал хроноксия өлшеулерінің нәтижелерін тері арқылы ынталандыру арқылы бағалауда сақ болуды талап етеді. Рингер ерітіндісіне тікелей орналастырылған және электродтармен тікелей байланыс жасамай ерітінді арқылы ынталандырылған жаңа және қалыпты сальто екі өте ерекше күш-қуат ұзақтығының қисығын береді, олардың бірі бірнеше жүздік секундқа созылады.

Маңыздылығы

Хронаксидің негізгі құндылығы - әртүрлі эксперименттер мен өлшемдерді бірдей стандартты қолдану арқылы қоздырғышты салыстыру, осылайша деректерді салыстыруды жеңілдету. Хронаксияға негізделген электрлік ынталандыру денервацияланған бұлшық еттердегі myoD ген экспрессиясын реттей алады. Адамның клиникалық оңалтуында қолданылатын протоколдарға ұқсас, беткі электродтар арқылы электрлік ынталандыру арқылы индуцирленген және бұлшық еттің қозғылмалылығына байланысты кезектесіп қолданылатын бұлшық еттің жиырылуы денервацияланған бұлшық еттердің миоД және атрогин 1 құрамында мРНК жиналуын азайта алды, бұл экспрессиялар бұлшық еттің өсуімен және атрофиясымен байланысты. Денервациядан кейінгі миоД деңгейінің артуы тек спутниктік жасушалардың белсенділігі мен көбеюіне ғана емес, сонымен қатар жасуша циклының реттелуіне байланысты болуы мүмкін. Бірнеше зерттеулер денервациямен индуциралған миодиапатияның қызметі денервациямен индуциралған бұлшық еттің атрофиясының алдын алу болуы мүмкін екенін көрсетті.

Медициналық қолдану

Хроноксика және қоздырғыштық мәндерінің медициналық қолданылуы электромиография болып табылады, бұл скелет бұлшықеттері өндіретін электрлік белсенділікті бағалау және жазу әдісі. Реобаза міндетті түрде таңдалған электр тогы болмауы мүмкін. Электромиография нейропатияларды, миопатияларды және нейромиокардиоздық ауруларды диагностикалау үшін қолданылады.

Дәрілік өзара әсерлер мен токсиндер

Алдринді секіріп алғанда, бұл хроноксиді төмендетеді, ал хлорлы көмірсутекті инсектицидті ұзақ уақыт қолдану кері әсер етеді. Тығыз байланысты эпоксидті диэлдрине ұрықтарды созылмалы түрде әсер ету олардың жұмыс жаттығуларын орындаудағы бұлшықеттер тиімділігін төмендетеді. Диелдрин - хлорлы көмірсутекті инсектицид, ол бір кездері егінді қорғау мен сақтау кезінде кеңінен қолданылған. Уыттанғаннан кейін пайда болатын түрлі симптомдардың арасында бұлшықеттердің тартылуы, ессіздігімен эпилептикалық конвульсияларға дейін күшейеді. Стрихнин, спинальдық белсенділігі бар, тышқанда артқы аяқ-қолдың тоникті ұзартылуын тудырады, бұл ингибиторлық интернейрондардың экстенсорлық бұлшық еттерге әсерін жоюға байланысты деп есептеледі. Лептазол, керісінше, негізінен ми құрылыстарына қоздырғыштық әсер ету арқылы ұқсас тоникалық кеңеюді тудырады. Дифенилгидантоин лептазолдың, бірақ стрихнин гидрохлоридіне емес, конвульсиялық дозаның шекті деңгейін таңдамалы түрде көтерді, бұл лептазолдың басым белсенділік орнында және артқы аяқ- аяқ арасында орналасқан жүйке жолындағы конвульсияға қарсы белсенділікті көрсетеді.