Кіріспе
1943 жылы түсірілген Франк Борзаждың фильмі. Нью-Йорктегі ойын-сауық орны Stage Door Canteen - 1943 жылы шыққан екінші дүниежүзілік соғыстың американдық фильмі. Фильмді Соль Лессердің Principal Artists Productions компаниясы түсірді және режиссері Фрэнк Борзаж. Фильмде көптеген танымал кейіпкерлер бар, бірақ негізінен Нью-Йорк қаласындағы әйгілі мейрамхана мен түнгі клубта америкалық және одақтас әскери қызметшілерге арналған қарапайым драма. Алты топ қатысады. Музыкалық композиция мен "We Mustn't Say Goodbye" атты ән Академия сыйлығына ұсынылды. Stage Door Canteen Солтүстік Америкада көпшілік иелігіне жатады және осы себепті әртүрлі сападағы көптеген DVD және VHS шығарылымдарында кеңінен қол жетімді.
the New York City entertainment venue
</noinclude>
Stage Door Canteen is a 1943 American World War II film with musical numbers and other entertainment interspersed with dramatic scenes by a largely unknown cast. The film was produced by Sol Lesser's Principal Artists Productions and directed by Frank Borzage. The film features many celebrity cameo appearances but primarily relates a simple drama set in the famed New York City restaurant and nightclub for American and Allied servicemen. Six bands are featured. The score and the original song, "We Mustn't Say Goodbye", were nominated for Academy Awards. Stage Door Canteen is in the public domain in North America and for this reason is widely available in many DVD and VHS releases of varying quality.
Сюжет
Соғыс кезінде түсірілген фильм Нью-Йорктегі "Stage Door Canteen" кинотеатрының жұмысын атап өтеді. Бұл кинотеатр Америка және одақтас мемлекеттердің әскери қызметшілері үшін демалыс кезінде демалыс орталығы ретінде құрылған. Оқиға бірнеше әйелдердің Кантейнге ерікті түрде қатысып, қатаң тәртіп ережелерін ұстануға тиіс екендігін көрсетеді. Олардың ең бастысы - олардың жұмысы жақын арада соғысқа жіберілетін (көбінесе жүйкелі) ер адамдарға достық қарым-қатынас жасау және би серіктесі болу. Романтикалық достыққа жол берілмейді. Айлин - бұл ерікті, ол тек Голливуд жұлдыздарының бірі оны табу үшін ғана кафедраға қатысатынын мойындайды. Ақыры ол сарбаздардың біріне ғашық болып, оған қосылады.
Қабылдау
"Стедж Дор Кантин" 1943 жылы 439 газет және радио сыншыларының Film Daily сауалнамасында он үздік фильмнің бірі болып танылды. Фильм екі рет "Оскар" номинациясына ие болды. Фред Ричтің түпнұсқалық сазгерлігі және Джеймс В. Монаконың (музыка) және Аль Дубиннің (сөздері) "Біз қоштаспауымыз керек" атты түпнұсқалық әні үшін. The New York Times газетінің кино сыншысы Босли Кроутер фильмге қатысты өз пікірін "арзан шоумендік" деп атаған барлық жұлдызды көрермендерге қатысты қазіргі заманғы үрдіске қарсы екенін білдіріп бастады: <blockquote> Бірақ бір рет біз ашықтан-ашық уәкілеттік беруіміз керек. "Стедждор" асханасында болғандай, шоу әлемінің атақтыларының бұл парадты тамашалау ерекше мәнге ие. Ол ғажайып атмосфералық жағдайды қалыптастырады, оның ішінде кішкене оқиға ойналады - бұл ағаш қалыңдықтай көне оқиға үшін Кантейн сияқты шынайы жағдай. Сонымен қатар, кейбіреулері өте жақсы өнер көрсетеді. Фильм кассада сәтті шықты, Лессер 1,5 миллион доллардан астам табыс таба алды, бұл бүгінгі күні 20,5 миллион долларға тең. "Патриотизм, ойын-сауық және романтика бір-бірімен жақсы араласпайды", - деп жазды қазіргі заманғы сыншы Паулин Каел, ол "Нью-Йоркер" журналында фильм туралы айтып берді. "Көптеген танымал орындаушылар өздерін ақымақ қылады. Кэтрин Корнелл, Кэтрин Хепберн және Пол Муни басқа 50 танымал орындаушылардың көпшілігіне қарағанда біршама нашар өмір сүреді; Рей Болгер мен Эд Уинн әлдеқайда жақсы". Кейл фильмді "баяулаушы" деп атады және әсіресе Делмер Дейвстің "қасіретті күрделі әңгімесін" сынға алды. "Нью-Йорк таймс" газетінің тілшісі Дейв Кехр фильмді "Екінші дүниежүзілік соғыс туралы қызықты құжат" деп атады.