Кіріспе
XVIII ғасырдың басында француз, британ және америкалық әскерлер Винсенс қаласында бірнеше форт салып, оны басып алды. Бұл форпосттар Уабаш өзенінің бойындағы стратегиялық позицияға ие болды. Құрылымдардың атауларын әртүрлі билік партиялары өзгертті, ал форттар француз және үнді соғысында, американдық революциялық соғыста, солтүстік-батыс үнді соғысында және 1812 жылғы соғыста стратегиялық маңызды деп саналды. Соңғы бекініс 1816 жылы тасталып кетті. Форттар айналасындағы қоныстар Солтүстік-Батыс территориясының (кейін Индиана территориясы) аумақтық астанасы ретінде танымал болды. Ең танымал оқиға - генерал Уильям Генри Харрисонның 1811 жылы 1812 жылғы соғыс кезінде Типпеканодағы Пророчтаундағы үнді астанасына қарсы жорығының алдында Винсенс қаласында күш жинауы. "Форт Нокс II" деп аталатын бұрынғы сайт мемлекеттік тарихи сайт ретінде белгіленіп, сақталған. Ол тарихи орындардың ұлттық тізілімінде тіркелген.
Сауда-саттық орны
Уабаш өзеніндегі алғашқы сауда бекетін Монреаль провинциясының корольдік юрисдикциясының бірінші генерал-лейтенанты Сюр Чарльз Джучеро құрды. Сийор Джушеро 34 канадалықпен бірге 1702 жылы 28 қазанда компанияның бекетін түпкүлдік американдықтармен қамтамасыз етілетін бұқа терісімен сауда жасау мақсатында құрды. Алғашқы үш жылда 13000-нан астам бизона терісі жиналды. Жүшеро қайтыс болғаннан кейін, пост бос қалды. Француз отаршылдары Иллинойс штатының жау деп санаған аумағын тастап, Мобилге (қазіргі Алабама, Мексика шығанағы жағалауы) көшіп барды, ол кезде Ла Луизиананың астанасы болды. Джушероның сауда орнының нақты орны анықталмаған. Бәке іздері Винсенс қаласында Уабаш өзенін кесіп өткендіктен, кейбір тарихшылар бұл пост қазіргі Винсенс қаласының орнында немесе оның жанында болған деп санайды. Кейбір тарихшылар бұл бекетті оңтүстікке қарай 80 шақырым қашықтықта орналасқан деп есептейді.
Винсенс бекінісі
Франсуа Мари Биссо, Sieur de Vincennes, Луизиананың француз колониясының билігімен әрекет етіп, 1731-1732 жылдары бекініс салдырды. Аутпост төменгі Уабаш алқабын Франция үшін, негізінен Майами, Уиа және Пианкасхау халықтарымен сауда арқылы байланыстарды нығайту арқылы қамтамасыз ету үшін жасалды. Ол 1735 жылы оңтүстікке қарай орналасқан Чикасо ұлысымен болған соғыс кезінде тұтқынға алынып, өртенген Винсенннің құрметіне Форт Винсенс деп аталды. 1736 жылы Луи Гростон де Сент-Анже де Беллерив постының командалығын қабылдады. Ол фортты қайта тұрғызып, оны Сент-Анж форты деп те атайды және осы елді ірі сауда орталығы ретінде дамытады. Ол Канадалық саудагерлерді жергілікті америкалықтарды нығайтылған қарым-қатынас орнату үшін сол жерге қоныстануға шақырды. 1750 жылы пианкашаулар постының маңында ауыл қосты. Жеті жылдық соғыста британдықтар жеңілгеннен кейін, 1763 жылы Франция Миссисипи өзенінің шығысындағы Солтүстік Америкадағы өз аумағын британдықтарға тапсырды. 18 мамыр 1764 жылы Сент-Анж британдықтарға Винсенс фортын тастап, Иллинойс штатының Жоғарғы Миссисипи өзенінің бойындағы Шартр фортының командалығын қабылдауға бұйырды. Ол команданы жергілікті тұрғыны Дру де Ришервиллге тапсырды.
Саквилл бекінісі
1766 жылы Винсенске британдық лейтенант Джон Рамзи келді. Ол елді мекенді санақтан өткізді, бекіністі салдырды және оны Лорд Джордж Саквиллдің құрметіне Форт Саквилл деп атады. Кейінгі жылдары қамалдың айналасындағы халық саны тез өсті. Бұл аймақтағы жергілікті американдықтар, француз және британдық фермерлер, қолөнершілер мен саудагерлердің бірегей мәдениеті қалыптасты. Форт Саквиллдің орны қазіргі Винсенс қаласында Бірінші және Негізгі көшелердің қиылысында болды. Француздар мен үндістер соғысынан кейін (солтүстік америкалық майдан сол құрлықта белгілі болған) британдықтар мен отаршыл үкіметтер шекаралық бекеттерді ұстауға шығын төлей алмады. Олар соғыстан кейін он жыл бойы Уабаш аңғарында әскерлерін орналастырмады. Форт-Винсенн зақымданып, үкімет Vincennes-ті заңсыздыққа байланысты эвакуациялауға бұйрық берді. Тұрғындар бірігіп, британдық билік өкілдеріне өздерінің заңсыз қоныстанбаған тұрақты тұрғындар екенін дәлелдеді. Британдықтардың бас тартуы 1774 жылы 2 маусымда, британ парламенті Квебек актісін қабылдап, Квебек провинциясының шекарасын кеңейтіп, Огайо және Иллинойс өлкелерін қамтыды. Ол шығыста Аппалачи тауларына, оңтүстікте Огайо өзеніне, батыста Миссисипи өзеніне және солтүстікте Гудзон шығанағы компаниясының Руперт жерінің оңтүстік шекарасына дейін жетті. Вице-губернатор Эдвард Эбботты Винсенске әскерсіз жіберді. Ол сол жағдайды барынша пайдаланып, Саквилл бекінісін қайтадан салды. Эбботт көп ұзамай патшалық қолдаудың жоқтығын айтып, отставкаға кетті. 1778 жылдың шілдесінде Пьер Гибо Франция мен жаңадан құрылған АҚШ арасындағы одақ туралы хабармен келді. Канадалық тұрғындар бос тұрған Форт Саквиллді өз бақылауына алды, ал полковник Джордж Роджерс Кларк постыға командалық ету үшін капитан Леонард Хелмді жіберді. Желтоқсан айында Форт-Детройтте орналасқан британдық күштер 8-ші жаяу полк пен Детройт ополчияларының қолбасшысы Генри Гамильтонның қол астында Форт-Саквиллді қайтарып алды және капитан Хелмді тұтқынға алды.
Патрик Генри бекінісі
1779 жылы ақпанда подполковник Джордж Роджерс Кларк 130 ер адаммен 180 мильге созылған дала арқылы Винсенске қарай жүріп кетті. Ол қалаға кіргенде француз қоныстанушылары мен жергілікті халықтар оның күштеріне қосылып, Форт Саквиллді қайтадан басып алды. Кларк өзінің жергілікті одақтастарына Гамильтонды өлтіруге мүмкіндік берді. Ол Гамильтон мен оның британиялық адамдарын Виргиния штатының Уильямсбург қаласындағы түрмеге жіберді, бұл өлке астанасы, онда губернатор Томас Джефферсон оларды соғыс тұтқыны ретінде ұстады. Кларк американдық патриот және негізін қалаушы Патрик Генридің есімімен посты Форт Патрик Генри деп атады. Бұл аумақтағы шөлдік науқандарында Кларк Вирджинияның батыс қоныстарына қауіп төндіретін ағылшындықтарды жоюға тырысты, бұл Кентуккиге айналды, бірақ ол әлі де бастапқы колонияның бөлігі болды. Осы мақсатты орындағаннан кейін ол Огайо өзенінің оңтүстігіне, Кентуккиге, британдықтардың Детройт фортына шабуыл жасау үшін әскер жинауға үміттенді, бірақ ол сәтсіз болды. 1780 жылдың көктемінде Вирджиния әскерлері Винсенс фортынан кері шегінді, оны жергілікті отаршылдардың бақылауына қалдырды. Революциядан кейін Кентуккидің бірнеше ондаған отбасылары Винсенске қоныстанды. Бұл американдықтар, жергілікті билікті басқарған этникалық француздар мен жергілікті халықтар арасындағы сүріну Вирджиния губернаторы Патрик Генриге Джордж Роджерс Кларкты аймаққа отаршылдықты басқаруға жіберуге әкелді. Кларк Винсенске 1786 жылы жеткен. Оның жергілікті тұрғындармен келіссөздер жүргізудегі әрекеті сәтсіз болды. Ол испан саудагерлерінің тауарларын тартып алып, жергілікті тұрғындарды ашуландырып, Испаниямен соғысқа түсу қаупі төндірді. Жаңа АҚШ үкіметінің бұйрығына сәйкес, Кларк пен оның адамдары 1787 жылдың көктемінде Винсенстен кетіп қалды.
Форт-Нокс I
1787 жылы майор Жан Франсуа Хамтрамктың басшылығымен АҚШ гарнизоны ескі форттың солтүстігіне қарай бірнеше блокқа жаңа форт салып, оны АҚШ Соғыс министріне орай Форт Нокс деп атады (әдетте жергілікті тарихшылар оны Форт Нокс I деп атайды). Ол қазіргі Бірінші және Бунтин көшелерінің қиылысында орналасқан. 1787 жылдан 1803 жылға дейін британдықтармен және көптеген америкалық тайпалармен салыстырмалы бейбітшілік кезінде Форт-Нокс Американың батыс әскери заставасы болды. Бірақ Форт-Нокстағы гарнизон жергілікті тұрғындармен татуласпады. 1796 жылы гарнизонға Форт-Нокстан 100 метрден артық қашықтықта жүрмеу бұйырылды. Территориялық губернатор Уильям Генри Харрисон соғыс министрі Генри Дирборнға жаңа форт салуға ақша сұрады.
Форт-Нокс II
1803 жылы федералды үкімет жаңа фортты салу үшін 200 доллар бекітті, ал Соғыс департаменті жаңа форт үшін Винсенстен солтүстікке қарай үш шақырым жерде, Уабаш өзенінің бетінен Петит Рочер деп аталатын жерде жер сатып алды, бұл өзеннен жақсы көрініс берді. Бұл форт сонымен қатар Форт Нокс деп аталды және жергілікті тұрғындар оны Форт Нокс II деп атады. Ұйқылы шағын форт көбінесе дуэльдер (капитан Тортон Пози 1811 жылы өзінің екінші командирін атып өлтірді) және дезертирлік ретінде белгілі болды. Бірақ 1811 жылы губернатор Г. Харрисон мен индейлер басшысы Текумсех бір-біріне жақын болды. Капитан Закари Тейлор фортқа басшылықты атқарды. 1811 жылдың соңында Форт-Нокс II өзінің ең маңызды кезеңін өткізді, ол губернатор Харрисонның өзінің әскерлерін жинаған кезде, АҚШ-тың тұрақты әскері мен отаршылдар, Пророфтстаунға және Типпекано шайқасына дейін. Ұрыс аяқталғаннан кейін әскерлер Винсенс қаласындағы Форт-Ноксқа оралды; бірнешеуі жараларынан қайтыс болды. 1813 жылы 1812 жылғы соғыс Винсенске америкалықтар шабуыл жасауы мүмкіндігін арттырғандықтан, әскерилер Форт-Нокс қаланы қорғауға тым алыс деп шешті. Форт-Нокс II бөлшектеліп, Уабаш өзенінің бойында жүзіп жүріп, Форт-Нокс I орналасқан жерінен бірнеше метр қашықтықта қайта құрастырылды. Бұрынғы Форт-Нокс II орны қазір Vincennes шетіндегі қазіргі Ouabache State Park-қа жақын мемлекеттік және ұлттық тарихи орын ретінде белгіленіп, сақталған. Бұрынғы бекіністің контурлары қысқа бағаналармен белгіленді, ал саябақ ортасында түсіндіру белгілері бар. Ол 1982 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілді.
Форт-Нокс (I және II) командирлері
Майор Джон Хамтрамк1787 1796 жылы Форт-Лернольттың қолбасшылығын алды. Капитан Томас Пастер 1796 жылы 6 наурызда Форт-Нокстан 100 метр қашықтықта тұруға гарнизонға бұйрық берді. 1798 жылы Форт-Массактың қолбасшылығы берілді. Капитан Адал Ф. Джонстон1798Американың түпкiлiктi тұрғыны болғандықтан күшейтулермен келген және команданы өз мойнына алғанКапитан Торнтон Пози1811 Лейтенант Томас Х. Ричардсон1813 Форт-Нокс II құрылысына командалық берген Капитан Закари Тейлор форт аяқталғанда және гарнизон қоныс аударғанда командалық міндетін өз мойнына алды. Майор Джон Чанн 1814 жылы Форт-Нокстан кетіп, Гаррисон фортына гарнизонды көшіру туралы бұйрық 1816 жылы "Уабаш өзеніндегі жиын" - АҚШ-тың жыл сайынғы күзгі жиналысы. АҚШ армиясы, АҚШ милициясы, британдық жалдамалылар және америкалық туындылар сол кезеңнің тарихын қайта жаңғыртуға арналған Форт-Нокс II.
The "Muster on the Wabash" is the annual Fall gathering of U. S Army, U. S. Militia, British Mercenaries, and Native American reenactors dedicated to reliving the period's history at Fort Knox II.