Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шекаралық қабатты сору - әуе кемесінің қанатында немесе кіреберісінде шекаралық қабатты алу үшін ауа сорғысы пайдаланылатын шекаралық қабатты бақылау әдісі. Ауа ағынын жақсарту соғуды азайтады. Отынның тиімділігін арттыру шамамен 30% -ға жетеді.
Boundary layer suction is a boundary layer control technique in which an air pump is used to extract the boundary layer at the wing or the inlet of an aircraft. Improving the air flow can reduce drag. Improvements in fuel efficiency have been estimated as high as 30%.
Шекаралық қабат
Қанат бетіндегі ауа молекулалары тиімді түрде тұрақты (қозғалмау жағдайын қараңыз). Егер ағын тегіс болса, онда ауаның жылдамдығы үнемі өседі, өйткені өлшеулер жер бетінен алыстатылады. Алайда, тегіс ағыны жиі шекаралық қабаттың бетінен ажырауымен және ауа қабырғасының артында төмен қысымды аймақ құруымен бұзылады (ағынды бөлуді қараңыз). Бұл төмен қысым аймағы жалпы соғуды арттырады. Жылдар бойы бұл ағысты бөлуді абайлап жобалау және тегіс беттер арқылы кешіктіруге тырысты.
The air molecules at the surface of a wing are effectively stationary (see the no slip condition). If the flow is smooth, known as laminar flow, the velocity of the air increases steadily as measurements are taken further away from the surface. However the smooth flow is often disturbed by the boundary layer breaking away from the surface and creating a low pressure region immediately behind the airfoil (see flow separation). This low pressure region results in increased overall drag. Attempts have been made over the years to delay the onset of this flow separation by careful design and smooth surfaces.
Сорғышты пайдалану
Ағынды бөлу шекаралық қабаттарға тән жылдамдық тапшылығынан пайда болғандықтан, сору шекаралық қабатты ол бөлінбей тұрып, бетінен алып тастауға тырысады. Технологияны алғаш рет Вернер Пфеннингер Екінші дүниежүзілік соғыста әзірледі және содан бері үнемі зерттеу жүргізіліп келеді. 1960 жылдары НАСА бұл тұжырымдаманы Northrop X 21 -мен, қайта өңделген Дуглас WB 66D-мен тәжірибеден өткізді. 1990 жылдары НАСА F 16XL ұшағымен сынақтар жүргізді. Дельфт техникалық университетінде оның планерлерде қолданылуы бойынша зерттеулер жүргізілуде. Алайда, сорғыларды іске қосу үшін шамамен 500 Вт қуат қажет болады, бұл желкенді күн батареяларымен жабуды білдіреді және шығынды едәуір арттырады.
As flow separation results from the velocity deficit that is characteristic of boundary layers, suction attempts to remove the boundary layer from the surface before it can separate. The technology was first developed by Werner Pfenninger in the Second World War and has been researched almost continuously since. In the 1960s, NASA experimented with this concept with the Northrop X 21, a converted Douglas WB 66D. In the 1990s, tests were done by NASA with an F 16XL. Research is going on for its use in gliders at the Technical University of Delft. However, about 500 watts of power would be needed to drive the pumps which would mean covering the glider with solar panels and would increase the cost greatly.}