Кіріспе
MacLean & MacLean - Канадалық музыкалық комедиялық дуэт. Олар 1972-1998 жылдар аралығында Канадада үнемі өнер көрсетіп, жеті альбом шығарған. Дуэт ағайынды Гари Маклиннен (1944-2001) және Блэр Маклиннен (1942-2008) құралған. Маклиндер бастапқыда Новая Шотландияның Глейс-Бэй қаласында, бірақ кейіннен Манитобаның Виннипег қаласында орналасқан. MacLean & MacLean көбінесе олардың жиі скатологиялық әзіл-сықақтарымен танымал болды, олар (әдетте күлкілі) халықтық және танымал әндерді орындаумен, Блэр гитарада, ал Гэри банджо мен бонго барабандарында ойнаған. Дуэт 1972 жылы өнер көрсете бастады және мансабы кезінде Ванкувердегі Commodore Ballroom, Монреальдегі 1983 Just for Laughs фестивалі мен Эдинбург фестивалі фринжиінде ойнады. 1974 жылы олардың шоуларының қорлаушылық мазмұны үшін турнеден кетуді сұрады.
MacLean & MacLean were a Canadian musical comedy duo. They performed regularly in Canada between 1972 and 1998 and recorded seven albums. The duo consisted of brothers Gary MacLean (1944–2001) and Blair MacLean (1942–2008). The MacLeans were originally from Glace Bay, Nova Scotia, but were later based in Winnipeg, Manitoba. MacLean & MacLean were best known for their often scatological humour, which was combined with (usually humorous) renditions of folk and popular songs, with Blair playing guitar and Gary playing banjo and bongo drums. The duo began performing in 1972 and during their career played the Commodore Ballroom in Vancouver, the 1983 Just for Laughs festival in Montreal, and the Edinburgh Festival Fringe. In 1974 the pair were asked to leave a tour because of the offensive content of their show.
Жазбалар
Топтың алғашқы сөздері 1972 жылы шыққан "Live at the Paramount" альбомындағы "Glace Bay Blues" әнінің сөздік кіріспесінде The Guess Who тобының мүшесі Дони Макдугаллдың сөзінде кездеседі. Ол әннің "MacLean MacLean" (олар өздерінің алғашқы күндері өздерінің аты-жөніне "және" сөзін енгізбеген) жазғанын түсіндіреді. Ауызша несиеге қарамастан, бастапқы альбом тек Макдугаллдың жазушысы ретінде есептелген. Бұл жақында шыққан басылымда түзету енгізілді, онда композиторлар Маклин, Маклин және Макдугалл деп аталады. Олар жеті альбом шығарды, оның ішінде терезе және студиялық жазбалар бар. Олардың ең танымал (және ең атақты) жазбалары арасында "I've Seen Pubic Hair" (көбіне белгілі "I've Been Everywhere" негізінде) және "Dolly Parton's Tits" атты түпнұсқалық ән болды. Ол британдық телешоудың тақырыбы ретінде қолданылғаннан кейін британдық музыка жарлықтарына кірді. Бёртон Каммингс Гейсс Who тобының екінші альбомының студиялық бөліктерін шығарды, оның менеджері оның үлесін (екі қысқа "қоқыс" әнді әндейді) алып тастауға тырысқанмен, бұл оның мансабына зиян келтіреді деп қорықты. Бұл қиындық альбомның шығарылуын бірнеше айға кешіктірді, бұл кезде дау-дамай туралы бұқаралық ақпарат құралдары кеңінен хабарлаған болатын, ал трек Торонто радиостанциясына "сасық" болды, ол оны комедиялық жазбаларды қамтитын апта сайынғы шоуда ойнатты, бұл әрекет жоюға тырысты. Албом Каммингстің үлесімен шығарылды. Джек Ричардсон, Guess Who альбомдарының продюсері, осы альбомның концерттік бөлімдерін шығарды. Олардың күшті тіл қолдануы даулы болғандықтан, бір кезде олар Канаданың Жоғарғы сотының деңгейінде орындау құқығын алуға шағымдануға мәжбүр болды. Олардың "Locked Up for Laughs" альбомының атауы олар тікелей эфирде әдепсіздік жасады деген айыппен Онтарионың Кингстон қаласында түрмеге қамалған кездегі оқиғаға сілтеме жасайды. Олардың негізгі әні "Ja Da" әнінің "Fuck Ya" деп аталатын нұсқасы болды және ол олардың барлық альбомдарында бір немесе басқа түрде пайда болды. Ол көбінесе олардың тікелей эфирлік шоуларының жабылуы ретінде пайдаланылды, онда көрермендер мен орындаушылар бір-біріне әзіл-сықақпен қорлық айтқан "өзара кедергі жасау" реті бойынша; ән содан кейін "одақтап ән айту" ретінде орындалатын. "Toilet Rock" альбомының артқы жағында бұл әнді (өзгертілген нұсқасы) Бертон Каммингс жазған деп айтылады, бірақ кейіннен шыққан альбомдарда бұл әнді Маклинздер жазған. Қаптамада "біз бәріміз "Lickin' My Dick" жаздық" деп мәлімделеді, бірақ "барлығы" Каммингсті және / немесе Прокопты қамтуы керек пе, белгісіз; аталған ән орындаудың дұрыс басталуынан бұрын қысқаша жылыту ретінде естіледі, Блэр Маклин (бәлкім, редакторға нұсқау ретінде) "Бұл альбомға кірмейді!"
Their first album was a live recording titled Toilet Rock, produced by Skip Prokop of Lighthouse. Burton Cummings of the Guess Who appears on and produced the studio portions of their second album, Bitter Reality, although his management tried unsuccessfully to have his contribution (singing two short "dirty" songs) removed, fearing it would be harmful to his career. This challenge caused the album's release to be delayed by several months, by which time the controversy had been widely reported by the media, and the track had been "leaked" to a Toronto radio station which played it on a weekly show featuring comedy records, making the attempted removal a futile effort, and the album was released with Cummings' contributions intact. Jack Richardson, the producer of the Guess Who's albums, produced the live portions of this album. Controversial for their use of strong language, at one point they had to appeal for the right to perform at the level of the Supreme Court of Canada. The title of their album Locked Up for Laughs refers to an incident when they were actually put in jail in Kingston, Ontario, after a charge of public indecency at a live performance. Their theme song was a rendition of "Ja Da" retitled "Fuck Ya", and it appeared on all of their albums in one form or another. It was often used as a closing to their live shows, following a "mutual heckling" routine in which the audience and performers jokingly shouted abuse at each other; the song would then be performed as a "sing along" with the audience. The back cover of Toilet Rock claims this song (the altered version) was written by Burton Cummings, although later albums credit it to the MacLeans. The cover also claims, "we all wrote 'Lickin' My Dick'", but it's not clear whether "all" is meant to include Cummings and/or Prokop; the song in question is heard as a brief warm up before the proper start of the performance, with Blair MacLean announcing (perhaps as a direction to the editor), "That's not going to be on the album!"
Кейінгі жылдар
1980 жылдары Маклиндер "Шампион" деген кейіпкерді жасады. Бұл кейіпкерді радиодағы "Аға" Джейк Эдвардс лицензиялады және одан әрі дамытты. Эдвардс 20 жыл бойы Канаданың радио станцияларына синдикация үшін күн сайын екі минуттық Чемпион монологын орындады, бұл Канада тарихында осы типтегі ең ұзақ уақытқа созылған көрініс. Маклиндердің Чемпион нұсқасының үлгісін Cruel Cuts-та табуға болады, бірақ Эдвардс кейіпкерге өзінің ерекше дөрекі дауысын берген. Эдвардс сонымен қатар таңдалған Champ монологтарының төрт CD-ін шығарды, ал бесінші Champ CD "радио бағдарламасынан сәл қауіпті" деп сипатталды. Дуэт үш онжылдыққа жуық уақыт бойы гастрольдерге шығып-шығып жүрді. Кейінгі жылдары радиода жұмыс істеді. Гари Маклин Виннипегте радиодағы танымал тұлғаға айналды, ал Блэр пейзаж суретшісі ретінде жаңа кәсіпті қолға алды. Дуэт соңғы рет 2001 жылы Гари Маклиннің тамақ ісігінен қайтыс болғанға дейін көп ұзамай өнер көрсетті. Гаридің өлімінен кейін Блэр Маклин 1996 жылы Саскачеванның Мус-Джоу қаласында өткен концерттің Live атты дискін шығарды. Бұл диск Блэрдің ағасының балаларына арналған қор жинауға арналған. Блэр Маклин 2008 жылы 29 қазанда 65 жасында жүрек соғысынан қайтыс болды.
Маклин ағайындылары
Гаридің үш ұлы да шоу-бизнестің музыка аяғында The MacLean Brothers тобының атымен әнші / әнші-күйші Майкл Вермейленнің жетекшілігімен Канаданың Манитоба штатының Виннипег қаласында жұмыс істейді. 2010 жылдың басында олар Оңтүстік Кореяда сәтті бір айлық турнеде ойнады.