Homecoming (1996 film)

Кіріспе

Homecoming - 1996 жылы Анн Банкрофттың қатысуымен түсірілген американдық теледидар драмалық фильм. 1996 жылы 14 сәуірде "Үйге оралу" американдық кабельдік каналдан, Showtime-да көрсетілді. Сценарийді Кристофер Карлсон жазды және ол Синтия Войгттің "Үйге оралу" романының негізінде жазылды. Фильм өздерін-өзі қамтамасыз ету үшін аналары тастап кеткен төрт баланың оқиғасын баяндайды. Homecoming режиссері Марк Джин, продюсері Джек Баран, ал атқарушы продюсері Широ Сасаки болды. Бұл драма PG санатына ие және 105 минутқа созылады. Homecoming жалпы бес номинацияға ұсынылғанмен, ешқандай марапатты жеңе алмады. Энн Банкрофт телефильм немесе мини-сериалдағы әйел актердің үздік рөлі үшін Screen Actors Guild номинациясына ұсынылды. Кристофер Карлсон мен Марк Джин Американың Жазушылар гильдиясы "Оңайландырылған ұзын форма" номинациясына ұсынды. Фильм үш жас суретші сыйлығына ұсынылды: ең жақсы отбасылық телефильм немесе шағын сериал кабель, ең жақсы телефильм / үй видеосындағы жас ансамбль, Кимберли Петерсон ең жақсы телефильм / шағын сериалдағы жас актриса номинациясына ұсынылды.

Сюжет

Коннектикут штатының Пувакет қаласында жазғы ыстық түнде Лиза Тиллерман төрт баласын, он үш жасар Диссиді, он жасар Джеймсті, тоғыз жасар Мейбетті және алты жасар Сэммиді сауда орталығының көлік тұрағына тастап кетеді. Тек бір киім, шұлық, карта және тоғыз доллармен Дисси, Джеймс, Мейбет және Сэмми Бриджпортқа жаяу барады, онда олардың ең жақын туысы Силла әпкесі тұрады. Осылайша Диси бауырларын қорғап, оларға қамқорлық жасау үшін күреседі. Ақыры, олар Силла әпкесінің үйіне жеткенде, олардың туысы Юнис оларға анасының (олардың Силла әпкесі) өткен көктемде қайтыс болғанын айтады. Юнис жергілікті шіркеудің діни қызметкері Джозеф атамен кеңес алады, ол балаларға уақытша ғана қалуға кеңес береді. Юнис Диси мен оның бауырларына Мэриленд штатының Крисфилд қаласында тұратын әжесі Әбигел Тиллерман туралы айтады. Олар полиция анасының көлігін сату үшін төлем орнына балаларға ақша жібергенін біледі, бірақ Юнис Дисидің оны қабылдағанын және оны ұстап тұрғанын байқайды. Ол Дисиге оны және Мейбетті ұстап қалуды шешкенін, бірақ Джеймс пен Сэмми басқа отбасылармен бірге тұруы керектігін айтады. Ажырасуды ойлауға шыдамай, Дисси ағалары мен апасын әжесінің үйіне алып кетуге шешім қабылдайды және ақшаларымен түнге қарай шығады. Олар Крисфилдке автобус билеттерін сатып алады, бірақ келгеннен кейін оның қайда тұратынын білмейтіндерін түсінеді. Жақын маңдағы дүкенге барып, сұрастырып көру үшін, иесі оларға Әбигейлдің телефоны жоқ екенін және қаладан алыста оқшауланғандығын және онымен байланыс орнатудың жолын таба алмайтынын айтады. Диси Абигейлмен кездесуге және жағдайды бағалауға жалғыз өзі Абигейлдің үйіне барып, Джеймске Мейбет пен Сэммиді қалдыруға шешім қабылдайды. Есікті қағып, жауап алмаған соң, Диси артқа қарай барып, артқы верандада отырған миссис Тиллерманды табады. Диси өзінің жеке басын жасырып, фермада көмектесу үшін не істей алатынын сұрайды. Тіллерман ханым үндемей үйге қайта кіріп, Диссиді өзіне қосылуға шақырады. Ішінде ол Дисиден өлім туралы және басқа да осындай аурулар туралы ойларын біршама жауыздықпен сұрайды. Әжесінің тон мен мінез-құлқынан қысылған Диси кетуге дайындалып жатқанда, Әбигел Юнистің балалардың келе жатқанын ескерту үшін жазғанын және Дисидің кім екенін білетінін айтады. Алайда ол балалардың қалуына жол бермейді. Дисси де қалмақ емес деп, жауды қайтадан атып жіберді. Ақырында, қызу әңгімелесудің ортасында Абигейл күле бастайды және Дисидің көңіл-күйін сәл жұмсартады. Әбигел мен Диси басқа балаларды алуға қайыққа мініп барады, ал Диси бауырларын көрмегендіктен үрейленеді. Ақырында Диси мен Абигейл Сэммиді табады, ол Джеймс пен Мейбет Абигейлмен кездескісі келгенін және олар қазірдің өзінде кеткенін айтады. Олар Әбигелдің үйіне қайтып келгенде, Джеймс пен Мейбет келіп қалды. Кейінгі бірнеше күн бойы балалар әжесіне фермада және тамақ пісіруде көмектеседі. Алайда, Абигейл Дисиге балаларды өзімен бірге қалдыра алмайтынын айтады; ол тым қарт, аз жинаған ақшасы бар және өз балаларымен жасаған қателіктерді қайталамаудан қорқады. Бірнеше күннен кейін Абигейл Юнистен хат алады. Ол полиция Лизаны тапқанын және оның қатты психикалық күйзеліске ұшырағанын, дәлел ретінде суреті бар екенін біледі. Лиза психикалық ауруханаға жатқызылған, кататониядан зардап шегуде, бұл шизофрениямен байланысты. Психиатриялық ауруханадағы дәрігерлер оның сауығып кету мүмкіндігіне күмәнмен қарайды. Бірнеше күн бойы немерелерін ұстай алмайтынына шешім қабылдаған Абигейл олар Бриджпортқа қайту керектігін айтып, таңертеңгі автобусқа отыруды ұйымдастырады. Олар автобусты күтіп тұрған кезде, Абигейл шешімін өзгертіп, балаларды ұстап қалуға шешім қабылдайды. Олар қуана қайыққа мініп, үйлеріне қайтты.

On a hot summer night in Pewauket, Connecticut, Liza Tillerman abandons her four children, thirteen year old Dicey, ten year old James, nine year old Maybeth, and six year old Sammy, in a mall parking lot. With only a change of underwear, socks, a map, and nine dollars, Dicey, James, Maybeth, and Sammy take off on foot to Bridgeport where their nearest known relative, Aunt Cilla, lives. Along the way, Dicey struggles to care for and protect her siblings. After finally arriving at Aunt Cilla's, Eunice, their cousin, tells them that her mother (their Aunt Cilla) died the previous spring. Eunice consults Father Joseph the priest from her local parish who advises that the children may stay, but only temporarily. Eunice tells Dicey and her siblings of Abigail Tillerman, their grandmother, who lives in Crisfield, Maryland. They are informed that the police forwarded some money to the children in lieu of payment for the sale of their mother's car, but Eunice intercepts Dicey accepting it and holds it in her keeping. She also informs Dicey that she has decided to keep her and Maybeth, but that James and Sammy will have to live with some other families. Unable to bear the thought of separation, Dicey decides to take her brothers and sister to their grandmother's house, and slips out into the night with their money. They buy bus tickets to Crisfield, but upon arriving realize they do not know where she lives. Stopping at a nearby store to inquire, the proprietor informs them that Abigail doesn't have a phone and is isolated far out of town and has no way of being contacted. Dicey decides go alone on foot to Abigail's to meet her and assess the situation, leaving James in charge of Maybeth and Sammy. After knocking on the door and getting no answer, Dicey goes around back to find Mrs. Tillerman sitting on the back porch. Dicey, hiding her identity, asks if she can do anything to help on the farm. Mrs. Tillerman silently marches back into the house before brusquely asking Dicey to join her. Inside, she questions Dicey about her thoughts on death and other such morbid things in a somewhat belligerent manner. Nettled by her grandmother's tone and attitude, and on the point of getting up to leave, Dicey is revealed by Abigail that Eunice wrote to warn her the children would be coming, and that she is aware who Dicey is. However, she will not let the children stay. Stung, Dicey fires back, stating she doesn't want to stay. In the midst of the fierce conversation that ensues, Abigail begins to laugh and softens Dicey's mood a little. Abigail and Dicey take her boat to pick up the other children, and Dicey is alarmed when she doesn't see her siblings. Eventually, Dicey and Abigail find Sammy, who says James and Maybeth wanted to meet Abigail themselves and have already left. They return to Abigail's to find James and Maybeth just arriving. Over the next few days, the children help their grandmother around the farm and with the cooking, and Abigail begins to warm toward them. However, Abigail tells Dicey she can't let the children stay with her; she is too old, has scarce savings and fears making the same mistakes she made with her own children. Some days later, Abigail receives a letter from Eunice discovering that the police have found Liza and that she had suffered a serious mental breakdown, with an accompanying photo for evidence. Liza has been admitted to a mental hospital and is suffering from catatonia, likely related to schizophrenia. The doctors at the mental hospital are dubious as to the possibility of her recovery. After several days deciding that she cannot keep her grandchildren Abigail insists that they must go back to Bridgeport and arranges for them to take the early morning bus. As they wait for the bus, Abigail, wavering on her decision, has a sudden change of heart and decides to keep the children after all. Happily, they return to the boat and make their way back home.