Мейірімділік сәттері

Кіріспе

Брюс Бересфордтың 1983 жылғы "Мейірімділік сыйы" фильмі – Брюс Бересфордтың режиссерлік жұмысы. Роберт Дювалл әнші-күйші Мак Следж рөлінде Оскар сыйлығын жеңіп алған рөлді сомдады. Хортон Футтың Оскармен марапатталған сценарийі алкоголизм салдарынан мансабы мен бұрынғы әйелі және қызымен қарым-қатынасы қиын жағдайға түскен бұрынғы кантри жұлдызы Мак Следждің (Дювалл) тағдырына арналған. Ауруынан жазылған Следж Техас штатының ауылдық аймағында тұратын жас толған жесір әйел мен оның ұлымен қарым-қатынас арқылы өмірін жаңа бағытқа бұруға тырысады. Фильмде Тесс Харпер, Бетти Бакли, Уилфорд Бримли, Эллен Баркин және Аллан Хаббард тағы басқа актерлер ойнады. EMI Films компаниясы қаржылаған "Мейірімділік сыйы" фильмінің көп бөлігі Техас штатының Уаксахачи қаласында түсірілді. Австралиялық режиссер Бересфорд бұл сценарийді қабылдамас бұрын бірнеше американдық режиссерлар бас тартыпты. Фильмде өзінің әндерін орындаған Дювалл рөлге дайындалу үшін 1000 шақырымнан астам қашықтықты жүріп, жергілікті акценттерді жазып алып, кантри музыкасы ойнайтын топтарда өнер көрсеткен. Түсірілім барысында ол және Бересфорд бірнеше рет келіспей, режиссердің түсірілім алаңын тастап кетуіне және фильмнен бас тарту туралы ойлануына себеп болды. Фильм махаббат пен отбасының маңыздылығы, өлім кезіндегі рухани жаңару мүмкіндігі және Мак Следждің христиан дініне келуі арқылы құтқарылу идеясы сияқты бірнеше тақырыпты қамтиды. Алдын ала көрсетімдердің нәтижелері көңіл көншітпегендіктен, дистрибьютор Universal Pictures "Мейірімділік сыйы" фильмін кеңінен жариялаған жоқ, бұл студияның кантри музыкасын түсінбеуімен байланысты болды деп Дювалл мәлімдеді. Фильм 1983 жылдың 4 наурызында шектеулі санда кинотеатрларда көрсетілді. Кассада үлкен табысқа жете алмаса да, фильм сыншылардың жоғары бағасын алды және бес номинацияда "Оскарға" ұсынылды, соның ішінде "Үздік фильм" номинациясы да бар. 56-шы "Оскар" салтанатында "Мейірімділік сыйы" Фут үшін "Ең үздік сценарий" сыйлығын жеңіп алды, ал Дювалл "Ең үздік актер" номинациясында "Оскар" сыйлығына ие болды.

Сюжет

Мак Следж (Роберт Дювалл), алкогольге тәуелді кантри әншісі, бір түндік ішімдіктен кейін Техас штатының жол жиегіндегі құлай бастаған мотельде және жанармай құю станциясында оянады. Ол мотель иесі, жас жесір Роза Лимен (Тесс Харпер) танысады және бөлме алмасу шартымен мотельде жөндеу жұмыстарын орындауды ұсынады. Роза, күйеуі Вьетнам соғысында қаза тапқан, жалғыз өзі кішкентай ұлы Сонниді (Алан Хаббард) тәрбиелеп отыр. Ол Макқа жұмыс істегенде ішпеу шартымен қалуға рұқсат береді. Екеуі тыныш кештерде, өмірлік оқиғаларын бөлісіп отырып, бірте-бірте бір-біріне сезімдер дамыта бастайды. Мак алкогольді тастап, жаңа өмір бастауға бел буады. Сөзін орындап, жұмысын адал атқарғаннан кейін, ол Роза Лимен үйленеді және жаңа өмірінде өзін жақсы сезінеді. Олар баптист шіркеуіне тұрақты түрде қатыса бастайды. Бір күні газет тілшісі мотельге келіп, Мактан музыка жазуын тоқтатты ма, әлде беймәлім өмір сүруді таңдады ма деп сұрайды. Мак жауап беруден бас тартқанда, тілші өзі оның туралы мақала жазып жатқанын және оның бұрынғы әйелі Дикси Скоттпен (Бетти Бакли) сұхбат алғанын түсіндіреді, ол жақын жерде өнер көрсетеді. Мақала жарияланғаннан кейін, аудан тұрғындары Мактың өткені туралы біледі, ал жергілікті кантри-вестерн тобының мүшелері оған құрмет көрсету үшін келеді. Оларды сыпайылықпен қарсы алса да, Мак өзінің өткені туралы ашық әңгімелесуден тартынады. Кейін ол Диксидің концертіне жасырын түрде қатысады. Ол бірнеше жыл бұрын Мак жазған бірнеше әнді құмарлықпен орындайды, ал ол өнер көрсетілімінің ортасында кетеді. Сахна артында ол Диксидің менеджері, ескі досы Гарримен (Уилфорд Бримли) сөйлеседі. Мак оған өзі жазған жаңа әннің көшірмесін береді және оны Диксиге көрсетуін сұрайды. Мак онымен сөйлесуге тырысады, бірақ ол оны көргенде ашуланады және оған 18 жасар қызы Сью Эннен (Элен Баркин) қашықтап жүруін ескертеді. Үйге оралғанда Мак Роза Лиге Диксиге ешқандай сезімі жоқ екенін айтады, оны өзіне "у" деп сипаттайды. Кейінірек Гарри Макқа келіп, Диксинің тілегімен, кантри музыка бизнесі өзгергенін және оның жаңа әні жақсы емес екенін айтады. Көңілі қалған және ашуланған Мак көлігімен кетеді және көлік апатына ұшыра жаздап кетеді. Ол вискинің бөтелкесін сатып алады, бірақ үйге қайтып келгенде, уайымдаған Роза Ли мен Сонниге оны құйып жібергенін айтады. Ол Роза Лиді тастауға тырысқанын, бірақ оны тастай алмағанын айтады. Біраз уақыттан кейін Мак пен Сонни Роза Лидің шіркеуінде бірге крещениеден өтеді. Соңында Сью Энн Макқа келеді, бұл олардың бала кезінен бергі алғашқы кездесуі. Мак одан хаттарын алған-алмағанын сұрайды, ал ол анасы оларды одан жасырғанын айтады. Ол сондай-ақ Диксидің оны Макқа бармауға тырысқанын және анасының қарсылығына қарамастан, ол жігітімен қашып бара жатқанын айтады. Мак Диксиді ұрып-соққанын және оның мас күйінде өлтіргісі келгенінен кейін Диксимен ажырасқанын мойындайды. Сью Энн Мактан бала кезінде ән салған көгершін туралы әнді есінде ме деп сұрайды. Ол есінде жоқ деп мәлімдейді, бірақ ол кеткеннен кейін, өзіне "Көкше қанатында" әнін айтады, бұл Нұхты құтқарып қалған Иеміздің көгершінін және Исаның шомылдыру рәсімінде көгершін түрінде төмен түскен Киелі Рухты білдіреді. Мектептегі балалар Сонниді өлген әкесі туралы мазақтайды, ал ол мен Мак жақындасады. Жергілікті кантри-топтың мүшелері Мактан оның бір әнін орындауға рұқсат сұрайды, ол келіседі. Мак олармен бірге өнер көрсете бастайды және олар бірге жазуды жоспарлайды. Оның жаңа бақыты Сью Энн көлік апатында қаза тапқанда бұзылады. Мак Диксидің Нэшвиллдегі сәнді үйінде қызының жерлеу рәсіміне қатысады және күйзелгенде оны жұбатады. Ол сондай-ақ Роза Лиге некеде болған кезінде Дикси карьерасынан бас тартатынын айтып отырғанын, бірақ ешқашан жасамағанын айтады. Үйінде Мак өзінің эмоционалдық қайғысы туралы үнсіз, бірақ Роза Лиге неге оның бір кездегі өкінішті өміріне мән беріліп, екінші жағынан, қызы қайтыс болғанын қатты таңғалады. Қайғысы кезінде Мак Роза Ли мен Соннимен жаңа өмірін жалғастырады. Соңғы сахнада Сонни Мактың өзіне сыйлық ретінде қалдырған футбол доптарын табады. Мак жолдың арғы жағындағы даладан мотельді бақылап, "Көкше қанатында" әнін өзімен бірге әндейді. Сонни оған футбол үшін алғыс айтады және екеуі бірге алаңда ойнайды, ал Роза Ли оларды мотельдің терезесінен бақылайды.

Mac Sledge (Robert Duvall), a washed up, alcoholic country singer, awakens at a run down Texas roadside motel and gas station after a night of heavy drinking. He meets the owner, a young widow named Rosa Lee (Tess Harper), and offers to perform maintenance work at the motel in exchange for a room. Rosa, whose husband was killed in the Vietnam War, is raising her young son, Sonny (Allan Hubbard), on her own. She agrees to let Mac stay on condition that he does not drink while working. The two begin to develop feelings for each other, mostly during quiet evenings sitting alone and sharing parts of their life stories. Mac resolves to give up alcohol and start his life anew. After enough days of keeping his word and doing his work, he is comfortable enough in his new life that he and Rosa Lee wed. They start attending a Baptist church on a regular basis. One day, a newspaper reporter visits the motel and asks Mac whether he has stopped recording music and if he has deliberately chosen to lead an anonymous life. When Mac refuses to answer, the reporter explains he is writing a story about him and has interviewed his ex wife, Dixie Scott (Betty Buckley), a country music star who is performing nearby. After the story is published, the neighbourhood learns of Mac's past, and members of a local country–western band visit him to show their respect. Although he greets them politely, Mac remains reluctant to open up about his past. Later, he secretly attends Dixie's concert. She passionately sings several songs that Mac wrote years earlier, and he leaves in the middle of the performance. Backstage, he talks to Dixie's manager, his old friend, Harry (Wilford Brimley). Mac gives him a copy of a new song he has written and asks him to show it to Dixie. Mac tries to talk to her but she becomes angry on seeing him and warns him to stay away from their 18 year old daughter, Sue Anne (Ellen Barkin). On his return home, Mac assures Rosa Lee he no longer has any feelings for Dixie, whom he describes as "poison" to him. Later, Harry visits Mac to tell him, seemingly at Dixie's urging, that the country music business has changed and his new song is no good. Hurt and angry, Mac drives away and nearly crashes the truck. He buys a bottle of whiskey but, returning home to a worried Rosa Lee and Sonny, he tells them he poured it out. He says he tried to leave Rosa Lee, but found he could not. Some time later, Mac and Sonny are baptised together in Rosa Lee's church. Eventually, Sue Anne visits Mac—their first encounter since she was a baby. Mac asks whether she got any of his letters, and she says her mother kept them from her. She also reports that Dixie tried to keep her from visiting Mac, and that, despite her mother's objections, she is eloping with her boyfriend. Mac admits that he used to hit Dixie and that she divorced him after he tried to kill her in a drunken rage. Sue Anne asks whether Mac remembers a song about a dove he sang to her when she was a baby. He claims he does not, but after she leaves, he sings to himself the hymn "On the Wings of a Dove," which refers to a dove from the Lord saving Noah, and to the Holy Spirit descending in the form of a dove at Jesus' baptism. Boys at school bully Sonny about his dead father, and he and Mac grow closer. The members of the local country band ask Mac permission to perform one of his songs, and he agrees. Mac begins performing with them and they make plans to record together. His newfound happiness is interrupted when Sue Anne dies in a car accident. Mac attends his daughter's funeral at Dixie's lavish home in Nashville and comforts her when she breaks down. He also complains to Rosa Lee that, during their marriage, Dixie kept saying she would give up her career but never did. Back home, Mac keeps quiet about his emotional pain, although he wonders aloud to Rosa Lee why his once sorry existence has been given meaning and, on the other hand, his daughter has died. Throughout his mourning, Mac continues his new life with Rosa Lee and Sonny. In the final scene, Sonny finds a football that Mac has left as a gift for him. Mac is watching the motel from a field across the road, singing "On the Wings of a Dove" to himself. Sonny thanks him for the football and the two play catch together in the field as Rosa Lee watches them from inside the motel through a window.

Жазу

Драматург Хортон Фут өзінің 1952 жылғы «The Chase» пьесасының 1966 жылғы сол аттас фильмде Роберт Дюваллдың қосалқы рөлінде нашар бейімделгеніне байланысты киносценарий жазудан бас тартуды ойластырған. 1968 жылғы «Tomorrow» пьесасының 1972 жылғы сол аттас көркем фильмінде Дюваллдың (оның кинодағы дебюті 1962 жылғы Фут сценарий жазған «Мокингбирдті өлтіру» фильмінде Бу Радли рөлінде болған) сәтті бейімделуін көргеннен кейін, Футтың киноға деген қызығушылығы қайта оянды, бірақ соңғы туындыға белгілі бір деңгейде бақылау жасау шартымен. Фут өзінің мансабындағы осы кезең туралы: «Мен киноның театр сияқты болуы керек екенін түсіндім, себебі театрда жазушы, әрине, өте ықпалды. Егер бізге бір нәрсе ұнамаса, біз ойымызды айта аламыз. Бұл әрқашан бірлескен еңбек. Бірақ Голливудта жағдай басқаша еді. Сол жердегі жазушының шартында сіз жалдамалы авторсыз, яғни сіз сценарий жазсаңыз, ол оларға тиесілі болады», – деді. Киноға деген қызығушылығының қайта жандануы Футті «Tender Mercies» атты туындысын жазуға итермеледі, ол оның экранға арналған алғашқы жұмысы болды. Биограф Джордж Терри Баррдың пікірінше, сценарий «Футтың Голливуд жүйесімен күресуге деген ниетін көрсетеді, ол әдетте мұндай жеке фильмдер жасаудан бас тартады». Фут: «Бұл қарт адам бәрін басынан өткерді. Оқиға желісін ойлағанда, мен осындай кейіпкерге қатты қызығушылық таныттым». Фут Следждің алкоголизмді жеңуін театр өнерінің шеберлерінің осы мәселемен күресуін бақылағанда негіздеді. Ол оқиғаның осы бөлігін мелодрамалыққа ұқсатудан сақтануға тырысты. Ол «Мейірімді мейірімділік» атауын Забур кітабынан Роза Ли кейіпкеріне қатысты таңдады, ол, оның айтуынша, тек «жұмсақтық немесе демалыс сәттерін іздейді, [бірақ] ұлылықты немесе кеңдікті емес».

Даму

Дювалл, Харпер Ли романынан бейімделген "Мокингбирдті өлтіру" (1962) фильмінде ойнаған болатын, "Тендер Мерсиз" фильміне актер және қосымша өндіруші ретінде бастапқы кезеңдерден қатысты. Оның айтуынша, сценарий оған негізгі құндылықтарымен және тақырыптарының әмбебаптығымен ұнаған, тіпті оқиғасы жергілікті сипатта болғанымен. Дювалл бұл фильмде АҚШ-тың орталық аймағының адамдарын Голливуд фильмдерінің көпшілігі сияқты пародизацияламай көрсеткенін сезінген. Дюваллдың ерте қатысуы Футтен оған арнайы сценарий жазуын сұрады деген қауесеттерге әкелді, бірақ екеуі де мұны жоққа шығарды. Көптеген американдық режиссерлер сценарийді қабылдамады, бұл Фут пен өндірушілерді фильмнің ешқашан түсірілмей қалуы мүмкін деген алаңдаушылыққа түсірді. Фут кейіннен: "Бұл фильмді әлемдегі барлық американдық режиссерлер қабылдамады" деді. Бересфорд үлкен бюджетпен және күшті дистрибуциямен Голливуд фильмін жасау идеясына қызығушылық танытты. "Брейкер Морант" фильміндегі жетістігінен кейін Бересфорд 150-ге жуық голливуд сценарийлерін алды, оларды әлеуетті жобалар ретінде қарастырды; көптегенін оқымас бұрын апталар өтті, бірақ "Тендер Мерсизді" бірден оқыды. Ол оған бірден ұнады, себебі ол фильмдерде сирек кездесетін американдық ауылдық өмірдің жақтарын қамтыды. Ол EMI Films компаниясына хабарласып, Техасқа барып, штатпен танысу үшін бір ай уақыт сұрады, компания оған келісті. Бересфорд сапар туралы: "Мен келгенімде бәрі осылай екенін көруге құмармын, өйткені егер бұл шынымен осылай болмаса, оны түсіру дұрыс болмас еді" деді. [[Файл:Tender mercies фильмнің түсірілімі. Айналасындағы кең аспан астындағы ауылдық жер. Сол жақтағы кішкентай ағаш үйдің алдында отырған адам. Оның алдында бензин құю станциясының жанында тұрған жүк машинасының жанында тұрған тағы бір адам. Оң жақта "Марипоса мотель" деп жазылған биік қызыл тақта. "Тендер Мерсиз" фильмінің орталық орны негізінен айналасындағы шөлді ландшафтта физикалық құрылымдардың болмауына байланысты таңдалды. Режиссер Брюс Бересфордтың оқиғаны қалай баяндауды жоспарлағанына жалғыздық сезімі маңызды болды. Фильм түсірушілер Вахачи қаласының жанында ұзақ уақытқа тасталып кеткен жерді таңдады. Мэри Энн Хобельдің айтуынша, иесі оның қолжетімділігі туралы сұрағанда дереу кілттерді берді: "Біз: "Келісімшарт керек пе, жазбаша бірдеңе?" - дедік. Ол: "Біз бұл жерде олай істемейміз". Бересфорд фильмдеріндегі әрбір кадрды мұқият жоспарлаумен танымал болғандықтан, түсірілімдерді қалай көруді жоспарлағанының егжей-тегжейлі суреттерін және сценарийлерін жасады. Бересфорд австралиялық Рассел Бойдты оператор ретінде, ал режиссердің барлық бұрынғы фильмдерінде жұмыс істеген ирландтық Уильям Андерсонды монтажшы ретінде таңдады. Ол костюм дизайнері ретінде Элизабет Макбрайдты таңдады. Бұл оның көркем фильмдегі алғашқы рөлі болды және ол Техас және басқа оңтүстік штаттарының кейіпкерлерін киіммен безендіруде танымал болды.

Duvall, who had appeared in To Kill a Mockingbird (1962), which Foote adapted from the Harper Lee novel, was involved in Tender Mercies as an actor and co producer from its earliest stages. He said the script appealed to him because of the basic values it underlined and because the themes were universal even though the story was local. Duvall felt it portrayed people from the central region of the United States without parodying them, as he said many Hollywood films tend to do. Duvall's early involvement led to rumors that he had requested Foote write the script for him, something that both men denied. The script was rejected by many American directors, creating concerns for Foote and the producers that the film would never be made. Foote later said, "This film was turned down by every American director on the face of the globe." Beresford was attracted to the idea of making a Hollywood film with a big budget and powerful distribution. Following his success with Breaker Morant, Beresford received about 150 Hollywood scripts as potential projects; although he went weeks before reading many of them, Beresford read Tender Mercies right away. It immediately appealed to him, in part because it dealt with aspects of American rural life he had seldom encountered in film scripts. He contacted EMI Films and asked for one month to visit Texas and familiarize himself with the state before committing to direct, to which the company agreed. Beresford said of the trip, "I want to come over and see if this is all true, because if it's not really a true picture of what it's all like, it wouldn't be right to make it." [[File:Tender mercies film setting. jpg|thumb|right|300px|alt=A flat, rural setting under a vast sky. On the left, a man sits on the porch of a small, old wooden building. In front of him, another man stands beside a pickup truck parked next to a gas station pump. On the right, a tall red sign reads "Mariposa Motel".|The central setting of Tender Mercies was chosen largely due to the lack of physical structures in the barren landscape around it. A sense of loneliness was crucial to how director Bruce Beresford wanted to tell the story. The filmmakers eventually decided on a property that had been sitting abandoned by a Waxahachie highway. Mary Ann Hobel said the owner, when approached about its availability, immediately handed over the keys: "We said, 'Don't you want a contract, something in writing?' And he said, 'We don't do things that way here. Beresford, known for carefully planning every shot in his films, drew his own storyboards as well as detailed drawings of how he envisioned the sets. Beresford chose Australian Russell Boyd as cinematographer and Irishman William Anderson, who had worked on all of the director's previous features, as editor. He selected Elizabeth McBride as costume designer. It was her first time in the position on a feature film, and she went on to build a reputation for costuming Texan and other Southern characters.

Кастинг

thumb|right|alt=Сақалды, бейсболка киген, ағаш үйдің алдындағы қонақжайда отырған, оң қолымен свитері бар күлімдеген әйелді құшақтаған, сол қолымен құшағында отырған күлімдеген жас ұлды ұстаған қара-ақ түсті сурет.|Тэтс Харпер Роза Ли рөлінде, Роберт Дювалл Мак Следж рөлінде, және Аллан Хаббард Сонни рөлінде, Элизабет МакБрайд жасаған костюмдерде.

thumb|right|alt=A black and white image of a bearded man wearing a baseball cap, sitting on the front porch of a wooden house, with his right arm around a smiling woman wearing a sweater, and his left arm around a smiling young boy sitting on his lap.|Tess Harper as Rosa Lee, Robert Duvall as Mac Sledge, and Allan Hubbard as Sonny, in costumes designed by Elizabeth McBride
Duvall had always wanted to play a country singer, and Foote was rumored to have written the role of Mac Sledge specifically for him. Foote denied the claim, claiming he found it too constraining to write roles for specific actors, although he did hope Duvall would be cast in the part. Tender Mercies became a very important personal project for Duvall, who contributed a significant number of ideas for his character. Reportedly, Duvall dropped out of the movie when Altman would not let him sing his own compositions. In preparing for the role, he spent weeks roaming around Texas, speaking to strangers to find the right accent and mannerisms. He also joined a small country band and continued singing with them every free weekend while the film was being shot. In total, Duvall drove about 680 mile (1094 km) to research the part, often asking people to speak into his tape recorder so he could practice their inflections and other vocal habits. Tess Harper was performing on stage in Texas when she attended a casting call for a minor role in the film. Beresford was so impressed with her that he cast her in the lead. He later said that the actresses he had seen before her demonstrated a sophistication and worldliness inappropriate for the part, while she brought a kind of rural quality without coming across as simple or foolish. Beresford said of Harper, "She walked into the room and even before she spoke, I thought, 'That's the girl to play the lead. Tender Mercies was Harper's feature film debut, and she was so excited about the role she bit her script to make sure it was real. Beresford visited several schools and auditioned many children for the role of Sonny before he came across Allan Hubbard in Paris, Texas. Beresford said Hubbard, like Harper, was chosen based on a simple, rural quality he possessed. None of the filmmakers knew Hubbard's father had died until after filming began. Duvall said of Barkin, "She brings a real credibility for that part, plus she was young and attractive and had a certain sense of edge, a danger for her that was good for that part." Wilford Brimley was cast at the urging of his good friend Duvall, who was not getting along well with Beresford and wanted "somebody down here that's on my side, somebody that I can relate to". Beresford largely avoided the Victorian architecture and other picturesque elements of Waxahachie and instead focused on relatively barren locations more characteristic of West Texas. The town portrayed in the film is never identified by name. Foote said when he wrote the script he did not have the same isolated and lonely vision for the setting Beresford did, but he felt the atmosphere the director captured served the story well. Due to the tight schedule, the cast and crew worked seven days a week with very long hours each day. Although the Australian filmmakers and the crew, who were mostly from Dallas, got along very well both on and off the set,

Дювалл әрқашан кантри әншісін сомдағысы келген, ал Футтың Мак Следж рөлін оның үшін жазғаны туралы әңгіме тарады. Фут бұл мәлімдемені жоққа шығарып, белгілі бір актер үшін рөл жазудың өзін шектеулі сезінгенін, бірақ Дюваллдың рөлге ілігуіне үміттенгенін айтты. "Жітілік мейірімділік" Дювалл үшін өте маңызды жеке жобаға айналды, ол кейіпкеріне көптеген идеялар қосты. Алтман өзінің шығармаларын орындауға рұқсат бермеген соң Дювалл фильмнен бас тартты. Рольге дайындалу үшін ол Техас штатында апталар бойы саяхаттап, дұрыс акцент пен мінез-құлықты табу үшін бейтаныс адамдармен сөйлесті. Ол сондай-ақ шағын кантри тобына қосылып, фильм түсірілімі кезінде әр демалыс күні олармен ән айтуын жалғастырды. Жалпы алғанда, Дювалл рөлді зерттеу үшін шамамен 680 миль (1094 км) жүрді, көбінесе адамдардан өз дауысын жазу құралына сөйлеуін сұрады, сонда ол олардың айтылуын және басқа да дауыстық әдеттерін жаттықтыра алады. Тесс Харпер Техаста сахнада өнер көрсетіп, фильмдегі екінші рөлге кастингке қатысты. Бересфорд оның өнеріне қатты әсерленді және оны басты рөлге бекітті. Кейін ол өзінің алдында көрген актрисалардың бұл рөлге сәйкес келмейтін күрделілік пен әлемдік көзқарасқа ие болғанын, ал ол қарапайым немесе ақымақ көрінбестен, ауылдық сапаны әкелгенін айтты. Бересфорд Харпер туралы: "Ол бөлмеге кірді және ол сөйлеместен бұрын-ақ, мен: "Осы басты рөлді ойнайтын қыз осы", - деп ойладым. "Жітілік мейірімділік" Харпердің толық метражды фильмдегі дебюті болды, ол рөлге қатты қуанды, сценарийдің шынайы екеніне көз жеткізу үшін тістеді. Бересфорд Техастың Парижінде Аллан Хаббардты кездеспес бұрын, Сонни рөліне көптеген балаларды сынақтан өткізді. Бересфордтың айтуынша, Хаббард Харпер сияқты қарапайым, ауылдық қасиеттеріне сүйеніп таңдалған. Фильм түсірушілер Хаббардтың әкесінің қайтыс болғанын түсіру басталғаннан кейін ғана білді. Дювалл Баркин туралы: "Ол бұл рөлге шынайы сенімділік әкеледі, сонымен қатар ол жас және тартымды, белгілі бір шеберлік сезімі бар, ол үшін бұл рөлге жақсы қауіп болды". Уилфорд Бримли өзінің жақсы досы Дюваллдың тікелей ықпалымен қатарға түсті, ол Бересфордпен жақсы қарым-қатынаста болмады және "мұнда менің жағымда болатын біреуді, мен онымен байланыса алатын біреуді" қалады. Бересфорд Ваксахачидің Викториялық архитектурасы мен басқа да көрнекті элементтерінен аулақ болды және оның орнына Батыс Техасқа тән салыстырмалы түрде шөлді жерлерге назар аударды. Фильмде бейнеленген қала ешқашан атымен аталмайды. Фут сценарий жазғанда Бересфордтың оқиға орнын оқшаулап, жалғыздыққа ұшыратуды ойламағанын айтты, бірақ режиссердің атмосферасы оқиғаға жақсы қызмет еткенін сезінді. Тартымды кестеге байланысты актерлер мен түсіру тобы күн сайын ұзақ сағаттар бойы жұмыс істеп, аптасына жеті күн жұмыс істеді. Австралиялық режиссерлер мен көбінесе Далластан келген түсіру тобы түсірілім алаңында да, одан тыс жерлерде де жақсы қарым-қатынаста болды. Бересфорд Бримлимен де келіспеді. Түсірілімнің алғашқы күні ол актерден "темпті жылдамдатуды" сұрады, Бримли оған: "Эй, ешкім оны тастағанын білмедім" деп жауап берді. Бересфорд, Фут және Дювалл кульминациялық көріністі Мактың отбасы бағын күтіп, Роза Лимен қызының өліміне байланысты қайғысын талқылаған көрінісі деп санады. Бересфорд пен Бойд сахнаны ұзақ түсіріп, ұзақ планда түсірді, осылайша ол үздіксіз ағып, фондағы Техастың жалғыз пейзажы көрінетіндей болды. Студия басшылары кадрларды алғаннан кейін Бересфордқа хабарласып, жақын планды кадрларды қосуды сұрады, бірақ ол ұзақ түсірілімді сақтап қалуды талап етті. Дювалл бұл көрініс Мактың трагедия мен жоғалтуға қарсы тұруын көрсететінін айтты. Бірнеше жетекші кантри әншілері, соның ішінде Вилли Нельсон, Джордж Джонс және Мерл Хаггард, Мак пен Дюваллдың оны сомдауына шабыттандырды деп есептелді, бірақ Дювалл кейіпкердің нақты біреуге негізделмегенін мәлімдеді. Тағы бір кантри жұлдызы Уэйлон Дженнингс оның өнерін жоғары бағалап, "мүмкін емес нәрсені жасады" деді. Бетти Бакли өзінің әндерін де орындады, оның бірі - Остин Робертс пен Бобби Харт жазған "Over You" әні, ол "Оскар" сыйлығына ұсынылды. Ал Мак Дэвис 1984 жылғы "Оскар" салтанатында оны орындады. Фильмдегі басқа әндерге Лефти Фриззелдің "It Hurts to Face Reality", Базз Рабин мен Сара Басбидің "If You'll Hold the Ladder (I'll Climb to the Top)", Чарли Крейгтың "The Best Bedroom in Town" және "Champagne Ladies & Barroom Babies", Джонни Симбал мен Остин Робертстің "I'm Drinkin' Canada Dry", және Крейг Бикхардттың "You Are What Love Means To Me" әндері кіреді.

Махаббат және отбасы

Сыйлық қорап |quoted=true |bgcolor=#FFFFF0 |salign=center |width=225px |align=right | quote = Күміс Слезьге инабат тыныш, күтпеген жерден, жасырын келгендей, тереңге сіңіп, қорғап, содан кейін "бір кезде Мак Слезь болған адамды" өзгертеді, фильмде осылай делінеді. Ақырында, Слезь махаббаттың бос екенін таба алмайды, ол өзі құпия және түсініксіз, ол білген бослыққа қарсы келетін шындық. Тек бірнеше фильм ғана осы қараңғы әлемде сүйіспеншіліктің барлық қиындықтарға қарамастан өзін танытатын жұмсақ, тыныш салтанатты түсіре алды. | source = Рой М. Анкер, "Жарықты ұстау: Кинода Құдайды іздеу" Бұл фильм Футтың туындыларында жиі кездесетін адалдық мотивімен үйлеседі, автордың Лилиан Валлиш Футке үйленуінен шабыттандырылған. Ол "Нью-Йорк Таймс" газетіне "Ол мені жолға қойды. Ол ешқашан сенімін жоғалтқан жоқ, бұл сирек кездесетін нәрсе. Қалай жеңіп шыққанымызды қазір білмеймін, бірақ жеңіп шықтық" деді. Оның өткенін анықтаған әуесқой махаббаттар Дикси Скотт әндерінің, мысалы "Қаладағы ең жақсы жатын бөлмесі" әнінің, көбірек бейсауат мәтіндерімен бейнеленеді: "Барлығының ең жақсы бөлігі / дәліздің соңындағы бөлме / Сол жерде біз сенің және менің бәрімізді дұрыс жасаймыз / Біз тапқан бақытымызды тойлаймыз / Қаладағы ең жақсы жатын бөлмесі". Оның концерттен қашқандығы оның бұрынғы өмірін тастағанын көрсетеді. Осыған байланысты фильмде әйелдің отбасылық өмірдегі рөлінің маңыздылығы баса айтылады. Мак жаңа отбасылық ортада әке рөлін алғанымен, оның бұл рөлге бейімделуіне Роза Лидің қолдауы мен қамқорлығы ғана көмектеседі. Әлеуметтанушы Норман К. Дензин "Тендер Мерсис" фильмінде "Анонимді алкоголиктер" ұйымы қолданатын он екі қадамдық бағдарламаның құрамындағы тәуелділіктен арылу идеяларының көптеген аспектілерін қамтиды деп атап көрсетті. Фильм де, қолдау тобының бағдарламасы да ең төменгі нүктеге жеткенді, ішімдікті тоқтату туралы шешім қабылдауды, өткенмен санасуды және рухани өмір салтын қабылдауды жақтады. "Тендер Мерсис" Футтың туындыларында жиі кездесетін әке-бала тақырыбын да баса көрсетеді, бұл тақырып трансценденттік және уақытша деңгейлерде жұмыс істейді. Мак христиан дініне кіру арқылы рухани әкесімен ғана емес, сонымен қатар биологиялық қызы Сью Эннмен де қайта қосылады. Ғалым Ребекка Латтрелл Брилидің айтуынша, Мак Роза Ли мен Соннимен жаңа тамырлар отырғызса да, олар оның құтқарылуға деген құштарлығын толық қанағаттандыруға жеткіліксіз, өйткені ол отбасын тастап, алкогольге қайта оралуға жақын. Брилидің пікірінше, Сью Энннің келуі Макты онымен татуласу және олардың әке-қыз қарым-қатынасын жаңару оның құтқарылу жолында жетіспейтін нәрсе екенін түсінуге итермелейді. Бұл туралы Мактың кездесуден кейін "Көгершіннің қанатында" әнін өзі үшін орындауы дәлелдейді; әннің мәтіні Құдай Әке мен Құдай Киелі Рухтың Құдай Ұлы, Иеміз Иса Мәсіхті шомылдыру рәсіміне қатысуын сипаттайды. Бұл Слезьдің рухани кешірімін құдайлықпен, ал жердегі кешірімін өз баласымен байланыстырады. Мак пен Сонни арасындағы қарым-қатынас, атауы "ұлы" деген сөзден шыққан, фильмде әке-бала тақырыбын зерттеудің орталық бөлігі болып табылады. Сонни ешқашан танымаған биологиялық әкесінің бейнесін ескі фотосуреттер, анасының естеліктері және әкесінің қабіріне сапарлар арқылы табуға тырысады. Сонни Макта әкелік фигура табады. Басқа бір ұл Сонниден Макты нағыз әкесінен көбірек ұнататынын сұрағанда, Сонни оны ешқашан танымағандықтан жақсы көретінін айтады; Брили бұл "Фут бұрын айтқан достық пен туғандық арасындағы айырмашылықты баса көрсетеді" дейді. Соңғы сахнада Мак пен Сонни Мак оған сыйлық ретінде сатып алған футбол доппен аулау ойнайды, бұл Мактың қызымен татуласу мүмкіндігін жоғалтса да, ол енді Соннимен әке-бала қарым-қатынасын орнатуға екінші мүмкіндік алғанын көрсетеді. Әке-бала тақырыбы сонымен қатар Мактың жас топ мүшелерімен қарым-қатынасы арқылы көрінеді, олар оны олармен кездеспей тұрып, өмірінде әкелік рөл атқарғанын, оларға шабыттандырғанын айтады. Слезь ақырында музыканттармен бірігіп, оларға тікелей әкелік кеңес береді.

Quote box |quoted=true |bgcolor=#FFFFF0 |salign=center |width=225px |align=right | quote = The grace comes quietly to Sledge, and by surprise and stealth, seeping down deep to shelter and then transform the violent "man who was once Mac Sledge," as the movie puts it. Ultimately, Sledge finds not blankness by love, itself mysterious and inscrutable, a reality that counters the emptiness he has known. Only a few films have managed to capture the gentle quiet splendor by which love, against all odds in this dark world, makes itself known. | source = Roy M. Anker, Catching Light: Looking for God in the Movies This is in keeping with the motif of fidelity common in the works of Foote, inspired, said the writer, by his marriage to Lillian Vallish Foote. He told The New York Times that she "kept me goin'. She never lost faith, and that's a rare thing. I don't know now how we got through it, but we got through it." The desultory romances that defined his past are represented by the more promiscuous lyrics of Dixie Scott's songs, such as those of "The Best Bedroom in Town": "The best part of all / the room at the end of the hall / That's where you and me make everything alright We celebrate the happiness we've found / Every night in the best bedroom in town". His storming out of her concert symbolizes his rejection of that earlier life. In a related way, the film emphasizes the importance of the woman's role in domestic life although Mac takes on the role of patriarch in his new family setting, it is only through the support and care of Rosa Lee that he is able to settle into this role. Sociologist Norman K. Denzin points out that Tender Mercies embodies many of the ideas of recovery from addiction that are part of the twelve step program used by Alcoholics Anonymous. Both the film and the support group's program advocate the idea of hitting rock bottom, making a decision to stop drinking, dealing with the past and adopting a spiritual way of life. Tender Mercies also emphasizes the father–child theme common in the works of Foote, a theme that operates on both transcendent and temporal levels. Mac is reunited not only with his spiritual father through his conversion to Christianity, but also with his biological daughter, Sue Anne, when she pays him a surprise visit. Scholar Rebecca Luttrell Briley suggests that although Mac begins to plant new roots with Rosa Lee and Sonny in earlier scenes, they are not enough to fully satisfy his desire for redemption, as he is nearly driven to leave the family and return to his alcoholic ways. According to Briley, Sue Anne's visit prompts Mac to realize that reconciliation with her and a reformation of their father–daughter relationship is the ingredient that had been lacking in his quest for redemption. This is further demonstrated by Mac's singing "On the Wings of a Dove" to himself after their meeting; the lyrics describe God the Father and God the Holy Spirit's involvement in the baptism of God the Son, the Lord Jesus Christ. This connects Sledge's spiritual reconciliation with the divine, to the earthly reconciliation with his own child. The relationship between Mac and Sonny, whose name derives from "son", is central to the film's exploration of the father–child theme. Sonny tries to conjure an image of his biological father, whom he never had the chance to know, through old photographs, his mother's memories and visits to his father's grave. Sonny finds a father figure in Mac. When another young boy asks Sonny if he likes Mac more than his real father, Sonny says that he does, because he never knew the other man; Briley says that this "emphasizes the distinction between companionship and blood relationship Foote has pointed out before." The final scene, in which Mac and Sonny play catch with a football Mac bought him as a gift, symbolizes the fact that, although Mac has lost the chance to reconcile with his daughter, he now has a second chance at establishing a father–child relationship with Sonny. The father–child theme also plays out through Mac's relationship with the young band members, who say that he has been an inspiration to them, playing a paternal role in their lives before they even met him. Sledge eventually teams up with the musicians, offering them fatherly counsel in a much more direct way.

Дін

Мактың құтқарылуы және өзін-өзі жетілдіруі оның христиан дініне келуімен бірге жүреді. Брилидің сөзінше, "Осы сценарийде христиандық отбасыға жасалған баса назар Футтың бұған дейінгі ең бір шығармасындағыдан да күштірек". Шомылдырылғаннан кейін, Сонни Мактан өзін қандай сезініп тұрғанын сұрайды, ал Мак: "Әлі емес" деп жауап береді. Ғалымдардың пікірінше, бұл жауап Мактың Құдаймен қайта қосылуының өмірінде мағыналы өзгерістерге әкелетініне сенгенін көрсетеді. Брили атап өткендей, осы сәттен бастап Мак басқа қарым-қатынастарды, мысалы, жас әріптестерімен қарым-қатынастарды құруға және "ер адам ретінде табысқа жету үшін өзінің әлеуетін дамытуға" қабілетті болады. Брили сондай-ақ Мактың жанкүйерге: "Иә, ханым, мен сондай болдым" деген жауабының, шомылдыру арқылы өзінің бұрынғы өмірін жуып тастағанын көрсетеді. Мактың құтқарылуының, христиан дініне келуінің және Роза Лимен қарым-қатынасының көптеген жайттары, оның ішінде олардың үйлену тойы камерадан тыс орын алады. Джуетт былай деп жазады: "Бұл Құдайдың жасырын мейіріміне сену тақырыбымен, Римдіктердегі сенім өмірінің құпия жоспарымен толық сәйкес келеді. Бұл сенім мәселесі, ол түсініксіз және ұстауға қиын". Дегенмен, қызынан айырылғаннан кейін Мак, Брилидің сөзімен айтқанда, "христиандық өмірінің бұл дүниенің қайғыларынан бұрынғыдан кем қорғалмағанын" түсінеді. Ғалым Ричард Леонард былай деп жазады: "Барлық сенушілер үшін азаптың мәні – бұл жалпыға ортақ сұрақ. Бұл сұраққа толыққанды жауап беру мүмкін емес, әсіресе Құдай бізге бір нәрсені үйрету үшін жаман оқиғаларды жібереді деген ойды қабылдау қиын".

Өлім және қайта тірілу

Цитаталық қорап |quoted=true |bgcolor=#FFFFF0 |salign=center |width=225px |align=right | цитата = Сью Эннмен жаңа ғана жақсарған қарым-қатынасы оны қаза қалдырған автокөлік апатынан кейін Мак өзінің христиандық өмірінің бұл дүниенің қайғыларынан бұрынғыдан да қорғалмағанын тез түсінеді. Фут барлық қарым-қатынастарды жарақтап болмайтынын, кейбіреулері өздерінің таңдауымен, ал кейбіреулері жай ғана тағдырмен байланысты екенін айтады, және осы көріністе әкелер мен балалары арасындағы өткізіп алған мүмкіндіктердің өкініші ерекше атап көрсетіледі. | дереккөзі = Ребекка Латтрелл Брайли, Үйге қайта оралуға болады: Хортон Футтың туындыларындағы отбасылық мәселелерге назар аудару

Фильмнің басында Мак өлімге жуық жағдайда бейнеленеді, ол ешнәрсесіз, шексіз, далалық жерде мас күйде оянады, бұл кадрды ғалым Рой М. Анкер «оның жанның хал-ахуалын айқын көрсетеді» деп атады. Басқа көріністердегі әңгімелер өлім қаупін көрсетеді, соның ішінде Мактың жаман дауысынан ән айтуға қиналатын сәті және ол: «Маған аяушылық білдірме, Роза Ли, мен әлі өлмедім» дейді.

Тарату

Филип пен Мэри Энн Хобельдер «Тендер Мерси» фильмі үшін дистрибьютор іздеуге көп уақыт жұмсады, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. Фильмнің кеңінен көрсетілетініне күмәндана бастаған Дювалл Хобельдерге көмектесе алмады, өйткені ол өзі жазған, режиссерлік еткен және продюсерлік жасаған «Анжело, менің сүйіктімім» фильмі үшін дистрибьютор табумен айналысып жатқан еді. Ақырында, Universal Pictures «Тендер Мерси» фильмін таратуға келісті. Фильмнің сынақ көрсетілімдері өтті, оларды Бересфорд өмірінде көрген ең ерекшесі деп сипаттады. Режиссердің айтуынша, көрермендер фильмге қатты қызығушылық танытты, тіпті кинотеатрлардағы тыныштық соншалық, «жерге қағаздың бір бөлігін тастасаң, оның құлап жатқанын естіргендей» болды. Дегенмен, көрсетілімнен кейінгі пікірлер Бересфордтың сөзімен айтқанда, «толыққанды сәтсіздікке» ұшырады. Фут студия туралы былай деді: «Мен олардың фильмді ұнатпағанын білмеймін, менің ойымша, олар оны маңызды емес және ешқандай әсері жоқ деп ойлады. Олар оның арада жоғалып кететінін ойлаған шығар». Фильм тек үш кинотеатрда көрсетілді: Нью-Йорк, Лос-Анджелес және Чикаго қалаларында. «Нью-Йорк Таймс» газетінің сыншысы Винсент Канби бұл фильмнің «дистрибьюторлар әдетте Рождество мен жаз айларындағы кино көрермендерінің ең көп жиналатын уақытында көрсетуге лайық емес деп санайтын фильмдерден құтылатын» кезеңде шыққанын атап өтті. «Тендер Мерси» 1983 жылғы Канн кинофестивалінде бағытталды, онда ол «Бір қырғи қабақ соққан жаз», «Ай ішінде» және «Құтты болсын, мырза Лоуренс» сияқты қараңғы, зорлық-зомбылыққа толы фильмдерге қарағанда, салыстырмалы түрде оптимистік балама ретінде сипатталды. Сондай-ақ, ол 1983 жылы Нью-Делиде өткен Үндістанның халықаралық кинофестивалінде көрсетілді. Режиссер Линдсей Андерсон басқарған қазылар алқасы «Тендер Мерси» фильмін қоса алғанда, конкурстағы фильмдердің ешқайсысы фестивальдің бас жүлдесі – «Алтын тағбан» сыйлығына лайық емес деп шешті. Фильм сыншысы Югу Абрахам қазылар алқасының стандарттары «Оскар» сыйлығынан жоғары екенін және «Тендер Мерси» фестивальде сәттілікке жете алмауы «кейбірлер үшін жақсы кино, ал басқалары үшін соншалықты жақсы емес екендігінің айқын мысалы» екенін айтты.

Philip and Mary Ann Hobel spent a long time seeking a distributor for Tender Mercies without any success. Duvall, who began to doubt the film would be widely released, was unable to help the Hobels because he was busy trying to find a distributor for Angelo My Love, a film he had written, directed and produced. Eventually, Universal Pictures agreed to distribute Tender Mercies. Test screenings for the film were held, which Beresford described as the most unusual he had ever experienced. The director said that the preview audiences appeared to be very engaged with the picture, to the point the theaters were so silent, "if you flicked a piece of paper on the floor, you could hear it fall." However, the post screening feedback was, in Beresford's words, "absolutely disastrous." Foote said of the studio, "I don't know that they disliked the film, I just think they thought it was inconsequential and of no consequence at all. I guess they thought it would just get lost in the shuffle." in only three theaters: one in New York City, one in Los Angeles, and one in Chicago. New York Times critic Vincent Canby observed that it was released during "the time of year when distributors usually get rid of all of those movies they don't think are worth releasing in the prime moviegoing times of Christmas and the midsummer months". Tender Mercies was shown in competition at the 1983 Cannes Film Festival, where it was described as a relatively optimistic alternative to darker, more violent entries like One Deadly Summer, Moon in the Gutter and Merry Christmas, Mr. Lawrence. It was also shown at the 1983 International Film Festival of India in New Delhi. A jury headed by director Lindsay Anderson determined that none of the films in contention, including Tender Mercies, were good enough to win the Golden Peacock, the festival's top prize. Film critic Jugu Abraham said the jury's standards were higher than those of the Academy Awards, and that Tender Mercies lack of success at the festival was a "clear example of what is good cinema for some, not being so good for others".

Үй медиасы

Қысқаша кинотеатрларда көрсетілгеннен кейін Universal Pictures фильмнің құқықтарын кабельдік компанияларға жылдам сатты, соның арқасында "Жылы мейірімділік" теледидарда көрсетілуге мүмкіндік алды. Фильм түпнұсқасы шыққаннан шамамен бір жыл өткен соң күтпеген жерден бес "Оскар" номинациясын алғанда, студия фильмді қайтадан кинотеатрларға таратуға тырысты; бірақ, кабельдік компаниялар "Оскар" салтанатына бір аптадай жеткенде фильмді теледидардан көрсетуді бастады, бұл кинотеатрларда қайта көрсетуге жасалған барлық әрекеттерді тоқтатты.

Кассалық жинақ

"Мейірімділік сыйы" фильмі кассалық табысқа жете алмады. Алғашқы үш күні, 4-6 наурыз аралығында, фильм Нью-Йорктегі Тауэр-Ист театрында (21 183 доллар), Лос-Анджелестегі Көркем өнер театрында (18 254 доллар) және Чикагодағы Карнеги театрында (7 540 доллар) көрсетілген эксклюзивті сеанстардан 46 977 доллар табыс етті.

Сыни жауап

"Тендер Мерсидің" қызығушылығы беткі қабаттың астында жатыр. Бұл жылдам оқиға, жарқын орындау немесе көзді жарып кесетін монтаж емес. Керісінше, бұл әлдеқайда сирек кездесетін нәрсе – кейіпкерлердің өсіп-жетілуін, тұлғаларының тереңдеуін, қарым-қатынастардың пісіп, толығуын көрудің қуанышы. Бұл – әдептілік, адалдық, мейірімділік және тағы басқа да қасиеттердің құндылығын қайтадан сезінудің ләззаты. Бұл қасиеттер киноэкранда сирек кездеседі. Оларды қайтадан көріп қуаныштымын. Дэвид Стеррит, The Christian Science Monitor. Кэрол Олтен, The San Diego Union Tribune газеті "Тендер Мерсиді" 1983 жылдың ең жақсы фильмі деп жариялап, Роберт Дюваллдың орындауын "жылдың ең әсерлі, бірақ шыншыл фильмі" деп атады. The New York Times газетінің журналисі Джанет Маслин: "Бұл шағын қала өмірі, жалғыздық, кантри музыкасы, неке, ажырасу және ата-аналық махаббат туралы әдемі, бірақ кейбір тұстарында тым көп мәселелерді қамтыған фильм. Бірақ бір-бір драматикалық сюжет желісінің болмауы, осы мәселелердің анық және айқын бейнеленгені үшін салыстырмалы түрде аз құнға түседі" деді. Ол сондай-ақ Бересфордтың режиссерлік шеберлігіне жоғары баға берді, ол фильмге жеңілдік сыйғанын айтты. The Times газетінен Канби: "Тендер Мерси барлық жағынан соншалықты жақсы, ол ондаған жылдар бойы қалыпты формулалар бойынша жұмыс істеген, талантсыз киноөндірушілердің төмендеткен кино көркем әдебиетінің түрін қайта ашу әсерін береді, бұл сыншылардың да, жұртшылықтың да қолдауына ие болды" деп жазды. Дэвид Стеррит, The Christian Science Monitor, фильмді құндылықтары үшін, адамдардың жақсы жақтарын көрсеткені үшін, жарқындықтан және жылдам монтаждан аулақ болып, нәзік және ойластырылған оқиғаны ұсынғаны үшін мақтады, сонымен қатар PG рейтингін сақтап, секс, есірткі және зорлық-зомбылықтан бас тартты. Алайда, ол кейде фильм мелодрамаға шалысатынын және саундтректе "әсіресе соңында сәл әжімті музыка" бар екенін атап өтті. Көптеген сыншылар Дюваллдың актерлік шеберлігін ерекше атады. Стеррит оны "жақында экранға шыққан ең жақсы орындаулардың бірі" деп сипаттады. Корлис былай деді: "Дюваллдың қартайған беті – өмірдің соқпақтары мен құрғақ арықтарын көрсететін карта, ол ашу, инабат немесе аралықтағы кез келген ирониялық түсті көрсете алады. Мак рөлінде ол мелодрамадан және жоғарыдан қараудан аулақ болып, оңалтуға жасаған әр қадамында, мойындаған әр жаңа жауапкершілігінде биік нүктелерді табады". Маслин оның "маққа айналып кеткенін, тіпті техасшаның еңкейген қозғалысын да үйренгенін" айтты; ол сондай-ақ қосалқы актерлердің орындауын да жоғары бағалады. Дювалл алғашқы романтикалық рөлін орындағаны үшін де мақтады; актер бұл туралы: "Менің секси екенімді естігенім бұл фильмде ғана болды. Бұл өте романтикалық. Ауылдық романтика. Мен бұл рөлді кез келген нәрседен артық жақсы көремін" деді. Пирри өзінің "Альтернативті Оскар" кітабында әр жылғы "Оскар" сыйлығын кімнің алуы керек екені туралы жеке пікірін жазып, "Тендер Мерсиді" барлық санаттардан алып тастады және "Ританы тәрбиелеу" фильмі үшін Майкл Кейнді "Ең үздік актер" атағына лайық деп таңдады.

Quote box |quoted=true |bgcolor=#FFFFF0 |salign=center |width=225px |align=right | quote = The excitement of Tender Mercies lies below the surface. It's not the quick charge of fast action, flashy performances, or eye zapping cuts. Rather, it's something much more rare — the thrill of watching characters grow, personalities deepen, relationships ripen and mature. It's the pleasure of rediscovering the dramatic richness of decency, honesty, compassion, and a few other qualities that have become rare visitors to the silver screen. It feels good to have them back again. | source = David Sterritt, The Christian Science Monitor Carol Olten of The San Diego Union Tribune declared Tender Mercies the best movie of 1983, and "the most poignant, but forthright, film of the year, with a brilliant performance by Robert Duvall". Janet Maslin of The New York Times wrote, "This is a small, lovely and somewhat overloaded film about small town life, loneliness, country music, marriage, divorce and parental love, and it deals with all of these things in equal measure. Still, the absence of a single, sharply dramatic story line is a relatively small price to pay for the plainness and clarity with which these other issues are defined." She also praised Beresford's direction, which she said lent the movie a light touch. The Times Canby wrote, "In all respects Tender Mercies is so good that it has the effect of rediscovering a kind of film fiction that has been debased over the decades by hack moviemakers, working according to accepted formulas, frequently to the applause of the critics as well as the public." David Sterritt of The Christian Science Monitor praised the film for its values, for underscoring the good in people and for avoiding flashiness and quick cuts in favor of a subtle and deliberately paced story, while maintaining a PG rating and omitting sex, drugs and violence. He also felt, however, that it tended toward melodrama on a few occasions and that the soundtrack had "a bit of syrupy music especially at the end". Many critics specifically praised Duvall's performance. Sterritt called it "one of the most finely wrought achievements to reach the screen in recent memory." In Corliss's description, "Duvall's aging face, a road map of dead ends and dry gulches, can accommodate rage or innocence or any ironic shade in between. As Mac he avoids both melodrama and condescension, finding climaxes in each small step toward rehabilitation, each new responsibility shouldered." Maslin said he "so thoroughly transformed into Mac that he even walks with a Texan's rolling gait"; she also complimented the performances of the supporting cast. Duvall was praised as well for pulling off his first true romantic role; the actor said of the response, "This is the only film where I've heard people say I'm sexy. It's real romantic. Rural romantic. I love that part almost more than anything." In his book Alternate Oscars, listing his personal opinions of who should have won the Academy Awards each year, Peary excluded Tender Mercies from all the categories, and chose Michael Caine as deserving of the Best Actor honor for Educating Rita.

Марапаттар

56-шы «Оскар» сыйлығының номинациялары «Тендер Мерси» фильмі жарық көргеннен кейін шамамен он айдан соң жарияланды. Оның үміткерлігін насихаттауға көбінесе көңіл бөлген жоқ: тек төрт «Оскар» кампаниясының жарнамасы сатып алынды; олардың барлығы сауда журналы «Variety»-де жарияланды. Бересфорд пен студия басшылары фильмнің бес «Оскар» сыйлығына, соның ішінде «Үздік фильм» номинациясына ие болғанына таң қалды. Дювалл – «Үздік актер» сыйлығына ұсынылған жалғыз американдық актер; оның бәсекелестері – британдық Майкл Кейн (Дюваллмен бірге 1976 жылғы «Бүркіт қонды» фильмінде ойнаған), Том Конти, Том Куртени және Альберт Финни. «Оскар» салтанатына дейінгі сұхбатында Дювалл «Лайми синдромы» деп шағымданып, «Голливудтағы көптеген адамдардың пікірінше, Англияда жасалған нәрсе біздің мында жасағанымыздан жақсырақ» деп айтып, кейбір британдықтарды ренжітті. «New York Times» газетінде «Тендер Мерси» фильмі жарық көргеннен кейін алты жыл өткен соң жарияланған Дювалл туралы мақалада Нан К. Робертсон төрт рет «Оскар» сыйлығына ұсынылғанға қарамастан, «ол 1983 жылы «Үздік актер» сыйлығын жеңгенге дейін кино көрермендері осы керемет табиғи қазынаға толыққанды назар аударған жоқ. Себебі, олар Дювалл мырзаны бір рөлден екінші рөлге көшуінде тани алмайтын, ол әрбір кинотұлғаға оңай сіңіп кететін» еді. Фут, 1963 жылы өткен салтанатқа қатыспаған «Құсты өлтіру үшін» ең жақсы бейімделген сценарий үшін «Оскар» сыйлығын жеңіп алмаса да, ең жақсы түпнұсқа сценарий үшін сыйлығын алуға келгеніне көз жеткізді. Фильмнің жетістігі Футке болашақ фильмдерін бақылауға мүмкіндік берді, соның ішінде маңызды шешімдерге вето құқығын беруге; мұндай құқықтан айырылған жағдайда Фут фильмді түсіруден бас тартты.

The 56th Academy Award nominations were announced about ten months after Tender Mercies was released. Little had been done to promote its candidacy: only four Oscar campaign advertisements were purchased; all of them appeared in the trade journal Variety, Beresford and studio executives were surprised when the film was nominated for five Academy Awards, including Best Picture. Duvall was the only American actor nominated for the Best Actor Oscar; his competition were Britons Michael Caine (who had co starred with Duvall in the 1976 The Eagle Has Landed), Tom Conti, Tom Courtenay and Albert Finney. During an interview before the Oscar ceremony, Duvall offended some Britons by complaining about "the Limey syndrome," claiming "the attitude with a lot of people in Hollywood is that what they do in England is somehow better than what we do here." In a New York Times profile of Duvall that appeared six years after Tender Mercies release, Nan C. Robertson wrote that, despite four previous Academy Award nominations, "it was not until he won as Best Actor in 1983 that moviegoers woke up in droves to this great natural resource. The reason was that they rarely recognized Mr. Duvall from one part to another, so effortlessly did he vanish into each celluloid persona." Foote, who was so certain he would not win the Best Adapted Screenplay Oscar for To Kill a Mockingbird he had not attended the 1963 ceremony, made sure he was present to collect his award for Best Original Screenplay. The critical success of the film allowed Foote to exercise considerable control over his future film projects, including final veto power over major decisions; when such power was denied, Foote would simply refuse to do the film. Award Category Nominee(s) Result Academy Awards Best Picture Philip S. Hobel Best Director Bruce Beresford Best Actor Robert Duvall Best Screenplay – Written Directly for the Screen Horton Foote Best Original Song "Over You" Music and Lyrics by Austin Roberts and Bobby Hart Cannes Film Festival Palme d'Or Bruce Beresford David di Donatello Awards Best Foreign Actor Robert Duvall Directors Guild of America Awards Outstanding Directorial Achievement in Motion Pictures Bruce Beresford Golden Globe Awards Best Motion Picture – Drama Best Actor in a Motion Picture – Drama Robert Duvall Best Supporting Actress – Motion Picture Tess Harper Best Director – Motion Picture Bruce Beresford Best Original Song – Motion Picture "Over You" Music and Lyrics by Austin Roberts and Bobby Hart Kansas City Film Critics Circle Awards Best Film Best Actor Robert Duvall Los Angeles Film Critics Association Awards Best Film Best Director Bruce Beresford Best Actor Robert Duvall National Board of Review Awards Top Ten Films 3rd Place National Society of Film Critics Awards Best Actor Robert Duvall 2nd Place New York Film Critics Circle Awards Best Actor Writers Guild of America Awards Best Drama – Written Directly for the Screen Horton Foote Young Artist Awards Best Young Supporting Actor in a Motion Picture Allan Hubbard

Сыйлық санаты Номинант(тар) Нәтижесі
«Оскар» сыйлығы
Үздік фильм Филипп С. Хобель
Үздік режиссер Брюс Бересфорд
Үздік актер Роберт Дювалл
Үздік сценарий – Экранға тікелей жазылған Хортон Фут
Үздік түпнұсқа ән «Over You» – музыкасы мен сөзі Остин Робертс және Бобби Харт
Канн кинофестивалі Алтын пальма сыйлығы Брюс Бересфорд
«Давид ди Донателло» сыйлығы
Үздік шетелдік актер Роберт Дювалл
Америка режиссерлер гильдиясы сыйлығы
Үздік режиссерлік жетістік фильмі Брюс Бересфорд
«Алтын глобус» сыйлығы
Үздік фильм – Драма
Үздік актер – Драма Роберт Дювалл
Үздік қосалқы актриса – Фильм Тесс Харпер
Үздік режиссер – Фильм Брюс Бересфорд
Үздік түпнұсқа ән – Фильм «Over You» – музыкасы мен сөзі Остин Робертс және Бобби Харт
Канзас қаласы кино сыншылары шеңбері сыйлығы
Үздік фильм
Үздік актер Роберт Дювалл
Лос-Анджелес кино сыншылары қауымдастығы сыйлығы
Үздік фильм
Үздік режиссер Брюс Бересфорд
Үздік актер Роберт Дювалл
Ұлттық кино сыншылары кеңесі сыйлығы
Үздік он фильм – 3-орын
Ұлттық фильм сыншылары қоғамы сыйлығы
Үздік актер Роберт Дювалл – 2-орын
Жаңа Йорк кино сыншылары шеңбері сыйлығы
Үздік актер
Жазушылар гильдиясы сыйлығы
Үздік драма – Экранға тікелей жазылған Хортон Фут
«Жас суретші» сыйлығы
Үздік жас қосалқы актер – Фильм Аллан Хаббард