Кіріспе

Глин Томас Джонс (15 ақпан 1942 жылы туған) – ағылшын жазу инженері және музыка продюсері. Ол Ұлыбритания мен шетелдің ең танымал рок-топтарымен жұмыс істеді, мысалы, Rolling Stones, The Beatles, The Who, Led Zeppelin, The Kinks, Eagles, Bob Dylan, The Band, Eric Clapton, The Clash, Steve Miller Band, Small Faces, Ozark Mountain Daredevils және Joan Armatrading. Мансабы бойында ол студияда тікелей, табиғи дыбысқа қолдау көрсетті және кейде «Глин Джонс әдісі» деп аталатын барабанды жазу әдісін жасады. 1964–1984 жылдар Джонстың ең белсенді кезеңі болды, ол көптеген хит-жазбаларды инженерлікпен қамтамасыз етті немесе продюсерлік жасады. 1965 жылы Джонс белгілі бір жазба компаниясына немесе студияға жұмысқа орналаспай, тәуелсіз түрде жұмыс істеген алғашқы британдық инженерлердің бірі болды. Ол рок дәуірінің ең ықпалды альбомдарын жасауға қатысты, мысалы, Rolling Stones тобының Beggars Banquet және Let It Bleed, The Who тобының Who's Next және Led Zeppelin тобының тұңғыш альбомы. Джонс Beatles тобының Get Back сессияларында бас инженер болды, нәтижесінде Let It Be альбомы пайда болды, бұл фильмдерде көрсетілген (Let It Be, 1970 және The Beatles: Get Back, 2021). 1984 жылдан бері Джонс индустрияда белсенді қызметін жалғастыруда. Джонс – Итан Джонстың әкесі және Энди Джонстың (1950–2013) үлкен ағасы, екеуі де бірдей мансапты бөлісті. Инженер және продюсер қызметінен басқа, Джонс жеке музыкант ретінде де жазбалар жасады. 2012 жылы Джонс Рок-н-ролл Даңқы залына енгізіліп, «Музыкалық жетістік» сыйлығын алды.

Ерте өмір

Джонс 1942 жылғы 15 ақпанда Англияның Суррей графтығындағы Эпсом қаласында дүниеге келді. Глин Джонс өзінің өмірбаянында сегіз жасында жергілікті шіркеу хорына сопрано ретінде қосылғанын айтады. Сол кездегі Ұлыбританиядағы жетекші органшылардың бірі саналған Фелтон Рапли хормейстер болды. Джонс өркендеп, кейде жеке орындауларға мүмкіндік алды, ал он бір жасында хордың жетекші орындаушысы болды. Джонс хордағы тәжірибесінің, әсіресе Раплидің орган ойнағанын есту мен көрудің, өзінің музыкалық бағытына зор әсер еткенін айтады. Жасөспірім шағына жақындаған Джонс дауыс байланыстары өзгерген соң хордан шығып кетті. Оның көршісі оған «Guild» электр гитарасын сыйлап, гитарада ойнауға деген қызығушылығын оятыпты. Сол кезде Джонс шіркеудің сәрсенбі кешкі жастар клубына қатысып, онда алғаш рет Джимми Пейдждің гитарада ойнағанын көрді. Джонс дәстүрлі джаздың жанкүйеріне айналып, жергілікті джаз тобында чай кесесіне (tea chest) бас-гитарада ойнады. Ол Лес Пол мен Мэри Фордтың «Little Rock Getaway» атты таспасын өзіне әсер еткені ретінде атап көрсетеді. Лес Пол – таспаға көп дауыс жазу және дыбыс эффектілерін тәжірибеге енгізген алғашқы музыканттардың бірі. Лонни Донеганның Лид Беллидің «Rock Island Line» әнінің скиффл нұсқасы да ықпалды болды – Джонстың айтуынша, «Мен мұндай ештеңе естімеген едім және келесі күні оны сатып алуға асықтым». Ол көп ұзамай өзінің гитарасын сатып алып, көршісі оған Снукс Иглин, Брауни МакГи, Сонни Терри, Вуди Гатри және Берл Айвс сияқты әртістердің таспаларын берді. Джонс музыкаға қызығушылық танытқан достарымен араласа бастады, олардың қатарында кейін «Rolling Stones» тобында болған Ян Стюарт та бар еді. 1959 жылы, 17 жасқа толғанда Джонс мектепті тастап, Мейхью мен Голдингпен бірге «Президенттер» тобын құрды.

Музыкалық және жазбадағы мансап

Инженер немесе продюсер ретінде ұзақ жылдық мансабында Джонс өнеркәсіптегі көптеген танымал музыкалық топтармен жұмыс істеді. Джонс сонымен қатар жеке әнші ретінде де жазбалар жасаған.

IBC студиясы және орындаушы ретінде

1959 жылы Джонс өзінің мансабын Лондонның Портленд-плейс көшесіндегі IBC студиясында жазба инженерінің көмекшісі ретінде бастады. IBC – тәуелсіз студия болғандықтан, ол ешқандай лейблмен байланысы жоқ еді. Джонс алғашқы жұмыстарына түрлі шаруалар мен тәжірибелі инженерлерге көмектесу кіргенін айтады. Оның жазба инженері ретіндегі алғашқы сессиясы танымал скиффл әншісі Лонни Донеганға арналған. Сол кезде IBC студиясының кестесі тығыз болды. Жазушы инженерлерден пальто мен галстук кию талап етілді (ал техникалық инженерлер үшін – ақ халат). Көптеген жазбалар моно форматта жасалды (классикалық музыкадан басқа). Джонстың IBC-дегі алғашқы жылы рок-н-роллдың танымалдылығы артып, американдық дыбысқа ұқсас жазбаларға сұраныс күшейді. Инженерлер күшті дыбысты жазуға қатысты қиындықтармен бетпе-бет келді. Жас инженерлер жаңа тәсілдерді сынауға көбірек бейім болды, ал IBC-дегі тағы бір жас инженер Терри Джонсон, оны осы бағытта қозғалуға көндірді. Джонс Ұлыбританияның алғашқы табысты теледидарлық рок-н-ролл продюсерлерінің бірі Джек Гуд IBC студиясын үнемі пайдаланып, көптеген жазбаларын Джонс пен Джонсонның инженерлік көмегімен жасағанын айтады. Олар "Ой, бала!" телешоуы үшін алдын ала жазылған тректерді жасады, онда сол кездегі британдық рок-н-роллдың жетекші орындаушылары – Джо Браун, Марти Уайлд, Билли Фьюри, Уи Вилли Харрис және басқалар қатысты. Джонс 1960 жылдардың басында Джек Гудтың ұсынысымен Decca Records компаниясымен жеке әнші ретінде келісімшартқа отырғанын мәлімдейді. Джонстың алғашқы синглы "Sioux Indian" Джек Гудпен, ал келесі екеуі Тони Миханмен бірлесіп жасалды. Кейін Джонс Pye Records және Immediate Records компаниялары үшін жазды, бірақ оның жеке жазбаларының ешқайсысы хитке айналмады. Осы кезеңде Джонс "Президенттер" тобында ойнай бастады, және Джонстың айтуынша, олардың концерт плакаттарында "Decca Records-тың жазу жұлдызы Глин Джонс қатысады" деген сөздер жазылатын болды. Джонс студияда сессиялар өткізілмейтін жексенбі күндері музыканттарды IBC-ге шақырып, оларға дыбыс жазу залында ойнауға мүмкіндік берді, ал өзі консольде инженерлік және продюсерлік шеберлігін жетілдірді. Мұндай сессияларға Лондонның ең талантты жас музыканттары – Джимми Пейдж, Иан Стюарт, Алексис Корнер, Брайан Джонс және Никки Хопкинс қатысты. Джонс бас инженер ретіндегі алғашқы жұмысын Тони Хатч продюсерлік еткен Джо Браунның жазбасымен бастағанын айтады. 1962 жылы Джонс IBC студиясының менеджері Джордж Клаустонмен белгілі бір әртістердің жазбаларын шығаруға келісім жасасты.

The Rolling Stones 1962-1963 жылдар

Джонстың досы Иан Стюарт "Роллинг Стоунз" тобымен фортепианода ойнады. Екеуі біраз уақыт Стюарттың достарының бірі, Брайан Уайлспен бірге "Бангалоу" деп аталған үйде тұрды, ол Джефф Бекпен бірге топта ойнаған. Джонс Стюарт арқылы "Роллинг Стоунз" тобының ең алғашқы жазбаларына қатысты. Джонс 1963 жылғы наурыз айында бірнеше трек жазу үшін оларды IBC студиясына әкелгенін айтады. Эндрю Луг Олдэм "Роллинг Стоунз" тобының менеджері болғаннан кейін Стюартты топтан кетуге шақырды, ал Олдэм топтың жазбаларын продюсерлеуді өз мойнына алды. Олдэм "Роллинг Стоунз" тобының жазбаларын Regent Sound сияқты басқа студияларға, басқа инженерлерді пайдалана отырып көшірді, және Джонс бір жылдан астам уақыт бойы "Роллинг Стоунз" тобының жазбаларына қатыспады.

Shel Talmy компаниясының инженері ретінде

1963 жылы Джонс Джорджи Фейммен бірге жазу үшін келісім шарт жасады, бірақ продюсер Шел Талмимен тек инженер ретінде жұмыс істеді. Алғашқыда ол күмәнда болған, бірақ Талмимен жұмыс істеуден күтпегендей ләззат алды, және олар келесі екі жыл бойы Кинкс және The Who сияқты топтардың хит әндерін жазды, табысты серіктестік құрды.

The Rolling Stones 1965-1975 жылдар

Джонс 1963 және 1964 жылдың соңында "Роллинг Стоунз" тобының жазуларын қысқа ғана уақытқа тоқтатса да, 1965 жылы ол британдық сессиялардағы жұмысына оралып, топқа олардың ең танымал материалдарының көп бөлігінде көмектесті. Сол жылы Джонспен бірге "(I Can't Get No) Satisfaction" әні және "December's Children (And Everybody's)" мен "Out of Our Heads" альбомдары жазылды. Джонс онжылдықтың қалған бөлігінде және 1970 жылдардың ортасына дейін – "December's Children (And Everybody's)" (1965) альбомынан бастап "Black and Blue" (1975) альбомына дейін "Роллинг Стоунз" тобымен инженер ретінде үздіксіз жұмыс істеді. 1966 жылдың соңында "Between the Buttons" сессиялары барысында Джонс пен "Роллинг Стоунз" Olympic Studios-та кең көлемде жаздыра бастады. Olympic Studios көп жылдар бойы Джонстың сүйікті студиясына айналды және Англиядағы ең көп сұранысқа ие жазу студияларының біріне айналды. 1968 жылы "Роллинг Стоунз" американдық продюсермен жұмыс істеуге ниет білдірді, ал Джонс Traffic тобымен жұмыс істеген Джимми Миллерді ұсынды. Джонс инженер ретінде қалды және осы командамен "Beggars Banquet" (1968) және "Let It Bleed" (1969) альбомдарын жазды. Глин Джонс Джимми Миллер продюсерлік еткен "Sticky Fingers" (1971) және "Exile on Main St." (1972) альбомдарының бірнеше тректерінің жазылуына қатысты. Бұл екі альбомда оның інісі Энди Джонс та инженер ретінде жұмыс істеді. Оның інісі Джимми Миллер продюсерлік еткен "Роллинг Стоунз" тобының соңғы альбомы – "Goat's Head Soup" альбомын жазды. Глин Джонс "It's Only Rock 'n Roll" альбомының кейбір тректеріне үлес қосты және "Black and Blue" альбомының алғашқы сессияларында бас инженер ретінде қайта жұмыс істеді.

"Шағын жүздер", "Бейне жүздер", "Кейірімді пісіру", "Ронни Лейн" және "Пит Тауншенд"

1960 жылдары Джонс Small Faces тобының көптеген жазбаларын жасады, мысалы, "Whatcha Gonna Do About It", "Tin Soldier", олардың 1967 жылғы хиті "Itchycoo Park", онда Джонс басқа Olympic Studios инженері Джордж Чкиантцтан үйренген ерекше фазалық эффекттерді қолданды. Джонс Small Faces тобының 1968 жылғы "Ogdens' Nut Gone Flake" альбомын жасады. Топтың тарап кеткеннен кейін, гитарист және жетекші вокалист Стив Мариот Humble Pie тобын құрды, оның құрамына Питер Фрэмптон кірді – Джонс олардың үшінші және төртінші альбомдарын, "Humble Pie" және "Rock On" жасады. Басқа Small Faces мүшелері, Ронни Лейн, Иан Маклаган және Кенни Джонс, Джефф Бек тобынан шыққан Род Стюарт пен Ронни Вудпен бірігіп Faces тобын құрды, ал Джонс альбомдарды жасады және бірлесіп (топпен) өндірді: "A Nod Is as Good as a Wink to a Blind Horse" және "Ooh La La". 1970 жылдары, Faces тобынан кеткеннен кейін Ронни Лейн бірнеше жобада жұмыс істеді, соның ішінде Глин Джонстың өндіргені "Rough Mix" альбомында Пит Тауншендпен бірге. Лейннің денсаулығы нашарлай бастады және оған қатты склероз диагнозы қойылды. 1983 жылы Эрик Клэптон мен Джонс Лейннің емделу шығындарына және ауруды зерттеуге қаражат жинау үшін ARMS қайырымдылық концерттерін ұйымдастыруға көмектесті, сондай-ақ концертке Клэптон, Джимми Пейдж, Билл Уайман, Чарли Уоттс, Стив Уинвуд және басқа да музыканттарды шақырды.

Led Zeppelin тобы

Джонс 1968 жылдың қазанында жазылған Led Zeppelin тобының тұңғыш альбомын жасады. Джимми Пейдж продюсер деп көрсетілгенімен, Джонс альбомның жазылуы кезінде өндіріс процесіне қатысты. Джонстың сөзіне сүйенсек, ол осы альбомды жасау барысында стерео жазбалар үшін барабандарды жазуға үш микрофонды қолдану әдісін өңдеп шығарды.

" Битлз " тобы

Глин Джонс Битлздің "Get Back" сессияларында бас жазу инженеры ретінде жұмыс істеді, бұл сессиялар таспаға түсіріліп, бейнеге алынды. Жобаның нәтижесінде Let It Be альбомы, сондай-ақ Let It Be (1970) және The Beatles: Get Back (2021) деректі фильмдері жарық көрді. 1969 жылы Пол Маккартни Джонсқа қоңырау шалып, сессияларға көмектесуін сұрады. Джордж Мартин, ресми түрде продюсер деп көрсетілгенімен, тек сирек қатысты. Таспаға түсіру және түсіру барысында Джон Леннон оны әзілде "Глинис" деп атады (бұл актриса Глинис Джонсқа сілтеме еді). Джонстың сөзіне сәйкес, ол топқа Apple Studio ғимаратының шатырында концерт өткізуді ұсынды, сол жерде сессиялардың көп бөлігі жазылып, түсірілді, сондай-ақ жазба сымдарын шатырға орнатып, оны бақылау бөлмесімен байланыстырды. Ол сондай-ақ альбомды әр трек арасында сөйлесу мен әзілдері бар "аудио деректі фильм" ретінде құруды ұсынды. Джонс топқа альбомның бірнеше нұсқасын дайындауға көмектесті, бірақ олардың барлығы 1970 жылы жобаны Фил Спекторға тапсырғанға дейін тоқтатылды, ол оны өңдеп, Let It Be альбомы ретінде шығарды. Джонс 1969 жылдың 23 ақпанында Trident Studios-та "I Want You (She's So Heavy)" әнінің алғашқы жазбаларын жасады, ол кейін Abbey Road альбомында пайда болды. Abbey Road альбомының қалған тректері үшін топ EMI студиясына оралып, продюсер Джордж Мартинмен және Джефф Эмерик, Фил Макдональд және Алан Парсонс сияқты инженерлер тобымен қайта бірікті. Джонс Пол Маккартни мен Wings тобының Red Rose Speedway альбомының алғашқы сессияларына көмектесті. Джонс материалға қанағаттанбағандықтан жобадан бас тартты.

Прокол Харум, Джо Кокер, Мүшелер және Easybeats және басқалар

Джонс Прокол Харум, Джо Кокер, Мүше және Фейрпорт Конвенция сияқты басқа британдық артистермен де жұмыс істеді. Ол Австралияның The Easybeats тобының бірнеше әнін жазды, оның ішінде 1967 жылы хитке айналған "Friday on My Mind" әнін, продюсері Shel Talmy болған. Джонс француз музыканты Джонни Холлидеймен де жұмыс істеді.

Стив Миллер тобы, Боб Дилан, The Band, The Eagles

1960-1970 жылдары Джонс Атлантиканың екі жағында да үлкен сұранысқа ие болды және Стив Миллер тобы мен Иглз сияқты американдық топтармен жұмыс істеді. Джонс 1968 жылы Сан-Францискодағы Филморда тікелей өнер көрсеткен Стив Миллер тобымен алғаш рет американдық жобасында жұмыс істеді. Топ өздерінің дебюттік альбомын, «Children of the Future» жазу үшін Англияға келді, ал Джонс Olympic студиясында инженер болып жұмыс істеді. Сессиялар кезінде Джонс продюсерлік міндеттерді де өз мойнына алды. Джонс олардың келесі үш альбомын – «Sailor», «Brave New World» және «Your Saving Grace» шығарды. Продюсер Боб Джонстонның өтініші бойынша Джонс 1969 жылы Уайт аралы фестивалінде The Band тобымен бірге Боб Диланның тікелей концертін жазды, оның бір бөлігі 1970 жылы шыққан «Self Portrait» альбомына енді. Кейін ол Диланның 1984 жылы шыққан «Real Live» концерттік альбомын продюсерлік етіп, инженерлік жұмыстарын атқарды. Джонс 1970 жылы The Band тобының «Stage Fright» альбомының миксінің бірін жасады. Джонс Eagles тобының алғашқы үш альбомын инженерлік етіп, продюсерлікке көмектесті, оларды өздерінің аттарымен аталатын дебюттік альбомын жазу үшін Лондонның Olympic Studios-қа әкелді, содан кейін «Desperado» және «On the Border» альбомының алғашқы сессияларын жазды. Осы жылдары олар «Witchy Woman», «Tequila Sunrise» және «Best of My Love» сияқты хиттерді жазып, сәттілікке жетті, соның ішінде «Best of My Love» олардың бірінші номерлі хиті болды. Топтың ішінде және Джонспен арада шиеленіс күшейді. Олар Джонның студияда есірткі қолдануға тыйым салғанына да наразылық білдірді. 1974 жылы әнші/гитарист Гленн Фрей және барабаншы/вокалист Дон Хенли топтың бақылауын өз қолына алып, көбірек хард-рок стиліне көшуді қалады. Джонс, олардың ертедегі кантри-рок бағытын ұнатқандықтан, топтың ықыласын жоғалтып, «On the Border» альбомын жазу кезінде топтан кетіп қалды. Сондықтан олар сессияларды Калифорнияға көшіріп, альбомды аяқтау үшін продюсер/инженер Билл Симчикті шақырды. Ақырында Рэнди Мейснер мен Берни Лидон топтан кетіп, олардың орнына Дон Фельдер мен бұрынғы James Gang тобының гитарисі Джо Уолш келді.

Басқа американдық топтар

Джонс Ozark Mountain Daredevils тобының алғашқы екі альбомын жасады және оларды бірлесіп өндірді, олар "If You Wanna Get to Heaven" және "Jackie Blue" хиттерін сыйлады. Джонс Spooky Tooth, Билли Престон және Howlin' Wolf сияқты басқа музыканттармен де жұмыс істеді. Джонс Нил Янгтың 1971 жылғы "Harvest" альбомындағы "A Man Needs a Maid" әнінің дыбыс режиссері болды. Джонс сонымен қатар Эмилу Харриспен де жұмыс істеген.

Джоан Арматрейдинг

Джоан Арматредингтің екінші альбомының көңіл көншітпейтін сатылымын бағалағаннан кейін, A&M Records оның келесі үш альбомын жазу үшін Джонсты таңдады. 1976 жылы «Джоан Арматрединг» альбомымен басталып, одан кейін «Show Some Emotion» (1977) және «To the Limit» (1978) жарық көрді. «Love and Affection» әнімен Арматредингке алғашқы хит-парадқа ілесуге мүмкіндік берген осы аттас үшінші альбомы оның мансабын бекітті. Джонс бұл альбомын өзінің ең үздік жұмысы деп атаған.

Қақтығыс

1982 жылы Джонс "Clash" тобымен "Combat Rock" альбомын дайындаудың соңғы кезеңінде жұмыс істеді. Алғашқыда бұл екі дискіден тұратын альбом болу жоспарланған еді, ал жұмыс атауы "Fort Brag-тан Rat Patrol" болды. Топтың бас ән жазушылары Мик Джонс пен Джо Строммер қалай әрекет ету керектігі туралы келіспеді, тіпті Джонс Нью-Йоркте жеке студияларды брондап, альбомның өзіндік араласуларын жасауға тырысты. "Clash" тобының биографы Маркус Грейдің айтуынша, топтың менеджері Берни Родс Элтон Джонның продюсері болған Гас Даддженді немесе Глин Джонсты шақыруға ынталандырды. Джонс Лондонның CBS Records A & R бөлімінің басшысы Мэфф Уинвудтың (музыкант Стив Уинвудтың ағасы) Джонс пен Строммердің араласуларына қанағаттанбағанын айтып, альбомды қайта араластыруды Джонсқа тапсырды. Джонс келісті және бұрынғы араласулардың бірінің ацетат нұсқасын тыңдағаннан кейін, жазбаның өзін-өзің бағалауына алаңдады, бірақ сонымен бірге оның көптеген тректері оны таң қалдырды және жақсы альбом жасауға жеткілікті материал бар екенін түсінді. Джонс альбомды бір дискіден құрастыруды ұсынды, содан кейін оның құрамына енгізілетін тректердің санын қысқартып, бірнеше тректердің ұзақтығын өңдеді, сондай-ақ соңғы нұсқаға енген барлық әндерді қайта араластырды.

1985 жылдан қазіргі уақытқа дейін

Джонстың өнімі 1980 жылдардың ортасында азайғанмен, ол Midnight Oil, Нэнси Гриффит, Belly, New Model Army, Джо Сатриани, Джон Хиатт, Buckacre, Gallagher and Lyle, Georgie Fame, Helen Watson және тағы да көптеген музыканттармен жұмыс істеді. Джонс Линда Ронштадттың 1998 жылғы "We Ran" альбомының көп бөлігін өндірді. 2011 жылы, өндіріс саласынан бірнеше жыл бойы қалысқаннан кейін, Джонс Райан Адамстың "Ashes & Fire" альбомында жұмыс істеді. 2012 жылдың ақпан айында Джонс Band of Horses тобының "Mirage Rock" альбомы бойынша жұмысты бастады. Джонс пен Клэптон 2016 жылы шыққан "I Still Do" альбомы үшін тағы да бірлесіп жұмыс істеді.

Жазуға қатынау

Джонс мүмкіндігінше музыканттардың студияда бірге тікелей орындауын, шектеулі микрофондар мен тректерді қолданып, бірегей акустикалық қасиеттері бар, ансамбль ойнауға ыңғайлы кеңістікте музыкалық тректерді жаздыруды жөн көредінін айтты. Ол көбінесе әртүрлі бөліктерді біріктіріп өңдеудің орнына, бүкіл орындалымның бір үздісіз жазбасынан негізгі тректі жаздыруды ұсынады. "Музыканттардың ойнағанда бір-бірімен өзара әрекеттесу құнын ешқашан жоғалтқан емеспін. Бұл өте нәзік болуы мүмкін, бірақ әдетте сіздің төңірегіңіздегілердің ойнауына жауап ретіндегі сезімтал эмоционалдық реакциядан артық емес, ал сіздің үлесіңіз де оларға сондай әсер етеді. Музыкант өзінің бөлігін жазбаға қосса, бұл екі жақты өзара әрекеттесу тоқтатылады. Джонс барабандарды стереода жазу әдісін жасады, оны кейде "Глин Джонс әдісі" деп атайды, ол барабан жиынтығының табиғи перспективасын қамтамасыз етуге бағытталған, көбінесе үш немесе төрттен аспайтын микрофондар қолданылады. Оның әдісі екі жоғарғы микрофонды пайдаланудан тұрады, біреуі барабанның үстінде, екіншісі едендік барабанның үстінде және оң жағында (екісі де барабанға қарай және одан бірдей қашықтықта), сондай-ақ бас барабанның алдына орналасқан үшінші микрофон. Кейде ол барабанға қосымша микрофон да қолданады.

Отбасы

Глин Джонс – продюсер және инженер Энди Джонстың (1950–2013) ағасы, ол Эдди Крамердің жетекшілігімен Джими Хендрикспен инженер ретінде жұмыс істеген, және Глин Джонс сияқты, Роллинг Стоунз бен Лед Цеппелинмен де жұмыс істеді. Глин Джонстың екі үлкен қарындасы бар. Глин Джонстың бірінші әйелі Сильвиямен екі баласы болды, оның ішінде Пол Маккартни, Kings of Leon сияқты әртістермен жұмыс істеген, сондай-ақ әкесі Райан Адамс сияқты продюсер және инженер Итан Джонстың ұлы, демек қызы Әбигейл Джонс та бар. Глин Джонс – блюз музыканты Уилл Джонстың (Энди Джонстың ұлы) ағасы.

Мұра

Глин Джонс – рок дәуірінің көрнекті дыбыс инженерлері мен жазба продюсерлерінің бірі ретінде танымал. 2012 жылдың 14 сәуірінде ол Огайо штатының Кливленд қаласындағы Рок-н-ролл Даңқы залына енгізілді. Ол «Музыкалық шеберлік» сыйлығымен марапатталды және көптеген әйгілі әртістердің тарихи жазбаларындағы еңбегі үшін құрмет көрсетілді. Сондай-ақ, ол 2013 жылғы Music Producers Guild Inspiration Award сыйлығының иегері атанды. Джонс «Sound Man» атты автобиографиясын жазды, ол Blue Rider Press баспасымен 2014 жылдың 13 қарашасында жарық көрді, онда ол Rolling Stones, The Beatles, The Who, The Eagles, Crosby, Stills and Nash және тағы да басқалармен жұмыс істеген тәжірибесін еске алады.