Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бордтық жарыстар - 1910 және 1920 жылдары АҚШ-та танымал болған автоспорт түрі. Жарыс ағаш тақтайдан жасалған дөңгелек немесе овал тәрізді жарыс алаңдарында өткізілді. Бұл жолдар мотоцикл жарыстарына арналған, олар мотодром деп аталды, содан кейін түрлі жарыс машиналары үшін қолданылды. 1920 жылдары Америка ұлттық чемпионатының жарыстарының көпшілігі осындай орындарда өткізілді. Жүректерде жүретін жолдар көп болды, себебі оларды салу арзан болды, бірақ олар берік емес және оларды пайдалану үшін көп күтіп-ұстау қажет болды. Көптеген жолдар үш жыл ғана сақталып қалды, содан кейін олар тасталды. 1930 жылдардың басында Ұлы депрессия басталғанда, тақтадағы жарыстар тез жоғалып кетті. Алайда, оның ең көрнекті аспектілерінің бірнешеуі қазіргі күнге дейін американдық автоспортқа әсер етуді жалғастырды, соның ішінде: тік беткейлер арқылы өндірілген шикі жылдамдыққа техникалық назар аудару; бәсекелестер арасында үнемі асып түсуге мүмкіндік беретін жолдың кеңдігі; және көптеген курстарды қоршаған кең трибуналар немесе стадион стилі тамашашы орындықтарының дамуы.
Board track racing was a type of motorsport popular in the United States during the 1910s and 1920s. Competition was conducted on circular or oval race courses with surfaces composed of wooden planks. This type of track was first used for motorcycle competition, wherein they were called motordromes, before being adapted for use by various different types of racing cars. The majority of the American national championship races were contested at such venues during the 1920s. Board tracks proliferated in part because they were inexpensive to construct, but they lacked durability and required a great deal of maintenance to remain usable. Many of the tracks survived for as little as three years before being abandoned. With the onset of the Great Depression in the early 1930s, board track racing disappeared rapidly. However, several of its most notable aspects have continued to influence American motorsports up to the present day, including: A technical emphasis on raw speed produced by the steep banking; ample track width to allow steady overtaking between competitors; and the development of extensive grandstands or stadium style spectator seating surrounding many of the courses.
Қауіпсіздік
Плайя-дель-Рейдегі алғашқы жол 3:1 тегістемесімен (шамамен 20 градус) бұрылыста болды, бірақ кейінірек жолдар жоғары бұрылыста салынған және кейбір мотоцикл жолдары 60 градусқа дейін бұрылыста болды. Мұндай жолдың физикалық құрылымы түсінікті болғанмен, 1919 жылы Беверли-Хиллстегі жолдың құрылысы басталғанда ғана құрылысшылар онжылдықтар бойы темір жолға белгілі болған инженерлік білімді енгізе бастады. Беверли-Хиллсте дизайнер Арт Пиллсбери, ақырында бүкіл ел бойынша чемпионат калибрлі тақта трассаларының жартысынан астамын жасады, алдымен Серл спиральді жеңілді қисығын қолданды, ал автомобильді басқаруға әсері айқын болды. Пиллсберидің айтуынша, дұрыс жасалған жолды жүргізушінің басқаруысыз жүргізу мүмкін, машина тек жол геометриясына байланысты өзін-өзі басқарады. Тіпті, көлік апатқа ұшырамаған кезде де, тақта трассасында жарысу ағаш сынықтары мен қалдықтардың ұшып кетуіне байланысты өте қауіпті болды, сондай-ақ, сол дәуірдің бастапқы шина технологиясы мен бас қорғанысына байланысты. Бір жүргізушіден алынған ауызша тарихта ол жүргізушілер мен механиктердің бет-әлпетіне ағаш сынықтары соғылғандығы және жолдың жағдайынан пайда болған кенеттен болатын апатты дөңгелектердің істен шығуы туралы әңгіме айтты. Автомобильдер радиаторларды қорғау үшін жарылысқа қарсы құрылғылармен жабдықталған. Басқа қауіпсіздік құрылғылары да әлі ойлап табылмаған (камандар, рульдік тақталар немесе өртке қарсы қорғаныс). Көбінесе жүргізушілер өздерінің көліктерінен лақтырылып, ондаған фут (бірнеше метр) құлайды. Жарысқа қатысушылар жарыстың жоғарғы жағында отырған күйшілерге қарап отырды. Егер ол басқара алмаса, жарыстан шығып, көпшілік арасына түсіп кетеді. Көптеген адам қаза тапты, көбінесе көрермендер қатысты. Нью-Джерси штатының Натли қаласында ағаштан жасалған 45 градусқа ауысқан (айналма уақытын 8 секунд немесе одан аз) сопақша велодромы "сұрақсыз ең қауіпті" болды. 1912 жылы 8 қыркүйекте "Техас циклоны" Эдди Хаша Ньюарктағы Нью-Джерсидегі мотодромда болған апатта қаза тапты, сонымен қатар тағы бір жарыскер мен төрт көрермен қаза тапты және тағы он адам жарақат алды. Бұл оқиғалар "Нью-Йорк таймс" газетінің бірінші бетіне шығып, баспасөзде қысқа аралықтағы 1/4 және 1/3 мильдік трассалар "қазалы жерлер" деп аталды. Мотоцикл жарыстарын бақылайтын ұлттық ұйым 1919 жылы 2 шақырымнан қысқа трассаларда барлық жарыстарға тыйым салды. Жағымсыз жарнамаға байланысты өндірушілер бірінен соң бірі қолдау көрсетуден бас тартты. 1932 жылы Ұлттық чемпионат сахнасынан тақта жолдар жоғалғанмен, бірнеше кіші жолдар бірнеше жылдан кейін де жұмыс істеді. Мысалы, Кони Айленд Велодромы 1939 жылға дейін жұлдыздар жарысын өткізді, ал Бронкстағы Касл Хилл Спидвей 1940 жылдары жұлдыздар жарысын өткізді.
The first track in Playa del Rey was banked at a 3:1 pitch (about 20 degrees), but later tracks were built with higher banking and some motorcycle tracks were banked up to 60 degrees. Even though the physics of such track designs were intuitively obvious, it was not until construction of the Beverly Hills track in 1919 that builders began to incorporate engineering knowledge that had been known to railroads for decades. At Beverly Hills, designer Art Pillsbury, who eventually worked on more than half of the championship caliber board tracks nationwide, first employed the Searle Spiral Easement Curve, and the effect on car handling was pronounced. According to Pillsbury, a correctly engineered track could be driven without steering input from the driver – the car would steer itself, simply due to the track geometry. Even when the cars did not crash, racing on a board track was exceedingly dangerous due to flying wood splinters and debris, and due to the primitive tire technology and head protection of the era. In one oral history taken from a driver, he told a tale of wooden shards driven into the faces of drivers and riding mechanics, and sudden catastrophic tire failures caused by track conditions. Cars were fitted with anti splinter devices to protect their radiators. Other safety devices also hadn't been invented yet (seat belts, roll bars, or fire protection). Drivers often were ejected from their cars and would fall tens of feet (several meters). Fans sat above the top of the track, looking down at the racers. When a rider lost control, he could slip up off the track and into the crowd. Many fatalities occurred, often involving spectators. The velodrome at Nutley, New Jersey, a oval banked at 45 degrees (generating lap times of 8 seconds or less) and built from lumber on edge, was "unquestionably the deadliest". On September 8, 1912, "Texas Cyclone" Eddie Hasha was killed at a motordrome in Newark, New Jersey in an accident which also killed another racer and four spectators, and injured ten more. The deaths made the front page of The New York Times, and the press started calling the short 1/4 and 1/3 mile circuits "murderdromes". The national organization overseeing motorcycle racing banned all competitions on board tracks shorter than 1 mile (2 km) in 1919. One by one, the manufacturers withdrew their support due to the negative publicity. Though board tracks disappeared from the National Championship scene in 1932, a few smaller tracks did continue to operate for some years afterward. For instance, the Coney Island Velodrome hosted midget racing until at least 1939, and Castle Hill Speedway in the Bronx ran midgets into the 1940s.