Кіріспе
Сент-Луис тарихы 9-шы ғасырдан 15-ші ғасырға дейін Миссисиппи мәдениетінің бір бөлігі ретінде өмір сүрген америкалық түпнұсқалар төбешік салушылармен, содан кейін басқа көшіп-қонушы тайпалар тобымен басталды. XVII ғасырдың аяғында француз зерттеушілері де осы жерге келген. 1763 жылы Испания билікті басып алды, ал Пьер Лаклид пен Огюст Шуто бастаған сауда компаниясы 1764 жылы ақпанда Сент-Луисте қоныс тепті. Ол Жеті жылдық соғыста жеңілгеннен кейін Иллинойстан кетіп бара жатқан француз отаршылдарын өзіне тартты. Қаланың халқы Миссисипи өзеніндегі сауда бекеті ретінде орналасқандықтан, батыс тері саудасы табысты болғандықтан өсті. Қала американдық төңкеріс соғысында кішігірім рөл атқарды және 1803 жылы Луизиана сатып алу арқылы АҚШ-тың бөлігі болды. Шығысқа Огайо өзені, оңтүстікке және солтүстікке Миссисипи, батысқа Миссури арқылы байланысқан Сент-Луис аймақаралық сауданың негізгі базасына айналу үшін идеалды орналасқан. 1840 жылдары ол ирландтар мен немістердің жаппай көшіп келуінің бағыты болды. Кейбір америкалықтар жаңа келгендерден қорқып, отандық сезімдерді қабылдады. Миссури құл мемлекет болды, бірақ қаланың еркін мемлекеттерге жақын болуы оның бостандыққа арналған сот процестерін жүргізу орталығы болуына себеп болды. Көптеген құлдар соғыс алдындағы жылдары осындай костюмдер арқылы бостандыққа ие болды. Бірақ 1850 жылдары Дред Скотт ісі бойынша түсініктер өзгерді және АҚШ Жоғарғы Соты оған қарсы шешім шығарды. Сонымен қатар, ол Миссури келісімінің конституцияға қайшы екенін және Америка Азамат соғысына әкелген шиеленістерге ықпал еткенін анықтады. Соғыс кезінде Сент-Луис шетінде кішкентай шайқас болды, бірақ Одақтың бақылауында болды. Соғыстан кейін қала темір жол байланысын және өнеркәсіптік белсенділігін кеңейтті. Өзен мен жағалаудың ластануы да көбейді. 1870-ші жылдардың басында Миссисипи өзені үстінде Эйдс көпірі салынды, ал қала бірнеше үлкен саябақтарды, соның ішінде Forest Park-ты құрды. Жергілікті саяси және экономикалық дауларға байланысты қала 1876 жылы Сент-Луис округінен бөлініп, тәуелсіз қалаға айналды. Оның шектеулі географиялық аумағы салық базасының аздығынан 20-шы және 21-ші ғасырларда оның табысына кедергі келтірді. XIX ғасырдың аяғында Сент-Луис екі баскетбол командасының үйі болды. Рагтайм және блюз музыкасы қалада өркендеді, афроамерикандықтар джазда да үлкен үлес қосты. 1904 жылы бұл қалада дүниежүзілік көрме және 1904 жылғы жазғы Олимпиада ойындары өтті, оған миллиондаған келушілер келді. Көрмеге арналған инфрақұрылымның бір бөлігі Форест Парктегі ірі қалалық мекемелердің негізі болды. Ғасырдың алғашқы кезеңінде көптеген африкалық американдықтар Оңтүстікке Ұлы көші-қонның бір бөлігі ретінде өнеркәсіптік жұмыс үшін көшіп келді. Сент-Луис Ұлы депрессиядан және оның жоғары жұмыссыздығынан құтылмады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бұл қалада мыңдаған жұмысшы жұмыс істеген әскери өнеркәсіптер болған. Соғыстан кейін федералды тас жол субсидиясы мен соғыстан кейінгі даму тұрғындардың жаңа тұрғын үй алуға көшкенде сыртқы көші-қонды көтермеледі; бұл қала маңындағы қалалардың саны едәуір азайды. Қала жаңа көрнекі орындарды құруға тырысты, мысалы, Gateway Arch, оның құрылысы білікті кәсіптерде бөлінбеген жұмыс орындарын алу үшін азаматтық құқық қозғалысының басты назарына айналды. 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң бойынша алғашқы сот ісі Сент-Луис кәсіподақтарына қарсы болды. Қала стандарттан тыс тұрғын үйлерді Пруит Иго сияқты жаңа қоғамдық тұрғын үй жобаларымен алмастыруға тырысты. Бірнеше факторлардың әсерінен бұл жоба сәтсіз болып, ХХ ғасырдың аяғында бұзылды. 1980 жылдардан бастап және келесі ғасырға дейін Сент-Луистің кейбір аудандарында, әсіресе орталықта құрылыс пен gentrification өсті. Қаланың көркейтуі мен қылмысты азайтуда алға жылжуда, бірақ Сент-Луис қылмыстармен және қылмыстың түсінігімен күресуді жалғастырды. Қала 2000-шы жылдардың ортасында халықтың орташа өсуін көрді, бірақ 2010 жылғы АҚШ санағында төмендеуді көрсетті.
The history of St. Louis began with the settlement of the area by Native American mound builders who lived as part of the Mississippian culture from the 9th century to the 15th century, followed by other migrating tribal groups. Starting in the late 17th century, French explorers arrived. Spain took over in 1763 and a trading company led by Pierre Laclede and Auguste Chouteau established the settlement of St. Louis in February 1764. It attracted French settlers leaving Illinois after their defeat in the Seven Years' War. The city grew in population due to its location as a trading post on the Mississippi River, as the western fur trade was lucrative. The city played a small role in the American Revolutionary War and became part of the U. S. through the Louisiana Purchase in 1803. With its connection through the Ohio River to the east, the Mississippi to the south and north, and the Missouri to the west, St. Louis was ideally located to become the main base of interregional trade. In the 1840s, it became a destination for massive immigration by Irish and Germans. Some native born Americans reacted with fear to the newcomers, adopting nativist sentiments. Missouri was a slave state, but the city's proximity to free states caused it to become a center for the filing of freedom suits. Many slaves gained freedom through such suits in the antebellum years. But, by the 1850s and the Dred Scott case, interpretations had changed and the US Supreme Court ruled against him. It also ruled that the Missouri Compromise was unconstitutional, contributing to the tensions causing the American Civil War. During the War, St. Louis had a small skirmish on its outskirts, but was held under Union control. After the war, the city expanded its railroad connections and industrial activity. It suffered a corresponding rise in pollution of the river and waterfront. During the early 1870s, the Eads Bridge was constructed over the Mississippi River, and the city established several large parks, including Forest Park. Due to local political and economic disputes, the city separated from St. Louis County in 1876 and became an independent city. Its limited geographic area has inhibited its success in the 20th and 21st centuries because of the small tax base. During the late 19th century, St. Louis became home to two Major League Baseball teams. Ragtime and blues music flourished in the city, with African Americans making major contributions also in jazz. The city hosted the 1904 World's Fair and the 1904 Summer Olympics, attracting millions of visitors. Part of the infrastructure for the fair was the basis for major city institutions in Forest Park. In the early part of the century, many African Americans migrated from the South to the city for industrial jobs, as part of the Great Migration. St. Louis did not escape the Great Depression and its high unemployment. During World War II the city hosted war industries that employed thousands of workers. After the war, federal highway subsidies and postwar development encouraged outward migration as residents moved to gain newer housing; this suburbanization significantly reduced the city's middle class population. The city made efforts to create new attractions, such as the Gateway Arch, which construction became a focus of the civil rights movement to gain non segregated jobs in the skilled trades. The first litigation under the 1964 Civil Rights Act was against St. Louis unions. The city worked to replace substandard housing by new public housing projects such as Pruitt–Igoe. A combination of factors resulted in this being notoriously unsuccessful, and it was demolished in the late 20th century. Starting in the 1980s and continuing into the following century, construction and gentrification have increased in some areas of St. Louis, particularly downtown. City beautification and crime reduction have made progress, although St. Louis has continued to struggle with crime and perceptions of crime. The city saw modest population growth during the mid 2000s, but showed a decline in the 2010 U. S. Census.
1762 жылға дейінгі зерттеулер мен Луизиана
Орта Миссисипи алқабындағы ең алғашқы қоныстар Миссисипи мәдениеті халқы 10-ғасырда болашақ еуропалық американдық қаланың аумағында екі ондағаннан астам платформалы үйінділер құрды. Бұл Миссисипи өзенінің шығысындағы Кахокия үйінділерінің өте үлкен кешеніндегі мәдениет орталығымен байланысты. Миссиссиппи мәдениетінің белгісіз себептермен 14 ғасырда аяқталуы және бұл сайттар біраз уақыт бос болды. Мисурия және Осаге сияқты сиуан тілді топтар Шығыс Огайо аңғарынан Миссури аңғарына көшіп келді. Олар Миссури мен Осадж өзендерінің бойындағы ауылдарда өмір сүрді. 1673 жылы маусымда зерттеуші Луи Джолиет және иезуит діни қызметкері Жак Маркетт Миссисипи өзенінен оңтүстікке қарай сапар шегіп, Сент-Луистің болашақ орнын басып өтіп, Арканзас өзенінің сағасына жеткен соң, кері қайтып кетті. Тоғыз жылдан кейін француз зерттеушісі Ла Салл Иллинойс өзенінен Мексика шығанағындағы Миссисипи өзенінің сағасына дейін экспедицияны бастап, бүкіл аңғарды Франция үшін деп жариялады. 1756 жылдан 1760 жылға дейін француздар мен үндістер соғысында (Жеті жылдық соғыстың Солтүстік Америка майданы) болған ұрыстар қоныс аудару құрылысын тоқтатты. 1762 жылы Францияның соғыста жеңілгеніне байланысты экономика әлсіз болды.
Қаланың құрылуы және ерте тарихы: 17631803
Жаңа Орлеанға Жан Жак Блез д'Аббадидің 1763 жылы маусымда Луизиананың жаңа губернаторы ретінде келуі отаршылдық саясаттың өзгеруіне әкелді. 1764 жылдың ортасында Лаклид бұл жерге келіп, ауылдың егжей-тегжейлі жоспарларын, соның ішінде көшелер желісі мен базар аймағын ұсынды. Француз қоныстанушылары 1764 жылы Миссисипидің шығыс жағалауындағы қоныстардан келе бастады, өйткені Париж келісімінен кейін шығыс жерлері Ұлыбританияға берілді. Жергілікті француз вице-губернаторы 1765 жылы Сент-Луиске көшіп келіп, жер гранттарын беруді бастады. Жеті жылдық соғысты аяқтау үшін бейбіт келіссөздердің бір бөлігі ретінде Испания 1762 жылы Фонтенблодағы құпия келісімге сәйкес Луизиананы басқаруға ие болды. Саяхат уақытына байланысты және 1768 жылғы Луизиана көтерілісіне байланысты испандар Сент-Луистегі ресми бақылауды 1770 жылдың мамыр айында ғана алды. Көшіруден кейін испандар француз жерлерін бекітті, ал испандық сарбаздар жергілікті қауіпсіздікті қамтамасыз етті. Көптеген қоныс аударушылардың кәсібі егіншілік болды, ал 1790 жылдары Сент-Луистің айналасында егіншілік болды. Бірінші шіркеу 1770 жылдың ортасында салынған және Сент-Луисте 1776 жылы тұрақты діни қызметкер пайда болды, бұл католиктік діни рәсімдерді өмірдің әдеттегі бөлігіне айналдырды. Француз отаршылары Сент-Луиске қара және үнді құлдарын әкелді; көпшілігі үй қызметшілері ретінде пайдаланылса да, басқалары ауыл шаруашылығында жұмыс істеді. 1769 жылы испандықтар Луизианада үнділік құлдыққа тыйым салды, бірақ бұл тәжірибе Сент-Луистегі француз креолдары арасында нығайды. 1772 жылы халық санағы ауылдың тұрғындарын 637 деп анықтады, оның ішінде 444 ақ (285 еркек және 159 әйел) және 193 африкалық құлдар, олардың техникалық заңсыздығы салдарынан үнді құлдары туралы хабарланбады. 1770 және 1780 жылдары Сент-Луис баяу өсті және испан командирлері жиі ауыстырылды.
Америка революциялық соғысы
Американың төңкерістік соғысы басталғанда, испан губернаторы Бернардо де Гальвес Нью-Орлеанста американдық көтерілісшілерге қару-жарақ, азық-түлік, жамылғылар, шатырлар мен оқ-дәрімен көмектесті. Сент-Луистегі испандық лейтенант-губернаторлары да американдықтарға, әсіресе Иллинойс науқаны кезінде Джордж Роджерс Кларктің күштеріне көмектесті. Алайда қала тұрғындары бұл жоспар туралы хабардар болып, қаланы бекіністі етіп нығайта бастады. 1780 жылы 26 мамырда британиялық қолбасшы көбінесе үндістандық одақтастардан тұратын күш бастады шабуыл Сент-Луис қаласына, бірақ жергілікті тұрғындар мен кейбір үндістердің бас тартқанынан кейін қашуға мәжбүр болды. Экспедиция сәтсіз аяқталғанына қарамастан, үндістер Сент-Луистің егіндік жерлерін өртеп, бірнеше тұтқынға алған. Одан кейін отарлаушылар орта батыстағы британдық форттарға қарсы қарсы шабуыл жасады, бұл қалаға тағы бір шабуыл жасалу мүмкіндігін жойды. Париж келісімінде Революциялық соғыс аяқталғаннан кейін американдық биліктен қашып, француз креолдық отбасылары Батыс жағалаудағы испандықтардың бақылауындағы жерлерге көшіп барды, соның ішінде бай саудагерлер Чарльз Грацио, аға және Габриэль Серре. Грацио және Серр отбасылары да 1780 және 1790 жылдары креолдық басым қоғам құру үшін Шото отбасымен үйленді. Отбасылардың испандық мемлекеттік қызметкерлермен, соның ішінде вице-губернаторлар Пьернас пен Крузатпен некелік байланыстары болды.
Франция мен АҚШ-қа беру
1790 жылдары Сент-Луиске жақын қалалар кеңейді, өйткені шағын шаруалар өз жерлерін Серре, Грацио, Сулард немесе Чутеоларға сатып жіберді. Бұл шаруалар Каронделет, Сент-Чарльз және Флорисант қалаларына көшіп барды. 1800 жылы аудан халқының 43% -ы ғана ауыл ішінде тұрды (2447-дің 1039-ы). Испания үкіметі 1800 жылы қазан айында Сан-Ильдефонсо келісімінде Луизиананың пайдасыз аумағын Францияға жасырын түрде қайтарып берді. Испаниялықтар 1802 жылдың қазан айында ресми түрде басқаруды ауыстырды; дегенмен, испан әкімшілері француз иелігі кезінде Сент-Луисті басқарып отырды. 1804 жылдың 8 немесе 9 наурызында Сент-Луистегі үкімет ғимаратында Испанияның туы түсірілді, ал жергілікті дәстүрге сәйкес Франция туы көтерілді. 1804 жылы 10 наурызда Франция туы АҚШ туымен ауыстырылды. Бай Сент-Луизиандар Конгресске жүйені қайта қарауды өтінді, ал 1805 жылдың шілдесінде Конгресс Луизиана округін Луизиана территориясы ретінде қайта ұйымдастырды, оның аумақтық астанасы Сент-Луисте және өзінің аумақтық губернаторы болды. 1812 жылы Луизиана территориясының бөлінуінен бастап 1821 жылы Миссури штатының штаттық болуына дейін Сент-Луис Миссури территориясының астанасы болды. Луизиана сатып алғаннан кейін қаланың халқы баяу өсті, бірақ кеңейу Сент-Луисті қала ретінде қосуға деген ықыласты арттырды, бұл оған аумақтық заң шығарушы органның мақұлдауысыз жергілікті жарлықтар жасауға мүмкіндік берді. 1809 жылы 27 қарашада бірінші Қамқоршылар кеңесі сайланды. Қалалық жарлықтарды орындау үшін Басқарма Сент-Луис полиция бөлімін құрды, ал Сент-Луис шайқасына арналған бекіністерде қалалық түрме құрылды. 1812 жылғы соғыс аяқталғаннан кейін Сент-Луис пен Миссури аумағының халқы тез өсе бастады. Бұл кеңейту кезінде ескі Сент-Луис округінің сотына жер берілді. Штаттық конституциялық конвенция және бірінші Бас Ассамблея 1820 жылы Сент-Луисте кездесті. Көп ұзамай 1822 жылы 9 желтоқсанда Сент-Луис қала болып құрылды. Қаланың алғашқы мэрі Уильям Карр Лейн болды, ал Алдермендер кеңесі бұрынғы Қамқоршылар кеңесінің орнын алды. Алғашқы қала билігі өзен жағалауын жақсартуға және денсаулық жағдайына назар аударды. Луизиана Құрама Штаттарға берілгеннен кейін испандар Сент-Луистегі католик шіркеуіне субсидияны тоқтатты. Нәтижесінде, 1818 жылдың қаңтар айының басында Луи Уильям Валентин Дюбур келгенге дейін Сент-Луисте католиктердің тұрақты діни қызметкері болмады. Ол сол жерге келген соң, ағаштан салынған шіркеудің орнына кірпішпен салынған шіркеу салдырып, діни қызметкерлерді таңдап алды және діни семинария құрды. 1826 жылы жеке Сент-Луис епархиясы құрылды. 1827 жылы Жозеф Розати бірінші епископ болды. Протестанттар 1790-шы жылдардың аяғында көшпелі дін қызметкерлерінің қызметінен пайдаланған, бірақ испандықтар Луизиана сатып алғаннан кейін ғана оларды американдық аумаққа көшіруді талап етті. Мефодистік дін қызметкерлері қалаға сатып алғаннан кейінгі алғашқы жылдары келді, бірақ қауымды 1821 жылы ғана құрды. Мормондықтардың ізбасарлары 1831 жылы келді, ал 1854 жылы олар Сент-Луисте алғашқы LDS шіркеуін ұйымдастырды. Негізгі сауда бекеті ретінде қала 1804 жылы Льюис және Кларк экспедициясының шығу нүктесі болды. Америка және басқа иммигрант отбасылары Сент-Луиске келіп, 1810 жылдары баспа және банк қызметін қоса алғанда, жаңа бизнес ашқан. Баспагерлердің арасында Джозеф Чарлесс болды, ол 1808 жылы 12 шілдеде Миссисипидің батысында алғашқы газетті - "Миссури газеті" газетін шығарды. 1816 және 1817 жылдары саудагерлер тобы қалада алғашқы банктерді құрды, бірақ 1819 жылғы қорқыныш және басқарудың нашарлығы олардың жабылуына әкелді. 1819 жылғы үрейдің және одан кейінгі депрессияның әсері 1820 жылдардың ортасына дейін Сент-Луистегі коммерциялық қызметті баяулатты. Қаланың солтүстігіндегі шұғылдар Сент-Луисті көптеген ірі өзен қайықтары үшін ең солтүстік кемежайға айналдырды, ал Пайк және басқа кемелер көп ұзамай Сент-Луисті жан-жақты ішкі портқа айналдырды. Экономикалық қалпына келтіру кезінде Сент-Луисте көбірек тауарлар қол жетімді болды, негізінен жаңа бу кемелерінің күші нәтижесінде. Көтерме сауда, жаңа банктер және басқа да бөлшек сауда дүкендері 1820-шы жылдардың аяғы мен 1830-шы жылдардың басында ашылды. Түл саудасы 1830-шы жылдары да ірі өнеркәсіп ретінде жалғасты. Смит кейін Батыс жерлерін зерттеуімен және Калифорнияға құрлық арқылы барған алғашқы америкалық болғандығымен танымал болды. Рокки-Маунтин Перри компаниясы сияқты жаңа тері саудасы компаниялары батысқа қарай жолд...
Инфрақұрылым мен білім беруді жақсарту
Халық санының тез өсуіне байланысты холера маңызды проблемаға айналды. 1849 жылы үлкен холера эпидемиясы 5000-ға жуық адамды өлтірді, бұл жаңа кәріз жүйесіне және диірмен тоғанының суын кетіруге әкелді. Жер асты суларының ластануын азайту үшін бейіттер Беллефонтейн бейіті мен Кальвари бейіті маңындағы аумаққа көшірілді. Сол жылы бөгеттегі бу қайығында үлкен өрт шықты, ол басқа 23 қайыққа таралып, қаланың орталық бөлігінің көп бөлігін жойды. Сент-Луис жерін түсіру 1850 жылдары айтарлықтай жақсарды. Роберт Лидің инженерлік жоспарын қолдана отырып, Иллинойс жағында суды Миссуриге қарай бағыттау үшін, қонуға қауіп төндіретін құм барларды жою үшін бөгеттер салынды. Тағы бір инфрақұрылымдық жақсарту 1830-шы жылдардың басында басталған және 1840 және 1850 жылдары үздіксіз жетілдіріліп, кеңейтілген қаланың су жүйесі болды. 1810 жылдары Санкт-Луистің ертедегі тұрғындарының көпшілігі сауатсыз болды, бірақ көптеген бай саудагерлер жеке кітапханаларға кітаптар сатып алды. Сент-Луистегі алғашқы мектептер ақы төлеуге негізделген және көбінесе француз тілінде сабақ өткізді. Алғашқы елеулі білім беру күш-жігері католик шіркеуінің билігімен 1818 жылы Сент-Луис академиясын ашқан, кейіннен Сент-Луис университеті деп аталды. 1832 жылы колледж мемлекеттік жарғыға өтініш берді, ал 1832 жылдың желтоқсанында ол Миссисипи өзенінің батысындағы алғашқы жарғылық университет болды. Оның медициналық мектебі 1842 жылы ашылды, оның құрамына Дэниел Брейнард (Раш медициналық колледжінің негізін қалаушы), Мозес Линтон (Миссисипи өзенінің батысындағы алғашқы медициналық журналдың негізін қалаушы) және Чарльз Александр Поп (кейінгі Американдық медициналық қауымдастықтың президенті) кірді. Алайда, университет негізінен жалпы жұртшылыққа емес, семинария студенттеріне қызмет етті, ал 1840 жылдары ғана католик шіркеуі шіркеу мектептерінде кең ауқымды оқытуды ұсынды. 1853 жылы Уильям Гринлиф Элиот қалада екінші университет құрды - Сент-Луистегі Вашингтон университеті. 1850 жылдары Элиот ұлдар үшін Смит академиясын және қыздар үшін Мэри институтын құрды, олар кейіннен бірігіп, Мэри институты және Сент-Луис ауылдық күндізгі мектебі болды. 1854 жылы жүйеде 27 мектеп болды және 4000-ға жуық оқушыға қызмет көрсетті. 1855 жылы аудан үлкен шумақпен орта мектеп ашты. 1860 жылға қарай бұл округте 12 000-ға жуық студент оқыды. Көңіл көтерудің мүмкіндіктері Азамат соғысына дейінгі кезеңде өсті; 1819 жылдың басында Сент-Луисте алғашқы театр қойылымы ашылды, оның ішінде музыкалық сүйемелдеу бар. 1830-шы жылдардың аяғында 35 мүшелі оркестр Сент-Луисте қысқа уақыт ойнады, ал 1860 жылы 1870 жылға дейін 60-тан астам концерт өткізген тағы бір оркестр ашылды. 1850 жылы Сент-Луисте шамамен 3200 ерікті қара нәсілділер мен құлдар тұрды, олар үй қызметшілері, қолөнершілер, өзен қайықтарындағы экипаж және стиведорлар болып жұмыс істеді. Басқалары босатылды, бұл Сент-Луисте айналадағы ауылдық аймақтардан гөрі жиірек болды. Сент-Луистегі алғашқы бостандық туралы талапты 1805 жылы Маргарита Скипион ұсынды. Сент-Луисте азаматтық соғыстан бұрын 300-ден астам сот ісі қозғалған. Ең танымал оқиғалардың бірі - Дред Скотт пен оның әйелі Харриеттің ескі сот ғимаратында қаралған ісі. Бұл талап олардың еркін мемлекеттерде қожайындарымен бірге саяхаттап, бірге тұрғанына негізделген. Штат оның пайдасына шешім шығарса да, АҚШ Жоғарғы Сотына шағымданғаннан кейін 1857 жылы оларға қарсы шешім шығарылды. Сот құлдарды азаматтар ретінде санауға болмайды деп шешті, бұл Миссури келісімінің негізін бұзып, құлдық туралы ұлттық пікірталасты оятады. 1830-шы жылдардағы экономикалық кеңею кезінде Сент-Луиске ирланд және неміс иммиграциясы едәуір өсті. Готфрид Дуденнің еңбектері неміс иммиграциясына ықпал етті. Көптеген ирландтар 1845-1846 жылдардағы Ұлы ашаршылықтан және 1848 жылғы сәтсіз ирланд көтерілісінен қозғау алды. Басқа ирландтар да сонда католиктер қаласына айналғандықтан қоныс аударды. 1840-жылдардың аяғында Сент-Луисте нативистік сезімдер көбейіп, 1844, 1849 және 1852 жылдары бұзылған шабуылдар мен төңкерістерге әкелді. 1844 жылғы тәртіпсіздіктер Сент-Луис университетінің медициналық колледжінде жүргізілген адам өлшеуге деген наразылық пен наразылықтан туындады. Адамның сүйектері табылғаны қабірді тонау туралы хабарларға себеп болды, ал 3000-нан астам тұрғындар медицина колледжіне шабуыл жасап, оның ішкі ғимараттарының көпшілігін қиратты. Сент-Луистегі ең үлкен нативистік толқын 1854 жылы болды. Жергілікті әскерилер с�...
Америка Азаматтық соғысы
Соғыстан бұрын Сент-Луис басшылығының негізгі бөлігі креолдық және ирландтық отбасылардан құлдыққа қарсы немістердің үстемдік еткен жаңа топқа ауысты. Бұл жаңа басшылар тобының ішінде Франк П. Блэр кіші болды, ол Миссури губернаторы Клейборн Фокс Джексон бөліну туралы уәде бергеннен кейін Одаққа адал жергілікті отаршылдықты құруға күш салды. Бұл жергілікті отаршылдар Джефферсон казармасындағы одақтық әскерлермен одақтасып, Натаниел Лионның басшылығымен 1861 жылы 10 мамырда қала сыртындағы Конфедерация лагерін тазалады. Конфедерация әскерлері қалаға қайтып келе жатқанда, азаматтар тобы одақ және отаршыл күштерге шабуыл жасап, 28 бейбіт тұрғындардың өмірін қиды. Азамат соғысы кезінде, ешқандай шайқас көрмегеніне қарамастан, Сент-Луис қысымға ұшырады, өйткені ол шекарадағы қала деп саналды. Көптеген адамдар жұмыс күшін жоюға сенімді болса да, көптеген адамдар өздерінің еркін жұмыс күшін жоғалтудың экономикалық әсерінен алаңдаушылық білдірді. Сонымен қатар, Сент-Луис әлі де дамушы қала болғандықтан, соғыс толықтай жойылу мен қирауға әкелуі мүмкін еді. Алайда, оқ-дәріге деген қажеттілікпен, Сент-Луис аман қалды және қалалар арасында көшбасшы болды. Кэмп Джексон оқиғасынан кейін 1864 жылға дейін одақ бақылауына ешқандай әскери қауіп төнген жоқ, бірақ партизандық іс-әрекет соғыс кезінде ауылдық жерлерде жалғасты. Соғыс Сент-Луистің саудасына елеулі зақым келтірді, әсіресе Конфедерация Миссисипи өзенін блокадалап, Сент-Луистің шығыс нарықтарына қосылуын тоқтатқаннан кейін. Соғыс 1860 жылдары өсімді тежеді, 1860 жылдан 1866 жылға дейін тек 43 000 тұрғындардың өсуі болды.
Төртінші қала мәртебесі: 18661904
Азамат соғысынан кейінгі онжылдықтарда Сент-Луис Нью-Йорк, Филадельфия және Чикагодан кейін елдің төртінші ірі қаласына айналды. Сонымен қатар, инфрақұрылым мен көлік саласы тез дамыды, ауыр өнеркәсіп өсті. Бұл кезең 1904 жылы Сент-Луисте бір мезгілде өткен 1904 жылғы дүниежүзілік жәрмеңке мен 1904 жылғы жазғы Олимпиада ойындарымен аяқталды.
Инфрақұрылым, саябақтар және білім беру
Азамат соғысы кезінде Сент-Луистің инфрақұрылымы назардан тыс қалды; 1866 жылы тағы бір холера эпидемиясы болды, ал тайфун қызуы күшейді. Бұған жауап ретінде Сент-Луис өзінің су жүйесін жақсартты және ластайтын өнеркәсіптерді реттеу үшін Денсаулық сақтау кеңесін құрды. Сент-Луистің саябақ жүйесі 1860 және 1870 жылдары Tower Grove Park және Forest Park парктерінің құрылуымен кеңейтілді.
Темір жолдар
Милл-Крик аңғарында теміржол станциялары салынып, Сент-Луис көлік орталығы ретінде қалыптасты. Өсе келе жатқан темір жол саласын қолдау үшін қоймалар, дөңгелек үйлер, темір жолдың үстіндегі көпірлер және көптеген қоймалар салынды. Оңтүстік-батысқа және Техасқа темір жол байланыстары 1870 жылдары Мақта белдеуі темір жолының құрылуымен жақсарды. Сент-Луисті батысқа қосудан басқа, темір жолдар Миссисипи арқылы шығысқа байланысты талап ете бастады. Көпір ресми түрде 1874 жылдың 4 шілдесінде ашылды. 1875 жылы темір жол көбейіп, жаңа темір жол терминалы салынды, бірақ ол барлық пойыздарды бір жерге біріктіруге жеткіліксіз болды. 1894 жылдың 1 қыркүйегінде "Юнион" станциясы ашылды. Чикагода өзінің Юнион станциясында көлік қозғалысы көп болғанымен, Сент-Луисте АҚШ-тың басқа қалаларына қарағанда көбірек темір жолдар кездесті. Юнион станциясының теміржол платформасы 1930 жылы кеңейтілді және 1970-ші жылдары Сент-Луистің жолаушылар теміржол терминалы ретінде жұмыс істеді.
Білім
1870 жылы мемлекеттік және шіркеулік білім беру жүйелері кеңейіп, сәйкесінше 24 347 және 4362 оқушыға жетті. Сент-Луис педагогтары 1874 жылы Сьюзан Блоудың нұсқауымен АҚШ-та алғашқы қоғамдық балабақша құрды. Ашық кітапхана жүйесі туралы ұсыныстар Азамат соғысына дейін пайда болды, ал қақтығыстан кейін Сент-Луис мемлекеттік мектеп кітапханасы құрылды. 1870 және 1880 жылдары әртүрлі жергілікті ақыға негізделген кітапханалар мектеп кітапхана жүйесімен біріктірілді, ал 1894 жылы мектеп жүйесі кітапхана жүйесін дербес ұйым ретінде бөлді, ол Сент-Луис қоғамдық кітапханасы болды. 1820 жылдардан бері Сент-Луисте нәсілдік сегрегациялы мектептер жасырын және заңсыз жұмыс істеді, бірақ 1864 жылы Сент-Луистегілердің біріккен тобы Түсті мектептер үшін білім беру кеңесін құрды, ол 1865 жылы 1500-ден астам қара түстегі оқушыларға арналған мемлекеттік қаржысы жоқ мектептерді құрды. 1865 жылдан кейін Сент-Луис білім беру кеңесі қара мектептерге қаржы бөлді, бірақ ғимараттар мен жағдайлар нашар болды. 1875 жылы қара қауымның едәуір күш-жігерін және наразылығын көргеннен кейін, Миссисипидің батысындағы қара түстер үшін алғашқы жоғары мектеп - Самнер орта мектебінде жоғары сыныптар ұсыныла бастады. Алайда Сент-Луис мектептерінде теңсіздік кең тараған. Жаңа солшылдықтың антибюрократиялық наным-пікірлеріне бой алдырған 1960-шы жылдардағы радикалды тарихшылар бюрократиялық мектеп жүйесінің пайда болуына наразылық білдірді. Олардың пікірінше, оның мақсаты жұмысшы таптың жоғарылаушы ұмтылыстарын басу болды. Алайда, басқа тарихшылар саясаттастырылмаған стандартталған жүйелерді құру қажеттігін атап өтті. Сент-Луистегі реформалар, тарихшы Селвин Тронның айтуынша, болды. "Бұл қажеттіліктен туған, өйткені педагогтар тез өсіп келе жатқан және күрделі институттарды басқару проблемаларымен кездесті". Троен бюрократиялық шешім мектептерді бөлме саясатының қайғысы мен ашуынан арылтатынын анықтады. Троен былай деп дәлелдейді: Бір ұрпақ ішінде мемлекеттік білім беру балаларды сауаттылық пен қала тұрғындарына талап етілетін арнайы тәртіптің негізгі дағдыларына үйретуге арналған өте тәртіпті және саясатталған жүйені қалдырып, оны негізінен саяси емес, жоғары ұйымдастырылған және тиімді құрылыммен алмастырды. Бағдарламалар тұрғысынан бұл кәсіптік білім беруді енгізуді, мектепте оқу уақытын екі еселеуді және қалалық жастардың әл-ауқатын жақсартуға деген кең қамқорлықты білдірді.
In the space of only a generation, public education had left behind a highly regimented and politicized system dedicated to training children in the basic skills of literacy and the special discipline required of urban citizens, and had replaced it with a largely apolitical, more highly organized and efficient structure specifically designed to teach students the many specialized skills demanded in a modern, industrial society. In terms of programs this entailed the introduction of vocational instruction, a doubling of the period of schooling, and a broader concern for the welfare of urban youth.
Сент-Луис округінен бөліну
1821 жылы Миссури штаты болған кезде, Сент-Луис округі Миссури территориясының бұрынғы Сент-Луис ауданының шекарасынан құрылды; Сент-Луис қаласы округте болды, бірақ онымен бір мезгілде емес. 1850-ші жылдардан бастап ауылдық округтердегі сайлаушылар Сент-Луис округінің сотында салық салу мәселелеріне саяси ықпал етуді бастады. 1875 жылы Миссури штатының конституциялық съезінде аймақтың делегаттары бөліну жоспарына келісті. Сент-Луис округі мен қаладан шыққан Фрихольдерлер кеңесі шекараларды қайта ұйымдастырды және 1876 жылдың ортасында ажыратудың соңғы жоспарын ұсынды. Жаңа қалалық жарғы сонымен қатар қаланың көлемін үш есеге арттырып, жаңа ауылдық парктерді (мысалы, Forest Park) және Миссури мен Миссисипидің құйылуынан Де Перес өзенінің сағасына дейінгі пайдалы өзен жағалауын қамтыды. Алғашқыда алаяқтықпен өткізілген сайлаудан кейін жоспардан бас тарту көрініс тапқаннан кейін, 1876 жылдың желтоқсанында сайлаушылардың бөлінуді мақұлдағанын көрсетті.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сент-Луис қаласында ірі оқ-дәрі фабрикасы мен Curtiss Wright ұшақ фабрикасы орналасқан. Сонымен қатар, аймақтағы зауыттарда киім-кешек, киім-кешек, азық-түлік, химиялық заттар мен дәрі-дәрмектер өндіріледі. Манхэттен жобасында пайдаланылған уранды 1942 жылдан бастап Сент-Луис қаласында Малинкродт химиялық компаниясы тазартты, ал бірнеше атом бомбасы ғалымдары Сент-Луиспен байланыста болды, соның ішінде Артур Комптон. Соғыс басталған кезде көптеген неміс, итальяндық және жапондық Сент-Луизиандар тергеуден өтіп, тұтқындалды, ал ФБР аймақтағы бүлікшілдік туралы айыптарды зерттеді. Тұрғындар азаматтық қорғаныс жаттығуларына қатысып, соғыс күшін қоқыс жинап, соғыс облигацияларын сатып алу арқылы қолдады. Сент-Луис соғыста бірнеше елеулі сарбаздарды шығарды, соның ішінде Сент-Луисте өскен және Тынық мұхитта шайқасқа қатысқан үшін Құрмет медалімен марапатталған Эдвард О'Хэр. Сент-Луис сонымен қатар 1944 жылы маусымда үш жау ұшағын атып түсіріп, бірнеше жердегі нысаналарды жойған афроамерикалық ұшқыш Венделл О. Пруиттің үйі болды. Соғыс басталған кезде афроамерикалық жұмысшылар өнеркәсіпте бұрынғыдан гөрі көбірек қабылданады, бірақ дискриминация көптеген қара жұмысшылар үшін проблема болып қала берді. Соғыс кезінде қалалық шенеуніктер бірінші муниципалды интеграция туралы жарлықты қабылдады, бұл афроамерикандықтарға қалаға тиесілі (бірақ жеке емес) түскі асханаларда тамақтануға мүмкіндік берді. 1944 жылдың мамыр айында қара түсті әскери киім киген теңізшіге жеке меншік тамақханада қызмет көрсетуден бас тартқанда, бұл әрекет бірнеше орталық тамақханаларда бейбіт түрде қарсылық білдіруге себеп болды. 5400 астам Сент-Луизиан соғыста қаза тапты, олар жоғалған немесе соғыста қаза тапқандар ретінде саналды. Соғыстың аяқталуы көптеген Сент-Луис зауыттарының жабылуына әкелді, мамыр айынан бастап 1945 жылдың тамызына дейін жалғасқан ірі жұмыстан шығарулар болды. 1945 жылдың соңында қалада үй-жай мен жұмыс орындарының жетіспеушілігіне ұшыраған. GI Bill көптеген Сент-Луистегі ардагерлерге үй сатып алуға және жоғары білім алуға мүмкіндік берді, бұл соғыстан кейін қала халқының санын азайтатын субурбанизацияны көтермеледі.
Қалалық аумақтардың ықшамдалуы мен халық санының азаюы
Ішкі халықтың батысқа қарай көшіп кетуі Сент-Луистің алғашқы күндерінен бастап ерекшелігі болды, бірақ 19 ғасырдың аяғында тез жылдамдады. 1890 жылдары Сент-Луис трамвай жүйесі мен жолаушылар темір жолы станциялары жолаушыларға қала маңындағы қалалардан қала орталығына жол жүруге мүмкіндік берді. Алайда жаңа автомобиль жолдары мен көбейген автомобиль иелігі қала маңындағы елді мекендерді одан әрі кеңейтуге мүмкіндік берді және халық саны ұзақ уақыт бойы азая бастады. Қаланың халық санының азаюының тағы бір факторы - ақ ұшқыштар, олар 1950 жылдардың аяғында басталып, 1960 және 1970 жылдары жалғасты. Сент-Луистің қара нәсілді тұрғындары 1960-шы жылдары 19,5 пайыз табиғи өсімге ие болды, көші-қон арқылы пайда немесе шығын болған жоқ; сол онжылдықта қара нәсілді қала тұрғындарының жалпы пайызы 29 пайыздан 41 пайызға дейін өсті. 1930 жылдардың басында ескерткіш орнатылатын қырық блок аумақты сатып алу және бұзу жұмыстары басталды; Лаклидтің көше желісінің сақталған жалғыз қалдығы Эдс көпірінің солтүстігінде (қазіргі Лаклидтің қонуы деп аталатын жерде) болды. Бұл аймақта қалған жалғыз ғимарат - Ескі собор. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін бұзылулар жалғасты, содан кейін бұл аймақ көлік қою орнына айналды. Жоба ескерткіштің дизайны бойынша байқау басталғанға дейін тоқтап қалды. 1948 жылы фин сәулетшісі Эро Саариненнің кері бұрылысты және салмақты катенерлік қисық дизайны конкурста жеңіп алды; алайда 1954 жылға дейін іргетасы қалмады. Арк 1965 жылдың қазан айында шықты. 1976 жылы құрылыстың астында мұражай мен келушілер орталығы ашылды. Миллиондаған келушілерді тартудан басқа, Арк ақыр соңында 1970 және 1980 жылдары орталық құрылысына 500 миллион доллардан астам қаржы жұмсалды. 1930 жылдары Gateway Arch ұлттық паркін салу жоспарларымен қатар, ол кезде Джефферсон ұлттық кеңейту мемориалы деп аталатын қалада субсидияланған тұрғын үй құру жоспарлары болды. 1920 жылдары азаматтық жақсартуға бағытталған күш-жігерге және 1939 жылы салынған екі маңызды тұрғын үй жобасына қарамастан, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 33 000-нан астам үйде ортақ немесе ашық дәретханалар болды, ал мыңдаған Сент-Луисиандар көпшілік, қауіпсіз емес жағдайларда өмір сүрді. 1953 жылдан бастап Сент-Луис Мидтаундағы Каштановый долина аймағын тазартып, жерді орта сыныпты пәтер ғимараттарын салған құрылысшыларға сатқан. Жақын жердегі Милл-Крик доласы деп аталатын тұрғын үй маңындағы көп тұрғын үйді қала тазалады, мыңдаған адам жер аударылды. 1960-шы жылдардың басында аймақта ЛаКлед Таун деп аталатын аралас табыспен тұрғын үй құрылысы құрылды, бірақ ол соңында Сент-Луис университетінің кеңейтуі үшін қиратылды. Милл-Крик аңғарынан жер аударылған адамдардың көпшілігі кедей және афроамерикалықтар болды, олар әдетте тарихи тұрақты, орта таптық қара аудандарға, мысалы Виллге көшіп барды. Жобалар басталғаннан бері қиындықтар туындады: демалыс орындары, медициналық мекемелер мен сауда орталықтары аз, ал жұмыс орындары да аз екені бірден көрінді. Қылмыс кең тараған, әсіресе Пруит Игоеде, ал бұл кешен 1975 жылы қиратылды. Сент-Луистің басқа тұрғын үй жобалары 1980 жылдары қылмыспен байланысты проблемаларға қарамастан салыстырмалы түрде жақсы жұмыс істеді. Тұрғын үй жобаларымен бірге, 1955 жылы қалалық жаңарту облигациялары жалпы сомасы 110 миллион доллардан астам болды. Облигациялар жер сатып алуға қаражат берді. Сент-Луистің орталығына үш автомобиль жолын салу үшін, олар кейіннен Интерстайт 64, Интерстайт 70 және Интерстайт 44 болды. 1967 жылы Миссисипи өзенінің үстіне үш жылдам жолдан да көлік қозғалысын өткізу үшін жалғыз Поплар көшесіндегі көпір ашылды. 1965 жылы арканың және 1967 жылы көпірдің ашылуы Сент-Луис Кардиналс үшін жаңа стадионның ашылуымен бірге өтті. Кардиналдар 1966 жылғы маусымның басында Буш мемориалдық стадионына көшіп келді. Стадионды салу үшін Сент-Луистегі қытайлар кварталын қирату қажет болды, бұл қытай иммигранттары қауымының ондаған жылдар бойы өмір сүргенін тоқтатты.
Үкіметтің шоғырландыруға ұмтылуы
1920-жылдардан бастап, 1950-жылдарға дейін қала халқының азаюына байланысты жергілікті үкімет басшылары қызметтерді біріктіруге бірнеше рет тырысты. Ұлы депрессияға дейінгі қаламен аннексияға ұмтылу округ сайлаушыларының қарсылығына байланысты сәтсіз болды, тек Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана біріктіруге көбірек күш-жігер жұмсалды. Бірінші (және аздаған) біріктірудің табысты әрекеті 1954 жылы құрылған қалалық су және кәріз компаниясы - Метрополитен канализациялық округінің құрылуына әкелді. Алайда келесі жылы сайлаушылар қала-аудандық қоғамдық көлік агенттікін қабылдамады, содан кейін 1955 жылы қала мен округті біріктіретін жарғыны қайта қарау сәтсіз аяқталды. 1965 жылы аймақтық жоспарлауды қолдаушылар Шығыс-Батыс шлюзінің үйлестіру кеңесін құрды, бұл топқа қалалардан федералдық көмек алу үшін өтінімдерді бекіту немесе қабылдамау құқығы берілді.
Көркейту және қылмыстың алдын алу жобалары
1970 жылдардың аяғында қалалардың құлдырауы кеңінен тарады, бұл туралы Кеннет Т. Джексон, қала маңындағы даму тарихшысы былай деп сипаттады: [Сент-Луис] қалаларды тастаудың басты мысалы. Американың төртінші ірі қаласы болған "Батысқа кіретін қақпа" қазір жиырма жетінші, бұрынғы өзінің арбауы. 1940 жылы оның 816 000 тұрғыны болды: 1980 жылы халық санағы тек 453 000 -ды ғана құрады. Ескі аудандардың көбі өртеніп кеткен ғимараттар, құрып кеткен үйлер мен бос жерлердің жинақтарына айналды Ауа ластанған, жаяу жүргіншілер лас, жасөспірімдер қылмысы қорқынышты, ал қалған өнеркәсіптер құлдырап жатыр. Қап-қара қоймалар мен ескірген фабрикалар жарым пайдаланылмаған теміржол алаңдарына іргелес жатқан арамшөп өсірілген жерлермен көркейтіледі. Балалары көшіп кеткеннен кейін өмірдегі мақсатына сенімді емес қарт жұп сияқты, бұл көршіліктер бағытсыз болашаққа тап болады. Кенетт Т. Джексон 1981 жылы Винсент Шомельдің қаланың ең жас мэрі болып сайлануына байланысты, Сент-Луистің проблемалары көптеген басқа тот белдеуіндегі қалаларға қарағанда маңызды болды. Бірнеше ірі даму жобалары аяқталмаған, ал қаланың экономикалық негізі құлдырап кетті. Алайда, Шомхел өзінің үш мерзімінің басында Сент-Луиске көмектескен екі жобаны әзірледі: "Брайтсайд" операциясы егістік пен граффитиді тазарту арқылы қаланың көркейтуін қамтамасыз етті. Шомхел сонымен қатар қылмысқа қарсы әрекет ету үшін "SafeStreet" операциясы деп аталатын қауіпсіздік бағдарламасын енгізді, ол кейбір көшелерге кіруді тоқтатты және үй иелеріне арзан қауіпсіздік шараларын ұсынды. Қылмыс 1984 жылдан бастап төмендеді, 1989 жылы аздап қайта көтерілгеніне қарамастан, 1990 жылдары төмендеуін жалғастырды.
[St. Louis is] a premier example of urban abandonment. Once the fourth largest city in America, the "Gateway to the West" is now twenty seventh, a ghost of its former self. In 1940 it contained 816,000 inhabitants: in 1980 the census counted only 453,000. Many of its old neighborhoods have become dispiriting collections of burned out buildings, eviscerated homes, and vacant lots The air is polluted, the sidewalks are filthy, the juvenile crime is horrendous, and the remaining industries are languishing. Grimy warehouses and aging loft factories are landscaped by weed grown lots adjoining half used rail yards. Like an elderly couple no longer sure of their purpose in life after their children have moved away, these neighborhoods face an undirected future.|Kenneth T. Jackson
As of the election of Vincent Schoemehl as the city's youngest mayor ever in 1981, St. Louis's problems were more significant than many other Rust Belt cities. Several major development projects were incomplete and the city's economic base crumbling. However, Schoemehl developed two projects early in his three terms in office that assisted St. Louis: Operation Brightside provided city beautification through plantings and graffiti cleanup. Schoemehl also instituted a safety program to address crime, known as Operation SafeStreet, which blocked access to certain through streets and provided low cost security measures to homeowners. Crime declined starting in 1984, and despite a small resurgence in 1989, continued to decline through the 1990s.
Мектептердің бөлінуін жою және ерікті көшіру
Сент-Луис мемлекеттік мектептеріндегі заң бойынша бөліну 1954 жылы Браунның білім беру кеңесіне қарсы ісі аяқталғаннан кейін аяқталса да, Сент-Луис аймағындағы педагогтар 1960 жылдары іс жүзінде бөлінуді қамтамасыз ету үшін тактиканы жалғастырды. 1970 жылдары осы сегрегацияға қарсы сот ісі 1983 жылы келісімге келді, онда Сент-Луис округінің мектеп аудандары қаладан қара түсті оқушыларды ерікті түрде қабылдауға келісті. Мемлекеттік қаражат студенттерді интеграцияланған білім беру үшін тасымалдау үшін пайдаланылды. Келісімде сондай-ақ қаладағы қалған мектептерді жіктемеу мақсатында округтегі ақ түсті оқушылардың қала магниттік мектептеріне ерікті түрде баруы талап етілді. 1990 жылдардың аяғында Сент-Луис ерікті көшіру бағдарламасы 14000-нан астам студенттермен АҚШ-тағы ең ірі осындай бағдарлама болды. Сонымен қатар, аудандарға бағдарламада бос орындарды азайтуға рұқсат берілді. 1999 жылдан бастап аудандарда жыл сайын 5 пайызға азайған. 2007 жылы ерікті көшіру бағдарламасының бес жылдық ұзартылуы мақұлданды, ал 2012 жылы тағы бес жылдық ұзарту мақұлданды, бұл қатысушы аудандарда 2018-2019 оқу жылында жаңа оқуға түсуге мүмкіндік берді. Тағы бір сын-пікірлер бойынша, бұл бағдарлама қала мектептерін әлсіретеді, өйткені талантты оқушыларды округтік мектептерге ауыстырады. Осы мәселелерге қарамастан, бағдарлама барлық ауысқан студенттер бітіргенше жалғасады; ауысқан студенттердің соңғы тобы 2018-2019 жылы оқуға түсуге рұқсат етілген, бағдарлама 2030-2031 оқу жылынан кейін аяқталады.
Жаңа құрылыс, gentrification және оңалту
1981 жылдан 1993 жылға дейін Сент-Луис қаласының орталығында 1960 жылдардың басынан бері болмаған деңгейде жаңа құрылыс жобалары басталды. Олардың ішінде 1989 жылы Хеллмут, Обата және Кассабаум жобалаған және салынған қаладағы ең биік ғимарат, One Metropolitan Square болды. Жаңа бөлшек сауда жобалары қалыптаса бастады: Amtrak 1978 жылы Юнион станциясын жолаушылар теміржол терминалы ретінде тастады, бірақ 1985 жылы Балтимордың әзірлеушісі Джеймс Роустың басшылығымен фестиваль базар ретінде қайта ашылды. Алайда 1990 жылдардың аяғында Брентвудтағы Сент-Луис галереясының кеңейтілуі салдарынан сауда орталығы ықыласынан айырылды. Бұл дүкеннің ең танымал дүкені - Диллард 2001 жылы жабылып қалды. Сауда орталығы 2006 жылы жабылды, ал 2010 жылдан бастап, құрылысшылар сауда орталығын көлік тұрағы құрылымына және іргелес ғимаратты пәтерлерге, қонақ үйге және саудаға айналдыра бастады. Пибоди опера үйі (корпоративтік үлескер Пибоди Энергиясы үшін аталған) 2011 жылдың 1 қазанында Джей Лено мен Арета Франклиннің қойылымдарымен қайта ашылды. 1995 жылдың қаңтар айында Ұлттық футбол лигасының Лос-Анджелес Рамс (қазіргі Сент-Луис Рамс) командасының иесі Джорджия Фронтиер сол команданы Сент-Луисқа көшіретінін мәлімдеді. Команда 1960 жылы Сент-Луиске көшіп келген, бірақ 1988 жылы Аризонаға кеткен NFL франшизасы Сент-Луис Кардиналдарды (қазіргі Аризона Кардиналдары) алмастырды. 1980 жылдардың басында қайта қалпына келтіру және құрылыс жобалары басталды, олардың кейбіреулері әлі аяқталмаған. 1981 жылы 1978 жылы жабылған Мидтаундағы кинотеатр Fox Theatre толығымен қалпына келтіріліп, сахналық өнер ордасы ретінде қайта ашылды. Гентрификациядан өтетін аудандардың арасында Вашингтон даңғылының тарихи ауданы болды, ол Вашингтон даңғылы бойымен Эдвард Джонс куполынан батысқа қарай екі ондаған блокқа созылады. 1990 жылдардың басында киім өндірушілер көшедегі үлкен кеңсе ғимараттарынан көшіп кетті, ал сол онжылдықтың аяғында тұрғын үйлерді салушылар ғимараттарды лофтке айналдыра бастады. Бұл аймақта бір шаршы метрдің бағасы күрт өсті, ал 2001 жылға қарай 280-ге жуық пәтер салынды. Вашингтон даңғылының дамуда болатын жобаларының арасында кеңселер, пәтерлер, сауда және кинотеатр болып қайта құрылатын Меркантильдік биржа ғимараты бар. Елді мекендеудің орталық қала тұрғындарының санының өсуіне әсері болды, орталық бизнес ауданы мен Вашингтон даңғылы ауданы 2000 жылдан 2010 жылға дейін халық санын екі еседен астам көбейтті. Қаланың басқа жобаларына 1998 жылы басталған және 2006 жылы аяқталған Ескі пошта ғимаратын жаңарту кіреді. Ескі пошта кеңсесі мен оған іргелес жеті ғимарат 1990 жылдардың басынан бері бос тұрды; 2010 жылы бұл кешенде түрлі жалға алушылар болды, соның ішінде Сент-Луис қоғамдық кітапханасының филиалы, Вебстер университетінің филиалы, Сент-Луис бизнес журналы және түрлі мемлекеттік кеңселер. 1999 жылы Сент-Луис Кардиналс баскетбол лигасының кең ауқымды бағыты бойынша жаңа Буш стадионын салуды талап ете бастады. 2002 жылдың басында жаңа саябақ салу жоспарлары мемлекеттік және жергілікті басшылар мен Кардиналдардың иелері арасында шешілді. Мемлекет пен қала құрылыс үшін облигациялар шығаратын келісімге сәйкес, кардиналдар Буш мемориалдық стадионының бір бөлігінде Сент-Луис Балпарк ауылы деп аталатын көп мақсатты дамуды салуға келісті. Сент-Луис өзінің сәулет өнерімен танымал. Соңғы жылдары тарихи құндылықтарды сақтау қозғалысы күшейіп келеді. Жергілікті ұйым, Ұлттық құрылыс өнер орталығы, бұны қолдайды.
Халық саны мен қылмыс мәселелері
1990 жылдардың басында Сент-Луис босниялық иммигранттардың қомақты қауымдастығына айналды, ол 1999 жылы АҚШ-тағы екінші ірі қауымдастыққа айналды. Сондай-ақ, Мексика, Вьетнам, Эфиопия және Сомалиден келген иммигранттардың саны көбейе бастады. Көптеген иммигранттар Сент-Луиске, әсіресе оның оңтүстік жағындағы Бево Милл маңындағы басқа американдық қалалармен салыстырғанда өмір сүрудің арзандығына байланысты көшіп барған. Осы өсімге қарамастан, Сент-Луис аймағының шетелдік тұрғыны 2010 жылы ұлттық орташа көрсеткіштен шамамен үштен бір бөлігі болды. 2000 жылдардың ортасында Сент-Луис халқы жарты ғасырлық құлдыраудан кейін өсе бастады. 2003 жылдан 2008 жылға дейінгі санақ бағалаулары сәтті сынға алынды және халық санының көрсеткіштері жоғары қарай қайта қаралды; алайда 2009 жылғы деректерге ешқандай сынға жол берілмеді. 2000 жылдары пайда болғанға қарамастан, 2010 жылғы АҚШ санағы Сент-Луисте 10 пайыздан сәл артық төмендеуді көрсетті. Сонымен қатар, Сент-Луис АҚШ-та қылмыстың ең жоғары деңгейі бар қала деп аталды CQ Press 2010 жылы, ФБР-ге 2009 жылы хабарланған деректерді пайдаланып. Бұл талдауларды сынға алғандар Сент-Луис қаласы мен Сент-Луис округі арасындағы бөліну аймақтағы қылмыс туралы есептерді өршітіп жібергенін және қылмысты хабарлаудың қатысы бар жерлерге байланысты ерекшеленетінін атап өтті. ФБР бұл деректерді рейтинг ретінде пайдаланудан сақтанды, өйткені ол қылмыстың тым қарапайым көрінісін ұсынады. 2006-2007 жылдар аралығында АҚШ-тың ауруларды бақылау және алдын алу орталықтары берген мәліметтерге сәйкес, қарумен өлтірілген қалалық жастардың саны АҚШ-та екінші орында тұрды. Қалалық статистикалық аймақта атыс қаруынан қаза тапқандардың саны қаланың бестен бір бөлігіне тең.
Этникалық, нәсілдік, діндік және жыныстық қатынас
Адлер, Джеффри С. "Көшеде жүргендер, төмендеуді және ешнәрсеге жарамайтын хуззилер: әйелдер және қауіпті сыныптар. Луи" деп жазған. Әлеуметтік тарих журналы (1992): 737 755. онлайн Baumann, Timothy, et al. "Миссури штатының Сент-Луис қаласында Скот Джоплин үйінің мемлекеттік тарихи орнындағы ыңғайсыз тарихты түсіндіру". Қоғамдық тарихшы 33.2 (2011): 3766. онлайн Блум, Вирджил С. "Германиялық элементтің Санкт-Луистегі саяси және әскери қызметі, 1859-1861". Миссури тарихи шолу 42 (1948 жылғы қаңтар): 103 129. онлайн Корбет, Кэтрин Т. Оның орнында: Сент-Луис әйелдерінің тарихы туралы нұсқаулық (Миссури тарихи мұражайы, 1999). Ерлих, Уолтер. Сион аңғары: Сент-Луис еврей қауымы (2 том). 2002) Эрвин, Киона К. Теңдікке кіреберіс: Қара әйелдер және Сент-Луистегі экономикалық әділдік үшін күрес (Кентукки университетінің баспасы, 2017). Фэрти, Уильям Барнаби. Сент-Луис неміс католиктері (Reedy Press, 2004) Фахерти, Уильям Барнаби. Сент-Луис ирланд: теңдесі жоқ кельт қауымы (Миссури тарихи қоғамы баспасы, Миссури университетінің баспасы таратты, 2001). Герсман, Элинор Мондейл. "Миссури штатының Сент-Луис қаласында XIX ғасырда қара нәсілді адамдарға арналған білім берудің дамуы" Негро білім беру журналы 41.1 (1972): 35 47. онлайн Хиндс, Сара. "Сенуді қорғау: Католиктердің XIX ғасырдың басында католицизмге қарсы әрекет етуі. Луи" деп жазған. The Confluence 7.1 (2015): 2+ онлайн. Джонсон, Уолтер. Американың сынған жүрегі: Сент-Луис және АҚШ-тың зорлық-зомбылық тарихы (2020); нәсілдік шиеленістерге назар аударыңыз. "Германиялық америкалықтар Сент-Луис аймағында, 1840 1860 жылдар". Миссури тарихи шолу 83 (сәуір 1989): 295 310. онлайн Купский, Грегори "Біз де әлі де осындамыз: Сент-Луистегі неміс американдықтар, 1919 1941". Миссури тарихи шолу 103 (2009 жылдың шілдесі) 212 225. онлайн Ли, Джейкоб Ф. "Сент-Луистегі нәсіл, империя және капитал Уильям Кларктан Майкл Браунға дейін". Америка тарихындағы шолулар 49.1 (2021): 149158. үзінді Маковский, Дональд I., "Жүсіп, Якоб және Саймон Филипсон: Сент-Луистегі алғашқы еврей қоныстанушылары, 18071858", Батыс мемлекеттердің еврей тарихы 45 (күзгі 2012), 5572 Мерфи, Патрик. Сент-Луистегі ирландтар: Шантиден тоқал пердеге дейін (Reedy Press, 2022) Олсон, Адирия апа "Көшпелілер қауымының табиғаты: Сент-Луистегі немістер, 1850 1920". Миссури тарихи шолу 66 (сәуір 1972): 342 359. онлайн OLSON, AUDREY LOUISE. "ST. Луис Германс, 1850 1920: Иммигрант қауымның табиғаты және оның ассимиляция процесіне қатынасы" (PhD диссертациясы, Канзас университеті; ProQuest Dissertations Publishing, 1970. 7025388). Оусли, Деннис С. Сент-Луис джазы: тарих (Arcadia Publishing, 2019). Оусли, Дэннис. Габриэлс қаласы: Сент-Луис қаласында джаз тарихы, 1895 1973 (Reedy Press, 2006). Ричардсон, Крис "Әркімге арналған бостандық пен әділдікпен? : Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс-американ мәдениетінің қысылуы". Миссури тарихи шолуы 90 (қазан 1995): 79 89. онлайн Риттер, Люк, "Жексенбілік ереже және Сент-Луистегі неміс-американдық бірегейліктің қалыптасуы, 18401860", Миссури тарихи шолуы, (2012), 107#1 2340 б. Риттер, Люк. "Сент-Луис 1854 жылғы "Білмейтін ештеңе" көтерілісі: саяси зорлық-зомбылық және ирландтардың көтерілуі". Gateway Heritage Magazine 32 (2012): 27 35 . Траутман, Фредерик "Миссури немістің көзімен: Франц фон Лёхер Сент-Луис пен Герман туралы". Миссури тарихи шолу 77 (шілде 1983): 367 694. онлайн, 1840 және 1850 жылдар негізінде
Baumann, Timothy, et al. "Interpreting Uncomfortable History at the Scott Joplin House State Historic Site in St. Louis, Missouri." Public Historian 33.2 (2011): 37–66. online
Blum, Virgil C. "The Political and Military Activities of the German Element in St. Louis, 1859 1861." Missouri Historical Review 42 (January 1948): 103 129. online
Corbett, Katharine T. In Her Place: A Guide to St. Louis Women's History (Missouri History Museum, 1999). Ehrlich, Walter. Zion in the Valley: The Jewish Community of St. Louis (2 vol. 2002)
Ervin, Keona K. Gateway to equality: Black women and the struggle for economic justice in St. Louis (University Press of Kentucky, 2017). Faherty, William Barnaby. The St. Louis German Catholics (Reedy Press, 2004)
Faherty, William Barnaby. The St. Louis Irish: An Unmatched Celtic Community (Missouri Historical Society Press— distributed by University of Missouri Press, 2001). Gersman, Elinor Mondale. "The Development of Public Education for Blacks in Nineteenth Century St. Louis, Missouri." Journal of Negro Education 41.1 (1972): 35 47. online
Hinds, Sarah. "In Defense of the Faith: The Catholic Response to Anti Catholicism in Early Nineteenth Century St. Louis." The Confluence 7.1 (2015): 2+ online. Johnson, Walter. The Broken Heart of America: St. Louis and the Violent History of the United States (2020); focus on racial tensions excerpt
Krause, Bonnie J. "German Americans in the St. Louis Region, 1840 1860." Missouri Historical Review 83 (April 1989): 295 310. online
Kupsky, Gregory "We, Too, Are Still Here: German Americans in St. Louis, 1919 1941." Missouri Historical Review 103 (July 2009): 212 225. online
Lee, Jacob F. "Race, Empire, and Capital in St. Louis From William Clark to Michael Brown." Reviews in American History 49.1 (2021): 149–158. excerpt
Makovsky, Donald I., "Joseph, Jacob, and Simon Philipson: The First Jewish Settlers in St. Louis, 1807–1858," Western States Jewish History 45 (Fall 2012), 55–72
Murphy, Patrick. The Irish in St. Louis: From Shanty to Lace Curtain (Reedy Press, 2022)
Olson, Sister Audrey "The Nature of an Immigrant Community: St. Louis Germans, 1850 1920." Missouri Historical Review 66 (April 1972): 342 359. online
OLSON, AUDREY LOUISE. "ST. LOUIS GERMANS, 1850 1920: THE NATURE OF AN IMMIGRANT COMMUNITY AND ITS RELATION TO THE ASSIMILATION PROCESS" (PhD dissertation, University of Kansas; ProQuest Dissertations Publishing, 1970. 7025388). Owsley, Dennis C. St. Louis Jazz: A History (Arcadia Publishing, 2019). Owsley, Dennis. City of Gabriels: The history of jazz in St. Louis, 1895 1973 (Reedy Press, 2006). Richardson, Chris "With Liberty and Justice for All? : The Suppression of the German American Culture During World War I." Missouri Historical Review 90 (October 1995): 79 89. online
Ritter, Luke, "Sunday Regulation and the Formation of German American Identity in St. Louis, 1840–1860," Missouri Historical Review, (2012), 107#1 pp 23–40
Ritter, Luke. "The St. Louis Know Nothing Riot of 1854: Political Violence and the Rise of the Irish." Gateway Heritage Magazine 32 (2012): 27 35. Trautmann, Frederic "Missouri through a German's Eyes: Franz Von Löher on St. Louis and Hermann." Missouri Historical Review 77 (July 1983): 367 694. online, based on 1840s and 1850s
Көршіліктер
Гордон, Колин. Карталаудың құлдырауы: Сент-Луис және американдық қаланың тағдыры (2009) үзіндісі Кавано, Морин О'Коннор. Сент-Луис қаласының жасырын тарихы (Arcadia Publishing, 2017) үзінді. Сендвайс, Эрик. Сент-Луис: Американың қалалық ландшафтының эволюциясы (Темпл университетінің баспасы, 2001) Транэль, Марк, ред. Сент-Луис жоспарлары: Идеалдық және шынайы Сент-Луис (Миссури тарихи қоғамы, 2007) 404 б.
Kavanaugh, Maureen O'Connor. Hidden History of Downtown St. Louis (Arcadia Publishing, 2017) excerpt. Sandweiss, Eric. St. Louis: The Evolution of an American Urban Landscape (Temple University Press, 2001)
Tranel, Mark, ed. St. Louis Plans: The Ideal and the Real St. Louis (Missouri Historical Society, 2007) 404 pp.