Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ, Иллинойс штаты, Чикаго қаласындағы тарихи форт.
Historic fort built at site of Chicago, Illinois, USA
Дирборн форты – АҚШ-тың форты, алғаш рет 1803 жылы Чикаго өзенінің жағасында, қазіргі Чикаго қаласында салынған. Оны капитан Джон Уистлер басқарған АҚШ әскерлері салған және ол кездегі АҚШ Соғыс министрі Генри Дирборнның құрметіне аталған. 1812 жылғы соғыс кезінде Дирборн форты шайқасынан кейін алғашқы форт қиратылды, ал оның орнына 1816 жылы сол жерде жаңа Дирборн форты салынды және 1837 жылға дейін қолданыстан шығарылды. Форттың бір бөлігі 1855 жылы Чикаго өзенінің кеңейтілуі салдарынан, ал қалғаны 1857 жылы өрттен жойылды. Дирборн фортының соңғы іздері 1871 жылғы Ұлы Чикаго өрті кезінде жойылған. Форттың орны қазір Мичиган–Вакер тарихи аймағындағы Чикагоның тарихи ескерткіші болып табылады.
Fort Dearborn was a United States fort, first built in 1803 beside the Chicago River, in what is now Chicago, Illinois. It was constructed by U. S. troops under Captain John Whistler and named in honor of Henry Dearborn, then United States Secretary of War. The original fort was destroyed following the Battle of Fort Dearborn during the War of 1812, and a replacement Fort Dearborn was constructed on the same site in 1816 and decommissioned by 1837. Parts of the fort were lost to the widening of the Chicago River in 1855, and a fire in 1857. The last vestiges of Fort Dearborn were destroyed in the Great Chicago Fire of 1871. The site of the fort is now a Chicago Landmark, located in the Michigan–Wacker Historic District.
Тарихи оқиғалар
Еуропалық зерттеушілер келгенге дейін Чикаго аймағындағы адамдардың қызметі көбінесе белгісіз. 1673 жылы Луи Жолиет пен Жак Маркетт басқарған экспедиция Чикаго портежін кесіп өтіп, Чикаго өзені бойымен саяхат еткен алғашқылардың бірі болды. Маркетт 1674 жылы қайта оралып, өзеннің сағасына жақын жерде бірнеше күн демалды. Ол портежге көшіп, 1674-1675 жылдары қысқы уақытын өткізді. Жолиет пен Маркетт сол кезде Чикаго өзені маңында тұратын үндістер туралы ешқандай мәлімет бермеді. Дегенмен, археологтар Чикаго аймағында сол дәуірге жататын көптеген ежелгі үнді ауылдарының орнын тапты. 1682 жылы Рене Роберт Кавельер, Сиер де Ла Салль Франция үшін, оның ішінде Чикаго аймағын қамтитын үлкен аумақты иеленді. 1682/1683 жылдары қыста де Ла Салльдің екі адамы портежде бекініс салды. 1763 жылы француз-үнді соғысында жеңілгеннен кейін, француздар осы аймақты Ұлыбританияға өткізді. Ол олардың Квебек провинциясының бір бөлігіне айналды. Ұлыбритания кейіннен бұл аймақты АҚШ-қа берді (Америка революциясының соңында), бірақ Солтүстік-Батыс аймағы шамамен 1796 жылға дейін британдықтардың бақылауында қалды. 1785-1795 жылдардағы Солтүстік-Батыс үнді соғысында бірнеше үнді тайпалары жеңілгеннен кейін, 1795 жылдың 3 тамызында АҚШ пен бірнеше басшылар Гринвилл фортында (қазіргі Гринвилл, Огайо) Гринвилл шартына қол қойды. Осы шарттың талаптарына сәйкес, Батыс конфедерациясы деп аталатын үндістер мен шекаралықтардың одағы қазіргі Огайо, Мичиган, Индиана, Висконсин және Иллинойс штаттарының үлкен бөлігін АҚШ-қа өткізді. Бұл Чикаго өзенінің сағасынан басталатын "алты шаршы мильді" қамтыды.
Human activity in the Chicago area prior to the arrival of European explorers is mostly unknown. In 1673, an expedition headed by Louis Jolliet and Jacques Marquette was the first recorded to have crossed the Chicago Portage and traveled along the Chicago River. Marquette returned in 1674, and camped for a few days near the mouth of the river. He moved to the portage, where he camped through the winter of 1674–75. Joliet and Marquette did not report any Native Americans living near the Chicago River area at that time. Archaeologists, however, have discovered numerous historic Indian village sites dating to that time elsewhere in the Chicago region. In 1682, René Robert Cavelier, Sieur de La Salle had claimed a large territory (including the Chicago area), for France. Two of de La Salle's men built a stockade at the portage in the winter of 1682/1683. In 1763, following defeat in the French and Indian War, the French ceded this area to Great Britain. It became a region within their Province of Quebec. Great Britain later ceded the area to the United States (at the end of the American Revolutionary War), although the Northwest Territory remained under de facto British control until about 1796. Following defeat of several Native American tribes in the Northwest Indian War of 1785–1795, the Treaty of Greenville was signed between the US and several chiefs at Fort Greenville (now Greenville, Ohio), on August 3, 1795. As part of the terms of this treaty, a coalition of Native Americans and Frontiers men, known as the Western Confederacy, ceded to the United States large parts of modern day Ohio, Michigan, Indiana, Wisconsin, and Illinois. This included "six miles square" centered from the mouth of the Chicago River.
Жергілікті оқиғалар
1696 жылы жақын маңдағы аймақта француз иезуит миссиясы, Қорғаушы періште миссиясы құрылды, бірақ шамамен 1700 жылы тастап кетілді. Түлкі соғыстары 18 ғасырдың басында аймақты еуропалықтар үшін жапты. Аймаққа қайта қоныстанған алғашқы адам Гиллори есімді саудагер болуы мүмкін, ол 1778 жыл шамасында Чикаго өзенінің Волф-Пойнт жанында сауда ошағына ие болған. Француз тілінде сөйлейтін, африкалық текті Жан Батист Пуант-дю-Сабль 1780 жылдары Чикаго өзенінің сағасына жақын жерде, болашақ бекіністің ар жағында өркендеген шаруашылық пен сауда ошағын салды. Ол жерде елді мекен пайда болды және ол Чикагоның негізін қалаушы деп есептеледі. Антуан Уилметт Чикагода тіркелген келесі тұрғын; ол 1790 жылдың шілде айында Чикаго өзенінің сағасына қоныстанғанын мәлімдеді.
A French Jesuit mission, the Mission of the Guardian Angel, was founded somewhere in the vicinity in 1696, but was abandoned around 1700. The Fox Wars effectively closed the area to Europeans in the first part of the 18th century. The first non native to re settle in the area may have been a trader named Guillory, who might have had a trading post near Wolf Point on the Chicago River around 1778. Jean Baptiste Point du Sable, a French speaking colonist of African descent, built a prosperous farm and trading post near the mouth of the Chicago River in the 1780s, at a site directly across the river from the future fort. A settlement developed there and he is widely regarded as the founder of Chicago. Antoine Ouilmette is the next recorded resident of Chicago; he claimed to have settled at the mouth of the Chicago River in July 1790.
Бірінші Дирборн форты
1803 жылдың 9 наурызында соғыс министрі Генри Дирборн Детройттың коменданты полковник Жан Хамтрамкке хат жазып, оған бір офицер мен алты сарбазды Детройттан Чикагоға дейінгі жолды зерттеуге және Чикагодағы жағдайды алдын ала тексеруге бұйырды. Капитан Джон Уистлер жаңа бекіністің командирі болып тағайындалды және зерттеуді аяқтау үшін алты адаммен аттанды. 1803 жылдың 14 шілдесінде әскери бөлім Детройттен Чикагоға құрлықпен сапарға шықты. Уистлер отбасы "Трейси" атты шхунамен Чикагоға келді. Әскерлер 17 тамызда мақсаттарына жетті. "Трейси" кемесі жағадан шамамен жарты мильдей қашықтықта тоқтады, өзен аузындағы құмды тілге байланысты Чикаго өзеніне кіре алмады. Кейін капитан Уистлердің ұлы, лейтенант Уильям Уистлердің әйелі Джулия Уистлер, "Трейсиді" көру үшін 2000-ға жуық үнді қауымы жиналғанын айтты. Әскерлер 1804 жылдың жазына қарай бекіністің құрылысын аяқтады. Бұл екі қабатты қоршаумен қоршалған, екі блокхаусы бар ағаштан салынған бекініс болды (жоғарыдағы схеманы қараңыз). Ескі Ду Сабельдің мүлігін сатып алған Джон Кинзи 1804 жылы Чикагоға келді және бекіністің төңірегінде өскен шағын елді мекеннің азаматтық басшысы болды.
On March 9, 1803, Henry Dearborn, the Secretary of War, wrote to Colonel Jean Hamtramck, the commandant of Detroit, instructing him to have an officer and six men survey the route from Detroit to Chicago, and to make a preliminary investigation of the situation at Chicago. Captain John Whistler was selected as commandant of the new post, and set out with six men to complete the survey. The survey completed, on July 14, 1803, a company of troops set out to make the overland journey from Detroit to Chicago. Whistler and his family made their way to Chicago on a schooner called the Tracy. The troops reached their destination on August 17. The Tracy was anchored about half a mile offshore, unable to enter the Chicago River due to a sandbar at its mouth. Julia Whistler, the wife of Captain Whistler's son, Lieutenant William Whistler, later related that 2000 Indians gathered to see the Tracy. The troops had completed the construction of the fort by the summer of 1804; it was a log built fort enclosed in a double stockade, with two blockhouses (see diagram above).]] A fur trader, John Kinzie, who bought the old Du Sable property, arrived in Chicago in 1804, and rapidly became the civilian leader of the small settlement that grew around the fort.
Дирборн форты шайқасы
1812 жылғы соғыс кезінде генерал Уильям Халл 1814 жылдың тамызында Дирборн бекінісін эвакуациялауға бұйрық берді. Капитан Хилд эвакуацияны қадағалады, бірақ 15 тамызда эвакуацияланғандар Форт Дирборн шайқасында шамамен 500 потаватоми үндісінің шабуылына ұшырады. Потаватомилер Хилдті және оның әйелі Ребекканы тұтқынға алып, британдықтарға құны үшін босатты. Бекіністен эвакуацияланған 148 әскер, әйел және баланың 86-сы шабуылда қаза болды. Потаватомилер келесі күні бекіністі толығымен өртеп жіберді.
During the War of 1812, General William Hull ordered the evacuation of Fort Dearborn in August 1814. Captain Heald oversaw the evacuation, but on August 15, the evacuees were ambushed along the trail by about 500 Potawatomi Indians in the Battle of Fort Dearborn. The Potawatomi captured Heald and his wife, Rebekah, and ransomed them to the British. Of the 148 soldiers, women, and children who evacuated the fort, 86 were killed in the ambush. The Potawatomi burned the fort to the ground the next day.
Екінші Дирборн форты
Соғыстан кейін екінші Дирборн форты (1816) салынды. Бұл қамал ағаштан жасалған қос қабырғадан, офицерлер мен сарбаздар казармаларынан, бақшадан және басқа да ғимараттардан тұрды. Америка әскерлері 1823 жылға дейін фортта гарнизон болып орналасты, содан кейін үндістермен бейбіт келісімге қол жеткізілгеннен кейін гарнизон қажетсіз деп танылды. Уақытша тастап кету 1828 жылға дейін жалғасты, одан кейін Уиннебаго үндістерімен соғыс басталғанда ол қайтадан гарнизонмен толықтырылды. 1856 жылы жазған "Вау Бун" атты естеліктерінде Джульетт Кинзи 1831 жылы Чикагоға келген кездегі фортты былай сипаттады:
Following the war, a second Fort Dearborn was built (1816). This fort consisted of a double wall of wooden palisades, officer and enlisted barracks, a garden, and other buildings. The American forces garrisoned the fort until 1823, when peace with the Indians led the garrison to be deemed redundant. The temporary abandonment lasted until 1828, when it was re lgarrisoned following the outbreak of war with the Winnebago Indians. In her 1856 memoir, Wau Bun, Juliette Kinzie described the fort as it appeared on her arrival in Chicago in 1831:
Форт 1832 жылғы Қара Шоқпар соғысынан бұрын қысқа мерзімге жабылды, ал 1837 жылы фортты порт құрылысын бақылаушы пайдаланды. 1837 жылы форт және оның қорығы, соның ішінде Грант паркіне айналған жердің бір бөлігі, Федералдық үкімет тарапынан қалаға берілді. 1855 жылы форттың бір бөлігі бұзылды, осылайша Чикаго өзенінің оңтүстік жағалауын тереңдетуге, өзендегі қисықты түзетуге және осы жерде шамамен 150 футқа (46 м) кеңейтуге мүмкіндік болды; ал 1857 жылы өрт форттағы барлық қалған ғимараттарды жойды. Қалған блокхаус және аман қалған бірнеше шағын ғимараттар 1871 жылғы Ұлы Чикаго өрті кезінде қирады.
The fort was closed briefly before the Black Hawk War of 1832 and by 1837, the fort was being used by the Superintendent of Harbor Works. In 1837, the fort and its reserve, including part of the land that became Grant Park, was deeded to the city by the Federal Government. In 1855, part of the fort was demolished so that the south bank of the Chicago River could be dredged, straightening the bend in the river and widening it at this point by about 150 feet (46 m); and in 1857, a fire destroyed nearly all the remaining buildings in the fort. The remaining blockhouse and few surviving outbuildings were destroyed in the Great Chicago Fire of 1871.