Кіріспе
18 ғасырдағы Уорикширдегі сарай, Англия Комптон Верни үйі - 18 ғасырдағы Англияның Уорикширдегі Кинетонға жақын Комптон Вернидегі елдік сарай. Ол Банбериден солтүстік-батысқа қарай B4086 солтүстігіндегі көлдің батыс жағында орналасқан. Бүгінде бұл жерде Комптон Верни өнер галереясы орналасқан.
Compton Verney House is an 18th century country mansion at Compton Verney near Kineton in Warwickshire, England. It is located on the west side of a lake north of the B4086 about north west of Banbury. Today, it is the site of the Compton Verney Art Gallery.
Шолу
Ғимарат 1714 жылы 11-ші барон Уиллоуби де Брок Рихард Вернидің қолында салынған I дәрежелі санаттағы үй. Ол алғаш рет 18-ші ғасырдың басында Джордж Верни, 12-ші барон Уиллоуби де Брокпен кеңейтілді, содан кейін 1760-шы жылдары Роберт Адам интерьерін қайта жаңартып, 14-ші барон Джон Пейто Верни үшін қайта жобалады. Ол 1769 жылы Ланселот "Кэпабилити" Браунның саябақ аумағынан астам жерде орналасқан. Үйді және оның қожалығын Ричард Гревилл Верни, 19-шы барон, 1921 жылы сабын магнаты Джозеф Уотсонға сатты. Ол 1922 жылы наурыз айында өлімінен екі ай бұрын ғана Комптон Вернидің 1-ші барон Мантон ретінде жұртына көтерілді. Джордж Майлз Уотсон, 2-ші барон Мантон үйді Сэмюэл Лэмбке сатып жіберді. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскерге тапсырылды және соғыс аяқталғаннан кейін бос қалды. 1993 жылы оны бұрынғы Littlewoods төрағасы сэр Питер Мурс құрған музыка мен бейнелеу өнерін қолдайтын қайырымдылық ұйымы Питер Мурс қоры сатып алды. Мүлікті халықаралық көрмелерді өткізуге қабілетті галереяға қайта қалпына келтірді. Комптон Верни өнер галереясын қазір Комптон Верни үйі Траст, тіркелген қайырымдылық ұйымы басқарады. Жинақтарға 1600-1800 жылдардағы неаполитандық өнер; 1450-1650 жылдардағы Солтүстік Еуропаның ортағасырлық өнері; британдық портреттер, соның ішінде Генрих VIII, Елизавета I және Эдвард VI суреттері мен Джошуа Рейнольдстың шығармалары; Қытай қоласы, соның ішінде неолит және Шан кезеңдеріндегі заттар; Британдық халық өнері; және 20-ғасырлық суретші Энид Маркстің тоқыма дизайнын шабыттандырған әлемнің түкпір-түкпірінен келген халық өнерінің Энид Маркс / Маргарет Ламберт жинағы.
Орта ғасырлар
Уильям Дагдейлдің айтуынша, 1442 жылы Комптон-Верниде сарай салынған. 1656 жылы Уильям Дагдейл өзінің Уорвикширдің көнеліктері кітабында былай деп жазды: "Ричард Верни Эскуайр (кейіннен Найт) үйдің үлкен бөлігін қазір тұрғандай етіп салдырды, онда ол өзінің қару-жарақтарымен бірге матчтармен бірге, залдың жоғарғы жағына қарай, патша Генрих VI қару-жарағын орнатты.
“Richard Verney Esquire (afterward Knight) built a great part of the House, as it now standeth, wherein, besides his own Armes with matches, he then set up towards the upper end of the Hall, the Armes of King Henry the Sixth.“
Тюдор мен Стюарт
Үйді он алтыншы ғасырдың аяғында сэр Ричард Вернидің (1536-1630) сэр Фулк Гревиллдің (1535-1606) қызы Маргаретке (1536-1630) үйленгеннен кейін кеңейтті. Ричард оның отбасылық меншігін және Виллоуби де Брок бароны құқығына ие болды. Комптон Вернидегі осы ерте үй туралы өте аз мәлімет бар. Уильям Дагдейлдің 1655 жылы шығарған Венцелаус Холлар суреті үлкен зал, ұзын оңтүстік қанаты, екі қабатты терезелері мен көліне қарайтын түтіндіктері бар. Оның екі шетінде сегізбұрышты мұнаралар, сол жақта ас үйлер (оңтүстік-батыс) және шіркеу бар. 1642 жылы ағылшын азаматтық соғысының ортасынан бастап сақталған үйдің алғашқы тізімдемесі отыз бөлмелі үйді сипаттайды (оның ішінде зал, екі қонақ бөлмесі, он жеті жатын бөлмесі, қару-жарақ қоймасы мен оқу бөлмесі, сондай-ақ қызметшілердің бөлмелері мен қосалқы ғимараттары), барс, гобелендер мен суреттермен жабдықталған, жалпы құны 900 фунт стерлинг. Лукреция қонақасы бейнеленген жібек пен жүннен жасалған кестелік осы кезеңнен бастап Үлкен залда ілінетін түпнұсқалық бұйымдардың бірі болуы мүмкін. 1913 жылы Лондонның Виктория және Альберт мұражайына сатылды. Ричард пен Маргареттің жалғыз ұлы Гревилл Верни (шамамен 1586 - 1642), 7-ші барон Уиллоуби де Брок және 15-ші барон Латимер 1630 жылы әкесі қайтыс болғаннан бастап, 1642 жылы өз өліміне дейін Комптон Вернидің билігін басқарды. Бұл кезде үй Гревилл Верниге (1619-1648) берілді. Ол қайтыс болғаннан кейін, билік Сер Гревилл Верниге (1649 - 1668) және одан кейін Уильям Верниге (1668 - 1683) - 10 барон Уиллоуби де Брокке (1658 - 1673), ол 15 жасында мұрагерсіз қайтыс болды. Атақ 1683 жылы иемденген Уильямның үлкен ағасы Ричард Верни (1621-1711) барондыққа өз құқығын қолдануды шешкенге дейін тоқтатылды. 1695 жылы Лордтар палатасы бұл талапты қабылдады және Ричард Верни 11-ші барон Виллоуби де Брок болды.
Грузин тілі
1711 жылы Джордж Верни (1661 1728), 12-ші барон Уиллоуби де Брок, иемденуді мұра етті және үйді қайта тұрғызуды және бақтарды қайта абаттандыруды шешті. Бұл ортағасырлық үйлер классикалық стильде қайта жаңғыртылған және жақын маңдағы Вудсток қаласындағы Марлборо герцогының Бленхайм сарайы сияқты жаңа елдік орындықтар салынған кезең болды. Джордж бұрынғы үйдің үлкен қайта құруын тапсырды, бірақ бастапқы ғимараттың көп бөлігінің жоспарын сақтады. Жаңа дизайн - біз бүгін көріп отырған үйдің негізі - сәулет тарихшысы Ричард Хьюлингс Оксфордтың бас құрылысшысы Джон Таунсендке (1678 - 1742) және оның ұлы Уильямға, ол Бленхайм сарайында және Оксфордта салынып жатқан көптеген жаңа колледж ғимараттарында жұмыс істеген. 1730-шы жылдардағы Комптон Вернидің негізгі орналасуын осы кезеңнен бастап екі инвентаризацияны қамтитын сақталған дәлелдерден қайта құруға болады. Бұл аулалық үй, шығыстан (бүгінгідей) енді жоғалған шығыс қанатында куполмен арка арқылы кіреді. Негізгі пәтерлер батыс және оңтүстік қанаттарда, ал қызметшілер пәтерлері қызмет ғимараттары орналасқан солтүстік жақта орналасқан. Батыстық қанатта 1440 жылдары салынған бастапқы ортағасырлық залмен бірдей орынды алып жатқан Үлкен зал басым болды. Үлкен баспалдақ (қазір жоғалған) залынан жоғарыдағы негізгі пәтерлерге дейін жоғарлайтын.
Ланселот "Қолы" Браун Комптон Вернидегі
1769 жылы ландшафт сәулетшісі Ланселот Кэпибилдти Браунды көбірек натуралистік ландшафттың жаңа дәміне сәйкес алаңның орналасуы үшін жұмысқа алды. Ол батыс маңдағы канал мен шығыстан батысқа қарай жүретін даңғылдарды қоса алғанда, бұрынғы ресми бақтардың барлық іздерін жойды. Бұлардың орнына шөп өсіретін алқаптар мен ағаштар, сондай-ақ кедрлер мен 2200 - ден астам емен мен күл ағаштары отырғызылды. Сондай-ақ, Браун өз көліне жоғарғы көпір салу үшін Жоғарғы ұзын бассейн мен Орта бассейн арасындағы бөгетті алып тастап, көлдерді бір суға айналдырды.
Мұз үйі
Мұз үйін 1772 жылы Capability Brown кең ауқымды қайта құру кезінде салған. Мұз үйі сол кездегі "мұқтаждық" болды. Бұл жерде жоғары дәрежелі ақсүйектер арасында тоңазытылған тағамдарға, сорбет пен мұздыққа деген сұраныс артып отырды. Қыста көлден мұз кесіліп, мұз үйіне сүйретілді. Мұздың түбінде су ағып, мұз ерігеннен кейін су шығатын болды. Құрылыс негізінен жер астына салынған, онда температура тұрақты түрде төмен болады. Комптон Вернидегі мұз үйі бастапқыда сабанмен қапталған, бірақ 1817 жылдан кейін қайта қапталған немесе жөнделгендігі туралы деректер жоқ және мұз үйі тасталып кетті немесе ықтимал, жер мен шөппен қапталған. Бұл басқа мұз үйлерінде де кездесетін тәсіл, өйткені қазіргі иелері Комптон Верниді 1990 жылдары алған кезде осылай табылған. Комптон Вернидегі мұз үйін тазарту 2008 жылы басталды. Мұз үйі қазір толық қалпына келтірілді.
19 ғасыр
1816 жылы 14-ші барон Уиллоуби де Брок қайтыс болғанда, үйді 15-ші барон Уиллоуби де Брок мұра етті, ал ол қайтыс болғаннан кейін оның кіші інісі 16-шы барон Уиллоуби де Брок болды (1773 - 1852), ол барған сайын оқшауланып бара жатқан эксцентрикалық кейіпкер болды. Ол ғимаратқа кішігірім өзгерістер енгізді, мысалы, сәулетші Генри Хэйквиллдің 1824 жылы Салонын ас бөлмесіне айналдыруы. Сондай-ақ, 1815 жылы инженер Уильям Уитмор төменгі көлдің кеңейтілуін және 1848 жылы көлдің маңында ескі отбасылық қоршау үстінде ақ корнуолдық гранитті обелисктің орнатылуын қоса алғанда, кейбір жұмыстар жүргізілді. Бұл ғимарат Италиядағы Латеран обелискінің үлгісі бойынша салынған. 17-ші барон Уиллоуби де Брок (1809-1862), оның аты бастапқыда Роберт Джон Бернард болды, ол үйге өте аз нәрсе жасады, өйткені ол аң аулауға көбірек қызығушылық танытты. 18-ші барон сәулетші Джон Гибсонды жобаға қатысуға шақырды. Ол залды өзгертіп, оған әдемі аңшылық фриз, әшекейленген төбе және жаңа сыртқы есікті қосты. Сондай-ақ, ол басты қақпаларға сарайлар қосты. 18-ші барон сондай-ақ пейзажға елеулі өзгерістер енгізді, ең елеулісі - Үстіңгі көпір мен оңтүстік-шығыс қақпасының арасында Веллингтонияның ұзын, салтанатты жарты айды (желкен секвойялар немесе Сьерра Редвудс деп те аталады) қосу. Содан бері 150 жыл бойы бұл жердің тарихы біршама қиылысты. Комптон Верни 1870 және 1880 жылдары ауыл шаруашылығының құлдырауынан зардап шекті, өйткені олар бүкіл елдегі басқа жер иелерімен бірге, ауыл шаруашылығының рентасына тәуелді болды. Осыған байланысты үй 1887 жылдан 1902 жылға дейін жалға берілді.
20 ғасыр
Үйде тұрып жатқан соңғы Верни - Ричард Гревилл Верни (1869-1923), 19-шы барон Уиллоуби де Брок, оның ностальгиялық естеліктері, Өткен жылдар, 1921 жылы оны сатуға мәжбүр болғанға дейін үйдегі өмірдің сентименталды сипаттамасын ұсынады. Екі жылдан кейін, 1923 жылы қайтыс болды. Келесі 70 жыл ішінде мұражай бірнеше рет иеліктен шығып, басқаға тиді. 1921 жылы жаңа иесі Джозеф Уотсон (1873 - 1922 жылы 13 наурыз) болды, ол Йоркширдегі Уэзербидің маңындағы Линтон Спрингтен, Лидстегі сабын өндіруші. Өз ісінің негізгі бөлігін Unilever компаниясына біріктіріп, холдингін сатып жібергеннен кейін, ол 40 жасында салыстырмалы түрде жас зейнеткерлікке шықты. Ол қалған өмірін жылқы жарыстарына, түлкі аулауға және ауыл ерінің өміріне арнауға ниетті болды. Сонымен қатар, өзінің іскерлік қабілетін өзінің кірісімен сатып алған басқа да мүліктері, атап айтқанда, жақын маңдағы Офчерчте, Йоркширдегі Селбиде және Саффолктегі Орфордта өнеркәсіптік ауыл шаруашылығына бағыттады. Ол Уилтширдегі атақты Мантон ат үйрету қорын сатып алды және 1921 жылы "Окс" , "Гран-при де Париж" (әлемдегі ең жоғары ақшалай сыйлық) және "Дерби" жарысында 3-орын алған аттарды шығарды, бұл үшін жарыс пресі оны "Лаки Ватсон мырза" деп атады. 1922 жылы ол Уорик графтығындағы Комптон Вернидің 1-ші бароны болды. Лорд Мантон өзінің жақын маңдағы Оффчерч қожалығында жерленді, ол Комптон Верниді қайта жаңартуды күтіп тұрған. Оның жерлеу процессиясы Комптон Верниден шығып, соңынан жүзден астам ипотекалық жұмысшылар Офчерктегі шіркеуге қарай жүрді. Оның үлкен ұлы Майлз, 2-ші барон Мантон (1899-1968), 1929 жылы үйді (көпшілік мақұлдамаса да, Верни шіркеуіндегі ортағасырлық витражды сатты) Манчестер мақта өндірушісі Сэмюэл Лэмбке сатып жіберді. Соғыс кезінде бұл жер түтін экранды маскировкалау үшін тәжірибелік станция ретінде, Стратфорд-апон-Эвон қаласында құрылған маскировкалау мектебінің сыртқы станциясы ретінде пайдаланылды. 1945 жылы әскер кеткеннен кейін үйде ешкім тұрмады. 1958 жылы оны жергілікті меншік және түнгі клубтың иесі Гарри Эллард сатып алды, ол кейде кинокомпанияларға онда түсіруге рұқсат берді. Мұндай фильмдердің бірі - Питер Холлдың 1968 жылы Шекспирдің "Жазғы түннің арманы" атты фильмі, ол үйдің ішінде де, ауласында да түсірілді. "Гитлерді жауып алу" (англ. Licking Hitler) - соғыс уақытындағы үгіт-насихат станциясының реквизицияланған үйдегі көркем оқиғасы. 1977 жылы бұл жерде түсірілді. 1980 жылдары Комптон Верни жартылай ескірген болып қалды.
Питер Мурс қоры
1993 жылы көркем өнер қайырымдылық ұйымы Питер Мурс қоры мүлікті сатып алып, бастапқы ғимаратты қалпына келтірді. Архитектуралық практика Стентон Уильямсқа оны өнер мұражайы ретінде қайта құру, жаңа қанатты жобалау және көрме орындары мен келушілерге арналған құрал-жабдықтар ұсыну тапсырылды. Бұл жерде қазір Ұлыбританиядағы ең ірі британдық наив өнерінің жинағы - Британдық халықтық өнер жинағы орналасқан.