Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Изола ди Лоландо - Флорида штатының Бискейн шығанағындағы аяқталмаған жасанды арал. 1926 жылы Майамиде болған дауылдан болған залал, сондай-ақ Ұлы депрессияны бастаған экономикалық құлдырау, құрылыс басталғаннан кейін көп ұзамай жобаны тоқтатуға себеп болды, бірақ бағаналар шығанақта көрінеді және навигацияға қауіп төндіреді.
Isola di Lolando is an unfinished artificial island in Biscayne Bay, Florida. Hurricane damage from the 1926 Miami hurricane, as well as the economic downturn that heralded the Great Depression, caused the project to be abandoned shortly after the start of construction, but pilings remain visible in the bay and are a hazard to navigation.
Тарих
1920-ші жылдардың басында Джон С. Коллинз сияқты батыл құрылысшылар Бискейн шығанағының ортасында аралдар салынбастан бұрын құрылыс алдындағы мүлікті сатумен танылды. Сұраныс күшті болды және экологиялық реттеудің мүлдем жоқтығы, бұл құрылысшыларды Бискейн шығанағын жасанды аралдармен толтыруды көз алдына келтірді. Теңіз жағасындағы жерлердің саны шексіз болғандықтан, жердің өсімі ешбір уақытта тоқтамайтындай көрінді. Шорленд компаниясы мен Венеция арал компаниясы Солтүстік Бискейн шығанағындағы Джулия Таттл ойпатынан оңтүстікке қарай суға жаңа Венеция аралдарының тізбегін салуға тырысты. Біріншісі көпірден Ди Лидо аралына дейін созылады және Изольда ди Лоландо деп аталады, бұл қазіргі табысты жасанды арал жобаларының венециандық тақырыбын жалғастырады. 1925 жылы Оңтүстік Флоридада халық санының көбеюі жергілікті ресурстарды қысымға түсіре бастады, ал темір жол тасымалдаушы компаниялар бағаны көтеруге кірісті. Қазан айында ескі даниялық соғыс кемесі Принц Вальдемар Майами портындағы каналға айналып, жүзетін қонақ үйге айналу жолында Майамиге бірнеше апта бойы кеме қатынасын тоқтатты. Сол жазда 1926 жылы Майамиде дауыл болып, дайын емес халықты қиратып, жергілікті инфрақұрылымға қатты зақым келтірді. 1927 жылы "Шорленд компаниясы" "су жолдарын одан әрі қиратуға" қарсылық білдіргендіктен, банкрот болды. 1929 жылғы қор нарығының құлдырауы мен одан кейінгі Ұлы депрессияның басталуы Лоландо аралының ешқашан аяқталмауын қамтамасыз етті. 1920-жылдардың ортасында Майамиде жылжымайтын мүлік көпіршігі жарылды, өйткені сыртқы спекулянттардың қоректендіруімен жердің бумы экономикалық шындықтар мен күтпеген дауылдар салдарынан зардап шекті. Бір сәтсіз жоба Флорида штатының Майами-Бич маңындағы Солтүстік Бискейн шығанағының артында қалды. Толық емес Изола ди Лоландоның теңіз қабырғасының бетон бағаналары әлі күнге дейін жаңа "Венеция аралы" пішінде толығымен тігілген, Ди Лидо аралының солтүстік ұшынан Джулия Таттл шотына дейін созылып жатыр. Бағаналар судың 510 аяғына дейін орналасады және судың 510 аяғына дейін судың үстіне жетеді. Бұл тіректер мен аралдың контурлық пішіні Джулия Татл көпірінен, сондай-ақ шығанаққа қарап тұрған биік ғимараттардан анық көрінеді. Олар қайықпен жүзуге айқын қауіп төндіреді және аралдың ішкі бөлігі - қайықпен және джет-скимен жүзуден бос, қайықта жүзушілер, дельфиндер, мантилер, тіккен жарғақтар, манталар және көптеген балық түрлері үшін бейбіт жер. Аралдың тұғырлары мен контурлары әлсіз болса да, оларды ғарыштан Google Earth және Google Maps арқылы және Yahoo Maps арқылы көруге болады.
In the early 1920s, audacious developers like John S. Collins were known for selling pre construction property in the middle of Biscayne Bay before the islands had even been built. Demand was strong and there was virtually no environmental regulation, leading developers to envision filling Biscayne Bay with artificial islands. With unlimited waterfront property available, it seemed that the land boom had no end in sight. The Shoreland Company and The Venetian Island Company were attempting to build a chain of new Venetian Islands in the water south of the Julia Tuttle Causeway in north Biscayne Bay. The first was to stretch from the causeway to Di Lido Island, and was to be called Isolda di Lolando, continuing the Venetian theme of the existing successful artificial island projects. In 1925 the population explosion in South Florida had begun to strain local resources, and railway shipping companies began raising prices. In October the old Danish war ship Prinz Valdemar capsized in the channel in the port of Miami on its way to becoming a floating hotel, blocking shipping access to Miami for weeks. That summer brought the 1926 Miami Hurricane, which devastated an unprepared populace and heavily damaged local infrastructure. The Shoreland Company went bankrupt in 1927 amid objections to "further mutilation of the waterway". The 1929 stock market crash and subsequent onset of the Great Depression ensured that Lolando Island was never completed. A Miami real estate bubble burst in the mid 1920s as a land boom fueled by outside speculators was stricken by economic realities and unexpected hurricanes. One failed development project left its remains scarring north Biscayne Bay near Miami Beach, Florida. Concrete pilings from the sea wall of the incomplete Isola di Lolando still remain perfectly aligned in the shape of a new "Venetian island", stretching from the northern tip of Di Lido Island to the Julia Tuttle Causeway. The pilings sit in about 5–10 feet of water and extend about 5–10 feet above the water, depending on the tide. The pilings and the island's outline shape are clearly visible from the Julia Tuttle Causeway as well as from many of the tall buildings that overlook the bay. They present a clear hazard to boat navigation and the interior of the island is a peaceful place that remains free of boat and jet ski traffic for kayakers, dolphin, manatee, sting rays, manta rays, and many types of fish. Though faint, the island's pilings and outline can still be seen from space, via Google Earth and Google Maps, and from Yahoo Maps.