Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Партридж аралы - Канаданың Фанди шығанағында Сент-Джон, Нью-Брансуик жағалауында, қаланың ішкі портында орналасқан арал. Арал провинциялық тарихи орын болып табылады және 1974 жылы Ұлттық тарихи орын болып тағайындалды. Ол Сент-Джон өзенінің сағасының батыс жағында орналасқан. 1780 жылы Америка революциясы кезінде лейтенант Тимоти Иерлихидің корпусынан 6 британдық әскер. Уитон Партридж аралында орналасқан үйде сегіз американдық каперлерге шабуыл жасады. Британдықтар үш қарақшыны өлтіріп, қалған бесін тұтқынға алды. Партридж аралы алғаш рет 1785 жылы Сент-Джон Корольдік жарғысымен карантиндік станция және зиянкестер үйі ретінде құрылды, бұл аралды навигациялық көмек станциясы және әскери бекет ретінде пайдалануға бөлді. Оның карантиндік станса ретінде алғаш рет 1816 жылы ғана қолданылған. 1830 жылы аралда аурухана салынды.
Partridge Island is a Canadian island located in the Bay of Fundy off the coast of Saint John, New Brunswick, within the city's Inner Harbour. The island is a provincial historic site and was designated a National Historic Site in 1974. It lies on the west side of the mouth of the Saint John River. During the American Revolution, in 1780, six British troops from Major Timothy Hierlihy's corps, under the command of Lieut. Wheaton, attacked eight American privateers in a house they were occupying on Partridge island. The British killed three of the privateers and the other five were taken prisoner. Partridge Island was first established as a quarantine station and pest house in 1785 by the Saint John Royal Charter, which also set aside the island for use as a navigational aid station and a military post. Its first use as a quarantine station was not until 1816. A hospital was constructed on the island in 1830.
Иммиграция және ескерткіштер
Арал 1840 жылдары "Ұлы ашаршылық" кезінде, сондай-ақ "Ирландияның картоп ашаршылық" деп аталатын, картоптың жетіспеушілігіне байланысты, Ирландияның негізгі өнімін зақымдаған картоптың зақымдануы салдарынан, ең көп иммигранттарды қабылдады. Аштық миллиондаған адамды аштықтан өлімге ұшыратты немесе басқа жолмен көшіп кетті, негізінен Солтүстік Америкаға. Аштық кезінде аралдағы қонақ және жергілікті дәрігерлер 30 000-ға жуық иммигрантты емдеген, олардың 1196 -ы 1847 жылы тиф эпидемиясы кезінде Партридж аралы мен оған іргелес Сент-Джон қаласында қайтыс болған. 1890 жылдары аралда жылына 78 000-нан астам иммигрант тексеріліп, емделген. 1840 жылдардың ортасында аралда болған ирланд иммигранттарына арналған мемориал 1890 жылдары құрылды, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қарай ол нашарлады. 1926 жылы Сент-Джон қаласының корнет тобы Сент-Джон мердігері Джордж МакАртурға жақындады, ол тиісті ескерткіш салу науқанын жүргізуге келісті. 1847 жылы қаза тапқан ирландтарға арналған кельт кресті мемориалы 1927 жылы ашылды. Бұл 1985 жылы қалпына келтіріліп, қайта ашылды. 1980 жылдардың басында және ортасында ескерткіштерді Сент-Джон еврей қауымы, Лоял Оранж ложасы, Партридж аралы зерттеу жобасы және Партридж аралы мен гавань мұрасы компаниясы 1988 жылы тіркеліп, 2004 жылы таратылды. Мемориалдар алты аралдың зиратында жерленген протестанттық, католик және еврей иммигранттарына арналған. Сондай-ақ, 1830 жылдан 1920 жылға дейінгі барлық ирландтық өлгендерге арналған ескерткіш орнатылды.
The island received its largest influx of immigrants in the 1840s during the "Great Famine", also known as the "Irish Potato Famine," when a shortage of potatoes occurred due to potato blight striking Ireland's staple crop. The famine caused millions to starve to death or otherwise emigrate, mainly to North America. During the famine, some 30,000 immigrants were processed by the island's visiting and resident physicians, with 1,196 dying at Partridge Island and the adjacent city of Saint John during the Typhus epidemic of 1847. During the 1890s there were over 78,000 immigrants a year being examined or treated on the island. A memorial to the Irish immigrants of the mid 1840s was set up on the island in the 1890s, but by World War One it had deteriorated. In 1926 the Saint John City Cornet Band approached Saint John contractor George McArthur who agreed to lead a campaign to build a suitable monument. The Celtic Cross memorial to the Irish dead of 1847 was dedicated in 1927. This was restored and rededicated in 1985. In the early and mid 1980s, memorials were built by the Saint John Jewish Community, the Loyal Orange Lodge, the Partridge Island Research Project, and the Partridge Island & Harbour Heritage Inc., a company that was registered in 1988 and dissolved in 2004. The memorials were dedicated to the Protestant, Catholic and Jewish immigrants buried in the six island graveyards. A monument was also dedicated to all of the Irish dead from 1830 to the 1920s.
Тарих
Аралдың фольклоры Микмак ұлтынан басталады, олар аралды "Quak'm'kagan'ik" деп атайды, яғни "бұлақ кесіндісі" дегенді білдіреді. Бұл атау "Үлкен бобёр" салған бөгетті Глоскап талқандаған кезде арал пайда болды деген сенімге сілтеме жасайды. Артқа бұру құламаларының бұрқасында бөгеттің бір бөлігі судың ағысымен порттың аузына дейін апарылды, онда ол аралға айналды. Бұл аңыздың нұсқасы 20 ғасырдың басына таман пайда болған. XIX ғасырдағы нұсқада Новая Шотландиядағы Минас бассейніндегі Партридж аралы туралы айтылған. 1783 жылы Американың төңкерістік соғысынан американдық лоялистердің келуі және Сент-Джон қаласының құрылуынан кейін кеме қатынасына көмектесу үшін маякқа қажеттілік туды. Партридж аралында жарық станциясы орнатылып, 1791 жылы жұмыс істей бастады. Бұл Британдық Солтүстік Америкада салынған үшінші жарық станциясы болды. Көп ұзамай аралда сигнал станциясы орнатылды және ол көптеген жылдар бойы портты Фанди шығанағынан жақындап келе жатқан кемелерге ескерту үшін пайдаланылды. Аралдың жарық және сигнал станциясы 1791 жылы құрылған. Бұл арал 1800 жылдан 1947 жылға дейін Сент-Джонның басты әскери бекінісі болды. Бұл Сент-Джонның әскери қызметінің барлық кезеңдерінде пайдаланылған жалғыз Сент-Джон бекінісі болды. 1812 жылғы Корольдік артиллерияның және Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардың қару-жарағының қалдықтары әлі де бар. Аралда жылдар бойы ондаған арал отбасылары өмір сүрді, мысалы, капитан Самуэль Даффи, Джеймс Уилсон, Альберт Смит, Чарльз Митчелл және Томас Фурнес, дәрігерлер Джордж және Уильям Хардинг, аурухананың стюардтары Томас МакГоуэн, Фред және Джим Харгроув және аралдың мектеп мұғалімдері Жан МакКаллум және Форбс Эллиот сияқты аурухана қызметкерлері. 1982 жылдан бастап 1995 жылға дейін аралдағы кішкентай мұражай жабылғанға дейін аралға қайықпен саяхат жасалды. Қазір жұртшылыққа кіру шектеледі. Бұл арал туралы көптеген кітаптар жазылған, сондай-ақ видео-құжаттық фильмдер түсірілген.
The island's folklore begins with the Mi'kmaq Nation, who referred to the island as "Quak'm'kagan'ik" meaning "a piece cut out." This name is in reference to the belief that the island was created when Glooscap smashed the dam that "Big Beaver" had built. At the Reversing Falls Rapids a piece of the dam was swept in the rush of water to the mouth of the harbour where it came to rest to form the island. This version of the legend dates to the early 20th century. The 19th century version refers to Partridge Island in Minas Basin in Nova Scotia. Following the arrival of the American Loyalists from the American Revolutionary War in 1783, and the formation of the city of Saint John, there was the need for a lighthouse to aid shipping. A light station was erected on Partridge Island and began operating in 1791. It was only the third light station to have been built in British North America. A signal station was soon located on the island and it was used for many years to alert the harbour to vessels approaching from the Bay of Fundy. The island's light and signal station were both established in 1791. The island was Saint John's principal military fortification from 1800 until 1947. It was the only Saint John fortification to be used during all periods of Saint John's military activity. There are still visible remains of the Royal Artillery gun battery of 1812, and of both the First and Second World Wars. The island was also home to dozens of island families over the years, from lightkeepers such as Captain Samuel Duffy, James Wilson, Albert Smith, Charles Mitchell and Thomas Furness, to hospital staff such as Doctors George and William Harding, hospital stewards Thomas McGowan, Fred and Jim Hargrove, and teachers for the island's school such as Jean MacCullum and Forbes Elliott. Boat tours to the island operated from 1982 until 1995 when the island's small museum closed. Public access is now restricted. There have been numerous books written about the island as well as video documentaries.
Аралды қайта ашуға бағытталған күш-жігер
Партридж аралын туристік нысанға айналдыру жоспарлары бар. 2014 жылы федералды үкімет 200 000 доллар қаржыны іске асыру мүмкіндігін зерттеуге бөлді, бұл соқпақты жөндеудің және аралға өтетін жаяу жүргінші жолын құрудың, сондай-ақ жыл сайынғы пайдалану мен техникалық қызмет көрсету шығынын бағалауға мүмкіндік береді. Зерттеулер аралға жол салу үшін 27-40 миллион доллар жұмсалатындығын анықтады. Сент-Джонның депутаты Уэйн Лонг бұл жерде кемежай салуды және оған дейін және одан қайықпен жүруді ұсынды. 2017 жылы Лонг тарихи аралға кіруді құру туралы "Қазір іс-қимыл жасау уақыты келді" деді. Лонг кемежайдың құны 5 миллион долларға жететінін болжайды, бұл жаяу жүргіншіге жұмсалатын шығындардан күрт төмен. Халыққа ашылғанға дейін аралдың елеулі топырақты ластануын тазарту керек. Қалған ғимараттардың барлығы қиратылған немесе өртелген. Алты зираттың ішінде 19-ғасырдағы зиратты Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскерилер толығымен жойып жіберді. Үш ондағаннан аз ғана қабір қалды. Аралдың жағалауындағы су бұрғысынан өту заңсыз болса да, жергілікті жастардың көбісі аралға барады.
Ambitions to turn Partridge Island into a tourist site have been ongoing. In 2014, the federal government set aside $200,000 for a feasibility study which would assess the cost of repairing the breakwater and creating a walkway that would cross to the island as well as annual operation and maintenance costs. The study found that it would cost between $27 $40 million to create a path to the island. Wayne Long, MP for Saint John, has proposed that a wharf be built at the site and that boat tours would go to and from it. Long said in 2017, "The time for action is now" about creating access to the historic island. Long estimates that the wharf would cost only $5 million, which is a sharp reduction from the cost of a walkway. Before opening to the public, a clean up of the island's significant soil contaminates would have to be done. All of the remaining buildings on the site have been vandalized or burned. Of the six graveyards, the 19th century graveyard was almost obliterated by the military during World War II. Less than three dozen graves remain. Many young people from the local area go to the island, although it is illegal to cross the breakwater.