Nicholas Orsini

Кіріспе

1318 - 1323 жылдар аралығында Эпирдің деспоты Николай Орсини (; Νικόλαος Ορσίνι) - грек-итальяндық дворян, 1317 - 1323 жылдар аралығында Кефалонияның граф-палатині және 1318 - 1323 жылдар аралығында Артаның айналасындағы оңтүстік Эпирдің билеушісі. Ол граф Иоанн I Орсини мен эпироттық ханшайымның ұлы, ол әкесі қайтыс болғаннан кейін оның орнын басып, келесі жылы өзінің ағасы Томас Комненос Дукасты өлтіріп, оның Епир билігін басып алды. Алайда, оңтүстік Эпирді өз бақылауында ұстауға мүмкіндік беріп, солтүстіктегі Иоаннина қаласы Византия империясына тиесілі болды. Николайдың Венеция Республикасымен одақтасып, Иоаннинаны қайтарып алуы сәтсіз болды, ал оны 1323 жылы өзінің ағасы Иоанн II Орсини өлтірді.

Өмір

Николай I Иоанн Орсинидің Кефалония графының Мария, Епирдің Никефор I Комнен Дукас пен Анна Палеология Кантакузеннің қызы. Оның әкесі Неаполь патшасы Карл II-нің вассалы ретінде Кефалонияны басқарды және Леукасты әйеліне қалыңдық ретінде сатып алды. Джон қайын атасымен тығыз қарым-қатынаста болды және 1303 жылға дейін әйелімен бірге Эпироттың Артадағы сотында өмір сүрді, содан кейін Джон әкесі Ричард Орсинидің орнын басады. Дегенмен, 1304 және 1306 жылдары Иоанн өзінің анживилік иелері, Неаполь патшасы Карл II және Тарантолық Филипптің бұйрығы бойынша Эпирге шабуылға қатысты. Бұл шабуылдарға Иоанн да қатысқан көрінеді. Николай 1317 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін өлкеге ие болды, және әкесі сияқты Эпирге көз тікті. 1318 жылы ол баласыз ағасы Томас I Комнен Дукасты таңғалдырып өлтірді және Арта айналасындағы княздіктің оңтүстік бөлігін оңай бағындырды. Жергілікті тұрғындар арасында өз позициясын нығайту үшін Николай Шығыс православие дінін қабылдады, грек тілін қолданды және ағасының жесірі Анна Палеологинаға үйленді. Анна оның әпкесі болғанымен, шіркеу олардың некелеріне келісім берген көрінеді. Тарихшы Дональд Никол Томастың өзіне қатысы бар екенін айтады, өйткені ол Аннаға жамандық жасаған. Ангевиндер Николайдың әрекеттерін толықтай қарсы алмады, өйткені олар Эпирге қатысты өздерінің талаптарымен соғысты. Николай Ахеяның жаңа ханзадасы Иоанн Гравинаға 1318 жылы феодалдық вассал ретінде адалдық ант берген болса, келесі жылы Епирдің билеушісі ретінде де құрмет көрсетуге шақырылғанда, ол бас тартты. Сонымен қатар, Византиялықтар Николайдың заңдылығынан пайдаланып, Эпирот патшалығының солтүстік бөлігін, оның ішінде Иоанинаны басып алды. Николай өзінің жаңа мәртебесін тану үшін император Андроникке жібергенде, император Николайдың Иоанинаны жоғалтуды мойындауға уәде беруі үшін оған деспот атағын беруге келісті (1319/20 жж.). Осы аралықта Николай аймақта кең ауқымды сауда және саяси мүдделері бар Венеция Республикасымен одақ құруға тырысты. 1320 жылы мамыр айында ол Венецияға елшілерін жіберіп, Венецияның иелігін мойындап, Бутрин көлінің табысты балық аулау жерлерін немесе Парганың қант плантацияларын тапсыруды ұсынды. Венициялықтар Византиядан қашуды қаламағандықтан, әдеппен бас тартты. Дегенмен, 1320 жылы Николай Епирда Византияның иелігін қинауға кірісті, ал оның Византияның сарайымен байланысы сол жылы әйелі Анна қайтыс болғаннан кейін аяқталды. Біраз уақыттан кейін Византиялық азаматтық соғыс басталғаннан кейін Николай солтүстікке қарай Эпиротты қайтарып алудың тамаша мүмкіндігін көрді. Көп ұзамай ол Иоанинаны қоршауға алды. Оған Джованни Михельдің қолбасшылығымен Валона портына шабуыл жасаған венециялықтар көмектесті. Алайда екі шабуылды да Византия гарнизондары қайтарып жіберді. Әсіресе Иоаннида жергілікті азаматтар өз қалаларын қорғау мен Андроник II оларға берген үлкен артықшылықтарға құлшыныспен қатысты. Көп ұзамай, 1323 жылы, ол өзінің ағасы Иоанн II Орсинидің қолынан қаза тапты.

Nicholas was the son of Count John I Orsini of Cephalonia by Maria, a daughter of Nikephoros I Komnenos Doukas of Epirus by Anna Palaiologina Kantakouzene. His father governed Cephalonia as a vassal of King Charles II of Naples, and had acquired Leukas as his wife's dowry. John had a close relationship with his father in law, and with his wife lived at the Epirote court at Arta until 1303, when John succeeded his father, Richard Orsini. John nevertheless joined in attacks on Epirus ordered by his Angevin suzerains, King Charles II of Naples and Philip of Taranto in 1304 and 1306. John appears to have played a part in instigating these attacks, apparently aiming to become the new ruler of Epirus. Nicholas succeeded to the county on his father's death in 1317, and like his father also set his sights on Epirus. In 1318 he surprised and murdered his childless uncle, Thomas I Komnenos Doukas of Epirus, and easily subdued the entire southern portion of the principality around Arta. To solidify his position among the local population, Nicholas espoused Eastern Orthodoxy, used the Greek language, and married his uncle's widow, Anna Palaiologina, daughter of the Byzantine co emperor Michael IX Palaiologos and granddaughter of Emperor Andronikos II Palaiologos. Although Anna was his aunt, the Church appears to have acquiesced to their marriage. The historian Donald Nicol suggests that Anna may have been involved in Thomas' murder, as he had mistreated her. The Angevins did not entirely welcome Nicholas' actions, as they clashed with their own claims over Epirus. While Nicholas had sworn allegiance to the new Prince of Achaea, John of Gravina in 1318 as the latter's feudal vassal, in the next year, when prompted to render homage as ruler of Epirus as well, he refused. At the same time, the Byzantines took advantage of Nicholas' lack of legitimacy to occupy the northern part of the Epirote realm, including Ioannina, which declared itself for the Byzantine emperor as soon as the murder of Thomas became known. When Nicholas sent to Emperor Andronikos to seek recognition of his new status, the emperor agreed to award him the title of despot (in 1319/20) in exchange for Nicholas' pledge to recognize the loss of Ioannina. In the meantime, Nicholas tried to form an alliance with the Republic of Venice, which had wide ranging commercial and political interests in the area. In May 1320 he sent ambassadors to Venice, offering to acknowledge Venetian overlordship and hand over either the lucrative fishing grounds of Lake Butrint, or the sugarcane plantations of Parga. Not wishing to alienate the Byzantines, the Venetians politely refused. Nevertheless, already in 1320, Nicholas began harassing the Byzantine domains in Epirus, and his ties to the Byzantine court ended when his wife Anna died in the same year. Following the outbreak of a Byzantine civil war shortly after, Nicholas saw an excellent opportunity to recover the Epirote to his north. Within a short time, he was besieging Ioannina. He was aided by the Venetians, who under the command of Giovanni Michiel opportunistically attacked the port of Valona. Nevertheless, both attacks were repulsed by the Byzantine garrisons. In Ioannina in particular, the local citizens eagerly participated in the defence of both their city and the extensive privileges granted to them by Andronikos II. Shortly after, in 1323, he was killed—either by murder or as a result of a brief conflict—by his brother John II Orsini.