Кіріспе

Американдық сериялық кісі өлтіруші (1942-1975) Чарльз Говард Шмид-младший (8 шілде 1942 - 30 наурыз 1975), сондай-ақ Тусонның Pied Piper ретінде белгілі, американдық сериялық кісі өлтіруші, оның қылмыстарын журналист Дон Мозер 1966 жылы 4 наурыздағы "Life" журналының мақаласында егжей-тегжейлі баяндады. Шмидтің қылмыстық мансабы кейіннен "Ке қайда барасың, қайда болдың? " деген Джойс Кэрол Оутстың әңгімесі. 2008 жылы Америка кітапханасы Мозердің мақаласын өзінің екі ғасырлық ретроспективасына қосу үшін таңдады.

Ерте өмір

Чарльз Шмид жалғыз басты ананың баласы болып, оны Аризона штатының Тусон қаласында Hillcrest Nursing Home-тің иелері мен операторлары Чарльз және Кэтрин Шмид қабылдады. Ол асырап алған әкесімен қарым-қатынаста қиындықтарға кезігіп, кейіннен асырап алған анасы ажырасып кетті. Шмид өзінің туған анасымен кездескісі келгенде, анасы ашуланып, оған ешқашан қайтып келмеуін айтты. Ол спорттың үздік спортшысы, гимнастикадан ерекшеленіп, тіпті мектепті мемлекеттік чемпионатқа жеткізді, бірақ соңғы жылы командадан шықты. Мектепті бітіру алдында Шмид мектептің машина жасау цехынан құралдарды ұрлағаны үшін оқудан шығарылды; ол ешқашан мектепке қайта оралмады. Шмид ата-анасының үйінде жеке пәтерде тұрып, айына 300 доллар жәрдемақы алатын болды. Ата-анасы оны жаңа көлік пен мотоциклмен жалғыз қалдырды. Шмидті "Пайд Пайпер" деп атады, өйткені ол харизматикалық еді және Тусонның жасөспірімдер қауымдастығында көптеген достары болды. Біршама уақыт бойы оның жасөспірімдер тобының мүшелері оның кісі өлтіру құпиясын сақтады. Оның ең жақсы достары Джон Сондерс, Ричи Бранс және Пол Графф болды, соңғысы онымен бірге өмір сүрді. Ол көп уақытын Тусонның Speedway бульварында өткізді, қыздарды жинап, достарымен ішіп-жеді, бірақ ол жалғыздыққа бейім болды. Шмид - газеттермен толтырылған ковбойлық ботинка киетін және оны ұзын етіп көрсету үшін жалпақ құтыларды киетін кішкентай адам; ол әсерге ұшырайтын жасөспірімдерге өзінің дөңгелейтін жүріс-тұрысы мафия мүшелерімен "жарақаттандырған шайқастың" нәтижесі екенін түсіндірді. Ол иіскейді, макияжды қолданды және жағасында жасанды тегіс пайда болды. Шмид сонымен қатар төменгі иісін киім ілгішпен созып, оны Элвис Преслиге ұқсатты.

Қайықтап

1964 жылы 31 мамырда жексенбі күні кешке Шмидт сол кездегі қыз жолдасы мен танысының алдында: "Мен бүгін түнде бір қызды өлтіргім келеді!" деп мәлімдеді. Үш адам Шмидтің түнгі уақытта жұмыс істейтінін білген ажырасқан анасымен тұратын орта мектеп оқушысы Ален Роудың үйіне барды. Шмид Роуды өзінің құрбаны ретінде таңдады деп есептеледі, өйткені жасөспірім Шмидпен және басқа да жергілікті жастармен жыныстық қатынасқа түсуден бас тартты. Шмид өзінің қызына, Мэри Френчке, Роуды өзімен, Шмидпен және Джон Сондерспен шөлге еріп шығуға көндіруді тапсырды. Өспүрім келісті, бірақ шөлге келгеннен кейін көп ұзамай Шмид оның қолын артына байлап, Роу: "Неге маған мұны істейсіз?" деп өтінді. Шмид: "Бұл Мэри Френчтің идеясы. Ол сені жек көреді". Содан кейін Сондерс Шмид оған "саяхатқа шығуға" хабарлаудан бұрын Роудың суға түсу костюмін алып тастады. Сол күні кешке Шмид Фрицтің үйіне барды, онда ол өзін оған таныстыру үшін қулық ретінде ыдыс-аяқ сатушы ретінде таныстырды. Шмидтің айтуынша, Фриц оның қолындағы ас-аяқтарды мұқият қарап, "Барлығы да қолданылған сияқты" деді. Содан кейін ол күлімсіреп, оның тауарларын сатып алуға ұсыныс жасады, бірақ Шмид оның қолында болған ас-аяқтарды "тек үлгілер" деп түсіндірген кезде, Фриц "Мен оларды қалаймын! Барлығы!" - деп жазды. Ол өзінің келгенінің нағыз себебін айтқанынан кейін, қыздың ашуы басылды. Көп ұзамай екеуі кездесе бастады, бірақ Фриц айтарлықтай иелік етуші болды және егер ол Шмидті басқа әйелдермен бірге бақыласа немесе оны шақырмаған тойлар туралы білсе, жиі истерикалық болады. Шмидтің айтуынша, 1965 жылы Фриц оған "күнде бес-алты рет" телефон соқты және ол одан алыстауға тырыса бастады. 1950-1960 жылдары Бостонның "Страгглер" және Сэм Шепард оқиғаларына қатысы бар атақты адвокат Ф. Ли Бейли консультация алу үшін шақырылды. Олар Темпе маңындағы фермада төрт адамды тұтқынға алып, Соникте тамақтанып, кейін бөлектеліп, қайтадан тұтқынға алынып, түрмеге қайтарылды. 1970 жылдардың басында Шмид поэзияға қызыға бастады. Ол түрмедегі жұмысын Аризона университетінің профессоры Ричард Шелтонға жіберді. "Барлық қате себептермен мен оның жұмысын сынға алдым және оның өте дарынды екенін анықтадым", - деді кейіннен Шелтон.

Өлім

1975 жылы 20 наурызда Шмидті екі тұтқын 47 рет пышақпен ұрды.

Кітаптар мен ақпарат құралдары

1966 жылы Джойс Кэрол Оутс "Ке қайда барасың, қайда болдың? " деген тақырыпта жазған. Ол жасөспірім қызды жыртқыш жігіт таңғалдырып, қорқытып жүргені туралы, ол Шмид ісімен байланысты. 1994 жылы түсірілген "Өлі соққы" және 2005 жылы жарық көрген "Жоғалғандар" фильмдері Джек Кетчемнің романынан алынған. 2014 жылы актриса Роза МакГоуэннің режиссерлік дебюті "Таң" Ален Роудың өлтірілуіне байланысты оқиғалардан шықты. Онда Тара Линн Барр Дон Роу рөлінде, Ханна Маркс Мэри Френч және Рейли МакКлендон Шмид рөлінде. Эмили Росс жазған жасөспірімдер үшін "Өліммен сүйіспеншілік" (Merit Press 2015) триллері Шмид ісімен шықты. Есте сақтау үшін қылмыс 2014 жылы "The Pied Piper" эпизодында бұл істі суреттеді. "Мен, шыбыртқышы: "Тюсонның шыршалы шыршалы" кісі өлтірулері туралы инсайдерлік есеп" Рихард Бранстың Шмидтің балалық шағындағы досының кісі өлтірулері туралы бірінші қолындағы есебі, оның ақпараты Шмидтің тұтқындалуы мен айыпталуына әкелді.