Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Waking Hours - шотландтық альтернативті рок тобы Del Amitri-нің 1989 жылы шілдеде A&M Records-пен шыққан екінші студиялық альбомы. Ол Ұлыбританияның альбомдар чартында 6-орынға ие болды және топтың ең танымал әндерінің бірі "Nothing Ever Happens" әнін қамтыды, ол Ұлыбританияның синглдар чартында 11-орынға ие болды. Альбомның "Kiss This Thing Goodbye" атты алғашқы трегі екінші рет сингл ретінде шыққанда АҚШ-тың Billboard Hot 100 топ-40-қа кірді.
Waking Hours is the second studio album by Scottish alternative rock band Del Amitri, released in July 1989 by A&M Records. It reached number 6 in the UK Albums Chart and featured one of the band's most famous songs, "Nothing Ever Happens", which reached number 11 in the UK Singles Chart. The album's opening track, "Kiss This Thing Goodbye", entered the top 40 of the US Billboard Hot 100 when released as a single for the second time.
Тарих
Көптеген Del Amitri жанкүйерлері Waking Hours-ті топтың алғашқы "нағыз" альбомы деп санайды. Алғашқы альбомының пост-панк әсері, Del Amitri (1985), топтың қалған өнімдеріне қарағанда түбегейлі өзгеше дыбыс шығарды. Алғашқы альбомды табу көп жылдар бойы өте қиын болды, 2003 жылы CD қайта шығарылғанға дейін, 1990 жылдары оның жанкүйерлері болған көптеген адамдар оның бар екендігін мүлдем білмеді. Waking Hours Дель Амитридің алғашқы "жетілген" пластинкасын білдіреді және оларға бірінші рет үлкен табысқа қол жеткізді. Del Amitri үшін әдеттегідей (топ бір топ мүшелерімен екі альбом жасамады), Waking Hours жақында таныстырылған персоналды көрсетті: жаңа гитарист Мик Славэн және клавиатурашы Энди Алстон, ол альбом шыққаннан кейін толық мүшесі болады. Кейбір маңызды шығармашылық салымдарға қарамастан ("Kiss This Thing Goodbye" және "Hatful Of Rain" әндерін жазуға үлес қосқан) Славэн альбом шығарылғанға дейін топтан кетіп, оның орнына Дэвид Каммингс келді. Бұл сонымен қатар домбырашы Пол Тьягидің соңғы альбомы болды, оның орнына Брайан Макдермотт келді. Каммингс пен Макдермот альбомның қақпағында, бірақ олар ойнамаған кезде пайда болады.
Many Del Amitri fans consider Waking Hours to be the band's first "real" album. The post punk influence of the first album, Del Amitri (1985), had produced a sound radically different to the remainder of the band's output. The first album had been extremely difficult to find for many years, before its 2003 CD reissue, leaving many who became fans in the 1990s totally unaware of its existence. Waking Hours arguably represents Del Amitri's first "mature" record, and was certainly the first to bring them any mainstream success. Typically for Del Amitri (the group never made two albums with the same band members), Waking Hours featured some recently introduced personnel: new guitarist Mick Slaven and keyboard player Andy Alston, who would become a full member after the album's release. Despite some important creative input (he contributed to the writing of "Kiss This Thing Goodbye" and "Hatful Of Rain") Slaven left the band before the album had even been released and was replaced by David Cummings. It would also be the last record for drummer Paul Tyagi, who was replaced by Brian McDermott. Both Cummings and McDermott appear on the album's front cover despite not having played on it.
Жазу
1986 жылы АҚШ-тағы турнеден кейін, Дель Амитри классикалық рок радиосын қабылдап, әртүрлі музыкалық әсерлерді қабылдады, топ ән жазудың қарқынды кезеңінде музыкалық эволюцияны бастады. Fall, The Smiths, R.E.M. және The Feelies сияқты топтардан шабыт алғаннан кейін, олар Creedence Clearwater Revival, Tom Petty and the Heartbreakers, John Mellencamp сияқты әншілерді тыңдай бастады. "Біз әрқашан біздің "өңдеуіміз" инди-арт поптан негізгі поп-рокқа табиғи нәрсе болды деп айтамыз", - деді әнші және бас-гитарист Джастин Карри 2010 жылы. "Иан [Харви] мен топтың қалған бөлігімен емес, жеке-жеке жаза бастадық, ал біздің шығармаларымыз әлдеқайда қолжетімді және америкалық болып көрінді. Иэннің гитарасы жеңілдеп, блюз пен рокты игерді, содан кейін біз Мик Славэн деген әйгілі Глазго гитаристін алып келдік, ол Роберт Куин, Найл Роджерс, Марк Болан және Джими Хендрикс сияқты ойнайды. Біз бұрынғыдан сәл өзгеше естілеміз деп ойлаудың қажеті жоқ еді". Топтың күйзелісі мен көңілі қалды. Бірақ продюсер Хью Джонстың келуімен жоба қайтадан жолға қойылды және "Nothing Ever Happens", "Empty" және "You're Gone" әндері Оксфордширдегі Чиппинг Нортон Recording Studios-та жазылды. оның ішінде "Стоун Колд Собер". Басист Джеймс О'Мэлли (Fire Next Time) және Керридің кейде Ник Кларк сеансында тұрып, альбомға жазылды. "Жаңа әндер бассын қатты ойнауды талап етті және мен оны сонда түсіне алмадым", - деді Керри 1992 жылы. "Бірақ ақырында альбомдағы бес әнде ойнадым".
On the heels of a US tour in 1986, where Del Amitri had absorbed classic rock radio and picked up a diverse range of musical influences, the band began a musical evolution during an intensive period of songwriting. From taking inspiration from bands such as the Fall, the Smiths, R. E. M. and the Feelies, they now started listening to Creedence Clearwater Revival, Tom Petty and the Heartbreakers, John Mellencamp as well as country influenced artists like Steve Earle and Lyle Lovett. "We always said that our "transformation" from indie art pop to mainstream pop rock was a natural thing," singer and bassist Justin Currie said in 2010. "Iain [Harvie] and I started writing separately instead of with the rest of the band, and our stuff sounded much more accessible and probably Americanized. Iain's guitar playing loosened up, started embracing blues and rock And we then brought in a famous Glasgow guitarist called Mick Slaven, who plays like Robert Quine meets Nile Rogers meets Marc Bolan meets Jimi Hendrix. That we should sound a little different from before was inevitable." left the band frustrated and disillusioned. But with the arrival of producer Hugh Jones, the project got back on track and recordings of "Nothing Ever Happens", "Empty" and "You're Gone" took place at Chipping Norton Recording Studios in Oxfordshire. including "Stone Cold Sober". Bassists James O'Malley (of Fire Next Time) and Currie's occasional session stand in Nick Clark, were drafted in for the album. "The new songs demanded pretty tight bass playing and I really couldn't get my head round it then," Currie said in 1992. "But in the end I played on about five songs on the album."