Кіріспе
Францияның Реформацияланған шіркеуі (, ERF) Францияның негізгі протестанттық конфессиясы болды. 2013 жылы шіркеу Францияның евангелистік лютеран шіркеуімен бірігіп, Франция Біріккен протестанттық шіркеуін құрды. Шіркеу Франция протестанттық федерациясының (Fédération protestante de France), Реформация шіркеулерінің дүниежүзілік қауымдастығының және Дүниежүзілік шіркеулер кеңесінің мүшесі болды. Бірлесу кезінде шіркеудің шамамен 300 000 мүшесі болды, олар Францияның бүкіл метрополиялық аумағына біршама тең емес түрде таралды, Эльзас Мозель және Пейс-де-Монбельярдтан басқа, Эльзас және Лотарингияның протестанттық реформацияланған шіркеуі жергілікті кальвинистердің көпшілігін біріктіреді. Шіркеу 50 пресвитерийде (консисторий) және сегіз әкімшілік аймақта ұйымдастырылған 400 приходтан тұрады.
the former church in Königsberg
The Reformed Church of France (, ERF) was the main Protestant denomination in France with a Calvinist orientation that could be traced back directly to John Calvin. In 2013, the Church merged with the Evangelical Lutheran Church in France to form the United Protestant Church of France. The church was a member of the Protestant Federation of France (Fédération protestante de France), the World Communion of Reformed Churches and the World Council of Churches. The church had approximately 300,000 members at the time of merger, distributed in a somewhat unequal fashion throughout French metropolitan territory, with the exception of Alsace Moselle and the Pays de Montbéliard, as the Protestant Reformed Church of Alsace and Lorraine brings together most of the local Calvinists there. The church consists of 400 parishes, organised in 50 presbyteries (consistoires) and eight administrative regions.
Құрылыстың тарихы
Реформациядан 16 ғасырда пайда болған Франциядағы реформацияланған шіркеулер тәуелсіз және жағдайдың күшімен жасырын ұйымдастырылды. Реформация шіркеулерінің алғашқы ұлттық синоды 1559 жылы өткізілді; алғашқы ресми сенім мойындауы, Ла-Рошель мойындауы 1571 жылы жасалды. 1598 жылы Нант жарлығымен танылған, бірақ шектеулер қойылған, соңғы ресми синод 1659 жылы жиналды; кейіннен 1685 жылы Нант жарлығын күшін жойған Фонтенбло жарлығымен Францияда шіркеулер басылды. Нант эдиктінің күшін жоюы француз тілінде Désert (дала) деп аталатын жүйелі мемлекеттік қуғын-сүргін кезеңін бастады, бұл Еврейлердің Мысырдан қашып шыққаннан кейін шөл далада кездейсоқ жүрген кезіндегі азаптарына нұсқама. Бұл басқа Еуропа елдеріне, Солтүстік Америкаға және Оңтүстік Африкаға (les pays de Refuge) жаппай көшіп кетумен байланысты болды. 1787 жылы Франция королі Людовик XVI шығарған Версальдік эдикт Рим католик еместерге қарсы заңдық кемсітушіліктің көпшілігін тоқтатты, соның ішінде гугеноттар. 1802 жылы шіркеу Рим-католик шіркеуімен Наполеон Бонапарттың конкордатына сәйкес Органикалық баптарға (les Articles organiques) сәйкес танылды. Бұл шіркеудің жергілікті және ұлттық емес ұйымдастырылуына мүмкіндік берді, бұл оның дәстүрлі ұйымдастырылуын (синодтар, шіркеудің пасторальдық ұйымына жай мүшелердің қатысуы және т.б.) бейнелемейді. XIX ғасырда ояну (ле Réveil) және басқа да діни ағымдар француз және еуропалық реформация шіркеулеріне әсер етті; бұл француз протестантылығындағы бөлінумен бірге болды. 1871 жылы реформацияланған қауымдар Германияда Альзас аймағын басып алды және Лотарингияның жаңа құрылған Безирек Лотрингені реформацияланған шіркеуден бөлінді. Жеңіп алынған аумақтардың консисториалдық округтері әлі күнге дейін жұмыс істеп тұрған Эльзас және Лотарингия протестант реформацияланған шіркеуін (EPRAL) құрады. 1905 жылы шіркеу мен мемлекеттің ажыратылуы жарияланғанда, бұл мекемелердің мемлекеттік діни бірлестіктер мәртебесін тастап, Реформация шіркеуінің кем дегенде төрт тобы болды: Евангелиелік реформация шіркеулері (les Églises réformées évangéliques), Біріккен реформация шіркеулері (les Églises réformées unies), Еркін реформация шіркеулері (les Églises libres réformées) және Методистік шіркеу (l'Église méthodiste).
Бүгінде Реформацияланған Франция шіркеуі
Бірінші дүниежүзілік соғыстың қорқыныштары теологиядағы жаңа шығыстармен (әсіресе Карл Барттың ой-пікірлерімен) бірігіп, ұлттық топтың ішінара қалпына келтірілуіне мүмкіндік берді: 1938 жылы құрылған Реформацияланған Франция шіркеуі (LÉglise Réformée de France, ÉRF). Алайда кейбір реформацияланған қауымдар бірігуді және өздерінің жеке одағын құруды ұнатқан жоқ. ЭРФ - төрт француз протестант шіркеуінің ішіндегі ең ірісі және қалған үшеуімен толықтай байланыста (олар сонымен қатар Дүниежүзілік шіркеулер кеңесінің мүшелері): Францияның евангелиялық лютеран шіркеуі (l'Église évangélique luthérienne de France) және Эльзас Мозельде ЭПРАЛ және Эльзас және Лотарингия Аугсбург конфессиясының лютеран протестант шіркеуі. 2012 жылдың маусым айында Франция реформация шіркеуі мен Франция евангелистік лютеран шіркеуі бірігіп, Франция Біріккен протестанттық шіркеуі (Eglise Protestante unie de France немесе EPUF) құратыны жарияланды.
Нанымдар
1872 - 1873 жылдары өткен 30-шы жалпы синод 213 жылдан кейін өткен алғашқы ұлттық синод болды. Бас Синод сенімнің жаңа мойындауына келді, оның негізгі қағидаларын едәуір азшылық қабылдамады. Францияда кальвинистік сенімнің ресми практикасы өзін қатаң түсініктерден алшақтатты. Қазіргі Реформация шіркеуі кальвинистік теологиядағы либералды ағымдарды қабылдады, соның ішінде пиетизм, неолютерандық, методизм, әлеуметтік христиандық және т.б. Теологиялық плюрализмнің мүмкіндіктері, мәні мен шектері 1936 жылғы сенім декларациясында (бұл барлық синодтардың ашылуында оқылады, уағыз айту үшін лицензия алған барлық пасторлар мен кальвинист шіркеуіне мүшелігін білдіретін діндарлар бұған сәйкес келуі керек)
Ұйымдар мен қарым-қатынастар
Шіркеу пресвитериандық синодалық жүйе бойынша ұйымдастырылды, жыл сайынғы ұлттық синод, негізінен сегіз әкімшілік аймақтың әрқайсысының өкілдерімен, дін қызметкерлері мен дін адамдарының саны тең болды. Ұлттық кеңестің (Conseil national) президенті үш жылда бір рет Синодта сайланды.
Миссиялар
Реформация шіркеуі де басқа шіркеулер сияқты миссионерлік қызмет (ле Дефап) жүргізді. Миссиялық қызмет Африка мен Океаниядағы реформацияланған шіркеулерді, негізінен қазіргі кезде жойылған Париж евангелистік миссионерлік қоғамының (Société des missions évangéliques de Paris) жұмысынан туындағандарды қолдады
Теологиялық семинариялар
Қызметке дайындық Париж және Монпелье университеттерінің протестанттық теология факультеттерінің бір бөлігі болған Протестанттық теология институтында өтті.
Университеттер, колледждер және мектептер
Сондай-ақ, шіркеу Théovie деп аталатын қашықтықтан білім беру бағдарламасын жүргізді.
Таңбалар
Соңғы кездерге дейін гугеноттар айқасы Реформацияланған Франция шіркеуінің ресми символы болған жоқ. Қайта, ол танымалдылықтың белгісі ретінде қызмет етті. Бұрынғы реформация шіркеулерінің ресми логотипі "жанып тұрған бұта" болды. Реформацияланған Франция шіркеуінің жаңа логотипі қабылданды, ондағы өртеліп жатқан бұтаның стильді бейнесі гугеноттардың айқышқа ілінген және латынша фраза Flagror Non Consumor (Мен күйдім, мен күймедім) Шығыстан 3: 2-ден алынған: "Ол қарап, қараңыз, бұта отпен жанып тұрды, бірақ бұта күймеді".