Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Негізгі протестанттық (діни) конфессия
Mainline Protestant (religious) denomination
Христиан шіркеуі (Мәсіхтің шәкірттері) – АҚШ және Канададағы негізгі протестанттық христиан конфессиясы. Конфессия Екінші Ұлы Ояну кезіндегі жаңару қозғалысымен басталды, алғашқыда 19 ғасырда христиандық бірлікке ұмтылған шіркеулердің еркін бірлестігі ретінде пайда болды, содан кейін миссионерлік қоғамдар, аймақтық бірлестіктер және халықаралық конвенциялар арқылы жартылай конфессиялық құрылымдарды бірте-бірте қалыптастырды. 1968 жылы Мәсіхтің шәкірттері ресми түрде конфессиялық құрылымды қабылдады, сол кезде шіркеулердің бір тобы конфессиялық емес болуын жалғастырды. Конфессия толық атауының әртүрлі нұсқаларымен белгілі, оның ішінде «Мәсіхтің шәкірттері», «Шәкірттер», «Христиан шіркеуі» және «DOC». Христиан шіркеуі Дүниежүзілік шіркеулер кеңесінің (ДСШ) және Федералдық шіркеулер кеңесінің (қазіргі Ұлттық шіркеулер кеңесі) құрылуына бастамашы болды және экуменикалық диалогқа қатысуын жалғастыруда. Шәкірттердің жергілікті шіркеулері қауымдық басқару құрылымын қолданады. 2008 жылы АҚШ және Канададағы 3714 қауымда 679 563 мүше тіркелді. 2015 жылы бұл көрсеткіш 497 423 крещение алған мүшеге дейін төмендеді, олардың 306 905-і белсенді мүшелер болды, ал шамамен 177 000 адам әр аптаның жексенбі күндері ғибадатқа қатысты. 2018 жылы конфессия 380 248 мүшесі бар екенін хабарлады, ал орташа ғибадатқа қатысушылар саны 124 437 адамды құрады. 2022 жылға қарай мүшелік саны 277 864-ке дейін азайды, олардың 89 894-і орташа есеппен ғибадатқа қатысты.
The Christian Church (Disciples of Christ) is a mainline Protestant Christian denomination in the United States and Canada. The denomination started with the Restoration Movement during the Second Great Awakening, first existing during the 19th century as a loose association of churches working towards Christian unity, then slowly forming quasi denominational structures through missionary societies, regional associations, and an international convention. In 1968, the Disciples of Christ officially adopted a denominational structure at which time a group of churches left to remain nondenominational. The denomination is referred to by several versions of its full name, including "Disciples of Christ", "Disciples", "Christian Church", and "DOC". The Christian Church was a charter participant in the formation of the World Council of Churches (WCC) and of the Federal Council of Churches (now the National Council of Churches), and it continues to be engaged in ecumenical conversations. The Disciples' local churches are congregationally governed. In 2008 there were 679,563 members in 3,714 congregations in the United States and Canada. By 2015, this number had declined to a baptized membership of 497,423 in 3,267 congregations, of whom about 306,905 were active members, while approximately 177,000 attended Sunday services each week. In 2018, the denomination reported 380,248 members with 124,437 people in average worship attendance. By 2022, membership had dropped to 277,864 members, 89,894 of whom attended worship on average.
Тарих
Христиан шіркеуі (Мәсіхтің шәкірттері) өзінің тамырын Америка шекарасындағы Стоун-Кемпбелл қозғалысына жатқызады. Бұл қозғалыс осылай аталған, себебі ол 19 ғасырдың басында Екінші Ұлы ояну кезінде бір-бірінен хабарсыз, бірақ ұқсас екі қозғалыс ретінде басталды. Бартон В. Стоун басқарған осы екі топтың біріншісі Кентукки штатының Бурбон округіндегі Кейн-Риджде құрылды. Олар өздерін жай ғана христиандар деп атады. Екінші қозғалысты Томас Кэмпбелл мен оның ұлы Александр Кэмпбелл жетекшілік етті. Қозғалыстың негізін қалаушылар барлық діни атаулардан бас тартқысы келгендіктен, Иса Мәсіхтің ізбасарларына қатысты Киелі кітаптағы есімдерді пайдаланды.
The Christian Church (Disciples of Christ) traces its roots to the Stone Campbell Movement on the American frontier. The Movement is so named because it started as two distinct but similar movements, each without knowledge of the other, during the Second Great Awakening in the early 19th century. The first of these two groups, led by Barton W. Stone, began at Cane Ridge, Bourbon County, Kentucky. The group called themselves simply Christians. The second began in western Pennsylvania and Virginia (now West Virginia), led by Thomas Campbell and his son, Alexander Campbell. Because the founders wanted to abandon all denominational labels, they used the biblical names for the followers of Jesus that they found in the Bible.
Тас
1801 жылы Кентуккидегі Кене Ридж қайта жаңғыруы Кентукки мен Огайо өзенінің аңғарында конфессиялықтан (denominationalism) бөліну қозғалысының бастауын берді. 1803 жылы Стоун және басқалар Кентукки пресвитериесінен шығып, Спрингфилд пресвитериесін құрды. Қозғалыстың Стоун қанатының ерекшеленуі 1804 жылы Кентукки штатының Кэйн Ридж қаласында Спрингфилд пресвитериесінің соңғы өсиеті мен мұрагерлік құқығының жариялануы болды. "Соңғы өсиет" – Стоун мен тағы бес адамның пресвитериандықтан бас тартатынын және Мәсіхтің денесінің бір бөлігі болу ниетін жариялаған қысқаша құжат. Авторлар Исаны ұстанғандардың бірлігіне шақырып, қауымдық басқарудың маңыздылығын атап өтті және Құдайдың еркін түсіну үшін Киелі кітапты басты көз деп көрсетті. Олар Вестминстерлік сенімдік қағиданы (Westminster Confession of Faith) бөліс тудыратындықтан айыптады. Біраз уақыттан кейін олар өздерінің тобын "христиан" деп атауға көшті. Спрингфилд пресвитериесінің қалдықтары христиан шіркеуіне айналды. 1830 жылға қарай христиан шіркеуінің шамамен 12 000 адамнан тұратыны есептелді.
In 1801, the Cane Ridge Revival in Kentucky planted the seed for a movement in Kentucky and the Ohio River Valley to disassociate from denominationalism. In 1803 Stone and others withdrew from the Kentucky Presbytery and formed the Springfield Presbytery. The defining event of the Stone wing of the movement was the publication of the Last Will and Testament of the Springfield Presbytery, at Cane Ridge, Kentucky, in 1804. "The Last Will" is a brief document in which Stone and five others announced their withdrawal from Presbyterianism and their intention to be solely part of the body of Christ. The writers appealed for the unity of all who follow Jesus, suggested the value of congregational self governance, and lifted the Bible as the source for understanding the will of God. They denounced the use of the Westminster Confession of Faith as divisive. Soon, they adopted the name "Christian" to identify their group. Thus, the remnants of the Springfield Presbytery became the Christian Church. It is estimated that the Christian Church numbered about 12,000 by 1830.
Кемпбелл
Стоуннан тәуелсіз Томас Кэмпбелл 1809 жылы Вашингтон (Пенсильвания) қаласындағы Христиан қауымдастығының Декларациясы мен Жолдамасын жариялады. Декларация мен Жолдамада ол Иса Мәсіхтің шіркеуі туралы өз пікірлерін білдірді, христиандық біртілдік пен Жаңа Өсиет шіркеуін қайта жаңғыртуды атап өтті. Ол Вашингтон Христиан қауымдастығын шіркеу ретінде емес, сенімдерін арттыруға ұмтылған адамдардың бірлестігі ретінде құрды. Бірақ 1811 жылдың 4 мамырында Христиан қауымдастығы қауымдық басқаруға бағынған шіркеу ретінде құрылды. Ол Браш Рун қаласында салған ғимаратпен бірге Браш Рун шіркеуі деп аталды. Жаңа Өсиетті зерттеу нәтижесінде реформаторлар шомылу арқылы дұрыс баптызуды қолдануға келді, ал жақын жердегі Редстоун баптист қауымдастығы Браш Рун шіркеуін қауымдастық мақсатында оларға қосылуға шақырды. Реформаторлар "Киелі кітаптан алған білімдерін уағыздауға және үйретуге рұқсат берілсін" деген шартпен келісті. Осылайша Редстоун баптист қауымдастығы (1815–1824) ішінде реформаторлардың саяхаты басталды. Реформаторлар мен баптистер шомылу арқылы дұрыс баптызу және қауымдық басқару тұрғысынан ортақ сенімдерді бөліссе де, реформаторлар дәстүрлі баптистер емес екені көп ұзамай анық болды. Редстоун қауымдастығының ішіндегі кейбір баптист көшбасшылары үшін бұл айырмашылықтар шыдай алмайтын болды, сонда Александр Кэмпбелл реформаны насихаттаған «Христиан баптисті» атты журналды жариялай бастады. Кэмпбелл бұл қақтығысты күткендіктен, 1824 жылы өзінің мүшелігін Махонинг баптист қауымдастығының қауымына ауыстырды. 1827 жылы Махонинг қауымдастығы реформатор Уолтер Скотты евангелист етіп тағайындады. Скоттың тыранымен Махонинг қауымдастығы тез өсті. 1828 жылы Томас Кэмпбелл Скоттың құрған бірнеше қауымдарын аралап, оның уағыздағанын тыңдады. Егде Кэмпбелл Скоттың евангелизмге деген көзқарасымен қозғалысқа маңызды жаңа өлшем әкеліп жатқанын түсінді. Бірнеше баптист қауымдастықтары Филадельфиялық мойындамаға жазылудан бас тартқан қауымдардан алшақтады. Махонинг қауымдастығы шабуылға ұшырады. 1830 жылы Махонинг баптист қауымдастығы таратылды. Александр «Христиан баптист» журналын жариялауды тоқтатты. 1831 жылдың қаңтарында ол «Мыңжылдық хабаршысы» атты журналды жариялай бастады.
Independently of Stone, Thomas Campbell published the Declaration and Address of the Christian Association of Washington, (Pennsylvania) in 1809. In The Declaration and Address, he set forth some of his convictions about the church of Jesus Christ, emphasizing Christian unity and the restoration of the New Testament church. He organized the Christian Association of Washington, not as a church but as an association of persons seeking to grow in faith. On May 4, 1811, however, the Christian Association constituted itself as a congregationally governed church. With the building it then constructed at Brush Run, it became known as Brush Run Church. When their study of the New Testament led the reformers to begin to practice baptism by immersion, the nearby Redstone Baptist Association invited Brush Run Church to join with them for the purpose of fellowship. The reformers agreed provided that they would be "allowed to preach and to teach whatever they learned from the Scriptures." Thus began a sojourn for the reformers among the Baptists within the Redstone Baptist Association (1815–1824). While the reformers and the Baptists shared the same beliefs in baptism by immersion and congregational polity, it was soon clear that the reformers were not traditional Baptists. Within the Redstone Association, the differences became intolerable to some of the Baptist leaders, when Alexander Campbell began publishing a journal, The Christian Baptist, promoting reform. Campbell anticipated the conflict and moved his membership to a congregation of the Mahoning Baptist Association in 1824. In 1827, the Mahoning Association appointed reformer Walter Scott as an Evangelist. Through Scott's efforts, the Mahoning Association grew rapidly. In 1828, Thomas Campbell visited several of the congregations formed by Scott and heard him preach. The elder Campbell realized that Scott was bringing an important new dimension to the movement with his approach to evangelism. Several Baptist associations began disassociating from congregations that refused to subscribe to the Philadelphia Confession. The Mahoning Association came under attack. In 1830, the Mahoning Baptist Association disbanded. Alexander ceased publication of The Christian Baptist. In January 1831, he began publication of the Millennial Harbinger.
1832 бірігу
Екі топ High Street Meeting House, Лексингтон, Кентуккиде, Бартон В. Стоун мен "Рэкун" Джон Смит қол алысып, 1831 жылдың 31 желтоқсанында бірікті. Смит Кемпбеллдің ізбасарлары атынан сөйлеу үшін қатысушылар тарапынан таңдалды. Сол кездегі деректер қол алысу сенбі күні болғанын нақты көрсетеді, бірақ кейбір тарихшылар бірігу күнін 1832 жылдың 1 қаңтарына, жексенбіге өзгертіп жіберді. 1832 жыл қабылданған жалпы дата болып табылады. Нақты айырмашылық шамамен 20 сағатты құрайды. Жиналғандардың екі өкілі барлық шіркеулерге одақ туралы жаңалықты жеткізу үшін тағайындалды: Джон Роджерс христиандар үшін, ал "Рэкун" Джон Смит реформаторлар үшін. Кейбір қиындықтарға қарамастан, одақ сәтті аяқталды. Одақтан кейін, жаңа қозғалысты қалай атау керектігі мәселесі туындады. Киелі кітапқа сүйенген, діни ағымдарға жатпайтын есім табу маңызды екені анық болды. Стоун "христиандар" деген атауды қолдануды жалғастыруды қалады. Александр Кэмпбелл "Мәсіхтің шәкірттері" деген атауды талап етті. Уолтер Скотт пен Томас Кэмпбелл Стоунның пікірін қолдады, бірақ жас Кэмпбеллдің нақты себептері болды және ол мойындамады. Соның салдарынан екі атау да қолданылды.
The two groups united at High Street Meeting House, Lexington, Kentucky, with a handshake between Barton W. Stone and "Raccoon" John Smith, on Saturday, December 31, 1831. Smith had been chosen by those present to speak on behalf of the followers of the Campbells. While contemporaneous accounts are clear that the handshake took place on Saturday, some historians have changed the date of the merger to Sunday, January 1, 1832. The 1832 date has become generally accepted. The actual difference is about 20 hours. Two representatives of those assembled were appointed to carry the news of the union to all the churches: John Rogers for the Christians and "Raccoon" John Smith for the reformers. Despite some challenges, the merger succeeded. With the merger, there was the challenge of what to call the new movement. Clearly, finding a Biblical, non sectarian name was important. Stone wanted to continue to use the name "Christians." Alexander Campbell insisted upon "Disciples of Christ". Walter Scott and Thomas Campbell sided with Stone, but the younger Campbell had strong reasons and would not yield. As a result, both names were used.
Ұлттық конвенциялар
1849 жылы Огайо штатының Цинциннати қаласында алғашқы ұлттық конвент өтті. Александр Кэмпбелл конвенттерді өткізу қозғалысты бөліп-жаратын конфессиялық ережелерге алып келеді деп алаңдады. Ол бұл жиынға қатыспады. Конвенттің қабылдаған шешімдерінің бірі – Александр Кэмпбеллді президент етіп сайлау және Америка христиандық миссионерлік қоғамын (АХМҚ) құру болды. Миссионерлік қоғамның құрылуы одан әрі «бірлескен» күш-жігерге жағдай жасады. Ғасыр соңына қарай, Шетелдік христиандық миссионерлік қоғамы және Христиан әйелдерінің миссионерлік кеңесі де миссионерлік қызметпен айналысты. АХМҚ құру қозғалыстың барлық қатысушыларының бір пікірде екенін көрсетпеді. Миссионерлік қызметке қаржы жұмсау мәселесі келіспеушілік тудырды. Келесі онжылдықтарда, кейбір қауымдар мен олардың жетекшілері үшін миссионерлік қоғамдар арқылы бірлесіп жұмыс істеу және шіркеулерде аспаптық музыканы пайдалану олардың ерте шіркеу туралы түсінігінен тым алшақтады. Америка Азамат соғысынан кейін бұл жік дағдарысқа ұласты. Жақсы хабар тарату қажеттігіне ешкімнің қарсылығы болмаса да, көптеген адамдар миссионерлік қоғамдардың Құдай сөзімен бекітілмегенін және жергілікті қауымдардың тәуелсіздігіне зиян келтіретініне сенді. Бұл Мәсіхшілер шіркеуінің (Мәсіх шәкірттері) Христиан шіркеуінен бөлінуіне себеп болған маңызды факторлардың бірі болды. Екі адам да өздерінен түбегейлі түрде өзгеше пікір білдіргендердің жазбаларын құрметпен жариялады. Кэмпбелл 1866 жылы қайтыс болғаннан кейін журналдар талқылауды және әңгімелесуді жалғастырды. 1870 мен 1900 жылдар аралығында екі журнал ең танымал болды. «The Christian Standard» журналын Цинциннати қаласынан Исаак Эрретт редакциялап, басып шығарды. «The Christian Evangelist» журналын Сент-Луис қаласынан Дж. Х. Гаррисон редакциялап, басып шығарды. Екі адам да достық бәсекелестікке түсіп, қозғалыс ішінде диалогты жалғастырды. 1884 жылы жарық көрген «The Christian Oracle» журналы да әңгімеге қатысты, кейін ол «The Christian Century» болып өзгерді, және конфессияаралық үндеуге ие болды. 1914 жылы Гаррисонның христиандық баспасын Р. А. Лонг сатып алды, ол кейін «Баспа қоғамы» деп аталатын коммерциялық емес ұйым құрды, ол қозғалыстың баспа үйі болды.
In 1849, the first National Convention was held at Cincinnati, Ohio. Alexander Campbell had concerns that holding conventions would lead the movement into divisive denominationalism. He did not attend the gathering. Among its actions, the convention elected Alexander Campbell its President and created the American Christian Missionary Society (ACMS). The formation of a missionary society set the stage for further "co operative" efforts. By the end of the century, the Foreign Christian Missionary Society and the Christian Women's Board of Missions were also engaged in missionary activities. Forming the ACMS did not reflect a consensus of the entire movement. Sponsorship of missionary activities became a divisive issue. In the succeeding decades, for some congregations and their leaders, co operative work through missionary societies and the adoption of instrumental music in church worship was straying too far from their conception of the early church. After the American Civil War, the schism grew. While there was no disagreement over the need for evangelism, many believed that missionary societies were not authorized by scripture and would compromise the autonomy of local congregations. This became one important factor leading to the separation of the Churches of Christ from the Christian Church (Disciples of Christ). In a respectful way, both men routinely published the contributions of others whose positions were radically different from their own. Following Campbell's death in 1866, journals continued to keep the discussion and conversation alive. Between 1870 and 1900, two journals emerged as the most prominent. The Christian Standard was edited and published by Isaac Errett of Cincinnati. The Christian Evangelist was edited and published by J. H. Garrison from St. Louis. The two men enjoyed a friendly rivalry, and kept the dialog going within the movement. A third journal became part of the conversation with the publication in 1884 of The Christian Oracle, later to become The Christian Century, with an interdenominational appeal. In 1914, Garrison's Christian Publishing company was purchased by R. A. Long, who then established a non profit corporation, "The Christian Board of Publication" as the Brotherhood publishing house.
Бірінші дивизион
1906 жылы АҚШ-тың діни санағы Мәсіх шіркеулерін алғаш рет Мәсіхтің шәкірттерінен бөлек және ерекше топ ретінде тізімге енгізді. Дегенмен, бұл бөлініс жылдар бойы қалыптасып келді, алғашқы жарияланған есептер 1883 жылға дейін жетеді. Екі топтың арасындағы ең басты айырмашылық – Мәсіх шіркеулерінің ғибадатта музыкалық аспаптарды пайдаланудан бас тартуы болды. Музыкалық аспаптарға қатысты дау 1860 жылы басталды, сол кезде бірнеше қауымдар дәстүрлі түрде бай және басқа діндерге жататын шіркеулермен байланысты органдарды енгізді. Бірақ, негізгі айырмашылық – Киелі кітапты түсіндірудегі әртүрлі көзқарас болды. Мәсіх шіркеулері Жаңа өсиеттегі ғибадат сипаттамаларында кездесетін амалдарды ғана қабылдады. Олар Жаңа өсиетте ғибадатта музыкалық аспаптарды қолдану туралы ешқандай мәлімет таппады. Ал шәкірттер Жаңа өсиетте тыйым салынбаған әрбір амалды рұқсат деп санады. Музыка және миссионерлік жұмысқа қатысты айқын мәселелер болғанымен, одан да терең мәселелер де болды. Бөлінуге әкелген процесс Американдық Азамат соғысынан бұрын басталған.
In 1906, the U. S. Religious Census listed Churches of Christ for the first time as a group which was separate and distinct from the Disciples of Christ. However, the division had been growing for years, with published reports as early as 1883. The most obvious distinction between the two groups was the Churches of Christ rejecting the use of musical instruments in worship. The controversy over musical instruments began in 1860, when some congregations introduced organs, traditionally associated with wealthier, denominational churches. More basic were the underlying approaches to Biblical interpretation. The Churches of Christ permitted only those practices found in accounts of New Testament worship. They could find no New Testament documentation of the use of instrumental music in worship. The Disciples, by contrast, considered permissible any practices that the New Testament did not expressly forbid. While music and the approach to missionary work were the most visible issues, there were also some deeper ones. The process that led to the separation had begun prior to the American Civil War.
Бауырластық
ХХ ғасырдың басында қалған христиан шіркеулері үшін маңызды дау нүктесі ұлттық және халықаралық миссионерлік ынтымақтастық болды. Бірнеше миссионерлік қоғамдар құрылған еді, ал осы қоғамдарға қаржылай көмек көрсеткен және ұлттық конгреске қатысқан қауымдар "ынтымақтас" деп аталды және осы қауымдардың үлкен тобын "Бауырластық" деп атай бастады. 1917 жылы Ұлттық конвенция канадалық шәкірттерді қосып, Христиан шіркеулерінің (Мәсіх шәкірттері) Халықаралық конвенциясына айналды. 1920 жылы үш жеке миссионерлік қоғам бірігіп, 1920 жылы Біріккен христиан миссионерлік қоғамын құрды, ол "отандық" және шетелде миссионерлік жұмыс жүргізді. Келесі 50 жыл бойы БХМҚ Бауырластықтың ең ірі мекемесі болды. 20-ғасырдың басында Ұлттық қайырымдылық қоғамы да құрылды, ол жетімдерге, қарттарға және мүгедектерге көмек көрсететін әлеуметтік қызметтерді ұсынды. Оған қатыспаған қауымдар "тәуелсіздер" деп аталды. Ынтымақтас шіркеулер 1960 жылдары қайта құрылымдау процесінен өткенге дейін ынтымақтастар мен тәуелсіздер бірлікте болды, бірақ 1940 жылдары әртүрлі бағыттарға бет бұрды, тәуелсіздер 1947 жылы Солтүстік Америка христиан конвенциясын құрды. Шіркеутану мәселелері бұл екі топтың арасындағы айырмашылықтың негізгі себебі болғанымен, теологиялық мәселелер де оларды бөліп тұрды, ынтымақтас шіркеулер 19-ғасырдың соңында жасалған Библияны талдаудың жаңа әдістерін көбінесе қабылдады.
In the early 20th century, a central point of conflict for the remaining Christian Churches was cooperative missionary efforts, both nationally and internationally. Several missionary societies had already been established, and the congregations that contributed to these societies and attended the national convention became known as "cooperative" and began referring to the larger grouping of these congregations as "the Brotherhood." In 1917 the National Convention became the International Convention of Christian Churches (Disciples of Christ) with the incorporation of Canadian Disciples. In 1920, three separate missionary societies merged into the United Christian Missionary Society in 1920, which undertook missions work both in the "homeland" and abroad. Over the next fifty years, the UCMS was the largest agency of the Brotherhood. The National Benevolent Association was also established during the early 20th century as a social services ministry providing assistance to orphans, the elderly and the disabled. The congregations that did not participate were known as "independents." Until the cooperative churches underwent the process of restructure in the 1960s, the cooperatives and independents coexisted together under the same identity, but were following different paths by the 1940s, with the independents forming the North American Christian Convention in 1947. While issues of ecclesiology were at the forefront of the growing division, theological issues also divided the two groups, with the cooperative churches largely adopting the new methods of Biblical analysis developed in the late 19th century.
Қайта құрылымдау
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бұрынғы онжылдықтарда құрылған ұйымдар соғыстан кейінгі кезеңнің қажеттіліктерін тиімді түрде қанағаттандыра алмайтыны анық болды. 1950 жылдары бірқатар талқылаулардан кейін 1960 жылы Христиан шіркеулерінің халықаралық конвенциясы бүкіл ұйымды "қайта құрылымдау" процесін қабылдады. Гранвилл Т. Уокер төрағалық еткен Қайта құру комиссиясы өзінің алғашқы отырысын 1962 жылдың 30 қазаны мен 1 қарашасында өткізді. 1968 жылы Халықаралық христиан шіркеулері (Мәсіхтің шәкірттері) конвенциясы комиссия ұсынған Христиан шіркеуінің (Мәсіхтің шәкірттері) Уақытша жобасын қабылдады. Көп ұзамай Уақытша жоба Жоспарға айналды. Бірлестік пен тәуелсіз шіркеулер арасындағы бұрынғы бөліністі Жоспарды қабылдауы ресми етті. Жоспар бойынша 1968 жылғы Христиан шіркеулері (Мәсіхтің шәкірттері) жылнамасындағы барлық шіркеулер автоматты түрде Христиан шіркеуінің (Мәсіхтің шәкірттері) құрамына енді деп танылды. Келесі жылдары көптеген тәуелсіз христиан шіркеулері жылнамадан ресми түрде шығуды сұрады. Осы қауымдардың көпшілігі Солтүстік Америкалық христиан конвенциясының құрамына кірді; бұл топ Христиан шіркеулері және Мәсіх шіркеулері деп аталды және Стоун Кемпбелл қозғалысының үшінші негізгі тобына айналды.
Following World War II, it became obvious that the organizations that had been developed in previous decades no longer effectively met the needs of the postwar era. After a number of discussions throughout the 1950s, the 1960 International Convention of Christian Churches adopted a process to "restructure" the entire organization. The Commission on Restructure, chaired by Granville T. Walker, held its first meeting on October 30 & November 1, 1962. In 1968, the International Convention of Christian Churches (Disciples of Christ) adopted the commission's proposed Provisional Design of the Christian Church (Disciples of Christ). Soon The Provisional Design became The Design. The Brotherhood's adoption of The Design made the earlier split between the cooperative and independent churches official. Under The Design, all churches in the 1968 yearbook of Christian Churches (Disciples of Christ) were automatically recognized as part of the Christian Church (Disciples of Christ). In the years that followed, many of the Independent Christian Church Congregations requested formal withdrawal from the yearbook. Many of those congregations were already part of the North American Christian Convention; this group would become known as the Christian churches and churches of Christ and became the third primary group of the Stone Campbell Movement.
Сенімдер мен тәжірибелер
Қауымдық дін ретінде, әрбір шәкірттер қауымы өзінің құлшылық ету, оқу, христиандық қызмет және әлемге куәлік ету жолын өзі анықтайды. Барлық сенушілердің рухани дәрежеде теңдігіне сену арқасында шәкірттер өз мүшелері арасында түсіндіруде еркіндік танытады, тек қана крещениеден өту және Мәсіхті Құдай деп мойындау қажет.
As a congregational denomination, each Disciples congregation determines the nature of its worship, study, Christian service, and witness to the world. Through belief in the priesthood of all believers, Disciples also practice freedom of interpretation among its members, with only baptism and confession of Christ as Lord required.
Дін және түсіндірме
Стоун Кемпбелл қозғалысының алғашқы мүшелері "Негізгі нәрселерде бірлік, негізгі емес нәрселерде бостандық, ал барлық нәрседе қайырымдылық" деген ұранды қабылдады. Қазіргі кездегі шәкірттер үшін ең маңыздысы – Иса Мәсіхті Құдай және Құтқарушы ретінде қабылдау және оған баптызу арқылы бағыну. Басқа ешқандай сенім немесе дін туралы мәлімдемеге келісу талап етілмейді. Сондай-ақ, Киелі кітапқа ресми түсіндіру жоқ. Исаның шәкірттері дәстүрлі түрде иерархиялық доктринаны адам жасаған және бөлініс тудыратын нәрсе деп санады, соның салдарынан сенім мен Киелі кітапты түсіндірудегі бостандық көптеген шәкірттерге құдайлық сипаттағы шіркеулерде кең таралған Тәңірлік, Үштік және Күнаһарды мойынсұнуға немесе оларды жоққа шығаруға мүмкіндік береді. Исаны іздеуге берілген негізгі міндеттен өзге, сенім мен түсіндіруде зор бостандық бар. Исаның негізгі үйретімдерін зерттеп, өмірге қолдану арқылы оның үйретімдерін әртүрлі жолмен түсіндіруге болады. Осындай көзқарасқа байланысты шәкірттердің арасында жеке адамдар мен қауымдардың сенетін нәрселерінің кең түрлілігі байқалады. Бір қауымда бір-біріне қарама-қарсы көзқарастарға ие адамдардың бір-бірінің сенім жолын Мәсіхтегі бауырлар ретінде құрметтеуі жиі кездеседі. 1968 жылы шәкірттер "Жарғының" кіріспесін оқып, бірлік сезімін атап өтті.
Early members of the Stone Campbell Movement adopted the slogan "In essentials, Unity; In non essentials, Liberty; and in all things, Charity." For modern disciples the one essential is the acceptance of Jesus Christ as Lord and Savior, and obedience to him in baptism. There is no requirement to give assent to any other statement of belief or creed. Nor is there any official interpretation of the Bible. Hierarchical doctrine was traditionally rejected by Disciples as human made and divisive, and subsequently, freedom of belief and scriptural interpretation allows many Disciples to question or even deny beliefs common in doctrinal churches such as the Incarnation, the Trinity, and the Atonement. Beyond the essential commitment to follow Jesus, there is a tremendous freedom of belief and interpretation. As the basic teachings of Jesus are studied and applied to life, there is the freedom to interpret Jesus' teaching in different ways. As would be expected from such an approach, there is a wide diversity among Disciples in what individuals and congregations believe. It is not uncommon to find individuals who seemingly hold diametrically opposed beliefs within the same congregation affirming one another's journeys of faith as sisters and brothers in Christ. in 1968, Disciples have celebrated a sense of unity in reading the preamble to the Design publicly.
Дін мен қауым
Көптеген қауымдар гимндер орындайды, Ескі және Жаңа Өсиеттерден оқиды, уағыз немесе басқа да жолмен жарияланған Құдай сөзін тыңдайды және Мәсіхтің шәкірттері болуға шақырады. Көптеген шәкірт қауымдары ғибадаттың ажырамас бөлігі ретінде Иеміздің кешкі асын, шәкірттер арасында Әудет деп белгілі, апта сайын тойлайды. Әудетті тойлау арқылы, адамдар өздерінің кемшіліктері мен күнәларын мойындауға, Иса Мәсіхтің өлімі мен қайта тірілуін еске алуға, крещение алуларын еске алуға және Құдайдың құтқарушы махаббатына алғыс айтуға шақырылады. Шәкірттер кешке шақыру Иса Мәсіхтен келеді деп сенгендіктен, Әудет Иса Мәсіхті Раб деп мойындағандардың бәріне ашық, олардың діни ұйымға қатысының маңызы жоқ.
Most congregations sing hymns, read from the Old and New Testaments, hear the word of God proclaimed through sermon or other medium and extend an invitation to become Christ's Disciples. Most Disciple congregations practice weekly celebrations of the Lord's Supper, often referred to by Disciples as Communion, as an integral part of worship. Through the observance of Communion, individuals are invited to acknowledge their faults and sins, to remember the death and resurrection of Jesus Christ, to remember their baptism, and to give thanks for God's redeeming love. Because Disciples believe that the invitation to the table comes from Jesus Christ, Communion is open to all who confess that Jesus Christ is Lord, regardless of their denominational affiliation.
Шомылдыру рәсімінен өту
Көптеген шәкірт қауымдары сенушілерді толық суға батырып шомылдыруды қабылдайды, оның Жаңа Өсиетте қолданылған форма екеніне сенеді. Шомылдыру суында Мәсіхке мойынсұнып, Олмен бірге «өліп», жаңа өмірге қайта тірілу сезімі шіркеу үшін терең мағынаға ие. Көптеген қауымдар толық суға батырып шомылдыруды ғана орындаса да, шәкірттер басқа да шомылдыру түрлерін, оның ішінде нәрестелерді шомылдыруды да қабылдайды.
Most Disciple congregations practice believer's baptism in the form of immersion, believing it to be the form used in the New Testament. The experiences of yielding to Christ in being buried with him in the waters of baptism and rising to a new life have profound meaning for the church. While most congregations exclusively practice baptism by immersion, Disciples also accept other forms of baptism including infant baptism.
Экуменикалық күш-жігер
Шәкірттер Иса Мәсіх арқылы Құдайды іздейтін барлық адамдармен, уақытқа және орынға қарамастан, бірліктерін тойлайды. Жергілікті қауымдар басқа діндердегі шіркеулермен бірлесіп ғибадат етеді және қоғамдық христиандық қызмет көрсетеді. Аймақтардағы шіркеулер ұзақ жылдардан бері басқа христиандық қауымдармен экуменикалық ынтымақтастық және бірлескен жұмыс жүргізіп келеді. Бас шіркеу деңгейінде Христиандық бірлік және дінаралық байланыстар министрлігі (CUIM) шіркеудің экуменикалық және дінаралық қызметін үйлестіреді. Шәкірттер Ұлттық шіркеулер кеңесі мен Канада шіркеулер кеңесінің негізгі құрылтайшы мүшесі болып табылады. Олар Дүниежүзілік шіркеулер кеңесінің диалогтарына және теологиялық ізденістеріне қатысады. Шәкірттер 1960 жылдары басталған Шіркеу одағы жөніндегі консультацияға толыққанды қатысушы болды. Олар "Мәсіхте Біріккен Шіркеулер" деген атау алған осы мәселелер бойынша әңгімелерді жалғастыруда. Шәкірттердің екі толық серіктесі бар: 1989 жылдан бері Мәсіхтің Біріккен шіркеуі және 2019 жылдан бері Канаданың Біріккен шіркеуі. Бұл үш деноминация бір-бірімен толыққанды өзара қарым-қатынаста. CUIM осы серіктестіктерді "қасиетті құрбандықтары мен тағайындалған дін қызметкерлерін өзара мойындау" деп сипаттайды. Шәкірттердің тағайындалған дін қызметкерлері қосымша біліктілік алмай-ақ Мәсіхтің Біріккен шіркеуінде тікелей қызмет ете алады. Сонымен қатар, 1996 жылы Шәкірттер шетелдегі миссияларын Мәсіхтің Біріккен шіркеуімен біріктірді. "Global Ministries" деп аталатын бұл агенттік екі деноминацияның бірлескен қызметкерлерін қамтиды және ондаған жылдар бойы әлемдік миссиялардағы бірлескен жұмыстың жалғасы болып табылады. Мәсіхтің шәкірттері мен Канаданың Біріккен шіркеуі толық бірлікке келгенімен, келісімнің жақында жасалуы дін қызметкерлерін өзара мойындау ережелері әлі аяқталмағанын және қабылданбағанын білдіреді.
The Disciples celebrate their oneness with all who seek God through Jesus Christ, throughout time and regardless of location. In local communities, congregations share with churches of other denominations in joint worship and in community Christian service. Ecumenical cooperation and collaboration with other Christian Communions has long been practiced by the Regions. At the General Church level, the Christian Unity and Interfaith Ministries Unity (CUIM) coordinates the ecumenical and interfaith activities of the church. The Disciples continues to relate to the National Council of Churches and Canadian Council of Churches, both of which it was a founding member. It shares in the dialog and in the theological endeavors of the World Council of Churches. The Disciples has been a full participant in the Consultation on Church Union since it began in the 1960s. It continues to support those ongoing conversations which have taken on the title Churches Uniting in Christ. The Disciples have two full communion partners: the United Church of Christ, since 1989, and the United Church of Canada, since 2019. These three denominations all share mutual full communion with each other. CUIM describes these partnerships as the proclamation of "mutual recognition of their sacraments and ordained ministry." Ordained Disciple ministers are able to directly serve in the United Church of Christ without having to seek additional qualifications. Additionally, the Disciples combined their overseas ministries with the United Church of Christ in 1996. Known as Global Ministries, it is a common agency of both denominations with a joint staff and is a continuance of decades of cooperative work in global missions. While the Disciples of Christ and United Church of Canada have entered full communion, the recentness of the agreement means that the provisions for mutual recognition of clergy are not yet finalized and adopted.
Діни қызмет
Шәкірттер барлық сенушілердің діни қызметкерлігіне сенеді, яғни, крещениеден өткен әрбір адам әртүрлі рухани дарындармен басқаларға қызмет етуге шақырылады. Шәкірттер өздерінің Министрлік Орденін пасторлық қызметке ерекше бейімделген рухани сыйлармен шақырылған сенушілердің белгілі бір тобы ретінде қарастырады. Қауымдар Министрлік Орденіндегі адамдарды атау үшін «Пастор» және «Преподобный» сияқты әртүрлі терминдерді қолданады, бірақ көбінесе оларды «Министрлер» деп атайды, оның ішінде тамырлық ұйымның басқару құжаттарында да осылай айтылады. Қауымдар діни қызметкер ретінде тағайындалуға немесе қызметке жіберуге ниет білдірген мүшелерін қолдайды, ал аймақтық министрліктер осы процесті бақылау үшін комиссиялар құрады. Діни қызметке тағайындалу теологиялық оқу орнындағы «Дивинитет магистрі» дәрежесін алу арқылы жүзеге асырылады, бұл оқу орны міндетті түрде Шәкірттермен байланысты болуы керек емес. Сондай-ақ, «Оқушы» бағдарламасы арқылы да тағайындалуға қол жеткізуге болады, онда үміткерлер тағайындалған министрлердің жұмысын бақылайды. Соңында, Министрлерге комиссия беруге болады, бұл семинария студенттері мен аймақта қысқа мерзімді қызмет іздеушілер үшін жеңілдетілген процедура. Аймақтық талаптар әртүрлі болуы мүмкін. Тағайындау рәсімі шіркеу мүшелерінің, дін қызметкерлерінің және аймақтық министрлердің қатысуымен өтеді, олар кандидатқа қол қойып, осы рәсімді ресмилейді. Шәкірттердің христиандық бірлікке ұмтылысын көрсету үшін экуменикалық өкілдер де шақырылады. Министрлік Орден жөніндегі Бас комиссия министрлік қызметтің анықтамаларын түсіндіру және қарау, аймақтар мен қауымдарға бақылау жүргізу, басқа да қолдау көрсету және аймақтық министрлер мен жалпы (ұлттық) министрліктердің министрлерінің мәртебесін сақтау үшін жұмыс істейді.
The Disciples believe in the priesthood of all believers, in that all people baptized are called to minister to others with diverse spiritual gifts. The Disciples view their Order of Ministry as a specific subset of all believers who are called with spiritual gifts specifically suited for pastoral ministry. Congregations use different terms to refer to persons in the Order of Ministry including Pastor and Reverend but most call them Ministers, including the denomination's governing documents. Congregations sponsor members seeking ordination or commissioning as a Minister, and Regional Ministries organize committees to oversee the process. Ordination can be achieved by obtaining a Master of Divinity from a theological institution, which does not have to be an institution associated with the Disciples. Ordination can also be achieved through an "Apprentice" track which has candidates shadow ordained ministers. Finally, Ministers can be Commissioned, a shorter process for seminary students and those seeking short term ministry in a Region. Regional requirements for ministry vary. Ordination is made official through a service which includes members of the church, clergy, and Regional Minister laying their hands on the candidate as the ordaining act. Ecumenical representatives are often included to emphasize the Disciples' desire for Christian unity. A General Commission on the Order of Ministry exists to interpret and review definitions of ministry, give oversight to Regions and congregations, provide other support, and maintain the standing of Regional Ministers and Ministers of General (National) Ministries.
ЛГБТК-ті қамту
1977 жылы деноминацияның Бас Ассамблеясы гомосексуализм туралы алғашқы қарарларды талқылады; Ассамблея «гомосексуалистік өмір салтын» айыптауға бағытталған резолюцияны қабылдамады, ал гомосексуалдарды діни қызметке тағайындаудан тыйым салу туралы резолюция Бас министр мен Президентке қосымша зерттеу үшін жіберілді. Екі жылдан кейін өткен келесі Бас Ассамблеяда Ассамблея «Гомосексуалистік әрекеттерге қатысатын адамдарды тағайындау Құдайдың еркіне сай келмейді» деп жариялаған резолюцияны бекітті, бірақ сонымен бірге «Христиан шіркеуі (Мәсіхтің шәкірттері) министрлерді тәрбиелеу, аттестаттау және тағайындау мәселесінде аймақтарға жауапкершілікті жүктеудің қазіргі тәртібін сақтауға ниетті» деп мәлімдеді. 2011 жылы Христиан шіркеуі (Мәсіхтің шәкірттері) «Шәкірттердің бір жынысты некеге қатысты ресми саясаты жоқ. Әрбір қауым мұндай мәселелерді өздігінен шешуге құқылы» деді. 2013 жылы Мәсіхтің шәкірттері барлық мүшелерін, олардың сексуалдық бағдарына қарамастан, қолдайтын резолюцияны қабылдады. АҚШ-та бір жынысты некелер заңдастырылғаннан кейін, деноминация «бір жынысты некелерге қатысты саясатты анықтауды жергілікті қауымдардың қарауына қалдыратынын» қайталады. 2019 жылы Бас Ассамблея трансгендерлер мен гендерлік нормадан тыс адамдардың Христиан шіркеуінде (Мәсіхтің шәкірттері) құрметпен қарсы алынатынын нақтылайтын резолюцияны қабылдады. Disciples LGBTQ+ Alliance қауымдарға «Ашық және қолдайтын» сертификатын алуға көмектесетін ресурстарды ұсынады, бұл олардың барлық гендерлік идентификациялар мен сексуалдық бағдарларды қабылдайтынын көрсетеді. Альянс 1979 жылғы Бас Ассамблеяда Гейлер, Лесбияндар және Қолдайтын Шәкірттер Альянсы (GLAD) ретінде құрылды. Мәсіхтің шәкірттері аборт жасау құқығын қолдайды.
In 1977, the General Assembly of the denomination debated resolutions about homosexuality for the first time; a resolution condemning the "homosexual lifestyle" was defeated by the Assembly and a resolution to ban gay people from the ordained ministry was referred to the General Minister and President for further study. At the next General Assembly two years later, the Assembly approved a resolution that declared "The ordination of persons who engage in homosexual practices is not in accord with God's will," but concurrently declared that "The Christian Church (Disciples of Christ) intends to continue the current pattern of assigning responsibility to the regions with respect to the nurture, certification, and ordination of ministers." In 2011, the Christian Church (Disciples of Christ) stated that "Disciples do not have a formal policy on same sex marriage. Different congregations have the autonomy to discern on issues such as this one." In 2013, the Disciples of Christ voted in favor of a resolution affirming all members regardless of sexual orientation. After same sex marriage was legalized in the US, the denomination reiterated that it leaves "all decisions of policy on same sex marriage to local congregations". In 2019, the General Assembly passed a resolution specifically affirming that transgender and gender non conforming people are welcome in the Christian Church (Disciples of Christ). Disciples LGBTQ+ Alliance provides resources to congregations that want to be certified as "Open and Affirming" to show that they are accepting of all gender identities and sexual orientations. The Alliance was founded as the Gay, Lesbian, and Affirming Disciples Alliance (GLAD) during the 1979 General Assembly. The Disciples of Christ supports the right to an abortion.
Құрылымы
Шәкірттер қауымының құрылымы негізгі протестанттық шіркеулер арасында ерекше. Дизайн, деноминацияның басқару құжаты, шіркеудің үш "көрінісін" сипаттайды: қауымдық, аймақтық және жалпы. Осы көріністердің әрқайсысы "өз тұтастығымен, өзін-өзі басқаруымен, билігімен, құқықтарымен және жауапкершіліктерімен" сипатталады. Бір-бірімен қарым-қатынаста олар шіркеудің қызметін және жұмысын қолдау үшін билік емес, келісім негізінде жұмыс істейді. Шәкірттер қауымдарында барлық сенушілердің рухани қызметі ғибадат пен христиандық қызметте өрнек табады. Қауымдар қауымдық қызмет міндеттерін орындау үшін, науқастарды аралау және оларға қасиетті тамақ беру, қауымға рухани жетекшілік беру және ғибадат кезінде қасиетті тамақ беру рәсімін, қызметкерлермен бірге немесе оларсыз, жүзеге асыру үшін жай адамдарды ақсақалдар ретінде сайлайды және оларды қызметке бекітеді.
The structure of the Disciples is unique among Mainline Protestant churches. The Design, the governing document of the denomination, describes three "expressions" of the church: congregational, regional, and general. Each of these expressions are "characterized by its integrity, self governance, authority, rights, and responsibilities." In relating to each other, they work in covenant and not authority to support the ministry and work of the church. In Disciples congregations, the priesthood of all believers finds its expression in worship and Christian service. Congregations elect and ordain lay persons as Elders to share in duties of congregational ministry with the staff ministers, including visiting the sick and administering communion to them, providing spiritual guidance for the congregation, and presiding over Communion during worship, either with or without the staff ministers.
Өңірлік министрліктер
Аймақтық шіркеулер белгілі бір аймақтағы барлық шәкірттерден тұрады, әдетте мемлекет немесе мемлекеттер тобы. 2023 жылғы мәлімет бойынша, деноминацияның 31 аймағы бар, соның ішінде Канададағы Христиан шіркеуі (Мәсіхтің шәкірттері) екі қыры бар: екіұлттық шіркеудегі аймақ және өз алдына ұлттық деноминация. Аймақтар әр 2-3 жылда бір рет өңірлік ассамблеяда жиналып, өз жұмыстарын атқарады. Әр аймақ өзінің басты пасторы және бас атқарушысы ретінде өңірлік министрді тағайындайды; көптеген аймақтарда сондай-ақ оның министрліктерінің белгілі бір салаларына қызмет ететін өңірлік министрлердің орынбасарлары мен басқа да қызметкерлер бар. Канадада аймақтық министр "ұлттық пастор" деп аталады. Аймақтар басқа конфессиялардың ортаңғы сот органдарына ұқсас, ал аймақтық министрлер епископтарға ұқсас. Барлық шәкірттер сияқты, аймақтардың қауымдарды бақылауға құқығы жоқ және қауымдар өңірлік бағдарламаларды, соның ішінде іздеу және шақыру жүйесін пайдалануға міндетті емес.
Regional churches consist of all Disciples in a given area, usually a state or group of states. As of 2023, the denomination has 31 regions, including the Christian Church (Disciples of Christ) in Canada which has a dual identity as a region in the binational church and a national denomination in its own right. Regions meet in a Regional Assembly every two to three years to conduct business. Each Region calls a Regional Minister to serve as its primary pastor and chief executive; most regions also have Associate Regional Ministers and other staff to serve specific aspects of its ministries. Canada calls its regional minister a "national pastor". Regions are analogous to the middle judicatories of other denominations, and Regional Ministers are analogous to Bishops. As with all parts of the Disciples, Regions do not have authority to control congregations and congregations are not required to use regional programming, including the search and call system.
Қатысушылықтың дамуы
Христиан шіркеуі (Мәсіхтің шәкірттері) XX ғасырдың ортасынан бері мүшелерінің саны күрт азайды. 1958 жылы мүшелік саны 2 миллионға жуық болған. 1993 жылы мүшелік саны 1 миллионнан асты. 2009 жылы дін өкілдері 3691 қауымдастықта 658 869 мүше бар екенін мәлімдеді. Ең көп жақтастары бар штаттар – Миссури, Техас, Индиана, Кентукки және Огайо. 2017 жылы мүшелік саны 450 425 адамға дейін төмендеді.
The Christian Church (Disciples of Christ) has experienced a very significant loss of membership since the middle of the 20th century. Membership peaked in 1958 at just under 2 million. In 1993, membership dropped below 1 million. In 2009, the denomination reported 658,869 members in 3,691 congregations. The states with the largest absolute number of adherents were Missouri, Texas, Indiana, Kentucky and Ohio. In 2017, membership had declined to 450,425 members.
Қатысқан академиялық мекемелер
Движение басталғаннан бері шәкірттер жоғары оқу орындарын ашты. Александр Кэмпбелл жас көшбасшыларды тәрбиеледі және Бетани колледжін құрды. Америка Азамат соғысынан кейінгі жылдары осы қозғалысқа ұқсас мектептер де ашылды. Мәсіхтің шәкірттері үшін зияткерлік және діни еркіндік маңызды құндылықтар болғандықтан, олардың қауымдары құрған колледждер, университеттер және семинариялар студенттер мен оқытушыларды секталық көзқараспен баулуға тырыспайды. XXI ғасырда Христиан шіркеуінің (Мәсіхтің шәкірттері) және оған қатысты университеттердің арақатынасы Жалпы шіркеудің Жоғары білім және көшбасшылық министрлігі (HELM) агенттігінің қарауында.
From the very beginnings of the movement, Disciples have founded institutions of higher learning. Alexander Campbell taught young leaders and founded Bethany College. The movement established similar schools, especially in the years following the American Civil War. Because intellectual and religious freedom are important values for the Disciples of Christ, the colleges, universities, and seminaries founded by its congregations do not seek to indoctrinate students or faculty with a sectarian point of view. In the 21st century, the relationship between the Christian Church (Disciples of Christ) and its affiliated universities is the purview of Higher Education and Leadership Ministries (HELM), an agency of the General Church.
Экуменикалық қатынастар
Мәсіхтің шәкірттері христиан бірлігін дамыту жөніндегі Папалық кеңеспен экуменикалық қарым-қатынас орнатып тұрады. Сонымен қатар, «Мәсіхте біріккен шіркеулер», «Христиан шіркеулерінің бірлестігі», Ұлттық шіркеулер кеңесі және Дүниежүзілік шіркеулер кеңесі сияқты басқа да экуменикалық ұйымдармен байланыста. Біріккен шіркеулерде Орденделген Пасторлық Өкілдік мәртебесіне ие, яғни Мәсіхтің шәкірттерінде қасиетті қызметке бекітілген дін қызметкерлері Біріккен шіркеулерде де қызмет ете алады. 2019 жылдан бері толық қауымдастық серіктесі болып табылады және Канада Біріккен шіркеуімен дін қызметкерлерінің куәліктерін өзара мойындау туралы келісімге қол жеткізді. Шәкірттердің Экуменикалық Кеңесші Кеңесі мен Реформаланған шіркеулердің Дүниежүзілік қауымдастығының құрамында.
The Disciples of Christ maintains ecumenical relations with the Pontifical Council for Promoting Christian Unity. It is also affiliated with other ecumenical organizations such as Churches Uniting in Christ, Christian Churches Together, the National Council of Churches and the World Council of Churches. It maintains Ordained Ministerial Partner Standing with the United Church of Christ, which means that clergy ordained in the Disciples of Christ may also serve in the United Church of Christ. Since 2019, it has been a full Communion partner and had an agreement for mutual recognition of ministerial credentials with the United Church of Canada. It is affiliated with the Disciples Ecumenical Consultative Council and the World Communion of Reformed Churches.