Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының әскер офицері және аристократ Чарльз Камильо ДеРудио (туған аты Карло Камильо ДиРудио; 26 тамыз 1832 - 1 қараша 1910 ж.) - итальяндық аристократ, Наполеон III-ді өлтірген, кейіннен 7 -ші АҚШ атты әскер полкінде майда Бигхорн шайқасында шайқасқан.

Ерте өмір

Карло ди Рудио Италияның Беллуно қаласында дүниеге келген. Ол граф және графня Аквила ди Рудионың ұлы. (Өлмес бұрын ол Уолтер Мейсон Камппен сұхбатқа түсіп, оған 1680 жылға дейінгі отбасылық деректерді көрсетті.) Жасөспірім кезінде ол Миландағы Австрияның әскери академиясына оқуға түсті, ол қазіргі кезде "Teulié" әскери мектебі деп аталады. 15 жасында ди Рудио 1848 жылғы көтеріліс кезінде итальян патриоттарына қосылып, Римді, кейіннен Венецияны австриялықтарға қарсы қорғауға қатысты. Ол Америкаға жүзуге тырысқанда Испанияда кеме апатына ұшырады. 1855 жылы ол Лондонның шығыс бөлігінде тұратын және кондитердің 15 жасар қызы Элизаға үйленген. Уақыт өте келе олардың үш қызы мен екі ұлы туды.

Француз түрмесі

1858 жылы 14 қаңтарда Париж операсының Ле Пелетиер залына барған кезінде император Наполеон III-нің патшалық шеруіне үш бомба лақтырылды. Сегіз адам мен бір жылқы қаза тауып, 150 адам жарақат алды. Төрт адам тұтқындалды: Felice Orsini, жоспардың жетекшісі, Джузеппи Пиери, Антонио Гомес және португалдық сыра сатушы "Да Сельва", ол ди Рудио болып шықты. (Ерекше мәліметтерді Орсини ісі бойынша қараңыз). Орсини мен Пьері 14 наурызда гильотинаға ілінеді, ал Гомес өмір бойына Ібіліс аралына қамауға алынады. Ди Рудио бастапқыда Орсини мен Пьерімен бірге сотталды, бірақ біреу оған мейірімділік танытты және үкім өмір бойы Ібіліс аралында болды. Бірнеше айдан кейін ол он екі адаммен бірге түрмеден қашып, Британ Гвианасына жол тартты. Сол жерден ди Рудио әйелімен Лондонға оралып, лекция оқыды. Оның аты "Чарльз ДеРудио" деп ағылшыншаланды.

Америка Азаматтық соғысы

ДеРудио Нью-Йоркке 1860 жылы көшіп келді. Ол 79-шы Нью-Йорк жаяу әскер полкінің жеке сапында болды, олармен екі айдай қызмет етті. 1864 жылы 11 қарашада 2-ші АҚШ түсті жаяу әскер полкіне екінші лейтенант болып тағайындалды. ДеРудио Флоридадағы 2-ші U.S.C.T. құрамында қызмет етті, ол 1866 жылы 5 қаңтарда қызметтен құрметпен шығарылды.

Әдеттегі әскер қызметі

Азамат соғысындағы қызметінен кейін ДеРудио Регулярлы армияға тағайындалуды сұрады және 1867 жылы 3 тамызда 2-ші жаяу әскер полкінің 2-ші лейтенанты болып тағайындалды. Үш аптадан кейін ол емтиханнан өтпей, кездесуі тоқтатылды. (Осыған қоса, АҚШ-тың Соғыс министрлігі оның бұрынғы "саяси қызметін" анықтады.) Бірақ шамамен бір айдан кейін ол қайтадан әскери киім киіп, 1869 жылы 17 сәуірде армияның 45-тен 25 жаяу әскер полкіне дейін қысқартылуы нәтижесінде тағайындалмағанға дейін сол жерде қалды.

7-ші ат әскері

ДеРудио 1869 жылы 14 шілдеде 37 жастағы 2-лейтенант ретінде 7-атқыштар полкіне тағайындалды. Бастапқыда ол капитан Фредерик Бентиннің қолбасшылығындағы H ротасына тағайындалды. Бентен ДеРудионы "Ешқандай есеп жоқ" деп атаған, өйткені ол мақтанышпен әңгіме айтып, өркөкірек еді. ДеРудионың 7-ші полктегі жоғары лауазымды офицерлер арасындағы, әсіресе подполковник Джордж А. Кастердің ортасындағы беделі үнемі кемсітіліп отырды. Дерудио жақсы офицер болғанға ұқсайды. Тарихшы Чарльз Миллс былай деп жазды: "Ол ішімдікті не құмар ойындарды жақсы көретін адам болған жоқ. Ол өз міндетін ертерек істеген жоқ. Ол міндетті орындауға еш қашқан жоқ, ең бастысы, әскерилер қатарында не істеп жүргенін жақсы білген". ДеРудио, қазір 43 жаста, 1875 жылы 15 желтоқсанда бірінші лейтенант болып жоғарылатылды, бұл басқа компанияларда жоғарылатулар Е компаниясында бос орынға ие болды. ДеРудио іс жүзінде Е компаниясына (оның номиналды қолбасшысы, капитан. Чарльз С. Илсли, Форт-Левенворттағы генерал Джон Поуптың тұрақты көмекшісі болды), ол майданға шыққанда командалық міндетін сақтап қалуы керек еді. Алайда, Кастер Е ротасының командалығын өзінің сүйіктісіне, А ротасының 1-ші лейтенанты Алгернон Смитке берді және ДеРудионы А ротасына оның орнына ауыстырды. А ротасының командирі капитан Майлс Мойлан, әрине, кампания кезінде Бентеннің көмекшісі болған ДеРудиомен келіспейді. Өзгерістер Смитті ерте өлімге кесіп, ДеРудионың өмірін сақтап қалды.

Кіші Бигхорн шайқасы

1876 жылы 25 маусымда ДеРудио А ротасында болды және майор Маркус Рено батальонының құрамында Кіші Бигхорн өзенін кесіп өтті. Оның ротасы аттанып, Реноның шабуылынан өз ауылдарын қорғауға асыққан Хункпапа мен Оглала жауынгерлеріне қарсы майдан шебінде шайқасты. Жауынгерлердің саны артып келе жатқанда, Рено өзеннің арғы жағына шегінуді бұйырды, онда ДеРудио атты жоғалтып, батыс жағалаудағы ағаш аралығында қалды. Отыз алты сағат бойы ДеРудио мен Томас О'Нилл жасырын қалып, үміт пен үмітсіздікті алмастыра отырып, Лакота әйелдерінің өлген сарбаздарды қинауына куә болды. Екі сарбаз үндістермен бірнеше қауіпті қарсыласуға тап болса да, олар қайтадан жасырынып, 27 маусымның таңертеңгісін өзеннен өтіп, Рено және Бентин командасына қосылды. ДеРудионың әңгімесі алғаш рет 1876 жылы 30 шілдеде Нью-Йорк геральдта жарияланды және 1876 жылы 2 тамызда Чикаго Таймс газетінде "Кіші үлкен мүйіз шайқасының қызықты романы; ДеРудионың қауіпті оқиғалары Жанып жатқан орманда жалғыз лейтенанттың қаламнан графикалық мәліметтер" деген тақырыппен қайта басылды. Кейін ДеРудио оқиғаны өзі жазбағанын, бірақ 2-ші кавалерияның майоры Джеймске ('Grasshopper Jim') Брисбинге ақпарат бергенін, ол өзінің әңгімесін әзірлеп, оны ДеРудионың келісімінсіз жариялағанын мәлімдеді. Көп жылдан кейін Уолтер Мейсон лагеріне берген сұхбатында ДеРудио Литтл Бигхорнда жалғыз семсері бар екенін мәлімдеді. (Бәлкім, оған белгісіз, бірінші лейтенант Эдвард Густав Мэти пойызбен бірге оны да сақтап, жыландарды өлтіру үшін қолданған. Ал кем дегенде екі үндістің семсерлері болды, оларды Роузбуд шайқасында алды.) Ол Кампке 1870 жылы Г компаниясы сыйлаған алтын семсерді көрсетті. Ол Кастердің сыйлық қабылдағаны үшін сөгіс алған, және, мүмкін, ренішпен, басқалары Powder River Депосында жиналған кезде, оның берген семсерін тапсырған жоқ.

Кейінгі қызмет

ДеРудио 1877 жылғы Нез Персе соғысы кезінде қайта құрылған E ротасына қолбасшылық етті, ол Биг-Холь шайқасынан кейін тауларды қарауылдаған 2-ші атқыштар полкінің лейтенанты Густавус Доанның жасағын күшейтуге тағайындалды. 1879 жылы 29-31 қаңтарда ол Рено судының алдында куәлік берді. ДеРудио 7-ші кавалерияда қызмет етуді жалғастырды, 1882 жылы 17 желтоқсанда Дакота территориясындағы Форт-Мидте орналасқан кезде капитан болып тағайындалды. Кейін ол Техастағы Форт-Сэм-Хьюстон және Нью-Мексикодағы Форт-Бейардта қызмет етті. Ол 1896 жылы 26 тамызда 64 жасқа толғаннан кейін, Сан-Диего қаласында зейнеткерлікке шықты. 1904 жылы 23 сәуірде ол азаматтық соғыс кезінде Одақ армиясында қызмет еткенін мойындау үшін зейнеткерлер тізімінде майор дәрежесіне көтерілді. ДеРудио АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің Калифорниялық командасының серігі болды. Чарльз ДеРудио 1910 жылы Калифорния штатының Пасадена қаласында бронх катарары мен жедел энтериттен қайтыс болды. Оның сүйегі кремацияланып, Сан-Франциско ұлттық зиратында жерленді.