Ламбет конференциясы – әлемдік Англикан шіркеуінің дінбасыларының он жылдық жиыны. Маңызды мәселелер талқыланады, бірақ заңдық күші жоқ ұсынымдар қабылданады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Англикан епископтарының ассамблеясы
Assembly of Anglican bishops
Ламбет конференциясы – Англикандық қауымдастықтың епископтарын Кентербери архиепископы шақыратын он жылдық ассамблея. Мұндай алғашқы конференция 1867 жылы Ламбетте өтті. Англикандық қауымдастық – автономды ұлттық және аймақтық шіркеулердің халықаралық бірлестігі болғандықтан және басқарушы орган емес екендіктен, Ламбет конференциялары ынтымақтастық және кеңесу функцияларын атқарады, соның ішінде күннің мәселелері бойынша "қауымдастықтың пікірін" білдіреді. Ламбет конференциясы қабылдаған қарарлар заңдық күшіне енбейді, бірақ олардың әсері зор. Демек, конференция қарарлары заң шығару құқығына ие болмаса да, олар "үлкен моральдық және рухани құқыққа" ие. Оның әлеуметтік мәселелер бойынша жасаған мәлімдемелері шіркеулердің саясатына әсер етті. Бұл конференциялар қауымдастықтың төрт "бірлестік құралының" бірі болып табылады.
The Lambeth Conference is a decennial assembly of bishops of the Anglican Communion convened by the Archbishop of Canterbury. The first such conference took place at Lambeth in 1867. As the Anglican Communion is an international association of autonomous national and regional churches and is not a governing body, the Lambeth Conferences serve a collaborative and consultative function, expressing "the mind of the communion" on issues of the day. Resolutions which a Lambeth Conference may pass are without legal effect, but they are nonetheless influential. So, although the resolutions of conferences carry no legislative authority, they "do carry great moral and spiritual authority." "Its statements on social issues have influenced church policy in the churches." These conferences form one of the communion's four "Instruments of Communion".
Шығу тегі
Бұл кездесулер туралы идеяны алғаш рет 1851 жылы Вермонт епископтық епархиясының епископы Джон Генри Хопкинс Кентербери архиепискобына жазған хатында ұсынды. Мұндай халықаралық епископтар жиыны туралы мүмкіндік алғаш рет 1851 жылы Шіркеу миссионерлік қоғамының мерейтойында туды, онда АҚШ епископтарының бір бөлігі Лондон қаласында болды. Дегенмен, бастамашылық Канададағы епископтық шіркеулерден келді. 1865 жылы сол провинцияның синоды Кентербери архиепискобына (Чарльз Томас Лонгли) шұғыл хат жолдады. Онда Канада шіркеуінің мүшелері жақындағы заңдық шешімдерге байланысты алаңдаушылықтарын білдіріп, жаңадан жанданған конвокацияның әрекеті «бізді Англия мен Ирландияда қолданыстағы канондардан өзгеше канондармен басқарып, Католик шіркеуінің тәуелсіз тармағына айналып кетпес үшін» қорқыныштарын жеткізді. Сондықтан олар одан «Англикан шіркеуінің елдегі және шетелдегі епископтарының ұлттық синодын» шақыруын өтінді, ол оның басшылығымен жұмыс істесін. Кентербери конвокациясының екі палатасымен кеңескеннен кейін, архиепископ Лонгли келісімін берді және 1867 жылы Ламбетте Англикан қауымының барлық епископтарын (сол кезде 144 адам) кездесуге шақырды. Көптеген англикан епископтары (олардың ішінде Йорк архиепискобы және оның суфрагандарының көпшілігі) мұндай жиналыстың дұрыстығына күмән келтіргендіктен, оған қатысудан бас тартты, ал Дин Стэнли Вестминстер аббаттығын жабылу рәсімі үшін пайдалануға рұқсат бермеді, себебі ол жиналыстың ішінара сипатын, оның шешімдерінің әсеріне қатысты белгісіздікті және «біздің шіркеуімізге жатпайтын прелаттардың қатысуын» атап өтті. Алайда, архиепископ Лонгли ашылу сөзінде «Англия шіркеуімен толық бірліктегі барлық шіркеулердің жалпы синодының функцияларын» атқаруға ниеттері жоқ екенін, тек «практикалық қызығушылық тудыратын мәселелерді талқылап, болашақ әрекеттерге сенімді нұсқаулар болатын шешімдерді қабылдауды» көздегенін айтты. Ламбет конференциясының шешімдері ешқашан синодтық жарлықтар ретінде қарастырылмаған, бірақ «олардың салмағы әр конференциямен бірге артқан». Бірінші конференцияға жетпіс алты епископ қатысты, ол 24 қыркүйекте Ламбетте өтті және төрт күнге созылды, отырыстар жеке өткізілді. Архиепископ конференцияны сөзбен ашты: талқылау жүргізілді, арнайы мәселелер бойынша есеп беру үшін комитеттер тағайындалды, қарарлар қабылданды және Англикан қауымының адалдарына энцикликалық хат жолданды. Келесі конференциялар алғаш рет Кентербери соборында өткізілді және архиепископ Сент-Августин креслосынан сөз сөйледі. Екінші конференциядан бастап олар Ламбет сарайында кездесіп, бес күн бойы белгіленген тақырыптарды талқылады және комитеттерді тағайындады, содан кейін екі аптадан кейін қайта жиналып, тағы бес күн отырыс өткізді, есептерді қабылдады, қарарлар қабылдады және энцикликалық хаттарын жариялады. 1978 жылдан бастап конференция Кент университетінің Кентербери кампусында өткізіліп, епископтарға бірінші рет бір орында бірге тұруға және ғибадат етуге мүмкіндік берді. 1978 жылы епископтардың жұбайлары жақын маңдағы Сент-Эдмунд мектебінде (Англикан жеке мектебінде) орналастырылды, бірақ жұбайларды бөліп орналастыру тиімді деп саналмады. 1988 жылдан бастап жұбайлар да университетте тұрды.
The idea of these meetings was first suggested in a letter to the Archbishop of Canterbury by Bishop John Henry Hopkins of the Episcopal Diocese of Vermont in 1851. The possibility of such an international gathering of bishops had first emerged during the jubilee of the Church Missionary Society in 1851 when a number of US bishops were present in London. However, the initial impetus came from episcopal churches in Canada. In 1865 the synod of that province, in an urgent letter to the Archbishop of Canterbury, (Charles Thomas Longley), represented the unsettlement of members of the Canadian church caused by recent legal decisions of the Privy Council and their alarm lest the revived action of convocation "should leave us governed by canons different from those in force in England and Ireland, and thus cause us to drift into the status of an independent branch of the Catholic Church". They therefore requested him to call a "national synod of the bishops of the Anglican Church at home and abroad", to meet under his leadership. After consulting both houses of the Convocation of Canterbury, Archbishop Longley assented and convened all the bishops of the Anglican Communion (then 144 in number) to meet at Lambeth in 1867. Many Anglican bishops (amongst them the Archbishop of York and most of his suffragans) felt so doubtful as to the wisdom of such an assembly that they refused to attend it, and Dean Stanley declined to allow Westminster Abbey to be used for the closing service, giving as his reasons the partial character of the assembly, uncertainty as to the effect of its measures and "the presence of prelates not belonging to our Church". Archbishop Longley said in his opening address, however, that they had no desire to assume "the functions of a general synod of all the churches in full communion with the Church of England", but merely to "discuss matters of practical interest, and pronounce what we deem expedient in resolutions which may serve as safe guides to future action". The resolutions of the Lambeth Conferences have never been regarded as synodical decrees, but "their weight has increased with each conference." Seventy six bishops accepted the primate's invitation to the first conference, which met at Lambeth on 24 September 1867 and sat for four days, the sessions being in private. The archbishop opened the conference with an address: deliberation followed; committees were appointed to report on special questions; resolutions were adopted, and an encyclical letter was addressed to the faithful of the Anglican Communion. Each of the subsequent conferences has been first received in Canterbury Cathedral and addressed by the archbishop from the chair of St Augustine. From the Second Conference, they have then met at Lambeth Palace, and after sitting for five days for deliberation upon the fixed subjects and appointment of committees, have adjourned, to meet again at the end of a fortnight and sit for five days more, to receive reports, adopt resolutions and to issue their encyclical letter. From 1978 onwards the conference has been held on the Canterbury campus of the University of Kent allowing the bishops to live and worship together on the same site for the first time. In 1978 the bishops' spouses were accommodated at the nearby St Edmund's School (an Anglican private school); this separation of spouses was not felt helpful. Since 1988 the spouses have also lived at the university.