Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фредерик Лионель Хичман (3 қараша 1901 жыл - 12 қаңтар 1969 жыл) - Канаданың профессионалды хоккей қорғаушысы. Ол Ұлттық хоккей лигасында Оттава Сенаторлары мен Бостон Бруинс командаларында он екі маусым ойнады. Супержұлдыз Эдди Шормен бірге барлық уақыттағы ең үздік қорғаныс жұптастығын құраған Хитчманның # 3 футболкасын Бостон Брюинс 1934 жылы 22 ақпанда зейнеткерлікке шығарды. Бұл Солтүстік Американың кәсіби спорт тарихында ойыншының нөмірі ресми түрде зейнеткерлікке шыққан екінші рет болды.
Frederick Lionel Hitchman (November 3, 1901 – January 12, 1969) was a Canadian professional ice hockey defenceman who played twelve seasons in the National Hockey League for the Ottawa Senators and Boston Bruins. Forming one of the greatest defensive pairings of all time with superstar Eddie Shore, Hitchman's #3 jersey was retired by the Boston Bruins on February 22, 1934, the second time in North American professional sports history that a player's number was officially retired, with the Toronto Maple Leafs retiring #6 for Ace Bailey eight days earlier, on February 14, 1934.
Әуесқой мансап
Эдвард Ф. Хичманның ұлы, белгілі крикет авторитеті және журналист, Хичман Торонтода дүниеге келді, бірақ оның отбасы 21 жасында Оттаваға көшіп барды. Ол өзінің кіші хоккейін Онтарио хоккей қауымдастығының Торонто Аура Ли клубында ойнады, 1920 жылғы маусымда төрт ойында және келесі жылы үш ойында кейде пайда болды. Кейіннен ол Канаданың Корольдік атлы полициясында қызмет етіп, 1922 және 1923 жылдар аралығында 24 ойында ойнаған Оттава қалалық хоккей лигасының Оттава Нью Эдинбургс командасына шақыру үшін жеткілікті болды. Жеті гол соққан Хитчман 52 айыппұл минутын жинап, екі маусымда да лиганың жұлдыздар командасына тағайындалды. Ол сондай-ақ RCMP командасымен азаматтық қызмет лигасында әрекет етті.
The son of Edward F. Hitchman, a noted cricket authority and journalist, Hitchman was born in Toronto, although his family moved to Ottawa when he 21. He played his junior hockey with the Toronto Aura Lee club of the Ontario Hockey Association, appearing sporadically in four games in the 1920 season and three the following year. Subsequently, serving in the Royal Canadian Mounted Police, he had shown enough to be invited to join the Ottawa New Edinburghs of the senior Ottawa City Hockey League, for whom he played in 24 games over the 1922 and 1923 seasons. Scoring seven goals, Hitchman gained greater notoriety as a hardrock defenceman, amassing 52 penalty minutes, and was named to the league All Star Team both seasons. He also saw action with the RCMP team in the Civil Service League.
Оттава сенаторлары
Жаңа Эдинбургтің плей-оффын аяқтағаннан кейін, Хичман 1923 жылы Сенаторлармен келісімшартқа отырды, ол алғаш рет 28 ақпанда Гамильтон жолбарыстарына қарсы жеңіске жетті. Оның Сенаторлар үшін алғашқы плей-офф ойыны 7 наурызда Монреаль Канадианс командасына қарсы матч болды, онда болашақ команда мүшесі Спраг Клегорн, ол бүкіл кешке қарсы күресіп, Хичманның бетін теріске шығарып, оны нокаутқа ұшыратты. Клегорн бұл әрекеті үшін матчтық айыппұл алды, бұл үйдегі көрермендердің көтерілісіне және төрешіге шабуылға әкелді. Жұлдызды қорғаушы Эдди Джерардтың зейнетке шығуымен, Хичман 1924 жылғы тұрақты маусым чемпионы командасының бастауышы сенаторлардың тұрақты мүшесі болды. Келесі маусымда сенаторлар жеңіліспен аяқталды және Хичман ұзақ уақыт бойы әуесқой және жаңадан келген Эд Горманның ойынынан кейін ол 1925 жылдың қаңтарында кеңейтілген Бостон Бруинстерге сауда жасауды сұрады.
After the end of the New Edinburghs' playoffs that season, Hitchman was signed by the Senators in 1923, first appearing in a victory against the Hamilton Tigers on February 28. His first playoff game for the Senators was tumultuous, a match against the Montreal Canadiens on March 7 in which future teammate Sprague Cleghorn with whom he had been sparring all evening crosschecked Hitchman in the face, knocking him out. Cleghorn received a match penalty for the act, which provoked a near riot from the home crowd and an assault on the referee. With the retirement of star defenceman Eddie Gerard, Hitchman became a regular for the Senators thereafter, a starter on the 1924 regular season champion team. The following season, with the Senators in a losing streak and Hitchman thought to be expendable due to the play of long time amateur and newcomer Ed Gorman he requested a trade to the expansion Boston Bruins in January 1925.
Зейнеткерлік
Хитчман 417 ойыннан 28 гол мен 34 ассистпен, 534 айыппұл минутымен қайтты. Қазіргі замандастары көбінесе қорғаншыларды жағымсыз шабуылдаушы сандармен қолдағанмен, Хичман өз заманындағы ең үздік қорғанысшы деп саналды. Ол Ростың орнын басады деген хабарларға қарамастан Брюинс жаттықтырушысы және кіші лигаларда қызмет етуді сұрамайды, Хитчман екі маусым бойы Брюинс "Бостон Кэбс фермасына жаттықтырушы болды; Кейін Кэбс бүлді, ал келесі жылы Брюинс үшін Ростың көмекші жаттықтырушысы болып тағайындалды. Хитчман 1939 жылы Спрингфилд Индианс командасының жаттықтырушысы болды, бірақ аяғы жарақаттанып, жарты маусымды өткізіп жіберді. Хоккейден зейнетке шыққаннан кейін ол Канаданың Корольдік атлы полициясында сержант ретінде қызмет етуді жалғастырды, ол өзінің хоккей мансабында маусымнан тыс уақытта қызмет етті. Оның қызы Глория "Айс Кападес" тобында ойнады. 1969 жылы 12 қаңтарда Нью-Йорк штатының Гленс-Фолс қаласында қайтыс болды.
Hitchman retired with 28 goals and 34 assists in 417 career NHL games, adding 534 penalty minutes. Although often overlooked by contemporaries in favor of defencemen with gaudier offensive numbers, Hitchman was regarded as the premier defensive defencemen of his day. Despite reports that he would succeed Ross as Bruins' coach and would not be asked to serve in the minor leagues, Hitchman went on to coach the Bruins' Boston Cubs farm for two seasons; the Cubs folded thereafter, and he was named Ross' assistant coach for the Bruins the following year. Hitchman went on to coach the Springfield Indians in 1939, although he missed half the season with a leg injury that kept him off the bench. After retirement from hockey, he continued to serve with the Royal Canadian Mounted Police as a sergeant, a post he had been filling in the off season throughout his hockey career. His daughter Gloria starred with the Ice Capades. He died in Glens Falls, New York, on January 12, 1969.