Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қысқа толқынмен жалпы қаптамалы байланыс қабылдағышы National HRO - бұл АҚШ-тың Массачусетс штатындағы Малден қаласының Ұлттық радио компаниясы өндірген 9 түтік HF (қысқа толқын) жалпы қаптамалы байланыс қабылдағышы.
Shortwave general coverage communications receive
The original National HRO was a 9 tube HF (shortwave) general coverage communications receiver manufactured by the National Radio Company of Malden, Massachusetts, United States.
Тарих
Массачусетс штатындағы Джеймс Миллен (любитель радиосының W1HRX қоңырау белгісі) механикалық жобалаудан бас тартты. Бірнеше деректерге сәйкес, Герберт Гувер, Jr. (әуесқойлық радио қоңырау белгісі W6ZH), АҚШ президенті Герберт Гувердің ұлы және Говард Морган (Western Electric) Калифорния штатының Пасадена қаласындағы Гувер гаражындағы электрониканы жобалаған. Дана Бэкон (W1BZR) да қатысып, Джеймс Милленмен бірге екінші автор ретінде қабылдаушы туралы жазды. Ұлттық радионың кейбір құрал жасаушылары қосымша жұмыс уақытын "Hell Of a Rush" үшін HOR деп белгіледі. Басқарушылық бұл қысқартудың нұсқасы жаңа алушының аты болуы керек деп шешті, оны кішкене өзгерту HRO оны нашарлатады. Бұл тез арада HRO "Helluva Rush Order" дегенді білдіреді деп жауап берді. HRO қабылдағышы 1934 жылдың қазан айында QST журналында жарияланды және 1935 жылдың наурыз айында жеткізілді. Ол жаңадан пайда болған әуе компаниясы сұраған көптеген дизайндық ерекшеліктерді қамтиды, олар әуесқой радио қауымдастығына да тартымды болды. 1935 жылғы нұсқаулыққа сәйкес, HRO бағасы 233 АҚШ доллары болды, сыртқы қуат көзі (қабылдаушы шкафтағы жылуды азайту және ыңғырау) 26,50 АҚШ доллары, ал 7000 омдық динамик рафт панелі 30,00 АҚШ доллары болды. HRO Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде түрлі одақтас бақылау қызметтерінің, соның ішінде Y қызмет станцияларының, Англиядағы Блетчли Парктегі (Станция X) кодты бұзатын топпен байланысты артықшылықты қабылдаушысы ретінде кеңінен қолданылды.
James Millen (amateur radio call sign W1HRX) in Massachusetts was in charge of the mechanical design. According to several accounts, Herbert Hoover, Jr. (amateur radio call sign W6ZH), son of U. S. President Herbert Hoover, and Howard Morgan (of Western Electric) designed the electronics in Hoover's garage in Pasadena, California. Dana Bacon (W1BZR) was also involved and wrote about the receiver as second author with James Millen. Some of National Radio's tool makers marked their overtime slips with HOR for "Hell Of a Rush." Management decided that a version of that abbreviation should be the name of the new receiver, choosing the slight alteration HRO to make it less objectionable. That was quickly countered by saying that HRO stood for "Helluva Rush Order". The HRO receiver was announced in QST magazine in October 1934 and shipped in March 1935, incorporating many design features requested by the fledgling airline industry that were also attractive to the amateur radio community. According to the 1935 instruction manual, the HRO price was US$233, the external power supply (to reduce heat in the receiver cabinet and hum) was US$26.50 less tubes, and a 7000 ohm speaker in a rack panel was US$30.00. The HRO found widespread use during World War II as the preferred receiver of various Allied monitoring services, including Y Service stations associated with the code breaking group at Bletchley Park (Station X) in England.
Ерекшеліктері
Бұл радионың ең ерекше екі ерекшелігі - микрометрлік диалдың қолданылуы және алдыңғы панельдің төменгі жағында толық енімен ашылатын көйлекті катушкалар жиынтығы. Виллам Грейдон Смит жобалаған циферблат үздіксіз аналогты күйге келтіруге мүмкіндік берді, сонымен қатар үлкен күйге келтіру түймесі он толық айналым аралығында цифрлық түрде өсу прогрессін көрсетті, ол қайырымдылықпен күйге келтірілді. Диалоның айналасының он еселенгені 12 фут (шамамен 4 м), бұл үлкен жиілік ажырату қабілетін қамтамасыз етті. А, В, С және D типті төрт катушкасы 1430, 714.4, 3.57.3 және 1.74 МГц-ті қамтиды. Е және F типті екі басқа да жиынтық, олар 9602,050 кГц және 480960 кГц жиіліктерін қамтиды. Әр радио зауытты тастамас бұрын, техник арнайы радио үшін А, В, С және D орамдарын калибрледі, бұл процесс 4 сағатқа жуық уақыт алды. Төрт негізгі катушкалардың әрқайсысында әуесқойлық радио қолдану үшін жиілік диапазонын 2829.7, 1414.4, 77.3, 3.5 және 4 МГц-қа дейін шектейтін қозғалатын бұрандалар арқылы орнатылған жолақты таралу режимдері болды.
The two most distinctive features of this radio were its use of a micrometer type dial, and plug in sets of tuning coils that slid into a full width opening at the bottom of the front panel. The dial, designed by Willam Graydon Smith, allowed for continuous analog tuning while digitally indicating incremental progress over a range of ten full turns of the large tuning knob that tuned with velvet smoothness. Ten times the circumference of the dial is 12 feet (nearly 4 m), which allowed for great frequency resolution. The four standard sets of coils, A, B, C, and D, covered 14–30, 7–14.4, 3.5–7.3, and 1.7–4 MHz, respectively. Two other sets of coils, E and F, sold separately, covered 960–2,050 kHz and 480–960 kHz, respectively. Before each radio left the factory, a technician custom calibrated a set of A, B, C, and D coils for that particular radio, a process that took nearly 4 hours. Each of the four main sets of coils also had bandspread modes set by moving screws that limited the frequency range to 28–29.7, 14–14.4, 7–7.3, 3.5 4 MHz, respectively, for amateur radio use.
Өндіріс
АҚШ әскері "National" телеарнасына: "Адамдық-табиғи ошақтарды салуды бастаңдар. Біз сізге қашан тоқтауыңызды айтамыз". Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын, соғыс кезінде және одан кейін микрометрлік көйлекпен плагинді катушкаларды пайдаланудың HRO тұжырымдамасы бірнеше елдерде, соның ішінде Германия мен Жапонияда көшірілді. Ең танымал көшірмелер, бәлкім, неміс қызметтерінде бақылау қабылдағыштары ретінде кеңінен қолданылатын екі неміс моделі, Korting Radio компаниясы жасаған KST және Siemens компаниясы жасаған R4. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін HRO 7 (1947 1949, 12 түтік, оның ішінде 2 шағын түтік), HRO 50 (1949 1950, күйдейтін циферблаттар мен қуат көзіне, түрткілеу-түсіру дыбыс күшейткішіне, стильді жақсарту және өнімділікке, HRO 50 1 (1951, IF селективтілігін арттыру) және HRO 60 (1952 1964, B (7 14,4 МГц) және A (14 30 МГц) катушкалары үшін қос конверсия, HF осцилляторы мен микшер түтікшелері үшін жылытқыш тогын реттеу). Олардан кейін екі қатты күйдегі қабылдағыш пайда болды, олар плагинді пайдаланбады: HRO 500 (қазан 1964 1972, 5 кГц 30 МГц) және HRO 600 (1970 1972? 16 кГц 30 МГц). Дәстүрге қайшы, HRO 600 микрометрлік көйлектің орнына жиілік санағышты қолданды. Бір қызығы, HRO 600 цифрлық жиілік дисплейі үшін никси түтіктерін қолданды және осылайша техникалық жағынан, бұрынғы HRO 500 сияқты "барлығы қатты күйде" болған жоқ. HRO қабылдағыштары керемет деп айтылды және танымал болды, бірақ 1950 жылдары және одан кейін Collins Radio сияқты компаниялардың одан да жақсы және қымбат жалпы қамту қабылдағыштары қол жетімді болды. Әлі күнге дейін ертедегі модельге жататын HRO қабылдағыштарын табуға болады, оларды ескі әуесқой радио әуесқойлары мен басқа да хоббистер қалпына келтірді.
The U. S. military told National, "Start building HROs. We'll tell you when to stop." Before, during, and after World War II, the HRO concept of using plug in coils with micrometer tuning was copied in several countries, including Germany and Japan. The best known copies are probably two German models widely employed as monitoring receivers by the German services, the KST made by Korting Radio and the R4 made by Siemens. Following World War II came the HRO 7 (1947–1949, 12 tubes, including 2 miniature tubes), HRO 50 (1949–1950, built in tuning dials and power supply, push pull audio amplifier, improved styling and performance), HRO 50 1 (1951, increased IF selectivity), and HRO 60 (1952–1964, dual conversion for coils B (7 14.4 MHz) and A (14 30 MHz), heater current regulation for the HF oscillator and mixer tubes). These were followed by two solid state receivers that did not use plug in coils: the HRO 500 (October 1964–1972, 5 kHz 30 MHz, and HRO 600 (1970 1972?, 16 kHz 30 MHz). Breaking with tradition, the HRO 600 used a frequency counter instead of a micrometer tuning dial. Ironically, the HRO 600 used nixie tubes for its digital frequency display and thus was, technically, no longer "all solid state" as its predecessor, the HRO 500, had been. HRO receivers were said to be outstanding and continued to be popular although even better and more expensive general coverage receivers from such companies as Collins Radio became available in the 1950s and later. One can still find HRO receivers dating back to the original model that have been restored by vintage amateur radio enthusiasts and other hobbyists.