Ирен Симс: Ағылшын актрисасының өмірі мен шығармашылығы
Joan Sims
Ирен Симс (1930-2001) – ағылшын актрисасы, «Carry On» франшизасындағы рөлдерімен және «Till Death Us Do Part» сияқты телешоулардағы есімділігімен танымал. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын актрисасы (1930–2001)
English actress (1930–2001)
Айрин Джоан Марион Симс (9 мамыр 1930 – 27 маусым 2001) – ағылшын актрисасы, ең көп есте қалатыны – «Carry On» франшизасындағы рөлдері, ол оның 24 фильмінде ойнаған (барлық актрисалардың арасында ең көп). Телевизияда ол «Өлімге дейін бізді бөліп тастаймыз» (1967–1975) сериалындағы Гран, «Сайкс» (1972–1978) сериалындағы Мадж Кеттлвелл, «Виктория Вуд» (1990) сериалындағы ерекше жасөспірімдер жатақханасының иесі, «On the Up» (1990–1992) сериалындағы шериді ұнататын аспаз миссис Уэмбли және «Уақыт өте келе» (1994–1998) сериалындағы Мадж Хардкастл рөлдерімен танымал.
Irene Joan Marion Sims (9 May 1930 – 27 June 2001) was an English actress, best remembered for her roles in the Carry On franchise, appearing in 24 of the films (the most for any actress). On television, she is known for playing Gran in Till Death Us Do Part (1967–1975), Madge Kettlewell in Sykes (1972–1978), an eccentric youth hostel owner in Victoria Wood (1990), Mrs Wembley, the cook with a liking for sherry, in On the Up (1990–1992), and Madge Hardcastle in As Time Goes By (1994–1998).
Ерте өмір және білім
Симс 1930 жылдың 9 мамырында, Джон Генри Симстің (1888-1964) жалғыз баласы ретінде дүниеге келді. Оның актриса болуға деген ерте қызығушылығы Эссекстің Лейндон теміржол станциясында тұрған кезінен бастау алды. Ол көбінесе күтіп отырған жолаушылар үшін қойылымдар қоятын. Симс жасөспірім шағында шоу-бизнеспен айналысқысы келетінін шешті және көп ұзамай жергілікті әуесқой өндірістерде танымал болды. Оның алғашқы сахналық рөлдерінің бірі 1946 жылдың мамыр айында Эстер Маккракеннің "Тыныш той" комедиясындағы Лэнгдон ойыншыларының қойылымында Миранда Бьют рөлі болды. 1946 жылы Симс алғаш рет Корольдік драмалық өнер академиясына (RADA) түсуге өтініш берді, бірақ емтиханы сәтсіз аяқталды. Оның алғашқы емтиханында Винни-Пухты орындаған. Ол академияның дайындық мектебі PARADA-ға қабылданып, төртінші рет сәтті емтихан тапқаннан кейін RADA-ға түсіп, 1950 жылы 19 жасында бітірді. Оның алғашқы сахналық өнерлерінің бірі 1951 жылы Гласгоудағы Азаматтар театрында Стэнли Бакстермен бірге "Бақытты Ха'пени" пантомимасында болды.
Sims was born on 9 May 1930, the only child of John Henry Sims (1888 1964), Station Master of Laindon railway station in Essex, and his wife Gladys Marie Sims, née Ladbrook (1896 1981). Sims's early interest in being an actress came from living at the railway station. She would often put on performances for waiting passengers. She decided that she wanted to pursue show business during her teens, and soon became a familiar face in a growing number of amateur productions locally. One of her first stage appearances was as Miranda Bute in the Langdon Players production of Esther McCracken's comedy Quiet Wedding in May 1946. In 1946, Sims first applied to Royal Academy of Dramatic Art (RADA), but her audition was unsuccessful. Her first audition included a rendition of Winnie the Pooh. She did succeed in being admitted to PARADA, the academy's preparatory school, and after her successful fourth attempt, she joined and was trained at RADA, graduating in 1950 at the age of 19. One of her first stage performances was in the 1951 pantomime, The Happy Ha'penny, opposite Stanley Baxter at Glasgow's Citizens Theatre.
Алғашқы жұмыстар
Симс 1953 жылы Джордж Коулмен бірге "Барлығы мырзалар ма?" фильмінде алғаш рет киноға түсті, одан кейін Норман Висдоммен "Дүкендегі қиындықтар" фильмінде ойнады. 1954 жылы ол "Сент-Тринианс әдемілері" фильмінде Мисс Доун рөлінде пайда болды және Дирк Богардпен бірге "Доктор үйінде" секс жағынан қысым көрген медбике Ригор Мортис рөлінде ойнады. Симс Бетти Э. Бокс продюсерлік еткен "Доктор" сериясының тұрақты актрисасы болды, соның арқасында оны Бокс күйеуі Питер Роджерс байқады. Ол алғаш "Карри Он медбике", содан кейін "Карри Он мұғалім", одан кейін "Карри Он полицей" және "Карри Он ешқандай ескертусіз" фильмдерінде түсті, бұл оның "Карри Он" актерлерінің қатарындағы болашағын шешті. Денсаулығы нашарлағаннан кейін Дилис Лейді өте қысқа мерзімде "Карри Он круизде" оның орнына шақырылды; алайда, Симс "Карри Он Клео" командасына қайта қосылды.
Sims made her first film appearance in Will Any Gentleman? with George Cole in 1953, closely followed by Trouble in Store with Norman Wisdom. In 1954, she appeared as Miss Dawn in The Belles of St. Trinian's, and made an appearance in Doctor in the House, opposite Dirk Bogarde as the sexually repressed Nurse Rigor Mortis. Sims became a regular in the Doctor series, which was produced by Betty E. Box, and was hence spotted by Box's husband Peter Rogers. She first starred in Carry On Nurse, then Carry On Teacher, followed by Carry On Constable and Carry On Regardless, and this sealed her future as a regular Carry On performer. Following a bout of ill health, Dilys Laye had to be brought in to take her place in Carry On Cruising at very short notice; however, Sims rejoined the team with Carry On Cleo.
Кейінгі жұмыстар
1978 жылы «Карри он» сериясы аяқталғаннан кейін Симс теледидарда жұмыс істеуін жалғастырды. Ол 1975 жылы марапат алған «Храмдар арасындағы махаббат» телефильмінде Кэтрин Хепберн мен Лоренс Оливьемен бірге түсті және BBC комедиялық сериалы «Өмір бойы бірге» («Till Death Us Do Part») сериалында Гран рөлін қайта-қайта ойнады (оның рөлге ие болғанда жасы отыздан аспаған еді). 1979 жылдан 1980 жылға дейін Оңтүстік теледидарының «Ворзел Гуммидж» («Worzel Gummidge») сериалында Миссис Блумсбери Бартон рөлін ойнады. 1986 және 1987 жылдары Симс «Фаррингтон Ф.О.» («Farrington of the F. O.») Йоркшир теледидарының комедиялық сериалында Энни Бегли рөлін ойнады. Сондай-ақ 1986 жылы Симс BBC ғылыми-фантастикалық сериалы «Доктор Кто» («Doctor Who») сериалының «Уақыт Лордының сот процесі: Жұмбақ планета» («The Trial of a Time Lord: The Mysterious Planet») атты төрт эпизодында Катрика рөлінде пайда болды. Ол сондай-ақ Мисс Марплдің «Жарияланған қылмыс» («A Murder is Announced») (1985) адаптациясында Мисс Мургатройд рөлін ойнады. 1989 жылы ол Морриссидің «Ouija Board, Ouija Board» видеоклипінде медиум рөлінде пайда болды. 1990 жылдан 1992 жылға дейін Деннис Уотерменнің қатысуымен түсірілген BBC комедиялық сериалында миссис Уэмбли рөлін ойнады. 1994 жылдан бастап ол Фрэнк Миддлмас ойнаған Рокки Хардкастлдың әйелі, домбырашы Мэдж Хардкастл және Джеффри Палмердің «Уақыт өте келе» («As Time Goes By») сериалындағы Лионельдің әкесі болды. Ол сондай-ақ Диккенстің «Мартин Чезлвит» («Martin Chuzzlewit») (1994) романының бейімделуінде Бетси Приг және «Симон мен сиқыршы» («Simon and the Witch») фильмінде Леди Фокс Кастард рөлін ойнады.
After the Carry On series ended in 1978, Sims continued to work on television. She appeared opposite Katharine Hepburn and Laurence Olivier in the award winning 1975 television film Love Among the Ruins and had a recurring role as Gran in the BBC comedy series Till Death Us Do Part (though she was only in her late thirties when she assumed the role). From 1979 to 1980, she played the recurring character Mrs Bloomsbury Barton in Worzel Gummidge for Southern Television. During 1986 and 1987, Sims starred as Annie Begley alongside Angela Thorne in the Yorkshire Television sitcom Farrington of the F. O. Also in 1986, Sims appeared in the long running BBC science fiction series Doctor Who in the four episodes of The Trial of a Time Lord: The Mysterious Planet as Katryca. She also played Miss Murgatroyd in the Miss Marple adaptation A Murder is Announced (1985). In 1989, she appeared as a medium in the video for Morrissey's "Ouija Board, Ouija Board". She played Mrs Wembley in the BBC comedy series On the Up, which starred Dennis Waterman and ran from 1990 to 1992. From 1994, she played Madge Hardcastle, drum playing wife to Rocky Hardcastle played by Frank Middlemass, and stepmother of Geoffrey Palmer's character Lionel in As Time Goes By. She also played Betsey Prig in a star studded adaptation of Dickens' Martin Chuzzlewit (1994) and Lady Fox Custard in Simon and the Witch.
Музыкалық мансап
1963 жылы Симс бірнеше жазу жасады. "Hurry Up Gran" / "Oh Not Again Ken" сингл ретінде жарық көрді, одан кейін "Spring Song" / "Men" шықты. Екеуі де Джордж Мартиннің Parlophone лейблі үшін өндірілген, бірақ екі сингл да Ұлыбританияның сингл тізіміне енбеді. Бұл оны 1967 жылы үшінші және соңғы синглын шығарудан тоқтатып қоймады, ол "Sweet Lovely Whatsisname" / "The Lass With the Delicate Hair" болды. Ол да тізімге ілесе алмады, нәтижесінде бұл синглдер қазір өте сирек кездеседі. 2009 жылға қарай, "Spring Song" және "Men" алғаш рет iTunes және басқа да жүктеу сервистері арқылы, сондай-ақ комедиялық жинақ альбомдарының қайта шығарылымдарында CD форматында қолжетімді болды – "О, қандай әзіл!" және "Бір минут күлімсіре". Симс 1961 жылы "Лорд Чемберлен өкінеді" және "Сулы цыгандар" спектакльдерінің түпкілікті актерлік құрамында да болды.
During 1963, Sims made several recordings. "Hurry Up Gran" / "Oh Not Again Ken" was issued as a single, followed by "Spring Song" / "Men". Both were produced by George Martin for the Parlophone label but neither single made an impact on the UK Singles Chart. This did not deter her from releasing a third and final single during 1967, "Sweet Lovely Whatsisname" / "The Lass With the Delicate Hair". Again it failed to chart, and as a result the singles are now quite rare. As of 2009, both "Spring Song" and "Men" are available for the first time through iTunes and other download services, as well as on CD as part of re issues of the comedy compilation albums Oh! What a Carry On! and Laugh A Minute. Sims also featured on an original cast recording of The Lord Chamberlain Regrets in 1961, as well as The Water Gypsies.
Жеке өмір
Симс, оның «Керемет жұлдыз» әріптесі Кеннет Уильямс сияқты, ешқашан үйленбеген. Гомосексуал болған Уильямс оған ыңғайлы неке ұсынғанмен, ол дереу бас тартты. 1958 жылдан бастап үш жыл бойы актер Тони Бэрдпен бірге өмір сүрді, бірақ ата-анасы келген сайын ол Бэрдтен Лондондық пәтерінен барлық мүліктерін алып кетуін өтінді. Ол анасына Бэрдпен бірге тұрғанын айтқаннан кейін, әкесі оған қатаң хат жазып, бұл қарым-қатынасты айыптады. Симс ата-анасына Тонидің өмірінің өте маңызды бөлігі екенін қабылдау керектігін айтты. Осыдан кейін алты ай бойы ол ата-анасымен байланысқа шықпады. Симс адал қыз болғандықтан, ата-анасынан айырылу оған қиын тиді. Симс өзінің жетістігіне және Тони Бэрдтің актерлік мансабындағы сәтсіздігіне байланысты Бэрдпен арадағы қарым-қатынас уытылуға бастады. Егер сол кезде үй шаруасын ерлер атқару кең таралған болса, олар тамаша жұп болар еді, себебі Тони актер ретінде аса табысты болмады, ал мен көп ұзамай күнкөрістің негізгі көзіне айналдым. Егер мен ақша табуға, ал ол үйді басқаруға белсенді түрде атсалысуымызды қабылдағанда, жағдай жақсырақ болар еді. Мен үш жыл бойы осы жақсы жігітке ғашық болдым, бірақ содан кейін торттың бетіндегі крем жарылып, махаббаттың күші әлсіреп бара жатты. Мен оны күтіп отырдым, жағдайдың шиеленісі көтере берді. Ажырасудың себебі – Симс кезекті гастрольден оралғанда, Бэрдтің киім-кешекті жуып немесе үй шаруасын жасағанын көрмеді. Ол: «Оның шынайы жүрек ауруынан қиналғанын сездім, мен де солай едім, бірақ мен өзімнің амандығым үшін осы қадамды жасауым керек еді» деп жазды. Дәрігердің сараптамасынан кейін оған оңалту орталығында орын ұсынылды, бірақ ол бас тартты.
Sims, like her fellow Carry On star Kenneth Williams, never married. Williams, who was homosexual, did, however, propose a marriage of convenience to her, which she promptly declined. From 1958, she lived for three years with fellow actor Tony Baird but, every time her parents visited, she asked Baird to remove all of his belongings from their London flat. After she told her mother on a visit that she was living with Baird, her father wrote her a stern letter, condemning the relationship. Sims replied, telling her parents that they had to come to terms with Tony being an extremely important part of her life. For the next six months she had no contact with her parents. Sims was a devoted daughter and found the separation from her parents difficult. The relationship with Baird began to flounder, Sims said, due to her success and Tony Baird's failure as an actor. Sims writes Had house husbands been in vogue in those days we'd have made an excellent couple, since Tony was not very successful as an actor and I soon became the main breadwinner. If we had been able to accept that I would go out and earn the money and he would concentrate on running the home, things might have turned out better For three years I was besotted with this loveable reprobate, but then the icing on the cake began to chip off and the love started to wear thin. I was virtually keeping him and the friction of the situation was getting harder to bear. Of the break up, which was finally triggered by Sims returning from a tour to find Baird had not done any washing or housework, she wrote "I could tell that he was genuinely heartbroken, and so was I, but I had to do it for my own survival." After assessment by a doctor, she was offered a place in a rehabilitation centre, but declined.
Өлім
2000 жылдың қараша айында Симс ауруханаға түсті, және кездейсоқ операцияның салдарынан ол комаға түсті. Оның өмір бойғы досы және оны алмастырған Нора Холланд, дәрігерлердің оның соңғы ауруы кезіндегі күші мен қайраткерлігіне таң қалғанын айтты. 2001 жылдың 27 маусымында, қайтыс болғанға он минут бұрын, Холланд оған Кеннет Уильямс, Хэтти Жак және олардың "Carry On" фильмдеріндегі уақыты туралы ақырын сөйледі. Ол Путни Вейл крематорийінде кремацияланды, ал күлі сол жердегі аумаққа шашылды. Эндрю Росс жазған оның ресми өмірбаяны "Too Happy A Face" 2014 жылы жарық көрді.
Sims was admitted to hospital in November 2000, and complications of a routine operation caused her to slip into a coma. Her lifelong friend and stand in, Norah Holland spoke of the doctors' amazement at her strength and courage throughout her final illness. On 27 June 2001, ten minutes before she died, Holland spoke to her gently about Kenneth Williams, Hattie Jacques and their time on the Carry On films. She was cremated at Putney Vale Crematorium, and her ashes scattered in the grounds there. Her authorised biography, Too Happy A Face, by Andrew Ross, was published in 2014.