Eucritta

Кіріспе

Евкритта (яғни "нағыз тіршілік иесі") - Шотландияның көміртек кезеңіндегі Визеан дәуірінен шыққан өліп кеткен тетраподдар туысы. Оның аяқ-қолдарының пропорциялары жер бетіндегі жануарларға тән, ал қаңқасының ерекшеліктері оның қазіргі қосмекенділер пайдаланатын тыныс алу түрін пайдаланғанын көрсетеді.

Ашылу

Евкрита бес данадан белгілі. Бұл үлгілер тек Шотландияның Шығыс Кирктон карьерінен табылған Визеан дәуіріндегі қара шифердің 82 блогынан табылған. Бұл үлгілердің төртеуін 1998 жылы Nature журналында ағылшын палеонтологы Дженни Клэк сипаттады. Ең жақсы сақталған үлгісі UMZC T1347 - бұл сынық, бірақ толықтай қаңқа мен бас сүйекті екі плитаның арасында бөледі. Бұл үлгі тұқымның холотипі деп аталды. Екінші үлгіде UMZC T1348 - тек қана голотипке қарағанда үлкен бас сүйегі бар. Бұл екі дананы да атақты шотландтық фосилдерді жинаушы Стэн Вуд 1988 жылы тапты. Вуд 1989 жылы тағы бір үлкен және жақсы сақталған бас сүйекті, NMS 1992.14 тапты. Ең кішкентай және ең ерте табылған данасы UMZC 1285 болды, ол кішкентай бас сүйек пен дененің алдыңғы жартысы. Бұл үлгі 1985 жылы Роберт Клэкпен табылған. 2001 жылы Джени Клэктің көмегімен Евкриттаның толық сипаттамасы жасалған кезде бесінші дана табылған. Бұл бесінші дананы Стэн Вуд тауып алды, ол UMZC 2000.1 деп аталатын жарым-жартылай бас сүйегі мен денесін білдірді. 2009 жылы Бафеталарды қайта зерттеу Бафетидтер, Евкритта және әдеттегідей емес сүзгімен қоректенетін дің тетраподы Спатицефалус қосылған тармаққа Бафетоида атауын берді. Рута мен Коутс өздерінің бұрынғы талдауларын 2007 жылы қайта қарастырғаннан кейін, бафетидтер мен базальдық-тажы Tetrapoda-ға жақын осы позицияны одан әрі қолдады. Кейінгі көптеген зерттеулер бұл ұстанымды нығайтты, дегенмен кейбір тұрақсыздықтар әлі де бар. 2016 жылы Клэк, Беннетт, Карпентер, Дэвис, Фрейзер, Кирси, Маршалл, Миллвард, Оту, Ривс, Росс, Рута, Смитсон және Уолш бес жаңа стегоцефалианды сипаттағанда, Евкритта Бафетоидеядан алынып тасталды және үнемі ең базалық рептилиоморф немесе ең базалық теменспондил (Лиссамфибияны Теменспондиль ішінде бір жерге орналастыру; басқаша айтқанда, ең базалық батрахоморф және амфибия) деп табылды. Марьянович пен Лориннің 2019 жылғы Рута мен Коутс (2007) деконструкциясы кейде олардың түсіндірмесімен келісті, бірақ бірнеше жағдайда олар Colosteidae тұқымдасын Baphetidae-дің жанында орналастырды, Eucritta-ны baphetids-тен бөліп. Темноспондильдер жағдайды одан әрі қиындатады, өйткені 2019 жылы зерттеулер бойынша табылған кейбір туыстық ағаштар temnospondyls-ті Eucritta + Colosteidae + Baphetidae кладынан алынған деп санайды, ал басқалары temnospondyls-тің кейінірек, белгілі бір "антракозаврлар" (әсіресе эмболомерлер) эволюцияланғаннан кейін бұтақталған. Оның орнына қарамастан, Евкритта бафетидтер, колостеидтер, теменспондильдер және "антракозаврлардың" ортақ ата-бабасынан алыс кеткен жоқ.

Eucritta is known from five specimens. These specimens have only been recovered from Unit 82, a Viséan epoch layer of black shale found at the East Kirkton Quarry of Scotland. Four of these specimens were described by English paleontologist Jenny Clack in a 1998 edition of Nature. The most well preserved specimen, UMZC T1347, is a crushed but fairly complete skeleton and skull split between two slabs. This specimen has been designated the holotype of the genus. A second specimen, UMZC T1348, contains only a skull, which is larger than that of the holotype. Both of these specimens were discovered by famed Scottish fossil collector Stan Wood in 1988. Wood also discovered another large and well preserved skull, NMS 1992.14, in 1989. The smallest specimen, and the earliest to be discovered, was UMZC 1285, a small skull and the front half of a torso. This specimen was discovered by Robert Clack in 1985. By the time of Eucritta's more comprehensive 2001 description courtesy of Jenny Clack, a fifth specimen had been discovered. This fifth specimen, discovered by Stan Wood, was a partial skull and torso designated UMZC 2000.1. A 2009 restudy of Baphetes assigned the name Baphetoidea to the branch incorporating baphetids, Eucritta, and the unusual filter feeding stem tetrapod Spathicephalus. Ruta and Coates' 2007 revision of their earlier analysis further supported this position next to baphetids and basal to crown Tetrapoda. Many subsequent studies have cemented this position, although some instability still exists. In the 2016 description of five new stegocephalians by Clack, Bennett, Carpenter, Davies, Fraser, Kearsey, Marshall, Millward, Otoo,Reeves, Ross, Ruta, Smithson, and Walsh, Eucritta was removed from Baphetoidea, and consistently found to be either the most basal reptiliomorph or most basal temnospondyl (placing Lissamphibia somewhere within Temnospondyli; so in other words, the most basal batrachomorph and amphibian). Marjanovic and Laurin's 2019 deconstruction of Ruta and Coates (2007) sometimes agreed with their interpretation, although under quite a few cases they placed the family Colosteidae next to Baphetidae, separating Eucritta from the baphetids. Temnospondyli complicates things further, as some family trees found by the 2019 study place temnospondyls as derived from the Eucritta + Colosteidae + Baphetidae clade, while others had temnospondyls branch off later, after certain supposed "anthracosaurs" (particularly embolomeres) had already evolved. Regardless of its position, Eucritta did not drift far from the common ancestry of baphetids, colosteids, temnospondyls, and "anthracosaurs".