Кіріспе

Италиялық винцеан және архиепископ Аннибале Бугнини (14 маусым 1912 3 шілде 1982) - католик шіркеуінің прелаты. 1936 жылы діни қызметкер болып тағайындалып, 1972 жылы архиепископ болып тағайындалды. Екінші Ватикандық мәжіліске дейінгі және одан кейінгі литургиялық тәжірибелер мен Литургиялық сағаттардағы өзгерістерді сынға алғандар да, қолдаушылар да оны осы күш-жігердің басты күші деп санайды. Ол Рим Куриясында бірнеше басқа лауазымдарды атқарды және өзінің мансабын Иранға папалық нунси ретінде аяқтады, онда ол 1979 жылдан 1981 жылға дейінгі Иран тұтқындық дағдарысы кезінде делдал ретінде әрекет етті.

Ерте өмір және діни қызметке тағайындалуы

Аннибале Бугнини Умбриядағы Цивителла-дель-Лаго қаласында дүниеге келген. 1938 жылы Санкт-Томас-Аквинскийдің Паптық университеті Angelicum-де "De liturgia eiusque momento in Concilio Tridentino" атты диссертациясымен діни теология бойынша докторлық дәрежесін алды. Ол Римнің бір маңындағы шіркеуде он жыл қызмет етті. 1959 жылы 25 қаңтарда Папа Иоанн XXIII Екінші Ватикан кеңесін шақыру жоспарын жариялады. 1960 жылы 6 маусымда Фр. Бугнини Литургияға арналған Рим папасының дайындық комиссиясының хатшысы болып тағайындалды. Бұл орган көптеген өзгерістерден кейін Киелі литургия туралы кеңес конституциясы (1963) болып табылатын құжаттың алғашқы жобаларын шығарды. 1962 жылдың қазан айында кеңес шақырылған кезде Дайындық комиссиясының орнына Киелі литургия жөніндегі кеңестік комиссия құрылды, оған Бугниниге peritus (сарапшы) рөлі берілді. Сонымен қатар, Пьеро Маринидің сөзіне сай, Бугнини Латеран университеті Литургия кафедрасының кафедрасынан алынып тасталды, өйткені "оның литургиялық идеялары тым прогрессивті болып көрінді". Екінші Ватикан кеңесінің кеңесшісі Луи Буйер өзінің өлімінен кейін жарық көрген естеліктерінде Бугниниді "әдебиеттен де, негізгі адалдықтан да айырылған адам" деп атады. Кеңес пен Папа Пауыл VI 1963 жылы 4 желтоқсанда Литургия туралы конституцияны мақұлдады. 1964 жылы 30 қаңтарда Папа Бугниниді Литургия туралы конституцияны іске асыру жөніндегі кеңестің хатшысы етіп тағайындады. 1969 жылы мамыр айында Папа Пауыл Бугниниді құдайға табыну қауымының хатшысы етіп тағайындады. 1965 жылдың қаңтарында ол Бәрақатты және қасиетті деп жариялау туралы істерге жауапты Ритуалдар қауымының хатшысы болды.

Дипломатиялық қызмет

1976 жылы 4 қаңтарда Рим папасы Пауыл Бугниниді Иранға пронунсий етіп тағайындады. Бугнини елді, оның тарихын және дәстүрлерін зерттеді. Оның зерттеулерінің нәтижесі 1981 жылы "Ирандағы шіркеу" (La Chiesa in Iran) деген атпен жарық көрді. 1979 жылы Бугнини Папаның атынан Аятулла Рухолла Хомейнидің ізбасарлары АҚШ елшілігінде ұстап отырған американдық тұтқындарды босатуды ойластырмады. Ол Хомейнимен кездесіп, онымен бірге Жохан Пауыл II-нің тұтқындарды босату туралы өтінішімен таныстырды.

Өлім

Бугнини 1982 жылы 3 шілдеде Римдегі Папа Пий XI клиникасында табиғи себептерден қайтыс болды. Оның өмірінің басым бөлігін арнаған еңбегі туралы егжей-тегжейлі есебі, Литургияның реформасы 1948-1975 жылдар, ол қайтыс болғаннан кейін жарық көрді. 1990 жылы ағылшын тіліндегі аудармасы жарық көрді.

Фримасондық айыптау

Буньинидің масон екендігі туралы жиі қайталанатын айыптауды алғаш рет итальяндық эссеші Тито Казини өзінің "Нел Фумо ди Сатана" кітабында шығарды. Соңғы шайқасқа қарай (Флоренция: Сан-Джованнидің көлігі, 1976). Казининің айтуынша, анонимі дереккөзге сәйкес, Бугнини конференц-залда портфель қалдырған. Біреу оны тауып алып, иесінің кім екенін анықтауға тырысқанда, оның ішінде айыптау құжаттары болды. Ағылшын жазушысы Майкл Дэвис папа Пауль VI-нің Бугниниді Иранға нунций ретінде жібергені Бугнинидің масондық байланысы туралы осы болжамға байланысты болды деп мәлімдеді, бірақ оның Ватикан II қауымынан кейінгі міндеті жаңа ғана аяқталды (supra). Дейвис 1975 жылы атын атамаған, консервативті кардинал оған "папаның үстелінде" Бугнинидің масондық байланысына дәлел бар "досье" көргенін (немесе қойғандығын) айтты деп мәлімдеді. "Литургияның реформасы 1948-1975" атты еңбегінде Бугнини мұндай айыптауларды жаладан басқа ештеңе емес деп жоққа шығарып, қатаң түрде жоққа шығарды. 1992 жылы бұл айыпты католиктер Chiesa Viva журналы, ал 1999 жылы анонимді бір кітапша қайталап жазды.