Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хорват футболшысы және менеджері (1933-2020) Отто Барич (1933 жылдың 19 маусымы - 2020 жылдың 13 желтоқсаны) - австриялық-хорват кәсіби футболшысы және менеджері.
Croatian footballer and manager (1933–2020)
Otto Barić (; 19 June 1933 – 13 December 2020) was an Austrian Croatian professional football player and manager.
1970-1980 жылдар
Клагенфурт маңындағы Айзенкаппелде туған Барич жаттықтырушылық мансабын 1969 жылы Батыс Германияның Германия Висбаден клубында бастады және бір маусымнан кейін Австрияның Вакер Инсбрук клубына көшті, онда ол келесі екі маусымды өткізді және екі рет қатарынан лига чемпионы атағын жеңіп алды. Екі маусымнан кейін ол Хорватияның НК Загреб клубының жаттықтырушысы болды. 1970 жылдардың соңында Югославияның екінші лигасының ойыншыларынан тұратын Югославияның әуесқойлар құрамасының бас бапкері болды. 1976-1978 жылдар аралығында командамен екі аймақтық және бір континенттік титулды жеңіп алды. Сонымен қатар, ол 1980 жылы наурыз айында Австрияға оралғанға дейін Динамо Винковчиде төрт маусым өткізді. Ол бір жарым маусымды Штурммен өткізді, содан кейін бір жыл жұмыссыз болды, содан кейін 1982 жылдың шілдесінде Рапид Вейнді жаттықтыра бастады. Ол "Рапидті" 1982, 1983 және 1987 жылдары Австрияның Бундеслигасында үш рет чемпион атанды, сондай-ақ 1983, 1984 және 1985 жылдары Австрия кубогының үш рет жеңімпазы атанды. 1985 жылы ол "Рапидті" УЕФА Кубогының жеңімпаздарының финалына дейін жеткізді, бірақ "Эвертонға" 3-1 есебімен жеңілді. 1985 жылы жаз айында Барич "Рапид" клубынан шығып, VfB Штутгарт клубына ауысты. Үш ай жұмыссыз болғаннан кейін, ол 1986 жылы маусымда "Рапидке" оралды және келесі екі маусымда команданың жаттықтырушысы болды, 1987 жылы тағы бір Австрия кубогын жеңіп алды. 1988 жылдың маусымында Рапидтен кеткеннен кейін ол бес ай жұмыссыз болды, ақырында 1988 жылдың қарашасы мен 1989 жылдың маусымы аралығында Штурм Грацтың бас бапкері болып жұмыс істеді.
Born in Eisenkappel, near Klagenfurt, Barić started his coaching career in 1969 at West German club Germania Wiesbaden and moved after one season to Austrian club Wacker Innsbruck, where he spent next two seasons and won two consecutive league champions titles before moving to LASK Linz in July 1972. After two seasons with Linz, he went on to coach Croatian club NK Zagreb and spent two seasons there before moving to Dinamo Vinkovci in July 1976. In the late 1970s, he was also the head coach of the Yugoslav amateur national team, a team that consisted of players from the Yugoslav Second League, and won two regional and one continental title with the team between 1976 and 1978. At the same time, he spent almost four seasons at Dinamo Vinkovci before returning to Austria in March 1980 to coach Sturm Graz. He spent one and a half seasons with Sturm and was then unemployed for a year before starting to coach Rapid Wien in July 1982. He led Rapid to three champions titles in the Austrian Bundesliga in 1982, 1983 and 1987, as well as to three Austrian Cup titles in 1983, 1984 and 1985. In 1985, he also led Rapid to the final match of the UEFA Cup Winners' Cup, but lost the title with a 3–1 defeat against Everton. Barić left Rapid for German club VfB Stuttgart in the summer of 1985 and coached the team until March 1986. After three months without a job, he returned to Rapid in June 1986 and went on to coach the team in the following two seasons, winning another Austrian Cup title in 1987. After leaving Rapid in June 1988, he was unemployed for five months before eventually continuing to work as the head coach of Sturm Graz between November 1988 and June 1989.
1990 жылдар
Штурмнан кеткеннен кейін Барич 1990-1991 жылдар маусымында Австрияның Бундеслигасының тағы бір командасы - SK Vorwärts Steyr бас бапкері болды. 1991 жылдың шілдесінде ол Австрияның Зальцбург клубына қабылданды. Ол Австрияның Зальцбург клубын 1994 және 1995 жылдары Австрияның Бундеслигасында екі рет қатарынан чемпион атағына жеткізді, сондай-ақ 1994 жылы УЕФА Чемпиондар лигасына жолдама алды, осылайша Австрияның Зальцбург клубы мұны жасаған алғашқы австриялық клуб болды. Команда өз тобында Аякс Амстердам мен А.С. Миланнан кейін үшінші орын алды. 1993-94 жылғы маусымда ол клубты УЕФА кубогының екі аяқты финалына жеткізді, бірақ титулды Интер Миланға 2-0 есебімен ұтып алды. 1995 жылдың тамызына дейін Зальцбург командасының жаттықтырушысы болды, содан кейін ол және кейбір ойыншылар арасындағы пікірлер айырмашылығына байланысты кетті. Ол Австрияның Зальцбург қаласынан кеткеннен кейін қысқа уақыт жұмыссыз болды, содан кейін ол 1996 жылғы Еуропа чемпионатының соңына дейін Хорватия ұлттық құрамасында көмекші жаттықтырушы болып жұмыс істеді. 1996 жылы шілдеде ол "Динамо" клубының бас бапкері болды. 1997 жылы маусымда "Динамодан" түрік "Фенербахче" клубына ауысты, онда 1999 жылдың наурызына дейін жұмыс істеді. Барич Фенербахчеден кеткеннен кейін бірнеше ай жұмыссыз болды, содан кейін 1999 және 2001 жылдар аралығында Австрияның бас бапкері ретінде халықаралық мансабына оралды. 2002 жылғы әлем чемпионатының финалына Австрия қатыса алмағанынан кейін ол өз лауазымынан бас тартты.
After leaving Sturm, Barić became head coach of SK Vorwärts Steyr, another team of the Austrian Bundesliga, for the 1990–91 season. In July 1991, he was engaged by Austria Salzburg. He led Austria Salzburg to two consecutive champions titles in the Austrian Bundesliga in 1994 and 1995, and also managed to qualify for the UEFA Champions League in 1994, thus making Austria Salzburg the first Austrian club to do that. The team finished third in their group behind Ajax Amsterdam and A. C. Milan. In the previous 1993–94 season, he led the club to the two legged final of the UEFA Cup, but lost the title to Inter Milan with a 2–0 defeat on aggregate. He coached the Salzburg team until August 1995 and then he left due to differences of opinion between him and some players. He was jobless for a short time after leaving Austria Salzburg and then he worked as an assistant coach in the Croatia national team until the end of the 1996 European Championship. In July 1996, he became the head coach of Dinamo Zagreb and led the club to titles in both the Croatian First League and Croatian Cup in only one season he coached the team. In June 1997, he left Dinamo for Turkish club Fenerbahçe, where he worked until March 1999. Barić was then unemployed for a couple of months after leaving Fenerbahçe and subsequently returned to his international career as the head coach of the Austria national team between 1999 and 2001, giving up his position after Austria failed to qualify for the 2002 World Cup finals.
2000 жылдар
2002 жылдың қаңтарында ол төрт ай бойы Австрияның Зальцбург командасына жаттықтырушы болды, содан кейін 2002 жылдың шілдесіне дейін екі ай жұмыссыз болды. Ол Хорватияның бас бапкері болып тағайындалды.
In January 2002, he went on to coach Austria Salzburg for four months and was then jobless for two months until July 2002, when he was named the head coach of the Croatia national team after his predecessor Mirko Jozić was dismissed due to unsuccessful campaign of the team at the 2002 World Cup finals.
Хорватия ұлттық құрамасы
2002 жылдың шілдесінде Барич Хорватия футбол федерациясымен екі жылдық келісімшартқа қол қойды және Хорватия ұлттық құрамасын УЕФА Евро-2004 финалына жеткізу міндеті берілді. Хорватияның бас бапкері ретінде алғашқы матчы 2002 жылы 21 тамызда Вараждин қаласында Уэльске қарсы жолдастық кездесу болды. Бұл ойын 1:1 есебімен тең аяқталды, бұл өте өкінішті болды. Еуропа чемпионатының іріктеу кезеңіндегі оның дебюті Эстонияға қарсы голсыз теңдестірумен сәл сәтті болды, ал бір айдан кейін команда Болгарияға қарсы 2:0 есебімен жеңілді. Финалдық турнирге өту мүмкіндігі азайып қалғандықтан, Хорватия мүмкіндігінше көп матчтарда жеңіске жетуі керек болды. 2003 жылы команда үйінде 4 - 0 есебімен Бельгияны жеңіп, екі рет топта жеңілген Андорра мен бір рет Эстонияны жеңіп, үш рет қатарынан жеңіске жетті. Команда плей-оффқа кіру үшін Бельгияға қарсы саяхатта жеңіске жетуі керек еді, бірақ 21 есебімен жеңіліп, бұл мақсатқа жете алмады. Соңғы матчта олар Болгариядан 1:0 есебімен жеңіске жетіп, бельгиялық командаға қарағанда жақсы гол айырмашылығымен екінші орынға ие болды. Плей-оффта Хорватия Словенияға қарсы 21 есебімен жеңіске жетіп, Португалиядағы финалға жолдама алды. Финалда Хорватия қатаң топқа енді, оның құрамында чемпион Франция, Англия және Швейцария болды. Команда барлық үмітін Швейцарияға қарсы алғашқы матчқа артып, бірақ жеңіске жетпеді, өйткені матч голсыз тең аяқталды. Франциямен екінші кездесу Хорватия командасы үшін нашар басталды, өйткені олар жартылай ойыннан кейін 10 есебімен төмен болды. Дегенмен, Франция 12 минуттан кейін Давид Трезегуеттің голымен теңестірді және соңғы ұпай 2 - 2. Хорватия 1/4 финалға өту үшін соңғы топтық матчта Англияға қарсы жеңіске жетуі керек болды және жақсы бастамаға қол жеткізді, өйткені Нико Ковач төрт минуттан кейін алғашқы голды соқты, бірақ Англия бірінші таймның соңына дейін 21 есебімен алға шықты. Екінші таймда Англия 3-1 есебімен алға шығып, Руни гол соқты. Хорватияның озық орындарға шығуының мүмкіндігі өте аз. Хорватия 32 есебімен Игорь Тюдордың ұпай жинауымен Англияның көшбасшылығын азайтуға қол жеткізді, бірақ Фрэнк Лэмпард матчтың соңғы голын соғу үшін алты минут қана қажет болды, бұл Англияны 42 жеңіске жеткізді және топтың үшінші орындағы Хорватияны турнирден алып тастады. Хорватия топтан шығады деп күтілгендіктен, ерте кету үлкен өкініш болды және Баричтің келісім-шарты ұзартылмады және ол 2004 жылдың шілдесінде Хорватия ұлттық құрамасының менеджері болып кетті.
In July 2002, Barić signed a two year contract with the Croatian Football Federation and was given a task to bring the Croatia national team to the finals of UEFA Euro 2004. His first match as manager at Croatia bench was a friendly against Wales on 21 August 2002 in Varaždin. The match ended with a 1–1 draw, which was quite a disappointment. His competitive debut in the qualifying session for the European Championship was even less successful with a goalless draw against Estonia and one month later the team went on to lose 2–0 against Bulgaria. With diminished chances for advancement to the final tournament, Croatia now had to win as many matches as possible. The start in the year 2003 was successful, with an impressive 4–0 win over solid Belgium at home in Zagreb, followed by three consecutive wins, twice against the group underdogs Andorra and once against Estonia. The team had to achieve an away win against Belgium to secure at least a place in the play offs, but failed to do that by losing 2–1. Nevertheless, they won the last match against Bulgaria by 1–0 and grabbed the second place due to a better goal difference from that of the Belgian team. In the play offs, Croatia came to a 2–1 win on aggregate against Slovenia and qualified for the finals in Portugal. At the finals, Croatia was drawn into a tough group with defending champions France, England and Switzerland, and advancement to the quarterfinals was relatively unlikely. The team put all their hopes on the opening match against Switzerland, but failed to win as the match ended with a goalless draw. The second match against France started badly for the Croatian team as they were 1–0 down on the halftime after Igor Tudor scored an own goal, but a strong start into the second half and goals from Milan Rapaić and Dado Pršo put them 2–1 up in the first seven minutes. Nevertheless, France equalised with David Trezeguet's goal twelve minutes later and the final score was 2–2. Croatia had to win against England in the last group match to advance to the quarterfinals and managed to achieve a good start when Niko Kovač scored the opening goal after only four minutes, but England managed to switch the lead 2–1 until the end of the first half with goals from Paul Scholes and Wayne Rooney in the last five minutes. In the second half, England went 3–1 up with another goal from Rooney and Croatian chances to put themselves in the lead once again were down to a minimum. Croatia managed to decrease England's lead when Igor Tudor scored for 3–2, but it took only six minutes before Frank Lampard scored the final goal of the match, leading England to a 4–2 win and eliminating the group third placed Croatia from the tournament. Given that Croatia was expected to progress from the group, the early exit was seen as a major disappointment and Barić's contract was not extended and he left as manager of the Croatia national team in July 2004.
Албания ұлттық құрамасы
Екі жылға жуық жұмыссыз болғаннан кейін, Барич жаттықтырушылыққа оралды, өйткені ол 2006 жылдың маусым айында Ханс Петер Бригельдің командамен келісімшарты ұзартылмағаннан кейін Албания ұлттық құрамасының менеджері болып тағайындалды. Барич 2008 жылғы Еуропа чемпионатына дейін команданы бірінші рет финалдық турнирге апаруға үміттенді. Алдыңғысынан айырмашылығы, Барич Тиранада тұрып, албан бірінші дивизионын және оның ойыншыларын мұқият бақылады. Ол 2006 жылы 2 қыркүйекте Беларуське қарсы 22 есебімен тең ойнаған. Ал Албания үйінде Румыниядан 2:0 есебімен жеңіліп, Болгария мен Словенияға қарсы тең түсіп, Люксембургке қарсы 6:0 есебімен жеңіске жетті. Тіпті, Тиранада голландиялық қорғаушы Мелхиоттың гол соқпасын төреші қабылдамаса, Албания Голландиямен жеңіске жетуі мүмкін еді. Баричтің құндылықтары тіпті Албания ұлттық құрамасына жаңаруды уәде еткен кезде де көрсетілді және ол мұны қалайда жүзеге асырды. Ол "Лационың" ойыншысы болғанымен, команда капитаны Игли Тареден тыс қалды. Бірақ ол бұл шешімнің дұрыс екенін дәлелдеді, өйткені команда олсыз да жақсы жұмыс істеді. Сондай-ақ, ол Тирананың 19 жасар ойыншысы Джахмир Хайка мен 20 жасар Besa Kavajë ойыншысы Анди Лиланың дебютін жасады, сонымен қатар Грекиядағы Арис клубында ойнайтын 21 жасар Кристи Ванджелиді атауға болмайды. Бірақ 2008 жылғы Еуропа чемпионатының іріктеу кезеңі Белоруссияға қарсы (2:4 үйде) және Румынияға қарсы (1:6 Бухарестте) ауыр жеңілістен кейін Албания үшін ұятқа қалды. Барич осы екі матчта да тоқтатылған және екеуін де өзі емес, көмекшісі басқарғанмен, ол ойыншысының мінез-құлқын қабылдай алмады және бірнеше күн бұрын келісімшартын ұзартуға келіскеніне қарамастан, кері шегінгенін жариялады.
After being without a job for nearly two years, Barić returned to coaching as he was named manager of the Albania national team in June 2006, after Hans Peter Briegel's contract with the team was not extended. Barić stayed on until the 2008 European Championship with hopes to take the team to the final tournament for the first time. Unlike his predecessor, Barić lived in Tirana to closely watch the Albanian First Division and its players. He debuted with a 2–2 draw against Belarus on 2 September 2006. Then Albania went on to lose 2–0 at home against Romania, but the draws against Bulgaria and Slovenia, and the wins 6–0 on aggregate against Luxembourg, showed the results of his work. Albania might have even won with the Netherlands in Tirana if an own goal of Dutch defender Melchiot would have not been disallowed by the referee. Barić's values were shown even when he promised to renew the Albania national team and somehow managed to do that. He left out of the squad captain Igli Tare, even though he was a player of Lazio. But he proved this decision right because the team managed to do really well without him. He also gave their debuts to Tirana 19 year old player, Jahmir Hyka, and 20 year old Besa Kavajë player, Andi Lila, not to mention 21 year old Kristi Vangjeli, who plays for Aris in Greece. But the Euro 2008 qualifying campaign ended in shame for Albania, following two heavy losses against Belarus (2–4 at home) and Romania (1–6 in Bucharest). Although Barić was suspended for these two matches and both were not directed by him, but by his assistant, he could not accept his player's behavior and announced his withdrawal although he had agreed to an extension of his contract some days before.
Өлім
Барич 2020 жылдың 13 желтоқсанында Загребтегі Дубрава клиникалық ауруханасында 87 жасында COVID-19-дан қайтыс болды.
Barić died from COVID 19 at Clinical Hospital Dubrava in Zagreb on 13 December 2020, aged 87.