Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вирджиниядағы түрме, АҚШ Мекленбург түзеу орталығы - Вирджинияның түзеу департаментімен жұмыс істейтін ең жоғары қауіпсіздікті түрме, Бойдтонға жақын орналасқан Вирджинияның Мекленбург округіне кірмеген, АҚШ. Ол 2012 жылы Вирджинияның түзеу жүйесіндегі тұтқындар санының азаюы және қымбат ағымдағы техникалық қызмет көрсету қажеттіліктеріне байланысты жабылды. Бұл ғимарат қабылдау және жіктеу орны ретінде қызмет етті. Мекленбургте бұрын Вирджиния штатының еркек өлім жазасына кесілген адамдары болған. Ол (36.6607, 78.3636) мекен-жайында орналасқан.
Prison in Virginia, United States
Mecklenburg Correctional Center was a maximum security prison operated by the Virginia Department of Corrections in unincorporated Mecklenburg County, Virginia, United States, near Boydton. It was closed in 2012 due to a decrease in the number of inmates in the Virginia corrections system and expensive ongoing maintenance needs. The facility served as a reception and classification facility. Mecklenburg formerly housed the Commonwealth of Virginia's male death row. It is located at (36.6607, 78.3636).
Тарих
Ол алғаш рет 1976 жылы ашылды. 20 миллион доллар шығындалған бұл 360-қазақты ұстау орны Вирджинияның түзеу жүйесіндегі "ең нашарлардың" қамауға алу орны ретінде қызмет етуді көздеді. Ашылу салтанатында губернатор Миллс Э. Годвин кіші мекеме "жетіспеушілікке ескерткіш" ретінде қызмет еткенін, өйткені онда орналасатын тұтқындар ең түзелмейтін және еркін қоғамға қайтып оралуға мүмкіндігі жоқ деп саналған. Мекленбургтегі алғашқы түрме бастығы Джин Джонсон болды. Джонсонның операциялар мен қауіпсіздік жөніндегі көмекші бастығы - Фред Л. Финкбейнер, ол Иллинойстағы белгілі Джолиет және Понтиак жоғары қауіпсіздікті түрмелерінің бастығы болып қызмет еткен. 1998 жылдың 3 тамызында өлім жазасына кесілген ер адамдар Мекленбург түрмесінен соңғы орынға, Суссекс I мемлекеттік түрмесіне, көшірілді. Вирджинияда өлім жазасы 2021 жылы жойылды.
It first opened in 1976. Opened at a cost of $20 million, this 360 inmate facility was intended to serve as the facility for the "worst of the worst" among inmates in the Virginia Department of Corrections system – a maximum security prison. At the opening ceremony, Governor Mills E. Godwin Jr. stated that the facility served as a "monument to failure", as the inmates to be housed there were viewed as the most incorrigible and likely unable to be returned to free society. The first warden at Mecklenburg was Gene Johnson. Johnson's assistant warden for operations and security was Fred L. Finkbeiner, who had served as the warden of the well known Joliet and Pontiac maximum security prisons in Illinois. On August 3, 1998, the male death row moved to its final location, the Sussex I State Prison, from the Mecklenburg Correctional Center. Capital punishment in Virginia was abolished in 2021.
1984 жылы өлім жазасынан қашу
Вирджиния электрлік креслоға бет алған алты тұтқын 1984 жылы 31 мамырда ғимараттан қашып шықты. Қашып шыққан тұтқындар арасында Брили ағайындыларының екеуі (Линвуд пен Джеймс), Лем Таггл, Эрл Клэнтон, Дерик Петерсон және Вилли Джонс бар еді. Олар түрме қызметкерлерінің өздеріне тым сенімді екенін және қауіпсіздік ережелерін жиі сақтамайтынын байқаған. Кешкі сағат 8:00 шамасында кешкі демалыс уақытынан ғимаратқа қайтып келе жатып, Клэнтон өлім жазасына кесілгендер блогының кіреберісінің жанындағы ванна бөлмесіне жасырынды, содан кейін басқа тұтқындан сигнал алған кезде, көрші бақылау бөлмесінің есігі ашық қалды. Клэнтон ішкі офицерді жеңіп, камераның барлық құлыптарын ашып жіберді. Тұтқындар өздері жасаған пышақпен блокты басып алды, жауап берген офицерлердің көздерін байлап, байлап, киімдерін ауыстырды. Өлім жазасына кесілген тұтқындар Уилберт Ли Эванс және Уилли Ллойд Тернер бірнеше ай бұрын қашуды жоспарлау кездесулеріне қатысқан, бірақ олар ақыр соңында қатыспаған; күзетшілер кейін Эванс пен Тернер қашып кеткен тұтқындарға түрме қызметкерлеріне зиян келтіруден бас тартқанын мәлімдеді, ал кем дегенде біреуі ол Эванс пен Тернерге "өз өмірін" "болады" деп мәлімдеді. Эванстың адвокаттары оның қашу кезінде күзетшілерді қорғаудағы рөлі оған өлім жазасынан құтылуды әкелген болуы керек деп мәлімдеді. Эванс 1990 жылы электрлік креслода өлім жазасына кесілді, ал Тернер 1995 жылы өлім жазасына кесілді. Қашып кеткен тұтқындар түрменің есігін қағып, көлік керек деген офицерлер болдық деп алдап, түрмеден шығып кетті. Бомбаның өзі жамылғымен жабылған теледидар еді. Топ түрмеде бомбаларды жою бойынша белгіленген протокол жоқ деп дұрыс тұжырымдады, сондықтан қақпа қызметкері стандартты тәртіпті бұза отырып, екі қақпаны бір уақытта ашуға алданып қалуы мүмкін. Алты қашқын өздерін жасыру үшін шлем киіп, теледидарды тағанға салып, өрт сөндіру құрылғысымен бүркіп алып шықты. Олар оны күтіп тұрған жүк машинасына салып, 22: 47-де түрмеден шығарып салды. Алты жігіт босап шыққан соң, Солтүстік Каролинаға қарай жол тартты. Олар не істеу керектігін шешпей, Уоррентон қаласына кетіп, көлікті мектеп ауласына тастап кетті. Клэнтон мен Питерсон келесі күні, 1 маусымда, Уоррентонда ұсталды. Бірде бір патрульдік көлік кір жуу орнын аралап өтіп бара жатып, ішіндегі екі кісіні байқады. Олар бір дүкеннен ішуге, сыр жеуге тоқтаған еді. Тагл, Джонс және Брили ағайындылары "PEI 1" деген таңбасы бар пикапты иесінің үйіне кіреберісінен ұрлап әкетті. Брилилер Филадельфияға (Пенсильвания) тасталды, онда жергілікті ағасы оларға Солтүстік Филадельфиядағы автокөлік гаражында жалған есімдермен жұмыс тапты. Таггл мен Джонс солтүстікке қарай Канадаға қарай жүруге жоспарлады, өйткені олар Канада билігі өлім жазасына кесілген қашқындарды ұстап бермейді деп білген. Олар солтүстікке қарай Вермонтқа дейін жетті, онда 8 маусымда Стэмфордта 80 долларға сувенир дүкенін тонағаннан кейін Таггл ұсталды. Джонс келесі күні, 9 маусымда, Канада мен АҚШ шекарасынан оңтүстікке қарай 8 шақырым жерде, Вермонт штатының Джей қаласында өз-өзіне қол жұмсады. Ол суық, аш еді, оны құстар шағып алған еді, сондықтан ол анасына қоңырау шалып, өзін ұстап беруіне көндірді. Таггл мен Джонс Марбл Вэлли түзеу мекемесінде Ратлендте орналасты, Вирджинияға экстрадициялау күтілуде. Брилилер соңғы рет 19 маусымда ФБР олардың Нью-Йорктегі байланыс желісіне жасаған телефон қоңырауының жолын тауып, жұмыс істейтін гаражда ұсталды. Алты жігіт те қатаң күзетпен Вирджинияға қайтарылды. Қайтып оралғаннан кейін олардың әрқайсысына 10 миллион доллар кепілдік берілді. Қашу туралы көп мәлімет түрмеде отырған Дэннис Стоктоннан алынды. Стоктон да кісі өлтіргені үшін өлім жазасына кесілген еді және бастапқыда олармен бірге қашып кетуді жоспарлаған, бірақ ол өзінің ісі апелляцияда жойылады деп күткендіктен кері бұрылды. Қашу кезінде ол күніне бір-бір минутқа болған оқиғаларды жазып, кейін Вирджиния штатының Норфолк қаласындағы "Вирджиниялық ұшқыш" газетінде жариялады. Стоктон өзінің апелляциялық арызында жеңіске жетпеді және 1995 жылы өлім жазасына кесілді.
Six inmates facing the Virginia electric chair made an escape from the facility on May 31, 1984. The inmates who escaped included two of the Briley Brothers (Linwood and James), along with Lem Tuggle, Earl Clanton, Derick Peterson, and Willie Jones. They had observed how correctional officers were complacent and often failed to follow security procedures. While returning to the building from evening recreation time around 8:00 pm, Clanton hid in the bathroom next to the entrance of the death row cell block, then charged out on cue from another inmate when the adjacent control room's door was left open. Clanton overpowered the officer inside and released all of the locks in the cell block. Inmates took over the block with homemade knives and blindfolded and bound responding officers, changing into their uniforms. Death row inmates Wilbert Lee Evans and Willie Lloyd Turner had participated in planning meetings for the escape months prior, but they ultimately did not participate; guards later stated that Evans and Turner also prevented the escaping inmates from harming any prison workers, and at least one stated he "[owed] his life" to Evans and Turner. Evans's attorneys in particular argued that his role in protecting guards in the escape should have earned him mercy from execution. Evans was ultimately executed in the electric chair in 1990, and Turner was executed by lethal injection in 1995. The escaping inmates bluffed their way out of the prison by calling the front gate of the prison and pretending to be officers who needed a van supplied and both gates opened to aid in the disposal of a bomb supposedly constructed by the inmates. The bomb was actually a portable TV covered with a blanket. The group correctly deduced that the prison had no set protocol for bomb disposal and so the gate officer could be fooled into opening both gates at the same time, in violation of standard procedure. The six escapees put on riot helmets to conceal their faces and carried the TV out of the unit on a stretcher while spraying it with a fire extinguisher. They put it into the waiting van, which they drove straight out of the prison at 10:47 pm. Once the six men were free, they crossed into nearby North Carolina. Unable to agree on their next move, they soon split up in the town of Warrenton and abandoned the van in a schoolyard. Clanton and Peterson were caught the following afternoon, on June 1, in Warrenton. A patrol car driving past a laundromat spotted the two men inside, one of them wearing what appeared to be a correctional officers' jacket with the badges torn off. They had stopped to eat cheese and drink wine from a convenience store. Tuggle, Jones and the Briley brothers stole a pickup truck with the vanity tag 'PEI 1' from the driveway of its owner. The Brileys were dropped off in Philadelphia, Pennsylvania, where a local uncle got them a job at a North Philadelphia car garage under assumed names. Tuggle and Jones planned to continue north into Canada, as they knew that Canadian authorities would not extradite fugitives facing execution. They got as far north as Vermont, where Tuggle was apprehended in Stamford on June 8 after robbing a souvenir shop for $80. Jones gave himself up the following day, on June 9, just five miles south of the Canada–US border in Jay, Vermont. He was cold, hungry, and bitten by flies, so he called his mother, who persuaded him to turn himself in. Tuggle and Jones were housed at Marble Valley Correctional Facility in Rutland, pending extradition back to Virginia. The Brileys were caught last, on June 19, after the FBI traced a phone call they made to a contact in New York City back to the garage where they were working. All six men were returned to Virginia under heavy security. Upon their return, they were held on $10 million bond each. Much of what has been revealed about the escape came from fellow inmate Dennis Stockton. Stockton was also on death row for murder and originally planned to escape with them, but backed out because he anticipated his case would be overturned on appeal. During the escape, he wrote down everything that happened minute by minute in his diaries, which were later published in a Norfolk, Virginia newspaper, the Virginian Pilot. Stockton did not succeed in his appeal and was executed in 1995.
Қашудан кейінгі реформалар
1984 жылғы қашулар Вирджинияның түзеу жүйесінде реформалар жүргізуіне әкелді, және бірнеше қызметкерлерге кері әсер етті. Түрме басқармасының директоры отставкаға кетуге мәжбүр болды. Бұл мекемеде қызмет ететін Гари Басс сол қызметтен ауыстырылды. 1984 жылы 27 қыркүйекте басс түрмеге қатысты сот залында куәлік бергенде, түрмеге қарсы әртүрлі сот процестері қызметкерлердің моральын әлсіретіп, "ACLU түрмені басқарып отыр" деген сезімге ұшырағанын айтты. 1984 жылы қашып кеткеннен кейін, департамент Мекленбург түзеу орталығында көптеген реформалар жүргізді. Тұтқындарға білім беру бағдарламалары мен жұмыс туралы егжей-тегжейлі ақпарат берілді. Қамаудағы күзетшілер тұтқындарды қорлауды азайту және төтенше жағдайлар туындаған кезде ғана күш қолдануды қамтамасыз ету үшін жақсы дайындыққа ие болды. Қылмыстық-атқару орындарында қамауға алынғандардың саны келесі жылдары едәуір төмендеді.
The 1984 escapes resulted in the Virginia corrections system undertaking reforms, and several personnel being adversely affected. The director of the Department of Corrections was forced to resign. The warden of the facility, Gary Bass, was transferred from that position. In federal courtroom testimony in a case involving the prison on September 27, 1984, Bass stated that various lawsuits against the prison had weakened morale among corrections staff and left them feeling that the "ACLU was running the prison". In the years that followed the 1984 escape, the department undertook many reforms at Mecklenburg Correctional Center. Educational programs were introduced for inmates, as well as work details. COs received better training, to reduce prisoner abuse and ensure that force was used only when emergency situations warranted it. The number of inmate on CO assaults dropped significantly in the following years.
Құрылысты қайта жіктеу
Түрме 1993 жылы губернатор Л. Дуглас Уайлдермен жабылуы ұсынылды. Алайда, губернатор Джордж Ф. Алленнің кейінгі әкімшілігі Мекленбургтің ашық қалуы керек деп шешті, оны жоғары қауіпсіздікті "қабылдау" қондырғысынан орташа қауіпсіздікке қайта жіктеді. Түрме соңғы он жыл ішінде қысқа мерзімге тұтқындарды орналастыру үшін пайдаланылды. Олар жаңадан сотталып, қауіпсіздікке қауіп төндіргені үшін құпияға айналып, басқа түрмелерге жіберілгенге дейін бірнеше ай Мекленбургте болды. 1997 жылы өлім жазасына кесілгендер осы мекемеден Вирджиния штатының Уэверли қаласына жақын Суссекс I мемлекеттік түрмесіне көшірілді.
The prison was proposed for closure by Governor L. Douglas Wilder in 1993. However, the succeeding administration of Governor George F. Allen determined that Mecklenburg should remain open, reclassifying it from a maximum security to medium security 'intake' facility. During the prison's last decade of operation, it was used to house inmates short term. They were newly convicted and spent a few months at Mecklenburg before being classified based on their security risk and reassigned to other prisons. Death row was moved from this facility to Sussex I State Prison near Waverly, Virginia in 1997.
Жабылу
2011 жылы Вирджинияның губернаторы Боб МакДоннелл келісімшарт бойынша басқа мекемеде (Грин-Рок түзеу орталығы) орналасқан 1000 Пенсильвания тұтқынын алып тастауды айтып, МКК-ні жабуға бұйрық берді. MCC 2012 жылы 24 мамырда жабылды және 2013 жылы бұзылуға жоспарланған. Вирджинияның түзеу бөлімі қоқыс тастауға жіберілетін қалдықтарды 50 тоннаға дейін немесе жобаның жалпы сомасының 2 пайызына дейін шектеуді жоспарлап отыр. 2017 жылдың қарашасында орталықты бұзу аяқталды және жер Бойдтон қаласына берілді. Ол болашақта өнеркәсіптік пайдалану үшін M 1 аймағына бөлінген. 2023 жылы Microsoft корпорациясы бұл жерді сатып алып, Бойдтондағы деректер орталығын кеңейту үшін қосымша нысандар салуды бастады.
In 2011, Virginia Governor Bob McDonnell ordered MCC closed, citing removal of 1,000 Pennsylvania inmates who were housed at another facility (Green Rock Correctional Center) under contract. MCC closed May 24, 2012 and was slated for demolition in 2013. The Virginia Department of Corrections plans to limit what is sent to a landfill to just 50 tons of demolition debris, or 2 percent of the project’s estimated total. In November 2017, the demolition of the center was completed and the land was deeded to the town of Boydton. It has been zoned M 1 for possible future industrial use. In 2023, Microsoft corporation had purchased this land and began constructing additional facilities to expand its existing Boydton data center.