Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Клоуз (Nuu chah nulth tluu7uus) - Британдық Колумбиядағы Ванкувер аралының оңтүстігіндегі батыс жағалауындағы Чиухат өзенінің сағасына жақын аймақ. Тынық мұхит жағалауы ұлттық паркі қорығының ішінде бұрынғы бу қайығының аялдамасы Порт-Альберниден оңтүстікке және Дунканнан батысқа қарай жолмен және жолмен орналасқан.
Clo oose (Nuu chah nulth tluu7uus) is an area adjacent to the mouth of the Cheewhat River on the west coast of southern Vancouver Island, British Columbia. Within the Pacific Rim National Park Reserve, the former steamboat stop is by road and trail about south of Port Alberni and west of Duncan.
Алғашқы халықтар
Федералды үкімет Дитидахт алғашқы ұлтының дәстүрлі аумағының бір бөлігі, негізгі ауылдар солтүстікте Уяцта және оңтүстікте Куа ба дивада (Карманах) болды. Алғашқы халықтар осы және осы жағалаудағы басқа ауылдар арасында каноэмен саяхаттағанда және сауда жасағанда, Клоуз тоқтап тұрған жер болды. Бұл атау лагерь жағажайлары немесе қону орындары дегенді білдіреді. Басқа мағыналар да айтылған. 1791 жылы Колумбияға келген кезде, адамдарда әтеш жарасы бар еді. Уиак пен Клоустың тайпалық халқы 1906 жылы 198 адам болды, бірақ 1964 жылы 30-дан аз болды. 1900 жылдардың басында Үндістан департаменті Дитидахта сөйлейтін халықтарды осы аймақтағы елді мекендерін 10 күнде бір рет келетін жағалаудағы бу қайығымен қамтамасыз етілген Клоузеде біріктіруге шақырды. 1952 жылы бұл қызмет тоқтаған кезде, көптеген адам кетіп қалды. 1960-шы жылдардағы федералды бастамалар Нитинат көлінің басында шоғырлануға әкелді, онда Порт-Альберни немесе Ковичан көлінен ағаш кесу жолдары қолжетімді болды. Бұл қадам Клуозиді қамтитын ұлттық парк құру туралы әңгімеге сәйкес келді, онда кейбір тайпа мүшелері жылдың бір бөлігін өткізуді жалғастырды.
Part of the traditional territory of what the federal government designates the Ditidaht First Nation, the main villages were north at Whyac, and south at Qua ba diwa (Carmanah). During First Nations travel and trade by canoe between these and other villages along this coast, Clo oose was a stopping point. The name means camping beach or landing place. Alternative meanings have been suggested. In 1791, the people were already marked with smallpox scars when the Columbia called. The combined tribal population at Whyack and Clo oose was 198 by 1906, but less than 30 by 1964. In the early 1900s, the Indian Department encouraged the Ditidaht speaking peoples of the area to consolidate their settlements at Clo oose, which was supplied by a coastal steamboat, visiting every 10 days. When this service ceased in 1952, many left. Federal initiatives in the 1960s led to consolidation at the head of Nitinat Lake, where logging roads from Port Alberni or Lake Cowichan provided access. The move coincided with talks about creating a national park, which would encompass Clo oose, where some tribal members continued to spend part of the year.
Бұрынғы Еуропалық қоғамдастық
Еуропалықтар 1700 жылдары теңіз терісі саудасынан бастап бұл аймаққа келген, бірақ алғашқы қоныстанушы Г. Ф. Гроувз болды. 1892 жылы ол Чиухат өзенінің бойында жер сатып алып, ірі қара өсіріп, дүкен / сауда бекеті жүргізді. 1894 жылы Викторияда жаңа келген Дэвид пен Сара Логанмен кездесіп, ол Австралияға сапармен үйге кеткен кезде операцияны басқаруға жұпты көндірді, бірақ Гроувс ешқашан қайтып келмеді. Сол жылы, Рев. Уильям. Дж . Стоун методистік миссионерлік қауым құрды. Қыздары Гвендолин Хуп Квис Так (1898-1996) - қоғамда туған алғашқы тума-туыс адам. 1906 жылы Rev. Чарльз Докстидер Стоунның орнын ауыстырды. Дэвид Логан 1911-1938 жылдары алғашқы пошта бастығы болды, мұндай орындарда дүкен иесі жиі атқаратын рөл. Ол сондай-ақ бейбітшілік судьясы, телеграф желісі және ірі қара өсірген. Олардың жаңа бөлінісі Кловелли деп аталды, бірақ Clo oose пошталық мекенжайы болып қалды. Бұл жерде жұмыссыздық деңгейі жоғары. 1920 жылдары АҚШ-тағы тыйым салу кезінде Калифорнияға баратын ром жүретін кемелерге қызмет көрсету саудасы күмәнді сыйақылар ұсынды. Алайда, маскүнемдіктің көбеюі полиция қызметкерлерін шақырды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қалған жеті отбасының төртеуі кетіп қалды. Жабдықтау кемесі кері қайтарылғаннан кейін және жолдың жоқтығынан тек бір миссионер мен бір линейник қалды, бірақ Ордвей отбасы 1953 жылы келді. 1960 жылдардың аяғында жылдың басым бөлігінде тек үш отбасы ғана тұратын. 1970 жылы Тынық мұхит жағалауы ұлттық паркі қорығы елді мекенді өзіне сіңіріп алды. Қалған тұрғындарды шығару үшін Парктер Канадасы адамдарға толық уақыт өмір сүруді талап етті, бұл практикалық емес жүктеме. Қазіргі кезде бау-бақшалар қайтадан жабайы табиғатқа айналды. Батыстық жағалаудың бойындағы жолдың жанында бір ғана үй тұр. Ағылшындық балқарағай мен көкбауыр қырандылар мен салал арасында өседі. Ескі телеграф желісі ағаш түбінде тоттанып қалады.
Europeans had visited the area since the maritime fur trade in the 1700s, but the first settler was G. F. Groves. In 1892, he purchased land on the Cheewhat River, raised cattle, and ran a store/trading post. Meeting newcomers David and Sarah Logan in Victoria in 1894, he persuaded the couple to manage the operation while he went home on a visit to Australia, but Groves never returned. That year, Rev. William. J. Stone established a Methodist mission. Daughter, Gwendolyn Hoop Kwis Tuck (1898–1996), was the first non native born in the community. Around 1906, Rev. Charles Docksteader replaced Stone. David Logan was the inaugural postmaster 1911–1938, a role commonly performed by a storeowner in such places. He was also a justice of the peace, telegraph linesman, and raised cattle. Their new subdivision was called Clovelly, but Clo oose remained the postal address. provided the only significant employment opportunities. Throughout the 1920s, servicing the trade conducted by rum running vessels bound for California, during Prohibition in the United States, offered more questionable rewards. However, increased drunkenness attracted a provincial police presence. During World War II, four of the seven remaining families left. After the supply ship withdrawal, and lacking road access, only a missionary and a linesman remained, but the Ordway family arrived in 1953. By the late 1960s, only three families resided for a large part of the year. In 1970, the Pacific Rim National Park Reserve absorbed the locality. To evict the remaining residents, Parks Canada required people to live full time, an impractical burden. Nowadays, gardens have returned to wilderness. Only a decrepit cabin stands beside the West Coast Trail. English ivy and foxglove grow among the sword ferns and salal. The old telegraph line rusts in the treetops.
Туризмнің алғашқы ұсыныстары
1913 жылы Викторияның Батыс жағалауындағы даму компаниясы Клуозеде ұсынылған теңіз жағалауындағы курортты насихаттау үшін памфлет шығарды. Канадалық Тынық мұхиты темір жолы осы символды пионерлік рухты туризмді негізгі желідегі бунгало лагерьлерімен дамытып келеді, бұл Банф Спрингс қонақ үйі сияқты сәнді мерекені толықтырады. Алайда, Клуз және жүздеген шақырымдық жағалауда пароходтар қызмет көрсетеді, оған ұқсас туристік жатақханалар жоқ. Ванкувер, Виктория және Сиэтл қалаларына жеңіл қашықтық ретінде сипатталған, "қарау ұшатын" біліктілік алынып тасталды. Мақсаты тек қана америкалық бай туристерді тарту ғана емес, сонымен қатар қоныстанушыларды қоғамдық инфрақұрылымды дамытуға тарту болды. Осы тұрғылықты инвесторлар өздерінің су жағалауындағы жерлерін дереу сатып алуға шақырылды. Үлкен қонақ үй, гольф алаңдары, теннис алаңдары, крокет пен боулинг алаңдары, теңіз жағалауындағы жағажай және үлкен айлақ ұсынылды. Банфтың минералды бұлақтарының танымалдығын пайдаланып, Клоузедегі ұқсас бұлақтар, сондай-ақ масалардың жоқтығы туралы жалған мәлімдеме жасалды. Чиват өзені сумен, суық және тұзды, сондықтан оны жуу және су ішу үшін қолайсыз етеді. Сатуға берілген жағалаудағы кейбір үйлер мұхитқа қарамайды, теңізге кірмейді немесе су деңгейінен төмен. Бірінші дүниежүзілік соғыс бұл жобаны тоқтатты.
In 1913, the West Coast Development Company of Victoria produced a pamphlet to promote a proposed oceanfront resort at Clo oose. The Canadian Pacific Railway was already developing this symbolic pioneer spirit tourism with its bungalow camps along the main line, which complemented such destination properties as the luxury Banff Springs Hotel. However, Clo oose, and the hundreds of kilometres of this coastline served by steamboats, lacked any comparable tourist accommodation. Described as an easy distance to Vancouver, Victoria and Seattle, the qualification "as the crow flies" was omitted. The aim was not only to draw those same wealthy American tourists, but also lure settlers to develop a community infrastructure. These resident investors were urged to promptly purchase their waterfront lots. A large hotel, golf links, tennis courts, croquet and bowling greens, a seaside boardwalk, and large pier were proposed. To capitalize on the popularity of Banff's mineral springs, similar springs at Clo oose were falsely claimed, as was the absence of mosquitoes. The Cheewat River is tidal, cold, and salty, rendering it unpleasant for both bathing and drinking. Some of the supposedly waterfront properties for sale lacked ocean views, were landlocked, or were below the high water mark. World War I permanently scuttled the project.
Кеме апаттары
1906 жылы: "Баркентин Скагит" кемесі солтүстік-батыстағы рифке апатқа ұшырап, екі адам қаза тапты. Сол жылдың басында СС Валенсия солтүстік-батысқа қарай батып, 125 адам қаза тапты, бұл федералды үкіметті 1907 жылы Клуз қаласында құтқару стансасын құруға итермеледі. 1918: Нитсинат тар аралынан шыққан торбалық сейннер Ренфреу 13 адамның өмірін қиып, кемеге апатқа ұшырады. 1923 ж. "Санта-Рита" кемесі оңтүстік-шығыстағы рифке апатқа ұшырап, адам өміріне залал келтірмеді. 1925: "Райта" шкунары "Уиак Пойнт" маңындағы жартастарға апатқа ұшырап, адам өміріне залал келтірмеді.
1906: Barkentine Skagit wrecked on the reef to the northwest, with the loss of two lives. Earlier that year, the SS Valencia sank northwest, with the loss of more than 125 lives, prompting the federal government to establish a lifesaving station at Clo oose in 1907. 1918: Purse seiner Renfrew wrecked on the bar out from the Nitinat Narrows, with the loss of 13 lives. 1923: SS Santa Rita wrecked on a reef to the southeast, with no loss of life. 1925: Schooner Raita wrecked on the rocks just off Whyac Point, with no loss of life.
Кейінгі туризм
1970 жылы Тынық мұхит жағалауы ұлттық паркі қорығы құрылды, ал 1973 жылы бұрынғы өмірді құтқаратын жол жаяу жүру жолы болды. 35 шақырымда Клуз ортаға таяп қалды. 1960 жылдары Хелен Дороти Ордвей және оның ұлы жақын маңдағы шайхананы басқарды. Тағы бір әйел туристерге өз үйінде пісірген сырасын ұсынды. Бұл екеуі де дауыл кезінде жаяу жүргіншілерге баспана болды. Ордвей 1961-1966 жылдар аралығында соңғы пошта бастығы болды. 1921-1922 жылдары өмір сүрген, ал оның "Эбб Тайд: Клоузедегі теңізшінің қабірі, V. Мен". қауымдастықты атап көрсетеді. Поэма Чарльз Хансен мен Хо Хидің есіміне арналған мақтау сөз ретінде қарастырылады, олар Ренфревте жоғалып, алғашқы халықтар зираты маңындағы төбеге жерленген. Яғни, ақын екеуін біріктіріп, олардың ортақ өлімін немесе жағалауда суға батып кеткен көптеген теңізшілерді бейнелеуі мүмкін. Шын мәнінде, бұл жұп консерва фабрикасында немесе балық аулау қайығында жұмыс істеді.
In 1970, the Pacific Rim National Park Reserve was established, and in 1973, the former lifesaving trail became a hiking trail. At kilometre 35, Clo oose is almost in the middle. During the 1960s, Helen Dorothy Ordway, and her son, ran a teahouse in the vicinity. Another woman offered her homemade beer to hikers. Both provided shelter to hikers during storms. Ordway was the final postmaster 1961–1966. resided 1921–1922, and her poem, "Ebb Tide: The Sailor's Grave at Clo oose, V. I." mentions the community. The poem is regarded as a eulogy to Charles Hansen and Ho Hee, lost on the Renfrew, and buried on a knoll near the First Nations cemetery. Alternatively, the poet may be merging the two into one to represent either their shared deaths, or the many sailors drowned along the coast. In reality, this pair either worked in the cannery or on a fishing boat.