Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка саясаткері
American politician
Ерте өмір
Сэмюэл Аткинс Элиоттың немересі және Чарльз Уильям Элиоттың немересі, Элиот Массачусетс штатының Кембридж қаласында танымал Элиот отбасында дүниеге келді. Ол Кембридждегі Браун және Николс мектебінде оқыды, 1928 жылы Гарвард университетінің бітірушісі болды және 1928 жылдан 1929 жылға дейін Кембридж университетінің Эммануэль колледжінде студент болды. Ол Гарвард заң мектебін 1932 жылы бітіріп, 1933 жылы адвокаттық заңгерлікпен айналысады. Ол 1933-1935 жылдары АҚШ Еңбек министрлігінде заңгердің көмекшісі, ал 1935-1937 жылдары Әлеуметтік қамсыздандыру кеңесінің бас кеңесшісі болды. Ол 1937-1938 жылдары Гарвард университетінде үкімет бойынша оқытушы болды, ал 1939-1940 жылдары Еңбек департаментінің жалақы және сағаттық бөлімнің өңірлік директоры болды.
A great grandson of Samuel Atkins Eliot and grandson of Charles William Eliot, Eliot was born in Cambridge, Massachusetts into the prominent Eliot family. He attended Browne & Nichols School in Cambridge, graduated from Harvard University in 1928 and was a student at Emmanuel College in Cambridge University, from 1928 to 1929. He graduated from Harvard Law School in 1932 and was admitted to the bar in 1933, commencing practice in Buffalo, New York. He served as assistant solicitor in the United States Department of Labor from 1933 to 1935 and as general counsel for the Social Security Board from 1935 to 1937. He was a lecturer on government at Harvard University from 1937 to 1938, and regional director of the Wage and Hour Division in the Department of Labor from 1939 to 1940.
Мансап
1938 жылы демократ Елиот жетпіс алтыншы Конгресске сайлауға қатысып, республикашыл Роберт Люске жеңілді. Эллиот 1940 жылы Люспен қайталасып, жетпіс жетінші конгресске сайлауда жеңіске жетті (3 қаңтар 1941 3 қаңтар 1943). Ол 1942 жылы Жетпіс сегізінші конгресске қайта тағайындалу үшін және 1944 жылы Жетпіс тоғызыншы конгресске ұсынылу үшін сәтсіз үміткер болды; екі рет де оның сәтті қарсыласы Бостонның көп жылғы саясаткері Джеймс М. Керли болды. 1943 жылы Эллиот Лондондағы Соғыс ақпарат басқармасының британдық бөлімнің директоры және АҚШ елшісінің арнайы көмекшісі болып әскери қызметте болды. 1943-1944 жылдары Ұлттық соғыс еңбек кеңесінің апелляциялық комитетінің төрағасы болды. Ол 1944 жылы Стратегиялық қызмет кеңсесінде қызмет етті, ал 1944 жылдың қарашасынан 1945 жылдың қарашасына дейін АҚШ Ішкі істер департаментінің Қуат бөлімшесінің бас кеңесшісі болды. Сонымен қатар, Элиот Жаңа Англиядағы Біріккен негр колледжінің төрағасы болды. Соғыстан кейін 1945 жылдан 1950 жылға дейін Бостонда заңгерлік қызметпен айналысты. 1950 жылдан 1952 жылға дейін ол Массачусетс штатының мемлекеттік құрылымы жөніндегі арнайы комиссиясының атқарушы директоры болды. 1952 жылы ол Сент-Луистегі Вашингтон университетінің саяси ғылымдар профессоры болып тағайындалды, онда ол "Американы басқару" атты кітабының авторы болды; "Азаматтық халықтың саясаты: ұлттық, мемлекеттік және жергілікті үкімет" және "Американ үкіметі: саяси талдаудағы проблемалар мен оқулар". 1958-1961 жылдары конституциялық құқық профессоры болды. 1961 жылы Вашингтон университетінің Либералды өнер колледжіне ауысты, 1961 жылдан 1962 жылға дейін декан, ал 1962 жылдан 1971 жылға дейін канцлер болып қызмет етті. Ол сондай-ақ 1964-1966 жылдары АҚШ-тың үкіметаралық қатынастар жөніндегі комиссиясының төрағасының орынбасары, 1971-1977 жылдары Зальцбургтегі жаһандық семинардың президенті, ал 1977-1985 жылдары Массачусетс штатының Кембридж қаласында Букингем, Браун және Николс мектебінде мұғалім болды.
In 1938 Eliot, a Democrat, ran for election to the Seventy sixth Congress, losing to Republican Robert Luce. Eliot defeated Luce in a rematch in 1940, winning election to the Seventy seventh Congress (January 3, 1941 – January 3, 1943). He was an unsuccessful candidate for renomination in 1942 to the Seventy eighth Congress and for nomination in 1944 to the Seventy ninth Congress; both times his successful opponent was the colorful longtime Boston politician James M. Curley. Eliot saw war service in 1943 as director of the British Division, Office of War Information, London, England, and special assistant to the United States Ambassador. From 1943 to 1944 he was chairman of the appeals committee of the National War Labor Board. He served with the Office of Strategic Services in 1944, and from November 1944 to November 1945 was chief counsel of the Division of Power, U. S. Department of the Interior. In addition, Eliot served as New England chairman of the United Negro College Fund. After the war, Eliot engaged in the practice of law in Boston from 1945 to 1950, before returning to university life. From 1950 to 1952 he served as the executive director of the Massachusetts Special Commission on the Structure of the State Government. In 1952 he was appointed professor of political science at Washington University in St. Louis, where he wrote Governing America; the Politics of a Free People: National, State, and Local Government, and American Government: Problems and Readings in Political Analysis. He was a professor of constitutional law from 1958 to 1961. In 1961 he moved to the Washington University College of Liberal Arts, serving as dean from 1961 to 1962, and chancellor from 1962 to 1971. He also served as vice chairman of the United States Commission on Intergovernmental Relations from 1964 to 1966 and as president of the Salzburg Global Seminar from 1971 to 1977; and as a teacher at Buckingham, Browne & Nichols School in Cambridge, Massachusetts (his high school alma mater, which had merged with another school), from 1977 to 1985.
Жеке өмірі мен өлімі
Ол Лоис Джеймсонға үйленді және олардың екі баласы болды. Элиот 1991 жылы қайтыс болғанға дейін Кембридждің тұрғыны болды. Ол Кембридждегі Массачусетс штатындағы Маунт-Оберн зиратында жерленді.
He married Lois Jameson and they had two children. Eliot was a resident of Cambridge until his death there in 1991. He was interred at Mount Auburn Cemetery in Cambridge, Massachusetts.