Northern boundary of Massachusetts

Кіріспе

Массачусетс штаты мен солтүстік штаттардың шекарасы АҚШ-тың Массачусетс штатының солтүстік шекарасы тағы екі штатпен шектеседі: Вермонт және Нью-Гэмпшир. Шекараның басым бөлігі шамамен штаттың солтүстік-батыс бұрышынан (NAD27) шығысқа қарай Дракуттегі Лоуэллдің солтүстігіндегі нүктеге дейін тура сызық болып табылады. Сол нүктеден шығысқа қарай шекара Атлант мұхитына дейін созылатын Мерримак өзенінің солтүстігіне қарай 5 км-дей жерде орналасқан.

Тарих

1629 жылы Массачусетс шығанағы колониясының жарғысы колонияға Мерримак өзені мен Чарльз өзені арасындағы жерді берді. Нақты айтқанда, оңтүстік шекарасы Массачусетс шығанағынан оңтүстікке қарай 5 шақырым немесе Шарль өзенінің ең оңтүстік бұрылысынан оңтүстікке қарай 3 шақырым болатын ендік сызығы болуы керек еді, қайсысы оңтүстікке қарай болса. Солтүстік шекарасы Мерримак өзенінің ең солтүстік бұрылысынан солтүстікке қарай 5 км жерде болуы керек еді. Бұл ендік сызықтар арасында грант Атлантикадан Тынық мұхитқа дейін созылған. 1629 жылы өзендер толық зерттелмеген, ал колонияның нақты шекаралары белгісіз болған. Чарльз өзенінің ең оңтүстік бұрылысы Массачусетс шығанағының оңтүстік бұрылысының оңтүстігінде екені анықталды. Өзеннің ең оңтүстік бұрылысынан оңтүстікке қарай үш мильге созылатын ендік сызығы, шамамен солтүстікке қарай 42°2′, қазіргі күнге дейін Массачусетс штатының оңтүстік шекарасының негізін құрайды. Мерримак өзені күткеннен солтүстікке қарай басталып, өз ағысының көп бөлігін оңтүстікке қарай ағып, соңғы бірнеше шақырымда ғана шығысқа қарай бұрылады. Осылайша 1629 жылғы грант колонияға қазіргі Нью-Гэмпширдің көп бөлігін және колониялық Нью-Гэмпширдің негізін құраған 1629 жылғы гранттың барлығын берді, бірақ бұл толық түсінік алу үшін көптеген онжылдықтар өтті. 1691 жылы Массачусетс шығанағының провинциясына жаңа жарғы берілді, ол колонияны Нью-Плимут колониясымен, сондай-ақ қазіргі Мэн және Нью-Брансуикпен біріктірді. Қазіргі оңтүстік бөліктің солтүстік шекарасы 1629 жылы анықталғандай қалды. Бүгінде шекаралық қарағай монументі деп аталатын граниттік ескерткішпен белгіленеді, оның қазіргі түрі 1890 жылы орнатылған. Басқа жерлерде шекараны 50 ірі гранит белгілер, тағы бірнеше белгілер, соның ішінде Вермонт, Массачусетс және Нью-Гэмпшир арасындағы үш нүктеде гранитке орнатылған мыс бұрандалар құрайды. Ескі шекаралық қарағай осы нүктеден шығысқа қарай 93,5 шақырым жерде орналасқан. Мерримактың ағысын шамамен 3 миль солтүстікке қарай созылатын "кері" сегменттер шынайы қисықтар емес, керісінше өзеннің қисық ағысына жуық желілік сегменттер сериясы. Тағы бір граниттік белгі, сондай-ақ 1890 жылы Салисбери, Массачусетс және Сибрук, Нью-Гэмпшир арасындағы жағажайда, биік су ағысы сызығынан 80 фут қашықтықта, суға батып кеткен шекараның соңы, ал шекара Атлант мұхитына дейін "мемлекеттік юрисдикцияның шегіне" дейін созылады. Нью-Гэмпшир барлық жерлерді батысқа қарай Вермонттың қазіргі батыс шекарасына дейін, ал Нью-Йорк шығысқа қарай Коннектикут өзеніне, Вермонттың қазіргі шығыс шекарасына дейін талап етті; осылайша екі мемлекет де барлық Вермонтты талап етті. Король Георг III-нің үкімі бойынша Коннектикут өзенінің батыс жағалауындағы қарапайым төменгі су сызығы шекара болып белгіленді, бірақ Коннектикут өзені мен Шамплен көлі арасындағы аумақ Нью-Гэмпширдің сатылуымен 1777 жылы Вермонт Республикасы ретінде тәуелсіздік алды. Нью-Гэмпшир 1782 жылы шекаралық келісіммен Вермонтқа деген талабын тастады, ал Нью-Йорк 1790 жылы Вермонттың Одаққа қабылдануына байланысты Вермонтқа деген талабын тастады (Вермонт Одаққа 1791 жылы қабылданды).

The 1629 charter of the Massachusetts Bay Colony gave the colony the land between the Merrimack River and Charles River. Specifically, the southern border was to be the line of latitude either 3 mile (5 km) south of Massachusetts Bay or 3 miles south of the southernmost bend of the Charles River, whichever was farther south. The northern border was to be 3 miles north of the northernmost bend of the Merrimack River. Between these lines of latitude the grant extended from the Atlantic to the Pacific. In 1629 the rivers had not been fully explored and the actual borders of the colony were uncertain. It turned out that the southernmost bend of the Charles is south of the southern curve of Massachusetts Bay. The line of latitude three miles south of the river's southernmost bend, approximately 42°2′ north, forms the basis of the southern border of Massachusetts to the present day. The Merrimack River turned out to originate farther north than expected, flowing south for most of its course and only turning eastward in its last several miles. Thus the 1629 grant gave the colony most of what is today New Hampshire and all of the original 1629 grant that formed the basis of colonial New Hampshire, but it took many decades before this was fully understood. A new charter was granted to the Province of Massachusetts Bay in 1691, which merged the Colony with the Colony of New Plymouth, as well as present day Maine and New Brunswick. The northern boundary of what was now the southern piece remained as defined in 1629. is today marked by a granite monument known as the Boundary Pine Monument, the current form of which was placed in 1890. Elsewhere, the boundary are made by 50 large granite markers, along with several other markers, including a copper bolt set in granite at the tripoint between Vermont, Massachusetts, and New Hampshire. The Old Boundary Pine was located 57.8 mile (93 km) east of this point. The "curved" segments roughly following the course of the Merrimack at a distance 3 miles north of it are not true curves, but rather a series of line segments approximating the curved course of the river. Another granite marker, also placed in 1890, stands on the beach between Salisbury, Massachusetts and Seabrook, New Hampshire at 80 feet from the high tide line, marking the end of the surveyed border, with the border taken to extend into the Atlantic Ocean to the "limit of State jurisdiction." New Hampshire claimed all the land west to roughly the present western boundary of Vermont, while New York claimed east to the Connecticut River, Vermont's present eastern boundary; thus both states claimed all of Vermont. A ruling by King George III established the ordinary low water line on the west bank of the Connecticut River to be the border, but the territory between the Connecticut River and Lake Champlain – which had been sold off by New Hampshire – declared independence in 1777 as the Vermont Republic. New Hampshire gave up its claim to Vermont with a boundary agreement in 1782, and New York gave up its claim to Vermont, contingent upon Vermont's admission to the Union, in 1790 (Vermont was admitted to the Union in 1791).