Кіріспе
Австралиялық бұта түрі, қызыл фонарь банксиясы. JPG Genus = Banksia Species = Caleyi Authority = R. Br. Сәбіздері ақырында сұр түске айналады, 25 үлкен ағаш түкпіршіктері пайда болған кезде ескі гүлдер қалады. Фолликулдар ұзын, биік және кең болып келеді. Ововат тұқым ұзын және біршама жалпақ, және кене тәрізді тұқым денесі, ұзындығы және ені 1,61,7 см (5/8 дюйм), және қағаз тәрізді қанаты бар. Оның бір жағы қара қоңыр, қыртысты, ал екіншісі қара және жылтыраған. Екі бет де сәл жарқырайды. Тұқымдар тұқымдық дене сопақшада тұқымға іргелес орналасқан тереңдікпен тұқымдарға ұқсас пішінді, қалың қоңыр түсті тұқымдық сепаратормен бөлінеді. Тұқымдықтардың ұзындығы 1,3 - 1,4 см. Бұл үш тамырлы, көкшіл жасыл түсті, ал кене жиегі қызыл және кренулалы (кіші тістермен қапталған) болуы мүмкін. Гипокотиль қызыл түсті және биік. Өскіндердің түкті сабақтары мен жапырақтары қарама-қарсы орналастырылған (ағастан жұппен көтерілетін), үшбұрышты жапырақты серпімді жиектері бар. Ол ағылшын ботаник Джордж Кейлидің құрметіне аталды. Типтік үлгісін Уильям Бакстер 1829 жылы Батыс Австралияның оңтүстік жағалауындағы Кинг-Джордж саундтан жинаған. Карл Мейснер 1856 жылы өзінің тұқымдасының орналасуы бойынша Б. калейиді Quercinae сериясына қатты тісті, обоват жапырақтарымен орналастырды. Олар тек қана жапырақ таңбалары бойынша анықталғандықтан, Мейснердің барлық сериялары өте әртүрлі болды. Мейснер сондай-ақ Джеймс Драммонд жинаған материалдан B. caleyi sinuosa түрін сипаттады. 1891 жылы Отто Кунце өзінің Revisio Generum Plantarum еңбегінде Banksia L. f. деген жалпы атауды бас тартты. Кунце Sirmuellera-ны Sirmuellera caleyi деп атап, Sirmuellera-ны балама ретінде ұсынды. Басымдық принципіне қатысты бұл қағида Кунце замандастарымен елеулі түрде ескерілмеген, ал Банксия Л. f. 1940 жылы ресми түрде сақталып, Сирмуеллерадан бас тартты. 1981 жылы өзінің монографиясында The genus Banksia L. f. (Proteaceae) Алекс Джордж B. caleyi-ді B. subg. Банксия, өйткені оның гүлшоғыры банксия гүлінің типтік тік пішіні; В. секциясында. Банксиа өзінің тік стильдері үшін; және B. ser. Тетрагоналар - гүлшоғырымен иілгіш гүлшоғыры. Ол оның ең жақын туысы деп санайды B. aculeata, оның жапырақтары тар, жапырақтары аз, үлкен жапырақтары бар; қызылдан қызылға емес, қызылдан қызылға қарай қарайтын ұзын perianths; қысқа pistils; сондай-ақ фолликулдар, тұқымдар мен гүлдену уақытындағы айырмашылықтар. B. caleyis-тің Thiele және Ladiges-тің келісімінде орналасуын келесідей қорытындылауға болады: 2007 жылдың басында Mast және Thiele Dryandra-ны Banksia-ға көшіріп, B. subg. Spathulatae қасық тәрізді котиледондары бар түрлер үшін; осылайша олар автономды Б. subg. Банксия. Олар Банксияның толық ретін Дриандраның ДНК үлгісін алу аяқталғанға дейін жариялаудан бас тартты; бұл арада, егер Маст пен Тиледің номенклатуралық өзгерістерін уақытша рет ретінде алсақ, онда B. caleyi B. subg. Банксия.
Speciesbox
|image = Banksia caleyi 2. JPG
|genus = Banksia
|species = caleyi
|authority = R. Br. |synonyms ref = The inflorescences eventually turn grey, the old flowers remaining as up to 25 large woody follicles develop. Oval in shape and covered with fine hair, the follicles can reach long, high, and wide. The obovate seed is long and fairly flattened, and is composed of the wedge shaped seed body proper, measuring long and 1.6–1.7 cm (5/8 in) wide, and a papery wing. One side, termed the outer surface, is dark brown and wrinkled, while the other is black and smooth. Both surfaces sparkle slightly. The seeds are separated by a sturdy dark brown seed separator that is roughly the same shape as the seeds with a depression where the seed body sits adjacent to it in the follicle. Seedlings have cuneate cotyledons which measure long and 1.3–1.4 cm (1/2 in) wide. These are dull green with three veins, and the margin of the wedge may be red and crenulated (lined with small teeth). The hypocotyl is red and measures high. Seedlings have hairy stems and leaves that are oppositely arranged (arising from the stem in pairs) that are obovate with triangular lobed serrate margins. naming it in honour of the English botanist George Caley. The type specimen was collected by William Baxter, inland from King George Sound on Western Australia's south coast, in 1829. Carl Meissner placed B. caleyi in series Quercinae in his 1856 arrangement of the genus on account of its strongly dentate, cuneate to obovate leaves. As they were defined on leaf characters alone, all of Meissner's series were highly heterogeneous. Meissner also described B. caleyi variety sinuosa from material collected by James Drummond, In 1891, Otto Kuntze, in his Revisio Generum Plantarum, rejected the generic name Banksia L. f., on the grounds that the name Banksia had previously been published in 1776 as Banksia J. R. Forst & G. Forst, referring to the genus now known as Pimelea. Kuntze proposed Sirmuellera as an alternative, referring to this species as Sirmuellera caleyi. This application of the principle of priority was largely ignored by Kuntze's contemporaries, and Banksia L. f. was formally conserved and Sirmuellera rejected in 1940. In his 1981 monograph The genus Banksia L. f. (Proteaceae), Alex George placed B. caleyi in B. subg. Banksia because its inflorescence is a typical Banksia flower spike shape; in B. sect. Banksia because of its straight styles; and B. ser. Tetragonae because of its pendulous inflorescences. He considered its closest relative to be B. aculeata, which has narrower leaves with fewer, larger lobes; longer perianths, which grade from red to cream rather than from cream to red; shorter pistils; and also differences in the follicles, seeds and flowering time. B. caleyis placement in Thiele and Ladiges' arrangement may be summarised as follows:
Early in 2007, Mast and Thiele initiated a rearrangement by transferring Dryandra to Banksia, and publishing B. subg. Spathulatae for the species having spoon shaped cotyledons; in this way, they also redefined the autonym B. subg. Banksia. They have refrained from publishing a full arrangement of Banksia until DNA sampling of Dryandra is complete; in the meantime, if Mast and Thiele's nomenclatural changes are taken as an interim arrangement, then B. caleyi is placed in B. subg. Banksia.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Banksia caleyi Батыс Австралияның оңтүстік жағалауында, Оңтүстік Стерлингтен Батыс өзеніне дейін және солтүстік-шығыста Пингрупқа дейін кездеседі. Оның бір бөлігі Фицджеральд өзені ұлттық паркіне жатады. Көбінесе жергілікті түрде көп кездеседі,
Экология
Батыс Австралияның оңтүстік батысындағы көптеген өсімдіктер сияқты, Банксиа калейи орман өрттері жиі болатын ортаға бейімделген. Банксияның көпшілігі отқа жауап беруіне байланысты екі кең топтың біріне орналастырылуы мүмкін: Reseeders оттан өлтіріледі, бірақ от олардың шатыр тұқым банкін босатуды бастайды, осылайша келесі ұрпақтың жалдануын ынталандырады. Респротерлер отқа төтеп бере алады, лигнотуберден немесе сирек кездесетін, қалың қабықпен қорғалған эпикормдық түйіндерден қайта өседі. B. caleyi тұқымдасына жатады. Табиғи жағдайда көшеттерге орман өртінен кейін гүлдену үшін кем дегенде үш-төрт жыл қажет. Б. калейиден Botryosphaeria ribis саңырауқұлағының патогені табылды. Дриандра шыбығының (Carthaea saturnioides) сіркешесі жапырақтармен қоректенеді, бірақ ол жағасында өсетін дриандра түрлерінің жапырақтарын жеуді жөн көреді. Айналып тұрған гүлдің тікенектері жер бетіне не төменгі жапырақтарға нектар тамшылайды, бұл иіске тартылған ұшпайтын сүтқоректілердің тозаңдануын білдіреді. Бұл гипотезаны растайтын тікенді жапырақтары жер деңгейінде емес жинақтауға қол жеткізуді де болдырмайды. Banksia caleyi - орташа баяу өсетін өсімдік, тұқымнан гүлдеуге төрт-бес жыл кетеді. Гүлдері әдемі, бірақ жапырақтарымен жасырылады. Бұл түр топырақ түрлері бойынша жақсы дренажмен қамтамасыз етілсе, өсе алады. Топырақтың номиналды рН-ы 6-дан 7,5 дейін. Ол толық күн сәулесінде және ішінара көлеңкелі жағдайларда өседі және жеңіл кесуді қабыл алады. Батыс Австралияның басқа банксияларынан айырмашылығы, Банксиа калейи Австралияның шығыс жағалауы сияқты ылғалды жерлерде сәтті өсіп келеді. Ол бақшадағы пигмейлер мен балға қоян-қолтықтарды тартады.