Кіріспе
Протеацеялар тұқымдасына жататын бақшалар, Батыс Австралияда өседі. Банксияның басқа түрлері мөлдір және сулы нектар шығарады, ал бұл түрлердің нектары бастапқыда ашық сары түсті, бірақ бірте-бірте қараңғы және қалың болады, секрециядан кейін бір-екі күн ішінде қалың, зәйтүн жасыл шырышты болып, ақырында "гүлдің түбіне жабысқан, қалың қара, желатинді түйір" болады. Оны алғаш рет 1980 жылы Байрон Ламонт атап өтті; ол оны нектардағы қантпен қоректенетін цианобактерияларға жатқызды. Бұл цианобактериялардың көпшілігінде гетероцистер бар екенін ескеріп, ол атмосфералық азотты бекіту арқылы өсімдікке көмектеседі деп болжады, содан кейін ол жаңбырмен гүлдер басынан шайылып, протеоидтік тамыр шұңқырымен сіңіріледі. Бұл симбиозды 1985 жылы Барретт пен Ламонт зерттеді, бірақ азотты бекіту туралы ешқандай дәлел табылмады. 1996 жылы Марки мен Ламонт жүргізген зерттеулер бояудың өзгеруіне цианобактериялар немесе нектардағы басқа микроорганизмдер себепші емес, керісінше "өсімдіктерден шыққан химиялық құбылыс" екенін көрсетті. Олардың талдаулары нектарда қант пен еркін амин қышқылдарының деңгейі ерекше жоғары екенін көрсетті, бірақ осы түрлердің үшеуі, соның ішінде B. leptophylla, нектарда қант құрамы қалыпты екені дәлелденді. Климаттың өзгеруінің B. leptophylla-ға әсер ету мүмкіндігін бағалау нәтижесінде оның таралу аймағының қысқаруы күмәнді және өзгерудің ауырлығына және түрдің жаңа мекенделетін аймақтарға қаншалықты тиімді көшіп кетуіне байланысты өсуі мүмкін екендігі анықталды.
Whereas other Banksia species produce nectar that is clear and watery, the nectar of these species is pale yellow initially, but gradually becomes darker and thicker, changing to a thick, olive green mucilage within one to two days of secretion, and eventually becoming "an almost black, gelatinous lump adhering to the base of the flowers". It was first noted by Byron Lamont in 1980; he attributed it to cyanobacteria that feed off the nectar sugars. Noting that many of these cyanobacteria had heterocysts, he speculated that they aid the plant by fixing atmospheric nitrogen, which is then washed off the flower heads by rain, and absorbed by the proteoid root mat. This purported symbiosis was investigated by Barrett and Lamont in 1985, but no evidence of nitrogen fixing was found. Further investigation by Markey and Lamont in 1996 suggested that the discolouration is not caused by cyanobacteria or other microorganisms in the nectar, but is rather "a chemical phenomenon of plant origin". Their analyses indicated that the nectar had unusually high levels of sugar and free amino acids, but three of these species, including B. leptophylla, have since been shown to have normal nectar sugar compositions. An assessment of the potential impact of climate change on B. leptophylla found that its range is unlikely to contract and may actually grow, depending on the severity of the change and how effectively the species migrates into newly habitable areas.
Қорғау мәртебесі
B. leptophylla-ның екі түрі де Батыс Австралияның Парктар және жабайы табиғат департаментімен "қатер төндірмейтін" деп саналады.