Кіріспе

1934 жылы Уэльс штатының Врексам қаласына жақын жердегі көмір кен орындарында болған апат Гресфорд апаты 1934 жылы 22 қыркүйекте Врексам қаласына жақын жердегі Гресфорд кен орнында болған. Гресфорд - Ұлыбританиядағы ең ауыр көмір кен апаттарының бірі: апаттың даулы тергеуі себептерін анықтай алмады, бірақ дәлелдер қауіпсіздік процедураларының сәтсіздіктері мен шахтаның нашар басқаруы себепші факторлар болды деп болжайды. Қосымша қоғамдық дау-дамайлар кен орнының зақымдалған бөліктерін тұрақты түрде бекіту туралы шешіммен туындады, яғни қайтыс болғандардың тек он бірі ғана қалпына келтірілді.

Өмірбаян

Вестминстер және Біріккен кен өндірушілер тобы 1908 жылы Гресфордтағы шұңқырды батыра бастады. Екі шахтаның бірі - Дэннис, екіншісі - Мартин. Олар компанияның төрағасы сэр Теодор Мартиннің және компанияның басқарушы директоры Генри Дайк Деннистің әйелі Мейбл Деннистің есімімен аталған, ол әр шахтаның алғашқы шөптерін салтанатты түрде кескен. Жұмыс 1911 жылы аяқталды. Кен Кен орны Денбигшир кен орнындағы ең терең кен орындарының бірі болды: Деннис шахтасы 690,07 м, Мартин шахтасы 686,41 м тереңдікке жетті. 1934 жылы кен орнында 2200 көмір өндіруші жұмыс істеді, оның 1850-і жер астында, 350-і жер бетінде жұмыс істеді. Гресфордта бірнеше бөлімде үш көмір тоғысы өңделген: Кранк (Оңтүстік-шығыс және No. 1 Солтүстік бөлімдері), 0,91 м қашықтықтағы жоғары сапалы тұрмыстық көмір өндіретін. Brassey (Оңтүстік-шығыс және No. 1 Солтүстік секциясында) 1,22 м-ден 3,66 м-ге дейінгі аралықта коммерциялық мақсатта жеңіл "бу" көмірін жеткізу. Негізгі (Деннис, Оңтүстік-Шығыс және No. 1 Солтүстік секциялары), 2,13 м қабатты, ол жұмсақ өнеркәсіптік көмір өндірді. Бала бұзылысының шығысында орналасқан шахта, бұзылыстың батысындағы шахталардан айырмашылығы, өте құрғақ болды, сондықтан отқа бейім болды. Әсіресе, Гресфордтың өнімінің көп бөлігін құрайтын Main көмір "өте газды сипатқа ие болды". Жарылыс Дэннистің негізгі тетігінде болды. Бұл бөлім, шахтаның түбінен басталған, тігістің 1:10 -ға түсуінен кейін жай көтеріліспен қазылып алынды. Апат кезінде Деннис алты "аймаққа" бөлінді: 20-сы, 61-і, 109-ы, 14-і, 29-ы және "95-і және 24-і" деп аталатын өте терең аймақ. Деннистің көпшілігі ұзақ қабырға жүйесімен жұмыс істеді, онда көмір бетін жеке блоктарда қазып алды. Гресфорд сол кездегі стандарттарға сәйкес заманауи шұңқыр деп саналды және Деннис бөліміндегі аудандардың көпшілігі механикаландырылды, 20-шы және 61-ші бөлімдерінен басқа, олар негізгі шахтадан ең алыста орналасқан (шамамен 200 м) және әлі де қолмен жұмыс істеді. Апат туралы тергеу кезінде берілген дәлелдер жарылыс алдында шахтада бірқатар қолайсыз жағдайлар болғандығын көрсетті. Біріншіден, Деннис ауданындағы кейбір аудандарда жер асты шахтасының желдету жүйесі жеткіліксіз болған; әсіресе, 14 және 29 аудандарда ауа сапасы нашар екені белгілі. 109-, 14- және 29-аймақтардағы негізгі қайтару тыныс жолы 1,22 м. 1,22 м. және жеткілікті желдету үшін тым кішкентай. Екіншіден, 792,48 м тереңдіктегі 95 және 24 аудандарындағы жұмыс жағдайлары әрқашан ыңғайсыз ыстық болды. Үшіншіден, қауіпсіздік ережелерін бұзған көптеген адамдар болды, бұл аудандардың жұмыс істеуге жарамсыз жағдайға әкелді. Апат туралы тергеу барысында, жұмысының мақсаты - ауданның қауіпсіздігін қадағалау, ал кен орнының бір қызметкері, басқа міндеттеріне қоса, ауысым кезінде оқ атуды да мойындады. Оның ауысым кезінде толық уақытты атысшы қауіпсіз түрде атқарғаннан да көп зарядты атқандығы анықталды. 1933 жылы кен орнында шығын болды, ал кен орнының басқарушысы Уильям Бонсолл пайданы көбейту үшін Деннис отбасының қысымына ұшырады. Генри Дайк Деннис Врексам ауданында басқарушыға қарағанда соққы орнын көбірек басқаратын күшті адам ретінде танымал болды. Бонсалл тау-кен инженері болған жоқ және Гресфордта кен агенті рөлін, әдетте, техникалық тәжірибелі адам атқаратын, ол менеджерге де, меншік иелеріне де қарсы тұру үшін өкілеттілік алған, біраз уақыттан бері компания хатшысы уақытша атқарып келді. Гресфорд бұрын жақсы қауіпсіздік рекорды болған, бірақ екі жыл ішінде Бонсаллдың оған көмектесу үшін Кокин болмағандығы туралы ұсыныстар болды. Бонсалл апатқа дейінгі айларда кен орнының Деннис бөлімінде аз уақыт өткізгенін мойындады, өйткені ол Оңтүстік-Шығыс бөліміндегі "Слант" аймағында жаңа машиналарды орнатуды қадағалап отырды. Денистің бөліміндегі желдетуді жақсарту жұмыстары тоқтатылды, ал тергеу төрағасы кейіннен "Мистер Бонсаллдың бұл мәселені жоққа шығарғанын сезінгенін" мойындады.

Жарылыс

1934 жылы 22 қыркүйекте сағат 02:08 -де Дэннис бөлімінде қатты жарылыс болды. Жарылыс 29-ауданға жақын жерде өрт шығарып, "142-ең терең" деп аталатын негізгі жолды бұғаттады. Сол кезде жер астында 500 адам түнгі ауысымда жұмыс істеді, олардың жартысынан көбі зардап шеккен аймақтарда болды. Қалғандары жарылыс болған кезде Оңтүстік-Шығыс бөліміндегі Слант ауданында болды; олардың көбі кейін біршама уақыт апат болғанын білмеді. Деннистегі түнгі күзетші Фред Дэвис басты шахтаның түбінде кезекші болып тұрған кезде, қатты соққы естіп, 30 секунд бойы шаң бұлтына қалады. Ол тазаланғанда, ол телефон арқылы бетін және Бонсалл айтты, менеджер: "Бір нәрсе болды төмен Деннис. Менің ойымша, ол атып тастады. " Бонсалл кен орнына барып, не болғанын анықтауға тырысты. Таңертеңгі сағат 3.30-да Денистің негізгі жолының бөліктері "Клач" деп аталатын қиылыстан кейін өртеніп жатқанын, онда жүк тасымалдау қозғалтқыштары орналасқандығын және көптеген кеншілер өрттен кейін тұтқындалып қалғанын хабарлады. Сол уақытта "Слант" шахтасында жұмыс істейтін ауысымға шахтаның түбінде тұруға және шахтадан шығуға бұйрық берілді. Денистің бөлімінен тек алты адам ғана қашып құтылған, олардың барлығы 29-шы ауданда жұмыс істеген: Роберт (Тед) Эндрюс, Сирил Чаллонер, Томас Фишер, Дэвид Джонс (округтің түнгі ауысымның орынбасары), Альберт (Берт) Сэмюэлс және Джек Сэмюэлс. Топтың кейбір мүшелері жарылыс болған кезде "Клач" станциясының солтүстігінде демалып отырды. Джек Сэмюэлс тергеу кезінде берген куәлігінде "көктің қатты соққысын, содан кейін бірден шаңның көтерілгенін" естуін сипаттады. "Түсті" деп Сэмюэлс 14 ауданды білдіретінін түсіндірді, ол олардың астында орналасқан. Бір әріптесі оларға ауданды "жел жолы" арқылы тастап кетуді кеңес берді, бұл 29-шы әуе қайту бағыты болды. Самуэльс 29 адамның ауданында жұмыс істейтін тағы 30 адамды шақырды. Ал алты адамнан тұратын топтың жетекшісі ауаны желдетіп, ылғалдың әсерін азайтуға тырысқанда, олар басқа шахташылар өздерінің артынан ермегенін түсінді. Джек Сэмюэлс Джонстың бірнеше рет артқа шегінгенін, ол "жүрді" деп түсіндіргенін, бірақ Сэмюэлс оған "қатысып" , орынбасарды баспалдақпен көтеріп жібергенін айтты; Сэмюэлс тергеу кезінде өзінің батылдығы мен топтың басшылығын мақтады. 1: 3 ауытқулары, бірнеше сатылар және тас құлаулар арқылы ұзақ және қиын қашып шыққаннан кейін алты кенші ақырында Деннис негізгі жолына оралды және Эндрю Уильямспен кездесті, ол кенші менеджермен бірге, жарылыс туралы хабарланғаннан кейін, Дэннис негізгі шахтасына бірден түсті. Уильямс Дэвид Джонсты алып, "Клучқа" қарай бет алды, ал қалған бес адам қақпаның түбінде қауіпсіз жерге барды. "Клач" жолынан кейін Уильямс негізгі жүк көлігінде үш құлауды тапты. Ол оларды өтіп кеткеннен кейін, 29-ауданның негізгі кіреберісінен 20 метр бұрын өрт басталғанын, одан әрі аудандардан қашуды болдырмағанын анықтады және дереу оны сөндіру үшін адамдар мен материалдарды жіберді. Уиллиамстың, Бонсалдың және Бен Эдвардстың дәлелдемелері, олардың барлығы осы маңызды сәтте отты көрген, оның қаншалықты үлкен екендігі туралы айырмашылықтар болды: Бонсал онымен күресу үшін оған жеткілікті жақындауға болмайды деп ойлады, бірақ өртеніп жатқан жерді тікелей көре алған Эдвардс "отты көп көрінбейтінін" айтты, ал тергеудің соңғы есебі, егер ондағы құрал-жабдықтар жақсы болса, отты осы кезеңде сөндіруге бола ма екендігі туралы қорытындысыз болды. Уильямс пен Фред Дэвис отқа тыныс алу аппаратын қолдана отырып, алғашқы әрекетті жасады, бірақ түтіндер оларды кері қайтарып жіберді.

Құтқару әрекеттері

Таң атпай еріктілер отты сөндіру үшін және қалдықтарды жою үшін аттарымен шұңқырға кіре бастады. Аймақтағы мамандандырылған шахталық құтқару топтары ескертілді, бірақ кейіннен басқарудың бұзылуымен байланысты деп болжанатын кідіріс болды. Осы аралықта аймақтағы кен орындарынан көптеген еріктілер көмекке жіберілді: таңғы сағат 4:30-да жіберілген басқа кен орнының менеджері өрт сөндіруге тырысқанын сипаттады. Алты кенші қайтыс болды, олардың барлығы "Клач" кемесі жанында жұмыс істеген. Таңғы сағат 5-те Гресфордтың құтқару тобы орнына жетіп, көрші Лей Майн кен орнының кейбір командалары жер бетінде болды, бірақ олар шақыруды күтіп, толғанды. 8:40-да Лейдің 18 адамнан тұратын командасы құдыққа шақыру алды және оларды жолға шығаратын Гресфорд шахташысымен бірге кірді. Біршама ұйымдаспаған түрде Джон Чарльз Уильямс және оның екі құтқарушысы No. 1 Лей тобы Гресфордтың құтқарушысы В. Хьюзбен бірге Гресфордтың қызметкерлері жер астындағы 20 - ші ауданның бір шақырымдық әуе жолын тексеруді тапсырды. Бонсалл кейіннен өзінің мақсаты тек команданың атмосфераны қалпына келтіруі екенін мәлімдеді: ол өзінің бұйрығы "менен нақты нұсқаулар алғанға дейін кірмеу керек еді, өйткені менің ойымда ол көміртек оксидімен зарядталатын болады, мен олардың бұған баруын қаламаймын, өйткені онымен ер адамдарды қайтарудың ең аз мүмкіндігі болмайды". Алайда, нұсқауды бір орынбасар қате түсіндірді, яғни команда қайтып оралуға физикалық түрде кіруі керек; тиісінше құтқару тобы тыныс алу аппаратын қолдана отырып, тыныс алу жолына кірді, олардың канаригі бірден қайтыс болғанына қарамастан. Команданың жетекшісі Уильямс бірнеше жүз метр өткеннен кейін оларды кері қайтаруға бұйырды, өйткені алдымыздағы тыныс жолы 0,91 м және 3 фут және одан азға дейін тарылады. Екі команданың Уильямс сөздері бойынша "қауіпті болып көрінді" және құлдырап кетті, мүмкін мұрын клиптерін алып тастағаннан кейін; Уильямс кейін улы газдармен жеңілгенге дейін үшінші команда мүшесін қауіпсіз жерге сүйреуге тырысты. Уильямс жалғыз аман қалған адам болды; оның отбасы кейінірек "Гресфорд апаты" атты анонимді балада жазған адам екенін айтты, ол шахтаның басқаруын қатты сынға алды. 20-шы жылдары көмірқышқыл газының деңгейі ешкімді тірі қалдыруға болмайтынын көрсеткеніне қарамастан, құтқару жұмыстары құм, тас шаң және сөндіргіштерді қолдана отырып, 29-шы бұрылыстағы өртпен күресуге бағытталған. Ең солтүстік аудандарда, 20 және 61-ші аудандарда қамалған кеншілер оттың екінші жағында болғаннан гөрі көп болар еді, ал 29-шы аудандардың кіреберісіндегі тас құлаулар зардап шеккен аудандарда қамалған ер адамдардың қашып кету мүмкіндігі аз екенін тез арада анық көрсетті. Айналадағы су тасқыны деңгейленіп, өрт күшейе түсті. 2 құтқару тобы, деңгейдің бүкіл соңы "ағаштан жасалған бір жалын, жолдың көмір жақтары бір ақ массада жанған, біз бір жағына қаншалықты көп тастарды жылжытсақ, жалынға соғұрлым көп ауа құямыз [ ] Бұл оттың жалынын көру өте ерекше болды, барлық түстерде, мен ешқашан ұмытпаймын". Сенбі күні таңертеңгілікте алаңдаулы туыстары мен жұмыстан шыққан жұмысшылар қазба орнының басына жиналып, жаңалықтарды күтті. Кешке қарай Денистің басты жолындағы өрттің бақылауға алынғаны туралы хабарлар тарала бастағанда үміт артты; жер бетінде күтіп тұрған отбасыларға құтқарушылар командалары жақын арада Ключтен кейінгі ең жақын аудан - 29-шы жылдардағы кеншілерге жетуі мүмкін деп айтылды. Алайда жексенбі күні кешке қарай құдықтағы жағдайдың өте қауіпті болғаны анық болды. Өрт 29-шы жүк көлігі жолында, сондай-ақ 142-ші тереңдікте орын алды, ал құтқару топтары өрттің алыс жағында ауыр құлаудың артында жарылыстар болғандықтан, кері тартылды. Туыстарына Денистің бөлінісіне кіретін шахталар жабылады деп айтылды, өйткені ешкім аман қалмауы мүмкін еді және одан әрі өлімнен құтылу үшін тырысу өте қауіпті еді. Қазбадан соңғы шыққан адам, Ланкашир мен Чешир шахташыларының федерациясының президенті Джон МакГурк: "Ешбір адамның тірі қалуы мүмкін емес. Мен он рет жарылыстан кейін шұңқырларда болдым, бірақ мұндайды ешқашан көрген емеспін. От қызып тұрған жерден жиырма метрге дейін тастар қызып тұр ". Келесі бірнеше күн ішінде ордада жарылыстар жиі болды. 25 қыркүйекте Джордж Браун есімді жер бетіндегі жұмысшы апаттың соңғы құрбаны болды. Ол ұшып бара жатқан қалдықтардан көз жұмды.

Қалпына келтіру шаралары

Барлығы 11 адамның (сегіз шахташы мен үш құтқарушы) денесі ғана шахтадан табылды. Тергеулер өлім себебін көмірқышқыл газымен улану деп жазды. Кен шахталары алты ай бойы жабық болды, содан кейін зардап шекпеген аудандар біртіндеп қайтадан енгізілді. Құтқарушылар 1935 жылы 7 наурызда тыныс алу аппаратын қолдана отырып, орға алғаш рет кірді. Жарылыстар мен құдыққа құйылған судың салдарынан болған залал өте ауыр болды, сондықтан құдыққа таза ауа жіберілуі үшін құрылыс тоқтату үшін күш-жігер жұмсалды. Мамыр айында "Лей-Майн" No1 кемесінің капитаны Пэрри Дэвис 2 құтқару тобы, екі инспектормен және Кен министрлігінің дәрігерімен бірге, No 20 мүшелерінің бірі, Cefn y Bedd-тің Джон Льюисінің денесін табу үшін 20-шы қайтару тыныс жолына кірді. Құтқарушылар алғашқы құтқару кезінде бір топты жойды. Шілде айына қарай тыныс алу аппаратын қолданатын ер адамдар тобы тоқтатудан 700 метр қашықтықтағы Деннис секциясына дейін 142 тереңдігінің жүк таситын жоғарғы бөлігіне дейін барды, бірақ олар жоғалған кеншілердің бірде-бір ізін таппады. Бірнеше айдың ішінде Слант бөлімінде қалыпты желдету қалпына келтірілді: бұл жұмыс сол күнге дейін тыныс алу мүмкін емес атмосферада жұмыс істейтін адамдармен ойықтарды қайта ашудың алғашқысы болды. Алайда, тұрақты тоқтатудан тыс жерден ауа үлгілерін алғаннан кейін, кен инспекторлары жұмысшылардың өздерінің шақыруларына қарамастан, деннис аудандарына барып, денелерді алуға рұқсат беруден бас тартты. Денис ешқашан қайта ашылмаған; апаттың қалған 254 құрбандарының денелері жабық аудандарда қалдырылатын болады.

Тергеу

1934 жылдың қыркүйек айының соңына қарай 1100 Гресфорд кеншілері жұмыссыздық тізіліміне қол қойды. Жәрдемақы қорларын Врексамның мэрі, Денбигширдің лорд-лейтенанты және Лондонның лорд-меңірі құрды. Олардың күш-жігері құрбандардың асыраушыларына жалпы сомасы 580 000 фунт стерлингтен астам жиналды. 1934 жылдың 25 қазанында Регент көшесіндегі Черч Хауста ресми тергеу басталды. Ол Сэр Генри Уокердің, Ұлыбританияның кен орындарының бас инспекторының, құтқару кезінде құдықта болған. Кеншілер Солтүстік Уэльс кеншілер қауымдастығы арқылы сэр Стаффорд Криппспен таныстырды; кен иелері қылмыстық айыптауларға тап болуы мүмкін екендігін ескеріп, Хартли Шоукросты қоса алғанда, айтарлықтай заңгерлер тобын жалдады. Сондай-ақ, екі тау-кен бағалаушы, біреуі кеншілер, екіншісі кен орнының басшылығы бекіткен, сонымен қатар Уокерге және тексеруге көмек көрсету үшін тағайындалды. Жергілікті тұрғындар тергеу жұмысына үлкен қызығушылық танытты: уақыт өте келе күмісті күдіктілер ретінде шақырылған күдіктілер қоғамдық галереядан күшейіп келе жатқан жаушылыққа тап болды, атмосфера олардың дәлелдемелерінің сапасына әсер ете бастады. Тергеу екі жақтың да мінез-құлқы туралы сенсациялық айыптаулармен белгіленді: депутаттар апаттан кейін инспекциямен бірге кездесулер өткізді деп мәлімделді, бұл кеншілер наразылығына әкелді, ал кәсіподақтар кеншілерге куәлік беру үшін ақы төледі деген бірнеше пікірлер болды, бұл сотта шатастырды. Кеншілердің заңды өкілдері жарылыс себептеріне қатысты тергеу барысында бірнеше теорияларды ұсынды. Көп уақыт бойы, әсіресе түнгі ауысымда, шахтаның тікелей бақылауы астында емес екендігі туралы дәлелдер тез пайда болды. Дерек беру үшін шақырылған полиция қызметкерлері барлығы шұңқырдың қауіпсіз екенін мәлімдеген, ал кеншілер полиция қызметкерлері қауіпсіз емес жұмысты белсенді түрде көтермелегенін, ал көптеген адамдар полиция қызметкерлері қауіпсіздік туралы шағымдарды елемегенін айтты: біреу "егер сіз өрт сөндірушімен сөйлесеңіз, ол реквизитпен сөйлескендей болды" деп мәлімдеді. Криппс жарылыс 142-ші терезеде 95-ші ауданның маңында негізгі тыныс алу жолының маңында атыспен болған деп санайтынын айтты, жарылыс 95-ші түнгі ауысымның орынбасары Сэм Маттиас осы жерге келген уақытта болған деп атап өтті. Жарылыс кезінде ауа жолындағы өрт сөндіруші заттардың қалтасы жанды, ол желдеткіштің жеткіліксіздігі және газ деңгейін бақылауға басшылықтың бейқамдығы салдарынан ауа жолында жиналған, бұл 1911 жылғы көмір шахталары туралы заңның 29-бабының талабына қайшы келеді. Криппстің дәлелінің негізі - шахтаның басшылығы барынша өндіріске есептік түрде назар аударды және осыған сәйкес, депутаттар қауіпсіздік ережелерін елемеуге шақырылды. Қаулылар жеке шахтерлерге қауіпсіздік жауапкершілігін жүктесе де, олардың көбісі депутаттардан қорқып, немесе жұмыстан айырылып қалудан қорқып, сөйлеуге дайын емес екенін дәлелдеді. Кеншілер бекіткен бағалаушы Джозеф Джонс 14-ші аудандағы көмір бетінде жиналған метан газын үлкен мөлшерде қауіпсіздік шамдарымен немесе механикалық көмір кескіштің отшашығынан болған апаттан тұтануы мүмкін деп болжады. Джонс менеджментті қатты сынға алды, 14 -ші "нағыз газметр" екенін, "Көмір шахталары туралы заң мен жалпы ережелерді" қатаң және үнемі бұзу болғандығын және құтқарушыларды 20 -ші тыныс алу жолына жіберуді тапсырған орынбасар "қасақана адам өлтіргені үшін кінәлі" екенін айтты. Криппс пен Джонс екеуі де Инспекцияның ережелерді орындамауы арқылы жарылысқа ішінара кінәлі екенін айтты: Джонс апатқа дейінгі айларда Гресфордтағы жергілікті және бөлімшелік инспекторлар Домини мен Чарльтонның жеткіліксіз жұмысын атап өтті, ал Криппс Инспекцияның қауіпсіздіктің кемшіліктеріне көз жұмуға мүдделі екенін айтты. Криппс тіпті Доминидің инспекцияларын "қап-қара әзіл" деп сипаттап, "осындай сұрақтарға жауап беретін адамның елдің үлкен аймағындағы шахталарды тексеруге жауапты болуы өкінішті" деп түсіндірді. Тергеу 1934 жылы 14 желтоқсанда тағы да дәлелдер алу үшін Деннис бөлімін қайта ашуға дейін тоқтатылды. 1935 жылы мамыр айында өздігінен тыныс алу аппаратын киген қалпына келтіру топтары жабық орға қайта кірсе де, үкіметтік инспекторлар мен Вестминстер және Біріккен кен өндірушілер тобының қызметкерлері Дэннис секциясына кіруге ешқандай қосымша әрекетті жібермеді. Оқиғаға себеп ретінде ауа үлгілерінде "жылу" бар екендігі және өрттердің қайта басталуының қаупі келтір�...

Мұра

Криппс және басқалар Бонсаллды аяусыз және циникалық менеджер ретінде суреттеді, бірақ зерттеушілер қазір оның "жеке қабілетінен тыс күшті әлсіз адам" болғаны мүмкін деп санайды, оның дәлелдемесі 4000 сұраққа төтеп берудің және тергеу кезінде 20 сағат бойы өтетін қарсы тергеудің өте қатты шаршауы мен стрессі әсер етті. Криппс пен Бонсолл арасындағы 29-шы ауданның желдеткіші туралы бір пікір алмасу менеджердің сенімділігін жойып, оны құлдыраудың аз алдында қалдырды. Алайда, Бонсалл кеншілердің ашуының нақты нысанасы - Гресфордтың иелерінің орнын басатын болды. Керісінше, Уильямсқа, оның орынбасары, Криппстің дәл осындай қатал сұрақтарына қарамастан, кеңінен жанашырлық танытылды. Уильямс Гресфордтағы жұмысты қабылдауда қауіпті жағдайларды мойындады және оларды түзетуге кірісті: оның үшеуінің ұлдары да шұңқырда жұмыс істеді, оған оның қауіпсіздігіне жеке қызығушылық білдірді. Криппс тергеу кезінде алынған дәлелдерді көмір өнеркәсібін мемлекет меншігіне алуды талап ету үшін қолданды. Бұл 1947 жылы болды, сонда кен орнын және басқаларын Ұлттық көмір басқармасы өз қолына алды. Қабылдау келісімінің аясында Gresford Colliery жеке басқаруына қатысты барлық операциялық жазбалар мен хат-хабарлар сенімгерлікпен қасақана жойылған. Гресфорд кен орнын экономикалық себептермен 1973 жылдың қарашасында жабды. 1980 жылдары бұл жер өнеркәсіптік аймақ ретінде қайта құрылды. 1982 жылы апат құрбандарына арналған ескерткіш қасында тұрғызылды; ол ескі шұңқырдың басты орамасының дөңгелегі арқылы жасалды. Апаттың соңғы тікелей байланысы, 14 жасында шахтада жұмыс істей бастаған және құтқару жұмыстарына қатысқан Эдди Эдвардс мырза 2016 жылдың 6 қаңтарында 102 жасында қайтыс болды.

Музыка

Апат "Гресфорд" әнұранымен еске алынды. "Қоршылар әнұраны" деп аталатын бұл әнді Оңтүстік Тайнсайдтың Хебберн қаласынан келген Роберт Сент есімді шахтер жазған. Бұл күй көптеген кен орындарының қола оркестрлерінде танымал болып қала береді және жыл сайынғы Англияның солтүстігіндегі Шахташылар пикниктерінде, әсіресе Дарем Шахташылары галасында ойналады. "Гресфорд апаты" - 6/8 мезгілінде жазылған халық әндері, ол кен орнындағы жарылыстан кейін көп ұзамай анонимді түрде жарияланып, кең таралған. Ол кеңінен жазылған, оның ішінде Эван Макколл, The Hennessys, Алекс Кэмпбелл және The Albion Band нұсқалары бар. Ол Roud Folk Song Index (no: 3089) құрамына кіреді және Рой Палмер 1974 жылы өзінің Poverty Knock: әндер, балладалар және қазіргі заманғы есептер арқылы он тоғызыншы ғасырдағы өнеркәсіптік өмірдің суреті (XX ғасыр композициясы болғанына қарамастан) кітабында талқылайды. Сет Лейкманның 2006 жылғы "Freedom Fields" альбомындағы "The Colliers" әні апат туралы.

Цитаталар мен библиография

. Бастапқы Pitwork веб-сайты қазір Durham Mining Museum-де орналасқан Бастапқы Pitwork веб-сайты қазір Durham Mining Museum-де орналасқан