Кіріспе

Ағылшын блюз музыканты (1933 жылы туған) XIX ғасырдағы ағылшын фотографы. Джон Мейолл (1933 жылғы 29 қарашада туған) – ағылшын блюз және рок музыканты, ән жазушы және продюсер. 1960 жылдары ол «Джон Мейолл және Блюзбрейкерлер» тобын құрды, оның құрамындағылардың ішінде ең танымал блюз және блюз-рок музыканттары болды. Әнші, гитарашы, гармоникашы және клавишник ретінде оның мансабы жеті он жылға жуық созылған. Тоқсан жасында Мейолл әлі де белсенді музыканттардың бірі. 2024 жылы Мейолл «музыкалық ықпал» санатында Рок-н-ролл даңқы залына енгізілді.

Ерте өмір және ересек

1933 жылы Маклсфилдте (Чешир) туған Мейолл Чидл Хулм қаласында өсті. Ол гитарист және джаз әуесқойы Мюррей Мейоллдың ұлы еді. Кішкентай шағынан бастап Лид Белли, Альберт Аммонс, Пайнетоп Смит және Эдди Ланг сияқты американдық блюз орындаушыларының музыкасына қызығушылық танытып, фортепиано, гитара және гармониканы өздігінен үйренді.

Музыкант ретінде бастауы

Мейалл ұлттық қызметінің аясында Кореяға жіберілді және демалысында Жапонияда алғашқы электр гитарын сатып алды. Англияға оралған соң Манчестер өнер колледжіне түсіп, жартылай кәсіби "Powerhouse Four" тобымен ойнай бастады. Біраз уақыттан кейін Хьюи Флинт Хартты алмастырды, ал Роджер Дин Берни Уотсонның гитарын иеленді. Осы құрам 1964 жылы Ұлыбританиядағы Джон Ли Хукердің гастрольдік сапарында қолдау көрсетті. Мейаллға Decca компаниясы жазу келісімшартын ұсынды және 1964 жылдың 7 желтоқсанында топтың Klooks Kleek клубындағы тікелей концерті жазылды. Кейіннен студияда жазылған "Crocodile Walk" синглы альбоммен бірге шықты, бірақ екеуі де сәттілікке жете алмады және келісімшарт тоқтатылды. 1965 жылдың сәуір айында бұрынғы Yardbirds гитарисі Эрик Клэптон Роджер Динды ауыстырды, соның арқасында Джон Мейаллдың мансабы шешуші кезеңге енді.

Эрик Клэптон гитарист ретінде, 1965-1966

1965 жылы Эрик Клэптон жаңа гитарист ретінде Bluesbreakers тобына едәуір назар аударуды бастады. Сол жазда топ «I'm Your Witchdoctor» b/w «Telephone Blues» (қазан айында шығарылды) синглы үшін бірнеше трек жазды. Алайда тамыз айында Клэптон «Гландер» деп аталатын музыкалық әуесқойлар тобымен Грекияға сапарға кетті. Джон Вайдер, Джон Слотчер және Джефф Кривит Bluesbreakers гитаристінің орнын толтыруға тырысты, бірақ ақырында Питер Грин жетекшілікке ие болды. Джон МакВиу жұмыстан босатылды, ал келесі бірнеше айда Грэм Бонд ұйымынан Джек Брюс бас-гитарада ойнады. 1965 жылдың қарашасында Клэптон оралды, ал Грин кетіп қалды, себебі Мейолл Клэптонға «Гландерден» жалыққан кезде Bluesbreakers құрамына оралуға кепілдік берген еді. МакВиуге қайта оралуға рұқсат берілді, ал Брюс Манфред Манн тобына қосылды, бірақ бұрын Майоллдың екі тректік магнитофонында, қараша айында Лондонның Фламинго клубында Майолл, Клэптон, Брюс және Флинттен тұратын құрамның тікелей концерті жазылып алынды. Бұл жазбалар кейіннен 1969 жылғы «Looking Back» жинағында және 1977 жылғы «Primal Solos» жинағында пайда болды. Сол құрам «On Top of the World» атты жоспарланған синглді жазу үшін студияға кірді, бірақ ол сол кезде жарық көрген жоқ. Мейолл мен Клэптон басқаларсыз бірнеше трек жазды (бірақ кейбір дереккөздер бұл жаз айында болғанын айтады): «Lonely Years» b/w «Bernard Jenkins» келесі тамызда продюсер Майк Вернонның Purdah Records лейблінде сингл ретінде шығарылды (екі трек те екі онжылдықтан кейін Клэптонның «Crossroads» жинағында қайта жарияланды). 1965 жылдың қарашасында блюз пианині және әншісі Чемпион Джек Дюпри (алғашқыда Жаңа Орлеаннан, бірақ 1960 жылдары Еуропада тұрған) Мейолл мен Клэптонды бірнеше тректе ойнатуға шақырды. Осы уақытта 11 маусымда Cream тобының құрылуы – Клэптон, бассист Джек Брюс және барабаншы Джинджер Бейкер туралы музыка баспасөзінде хабарланды, бұл туралы Майоллға ештеңе айтпаған Клэптонды ұялтып жіберді. (Бейкердің Bluesbreakers концертінде ойнағаннан кейін, ол және Клэптон өз тобын құру туралы алғашқы әңгімелерін бастады, содан кейін Брюспен құпия репетициялар басталды.) Клэптонның Bluesbreakers тобымен соңғы жоспарланған концерті 17 шілдеде Лондонның оңтүстік-шығысындағы Бекслиде өтті; Cream 29 шілдеде Манчестерде жылыну концертін берді және екі күннен кейін Виндзордағы Алтыншы Ұлттық джаз және блюз фестивалінде «ресми» концерттік дебютін жасады.

Питер Грин гитарист ретінде, 1966-1967

Мейолл Клэптонның орнын толтыруға тура келді, және ол Питер Гринды қайта оралуға көндіре алды. Келесі жылы Грин гитарада ойнаған және басқа да әртүрлі музыканттармен бірге шамамен 40 трек жазылды. 1967 жылдың ақпанында "A Hard Road" альбомы шықты. Ал, 1967 жылдың мамыр айында Мейолл өзінің шеберлігін көрсету үшін студиялық альбом жазды. Бұрынғы Artwoods тобының барабаншысы Киф Хартли тек тректердің жартысында ғана қатысты, ал қалғанын Мейолл өзі орындады. Альбом қараша айында "The Blues Alone" деген атпен жарық көрді.

1970 жылдар

1970 жылдардың басында Мейолл АҚШ-қа көшіп барды, онда ол келесі 15 жылдың көп бөлігін жергілікті музыканттармен әртүрлі лейблдерде жазды. 1971 жылдың тамызында Мейолл блюзші Альберт Кинг үшін джаз бағытындағы жазу сессиясын өткізді және бірнеше айдан кейін студияда болған музыканттарды гастрольге алып шықты. Келесі жылы «Jazz Blues Fusion» атты концерттік альбомы жарық көрді, онда Мейолл гармоникада, гитарада және фортепианода, Блю Митчелл трубада, Клиффорд Соломон мен Эрни Уоттс саксофонда, Ларри Тейлор бас-гитарада, Рон Селико барабанда және Фредди Робинсон гитарада орындады. 1973 жылы ұқсас стильдегі «Moving On» альбомының шығарылуында бірнеше құрамдық өзгерістер болды. 1974 жылы Мейолл Том Уилсонның «Polydor» лейблі үшін «The Latest Edition» альбомын жазды. Топтың құрамында джаз саксофонисі Ред Холлоуэй, барабаншы Соко Ричардсон, бассист Ларри Тейлор және екі гитарист – Рэнди Резник пен Хайтайд Харрис болды. Сол жылы топ Еуропа мен Азияда гастрольдік сапармен болды. Келесі он жылдық бойы Мейолл музыканттарды ауыстыруды және лейблдерді өзгертуді жалғастырды, соның нәтижесінде бірнеше альбомдар шықты. Том Уилсон, Дон Никс және Аллен Туссент кейде продюсерлер ретінде жұмыс істеді. Карьерасының осы кезеңінде Мейоллдың көптеген музыкалық туындылары рок музыканттары орындайтын электрлік блюзден мүлдем өзгеше болды, оларға джаз, фанк немесе поп элементтері енгізіліп, тіпті әйел вокалы да қосылды. Бірақ «The Last of the British Blues» (1978) альбомы ерекше көзге түседі, оның атауындағы сипаттамасы осы стильдегі музыкаға қысқа ғана оралуын ақтағандай.

Блюзбрейкерлердің оралуы

1982 жылы Мейолл Мик Тейлор, Джон МакВи және Колин Алленмен, оның 1960-шы жылдардағы құрамының үш музыкантымен қайта бірікті, одан он жыл өткен соң концерттік альбом жарық көретін екі жылдық әлемдік турнеге шықты. 1984 жылы Мейолл Bluesbreakers атауын Уолтер Траут және Коко Монтойяның екі жетекші гитарашысы, басист Бобби Хейнс және барабаншы Джо Юэльден тұратын құрамға қайта орнатты. 2015 жылы Дину Логос Джон Мейолл: Блюзді жақтаушы деген Мейоллдың алғашқы толыққанды биографиясын жариялады, онда ол құраған әрбір топ пен жасаған әрбір жазба туралы толық мәліметтер келтірілген. 2018 жылы Мейолл тобына жаңа мүше қосылды; оның бірінші әйел жетекші гитарашысы, Каролин Уондерленд.

Қырық төмен рекордтық кезең

2013 жылы Мейолл продюсер Эрик Корнның Forty Below Records лейблімен келісімшарт жасады. Екеуі бірге төрт студиялық альбом шығарды: аккордеоншы C. J. Chenier қатысқан «Арнайы өмір», «Қамқорлық табу жолы», Джо Уолшпен бірге «Сол туралы әңгімелесейік» және «Ешкім маған айтпады». Корне сондай-ақ 1967 жылы Питер Грин, Джон МакВи және Мик Флитвуд қатысқан, 3 томдық «1967 жылы тікелей орындалған нұсқалары» ретінде жарық көрген кейбір концерттік жазбаларды қайта өңдеді. 2016 жылы Мейолл Блюз Даңқы залына енгізілді. Мейоллдың «Лорел каньонынан келген блюз: Блюзшінің өмірі» атты автобиографиясы, автор Джоэл МакИвермен бірлесіп жазылды және 2019 жылдың тамызында Omnibus Press баспасында жарық көрді. 2024 жылы Мейолл музыкалық ықпал санатында Рок-н-ролл Даңқы залына енгізілуге іріктелді.

Жеке өмір

Мейолл 1960 жылдардың соңында АҚШ-та уақытылы тұра бастады, ал 1970 жылдардың басында толыққанды көшіп кетті. 1979 жылы Лорел-Каньондағы үйі өрттен қирады, оның музыкалық жинақтары мен архивтеріне ауыр зиян келді. Мейолл екі рет үйленген, ол алты баласы мен алты немересіне ие. Оның екінші әйелі, Мэгги Мейолл – американдық блюз әншісі, ол 1980 жылдардың басынан бері күйеуінің мансабын басқаруға белсенді қатысып келеді. Олар 1982 жылы үйленді, ал 2011 жылы ажырасты.

Құрметтер

2005 жылы Мейолл Ұлыбритания империясының орденінің офицері (OBE) дәрежесімен марапатталды.