Мадди Уотерс: Чикаго блюзінің әкесі

Кіріспе

Американдық блюз музыканты (1913–1983)

Маккинли Морганфилд (4 сәуір 1913 – 30 сәуір 1983), кәсіби аты Мэдди Уотерс, – американдық блюз әншісі және музыканты, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі блюз сахнасының маңызды тұлғасы және көбінесе «қазіргі Чикаго блюзінің әкесі» деп аталады. Оның ойнау стилі «Дельтаның нұрын төгуі» деп сипатталған. Мэдди Уотерс Миссисипи штатының Кларксдейл қаласының жанындағы Стовалл плантациясында өскен. 17 жасқа келгенде ол гитара мен гармоникада ойнап, жергілікті блюз орындаушылары Сон Хаус пен Роберт Джонсонды үлгі еткен. 1941 жылы Алан Ломакс оны Миссисипиде Конгресс кітапханасы үшін жазды. 1943 жылы ол Чикагоға көшіп, кәсіби музыкант болып жұмыс істеді. 1946 жылы ол алғашқы жазбаларын Columbia Records, содан кейін Леонард және Фил Чесс ағайындылары басқарған жаңадан құрылған Aristocrat Records лейблі үшін жазды. 1950 жылдардың басында Мэдди Уотерс және оның тобы – гармоникада Литл Уолтер Джейкобс, гитарада Джимми Роджерс, барабанда Элга Эдмондс (Элгин Эванс деп те белгілі) және фортепианода Отис Спанн – бірнеше блюз классикаларын жазды, олардың кейбіреулері басист және әнші Вилли Диксонмен бірлесіп жасалған. Бұл әндердің ішінде «Hoochie Coochie Man», «I Just Want to Make Love to You» және «I'm Ready» бар. 1958 жылы ол Англияға сапар шегіп, елде блюзге деген қызығушылықты қайта жандандыруға негіз салды. 1960 жылы Ньюпорт джаз фестиваліндегі оның өнері жазылып, алғашқы концерттік альбомы – At Newport 1960 ретінде шығарылды. Мэдди Уотерстің музыкасы рок-н-ролл және одан кейін рок сияқты әртүрлі американдық музыка жанрларына әсер етті.

Ерте өмір

Мэдди Уотерстің туған жері мен күні нақты белгісіз. Ол 1915 жылы Миссисипи штатының Шарки округіне қарасты Ролинг Форк қаласында туғанын айтты, бірақ басқа деректер оның 1913 жылы көршілес Исакуэна округіне қарасты Джагс Корнерде туғанын көрсетеді. 1930 және 1940 жылдары, оның аты шуға дейін, оның туған жылы неке куәлігінде, жазбаларда және музыканттар одағының төлқұжатында 1913 жыл деп көрсетілген. 1955 жылы «Chicago Defender» газетіне берген сұхбатында ол алғаш рет 1915 жылғы туғандығын айтты және содан бері сұхбаттарында осы жылы айта берді. 1920 жылғы халық санағында ол 1920 жылдың 6 наурызында бес жаста болғандығы тіркелген. 1940 жылдардың ортасында Чикагоға көшкеннен кейін берген әлеуметтік қамсыздандыру картасы бойынша Әлеуметтік қамсыздандыру өлім тізімінде оның 1913 жылдың 4 сәуірінде туғаны көрсетілген. Оның қабіртасында 1915 жылғы туғандығы жазылған. Оның әжесі, Делла Грант, анасы дүниеден өткеннен кейін оны тәрбиеледі. Грант оған «Мадди» деген лақап ат берді, себебі ол жақын жердегі Дир-Криктің лайлы суында ойнағанды ұнататын. «Уотерс» есімін ол жасөспірім шағында гармоникада ойнай бастағанда және жергілікті жерде өнер көрсеткенде бірнеше жылдан кейін қосты. Ол гармоникада өзінен-өзі үйренді. Оның жастық шағында тұрған Стовалл плантациясының үйінің қалдықтары қазір Миссисипи штатының Кларксдейл қаласындағы Дельта блюз мұражайында сақталуда. Ол алғаш рет шіркеуде музыкамен танысты: «Мен шіркеуге қатыстым. Мен жақсы баптист едім, шіркеуде ән айттым. Сондықтан мен шіркеуден алған барлық жақсы зарлы дауыс пен дірілдерімді алдым», – деп еске алады ол. 17 жасқа келгенде ол алғашқы гитарасын сатып алды. «Біздің соңғы атымды саттым. Одан шамамен он бес доллар таптым, әжемге жеті доллар елу цент бердім, өзім жеті елуден сақтап, осы гитараға екі елу төледім. Ол «Стелла» еді. Адамдар оларды Чикагодағы «Sears Roebuck» дүкенінен тапсырыс беріп алды». Ол туған қаласына жақын жердегі мәдени орындарда, көбінесе полковник Уильям Говард Стоваллға тиесілі плантацияда әндерін ойнай бастады.

Muddy Waters' place and date of birth are not conclusively known. He stated that he was born in 1915 at Rolling Fork in Sharkey County, Mississippi, but other evidence suggests that he was born in the unincorporated community of Jug's Corner, in neighboring Issaquena County, in 1913. In the 1930s and 1940s, before his rise to fame, the year of his birth was reported as 1913 on his marriage license, recording notes, and musicians' union card. A 1955 interview in the Chicago Defender is the earliest in which he stated 1915 as the year of his birth, and he continued to state that year in interviews from that point onward. The 1920 census lists him as five years old as of March 6, 1920. The Social Security Death Index, relying on the Social Security card application submitted after his move to Chicago in the mid 1940s, lists him as being born April 4, 1913. His gravestone gives his birth year as 1915. His grandmother, Della Grant, raised him after his mother died shortly after his birth. Grant gave him the nickname "Muddy" at an early age because he loved to play in the muddy water of nearby Deer Creek. "Waters" was added years later, as he began to play harmonica and perform locally in his early teens. He taught himself to play harmonica. The remains of the cabin on Stovall Plantation where he lived in his youth are now at the Delta Blues Museum in Clarksdale, Mississippi. He had his first introduction to music in church: "I used to belong to church. I was a good Baptist, singing in the church. So I got all of my good moaning and trembling going on for me right out of church," he recalled. By the time he was 17, he had purchased his first guitar. "I sold the last horse that we had. Made about fifteen dollars for him, gave my grandmother seven dollars and fifty cents, I kept seven fifty and paid about two fifty for that guitar. It was a Stella. The people ordered them from Sears Roebuck in Chicago." He started playing his songs in joints near his hometown, mostly on a plantation owned by Colonel William Howard Stovall.

Карьерасының алғашқы жылдары, 1930-1948 жылдар

1930 жылдардың басында Мэдди Уотерс Биг Джо Уильямспен бірге Дельта аймалына гастрольдік сапарларға шығып, гармоникада ойнады. Уильямс Блюетт Томасқа ол Мэддиді «менің қыздар жанкүйерлерімді тартып алып жатқандықтан» тастағанын айтты. 1941 жылдың тамызында, сол жылдың соңында ол Леонард және Фил Чесс ағайындылары басқаратын, жаңадан құрылған Aristocrat Records лейблі үшін жазуды бастады. 1947 жылы ол «Gypsy Woman» және «Little Anna Mae» әндерінде Sunnyland Slim пианинода ойнағанда гитарада тартысты. Бұл әндер де жарияланбады, бірақ 1948 жылы «I Can't Be Satisfied» және «I Feel Like Going Home» хиттерге айналып, клубтарда оның танымалдығы арта бастады. Одан кейін Aristocrat лейблі Chess Records деп өзгертілді. Мэдди Уотерстің «Rollin' Stone» әні де сол жылы хит болды.

Коммерциялық табыстар, 1948-1957

Бастапқыда Чесс ағайындары Мэдди Уотерске өзінің тобымен студияда жазба жасауға рұқсат бермеді; оның орнына оған Эрнест "Биг" Кроуфорд немесе жаздыру сессиясы үшін арнайы шақырылған музыканттар, соның ішінде "Бэби Фэйс" Леррой Фостер және Джонни Джонс бас гитарамен сүйемелдеді. Бірте-бірте Чесс бас тартып, 1953 жылдың қыркүйегіне қарай тарихқа енген ең танымал блюз топтарының бірімен жазды: гармоникада Литл Уолтер Джейкобс, гитарада Джимми Роджерс, барабанда Элга Эдмондс (Elga Edmonds), ал пианинода Отис Спанн. Топ 1950-ші жылдардың басында көптеген блюз классикаларын жазды, олардың кейбіреулері басист және ән жазушы Уили Диксонның көмегімен жазылды, соның ішінде "Hoochie Coochie Man", "I Just Want to Make Love to You" және "I'm Ready". Мэдди Уотерстің тобы қаланың ең жақсы блюз таланттарын сынап бағалауға арналған алаңға айналды, топ мүшелері өздерінің сәтті мансаптарын жасады. 1952 жылы Литл Уолтер "Juke" атты синглы хит болғаннан кейін топтан кетіп қалды, бірақ ол кеткеннен кейін де көп жылдар бойы ынтымақтастығын жалғастырып, 1950-ші жылдардағы топтың көптеген классикалық жазбаларында ойнады. Хаулин Вольф 1954 жылы өзінің сәтті Chess синглдары арқылы тапқан қаржылық қолдауымен Чикагоға көшіп келді, содан кейін Мэдди Уотерспен "аңызға айналған бәсекелестік" басталды. Бұл бәсекелестіктің бір бөлігі Уили Диксонның екі әншіге де әндер бергеніне байланысты туды, Вольф Мэдди Диксонның ең жақсы әндерін алғанын күдіктенді. 1955 жылы Джимми Роджерс топтан кетіп, осы уақытқа дейін қосымша болған өз тобымен ғана жұмыс істеуді жөн көрді. 1950-ші жылдардың ортасында Мэдди Уотерстің синглдары Billboard журналының Rhythm & Blues тізімінде жиі кездесетін, соның ішінде 1955 жылы "Sugar Sweet", ал 1956 жылы "Trouble No More", "Forty Days and Forty Nights" және "Don't Go No Farther". 1956 жылы оның ең танымал әндерінің бірі "Got My Mojo Working" жарық көрді, бірақ ол тізімге ілмеді. Дегенмен, 1950-ші жылдардың соңына қарай оның синглдарының сәттілігі аяқталды, тек "Close to You" 1958 жылы тізімге енді. Сондай-ақ 1958 жылы Chess оның алғашқы жинақ альбомын шығарды – The Best of Muddy Waters, ол 1956 жылға дейінгі оның он екі синглын қамтыды.

Initially, the Chess brothers would not allow Muddy Waters to use his working band in the recording studio; instead, he was provided with a backing bass by Ernest "Big" Crawford or by musicians assembled specifically for the recording session, including "Baby Face" Leroy Foster and Johnny Jones. Gradually, Chess relented, and by September 1953 he was recording with one of the most acclaimed blues groups in history: Little Walter Jacobs on harmonica, Jimmy Rogers on guitar, Elga Edmonds (also known as Elgin Evans) on drums, and Otis Spann on piano. The band recorded a series of blues classics during the early 1950s, some with the help of the bassist and songwriter Willie Dixon, including "Hoochie Coochie Man", "I Just Want to Make Love to You", and "I'm Ready". Muddy Waters's band became a proving ground for some of the city's best blues talent, with members of the ensemble going on to successful careers of their own. In 1952, Little Walter left when his single "Juke" became a hit, although he continued a collaborative relationship long after he left, appearing on most of the band's classic recordings in the 1950s. Howlin' Wolf moved to Chicago in 1954 with financial support earned through his successful Chess singles, and the "legendary rivalry" with Muddy Waters began. The rivalry was, in part, stoked by Willie Dixon providing songs to both artists, with Wolf suspecting that Muddy was getting Dixon's best songs. 1955 saw the departure of Jimmy Rogers, who quit to work exclusively with his own band, which had been a sideline until that time. In the mid 1950s, Muddy Waters' singles were frequently on Billboard magazine's various Rhythm & Blues charts including "Sugar Sweet" in 1955 and "Trouble No More", "Forty Days and Forty Nights", and "Don't Go No Farther" in 1956. 1956 also saw the release of one of his best known numbers, "Got My Mojo Working", although it did not appear on the charts. However, by the late 1950s, his singles success had come to an end, with only "Close to You" reaching the chart in 1958. Also in 1958, Chess released his first compilation album, The Best of Muddy Waters, which collected twelve of his singles up to 1956.

Орындаулар мен кроссовер, 1958-1970

Мэдди 1958 жылы Спаннмен бірге Англияда гастрольде болды, онда оларға жергілікті диксиленд стилінде немесе «традициялық джаз» музыканттары, соның ішінде Крис Барбер тобының мүшелері сүйемелдеді. Сол кезде ағылшын тыңдаушылары тек Сонни Терри, Брауни МакГи және Биг Билл Брунзи сияқты артистер орындаған акустикалық фолк-блюзбен ғана таныс еді. Музыканттар да, көрермендер де оның электрлі слайд-гитарада ойнаған өнерін көруге дайын болмады. Ол еске алды:

Оның өнер көрсетуі ескі буынды алшақтатса да, Алексис Корнер және Барбер тобынан Сирил Дэвис сияқты жас музыканттар қазіргі заманғы, электрлі блюз бағытына шабыттанды. Корнер мен Дэвистің өз топтарында кейіннен «Роллинг Стоунз» («Rollin’ Stone») атымен танымал болған, Muddy-дің 1950 жылғы хиті, Cream және Fleetwood Mac құрамына кіретін музыканттар болды. 1960 жылдары Мэдди Уотерстің өнер көрсетулері Чикаго блюзінің жаңа буынымен таныстыруды жалғастырды. Ньюпорт джаз фестивалінде ол алғашқы блюз альбомдарының бірі – At Newport 1960-ты жазды, ал «Got My Mojo Working» әні Грэмми сыйлығына ұсынылды. 1963 жылдың қыркүйегінде Chess халық музыкасын тыңдаушылармен байланысуға тырысып, Folk Singer альбомын жазды, онда оның танымал электр гитарасының орнына акустикалық топ, соның ішінде акустикалық гитарада сол кездегі белгісіз Бадди Гай болды. Folk Singer коммерциялық сәттілікке жете алмады, бірақ сыншы Джо Кейн оны жоғары бағалады, ал 2003 жылы Rolling Stone журналы оны барлық уақыттың 500 ең үздік альбомы тізімінде 280-ші орынға қойды. 1963 жылдың қазан айында Мэдди Уотерс Америкалық халықтық блюз фестивалі ретінде ұйымдастырылған бірнеше жылдық еуропалық гастрольдердің біріншісіне қатысты, оның аясында ол көбірек акустикалық стильдегі өнерлерін орындады. 1967 жылы ол Бо Диддли, Литтл Уолтер және Хаулин Вольфпен бірнеше блюз стандартын жазды, олар Super Blues және The Super Super Blues Band альбомдары ретінде шығарылды. Super Super Blues Band Howlin’ Wolf пен Muddy Waters-ті біріктірді, олардың арасында ұзақ жылдар бойы бәсекелестік болған. 1968 жылы Маршалл Чесс бастамасымен ол Electric Mud альбомын жазды, оның мақсаты Rotary Connection, Chess құрған психоделикалық соул тобының сүйемелдеуімен оның мансабын жаңартқан. Альбом даулы болды; ол Billboard 200 альбомдық тізімінде 127-орынға жеткенімен, көптеген сыншылар тарапынан сынға ұшырады, тіпті Мэдди Уотерс өзі де оны мойындамай қойды.

Дегенмен, алты айдан кейін ол ұқсас дыбыс пен көптеген музыканттардың қатысуымен After the Rain альбомын жазды. 1969 жылдың соңында ол классикалық Чикаго блюз дыбысына оралған Fathers and Sons альбомын жазды және шығарды. Fathers and Sons тобында Майкл Блумфилд пен Пол Баттерфилд сияқты ұзақ жылдар бойы оның жанкүйері болған музыканттардың барлық жұлдызды тобы болды, олармен ойнауға деген олардың ықыласы альбомның туындауына себеп болды. Бұл Мэдди Уотерстің мансабындағы ең сәтті альбом болды, ол Billboard 200 тізімінде 70-орынға жетті.

Қайта өрлеу және кейінгі мансап, 1971-1982

1971 жылы Чикагодағы «Mister Kelly’s» түнгі клубындағы қойылым жазылып, шығарылды, бұл Muddy Waters-тің қайтадан жақсы формаға енуімен және оның ақ нәсілді тыңдаушыларға көшуінің аяқталуын білдірді. 1972 жылы ол «They Call Me Muddy Waters» альбомы үшін алғашқы Грэмми сыйлығын – «Ең жақсы этникалық немесе дәстүрлі жазу» номинациясында жеңіп алды, бұл 1971 жылы жазылған, бірақ бұрын жарияланбаған ескі жазбалар жинағы еді. Кейін 1972 жылы ол «The London Muddy Waters Sessions» альбомын жазу үшін Англияға ұшып барды. Бұл альбом өткен жылғы «The London Howlin' Wolf Sessions» альбомының жалғасы болды. Екі альбомның да идеясы Chess Records продюсері Норман Дейронға тиесілі болды және Чикаго блюз музыканттарының жас британдық рок музыканттарымен бірге ойнауын көрсету мақсатында жасалды. Muddy Waters өзімен бірге екі американдық музыкантты алып келді: гармоникашы Carey Bell және гитарист Sammy Lawhorn. Альбомда ойнаған британдық және ирланд музыканттарының арасында Rory Gallagher, Steve Winwood, Rick Grech және Mitch Mitchell болды. Muddy Waters британдық музыканттардың көбінесе рокқа бағытталған дыбысына қанағаттанбады. «Бұл жігіттер керемет музыканттар, олар менімен ойнай алады, алдарына ноталар қойсаң, орындайды, білесіз бе», - деді ол Guralnick-ке. «Бірақ менің халқыма осыны сатуым керек емес, бұл Muddy Waters-тің дыбысы емес. Егер сіз менің дыбысымды өзгертсеңіз, сіз бүкіл адамды өзгертпексіз». Ол былай деді: «Менің блюзім қарапайым, оңай орындалатын сияқты көрінеді, бірақ ол солай емес. Менің блюзімді әлемдегі ең қиын блюз деп айтады». Дегенмен, альбом тағы бір Грэмми сыйлығын жеңіп алды, ол да «Ең жақсы этникалық немесе дәстүрлі жазу» номинациясында берілді. Ол Chess Records-те жазған соңғы альбомы «The Muddy Waters Woodstock Album» үшін тағы бір Грэмми жеңіп алды, ол 1975 жылы жаңа гитарист Bob Margolin, Pinetop Perkins, Paul Butterfield және The Band тобынан Levon Helm және Garth Hudson қатысуымен жазылды. 1976 жылдың қараша айында ол The Band тобының «Last Waltz» қоштасу концертінде арнайы қонақ ретінде өнер көрсетті, ал 1978 жылы оқиға туралы деректі фильм шықты. Waters 1972, 1974 және 1977 жылдары Монтрё джаз фестивалінде өнер көрсетті. Осы өнер көрсетулерінен алынған көптеген танымал әндерінен құралған альбом, CD және стриминг релизі 2021 жылы «Muddy Waters: The Montreux Years» деген атпен жинақталды. 1974 жылы Монтрёде оның қосалқы музыканттарының арасында Buddy Guy, Pinetop Perkins, Junior Wells және Rolling Stones тобының бассисі Bill Wyman болды; Wyman мен Perkins де онымен 1977 жылы өнер көрсетті. 1977 жылдан 1981 жылға дейін бала кезінен Muddy Waters-ті құдай санаған және досы болған блюз музыканты Johnny Winter Blue Sky Records лейблінде оның төрт альбомын шығарды: студиялық альбомдар «Hard Again» (1977), «I'm Ready» (1978) және «King Bee» (1981), сондай-ақ концерттік альбом «Muddy "Mississippi" Waters – Live» (1979). Альбомдар сыншылар тарапынан мақталып, коммерциялық сәттілікке жетті, олардың барлығы, «King Bee» альбомынан басқа, Грэмми сыйлығын жеңіп алды. «Hard Again» альбомы сыншылар тарапынан ерекше жоғары бағаланды, оны оның қайта оралу альбомы деп сипаттады. 1981 жылы Muddy Waters Чикагоның ең ірі ашық ауадағы музыка фестиваліне – ChicagoFest-ке шақырылды. Сахнада оған Johnny Winter және Buddy Miles қосылды, және олар «Mannish Boy», «Trouble No More» және «Mojo Working» сияқты классикалық әндерді жаңа буын тыңдаушыларға орындады. Концертті 2009 жылы Shout! Factory DVD форматында шығарды. 22 қарашада ол British rock тобы Rolling Stones-тың үш мүшесімен (Mick Jagger, Keith Richards және Ronnie Wood) бірге Чикагоның оңтүстігіндегі Bronzeville ауданында 1972 жылы Buddy Guy және L. C. Thurman құрған «Checkerboard Lounge» блюз клубында өнер көрсетті. «Live at the Checkerboard Lounge, Chicago 1981» атты DVD-сі 2012 жылы жарық көрді. 1982 жылы денсаулығының нашарлауы оның өнер көрсету кестесін күрт тоқтатты. Оның соңғы қоғамдық өнер көрсетуі 1982 жылдың жазында Флоридадағы концертте Eric Clapton тобымен бірге болды.

In 1971, a show at Mister Kelly's, an upmarket Chicago nightclub, was recorded and released, signalling Muddy Waters's return to form and the completion of his transfer to white audiences. In 1972, he won his first Grammy Award, for Best Ethnic or Traditional Recording for They Call Me Muddy Waters, a 1971 album of old, but previously unreleased recordings. Later in 1972, he flew to England to record the album The London Muddy Waters Sessions. The album was a follow up to the previous year's The London Howlin' Wolf Sessions. Both albums were the brainchild of Chess Records producer Norman Dayron, and were intended to showcase Chicago blues musicians playing with the younger British rock musicians whom they had inspired. Muddy Waters brought with him two American musicians, harmonica player Carey Bell and guitarist Sammy Lawhorn. The British and Irish musicians who played on the album included Rory Gallagher, Steve Winwood, Rick Grech, and Mitch Mitchell. Muddy was dissatisfied by the results, due to the British musicians' more rock oriented sound. "These boys are top musicians, they can play with me, put the book before 'em and play it, you know," he told Guralnick. "But that ain't what I need to sell my people, it ain't the Muddy Waters sound. An' if you change my sound, then you gonna change the whole man." He stated, "My blues look so simple, so easy to do, but it's not. They say my blues is the hardest blues in the world to play." Nevertheless, the album won another Grammy, again for Best Ethnic or Traditional Recording. He won another Grammy for his last LP on Chess Records, The Muddy Waters Woodstock Album, recorded in 1975 with his new guitarist Bob Margolin, Pinetop Perkins, Paul Butterfield, and Levon Helm and Garth Hudson of the Band. In November 1976 he appeared as a featured special guest at the Band's Last Waltz farewell concert, and in the subsequent 1978 feature film documentary of the event. Waters performed at the Montreux Jazz Festival in 1972, 1974 and 1977. An album, CD, and streaming release featuring many of his best known sings from these performances was compiled in 2021 as Muddy Waters: The Montreux Years. In 1974, his backing musicians in Montreux included Buddy Guy, Pinetop Perkins, Junior Wells, and Rolling Stones bassist Bill Wyman; Wyman and Perkins also performed with him in 1977. From 1977 to 1981, blues musician Johnny Winter, who had idolized Muddy Waters since childhood and who had become a friend, produced four albums of his, all on the Blue Sky Records label: the studio albums Hard Again (1977), I'm Ready (1978) and King Bee (1981), and the live album Muddy "Mississippi" Waters – Live (1979). The albums were critical and commercial successes, with all but King Bee winning a Grammy. Hard Again has been especially praised by critics, who have tended to describe it as his comeback album. In 1981, Muddy Waters was invited to perform at ChicagoFest, the city's top outdoor music festival. He was joined onstage by Johnny Winter and Buddy Miles, and played classics like "Mannish Boy", "Trouble No More", and "Mojo Working" to a new generation of fans. The performance was made available on DVD in 2009 by Shout! Factory. On November 22, he performed live with three members of British rock band the Rolling Stones (Mick Jagger, Keith Richards and Ronnie Wood) at the Checkerboard Lounge, a blues club in Bronzeville, on the South Side of Chicago, which was established in 1972 by Buddy Guy and L. C. Thurman. A DVD of the performance, Live at the Checkerboard Lounge, Chicago 1981, was released in 2012. In 1982, declining health dramatically stopped his performance schedule. His last public performance took place when he sat in with Eric Clapton's band at a concert in Florida in the summer of 1982.

Жеке өмірі, өлімі және мүлкі

Мэдди Уотерс өзінің алғашқы әйелі Мейбел Берримен 1932 жылдан 1935 жылға дейін тұрмыс құрды. 1940 жылдары үйленген Мэдди Уотерстің екінші әйелі Женева Уэйд 1973 жылдың 15 наурызында қатерлі ісіктен қайтыс болды. Оның үш баласы – Джозеф, Рене және Розалиндтің қамқорлығына алып, оларды өз үйіне көшірді, соңынан Иллинойс штатының Уэстмонт қаласында жаңа үй сатып алды. 1977 жылы Флоридадағы бір қонақ үйде Марва Джин Бруксты кездестірді, оған "Саншайн" деген лақап ат қойды; 1979 жылы олардың тойында Эрик Клэптон куәгер болды. Оның кем дегенде алты баласы болды, соның ішінде заңды емес балалары да бар еді. Оның екі ұлы, Ларри "Мад" Морганфилд және Биг Билл Морганфилд те блюз әншілері және музыканттар. 2017 жылы оның кіші ұлы Джозеф "Моджо" Морганфилд блюзді көпшілік алдында орындауды бастады және кейде ағаларымен бірге сахнаға шықты; ол 2020 жылы 56 жасында қайтыс болды. Мэдди Уотерс 1983 жылдың 30 сәуірінде Иллинойс штатының Уэстмонт қаласындағы үйінде жүрек жетіспеушілігінен, ракпен байланысты асқынулар салдарынан ұйықтағанда қайтыс болды. Ол соңғы он жылдықтарында тұрған Уэстмонт үйінен Иллинойс штатының Даунерс-Гроув қаласындағы "Жақсы самариялық" ауруханасына жеткізілді, онда оның қазасы расталды. Оның қосылу рәсімі 1983 жылдың 4 мамырында өтті. Альсиптегі (Иллинойс штаты) Рествейл зиратында оның қосылу рәсіміне көптеген блюз музыканттары мен жанкүйерлері қатысты. Ол әйелі Женеваның қасына жерленген. Оның қайтысынан кейін, оның мұрагерлері мен оның қайтыс болған кездегі менеджері Скотт Кэмерон арасында ондаған жылдық сот дауы басталды. 2010 жылы оның мұрагерлері сотқа өтініш жазып, оның қызы Мерси Морганфилдті мүлікті басқаруға тағайындауды сұрады, ол Морганфилдтің мүлкін, негізінен оның музыкасына авторлық құқықтарды басқаратын еді. 2023 жылдың қазіргі күніне дейін даулы келісім өзгеріссіз қалды.

Мұра

Оның қайтысынан екі жыл өткен соң, Чикаго қаласы оның бұрынғы үйі орналасқан оңтүстік жақтағы Шығыс 43-ші көшесінің 900 мен 1000 аралығындағы бір блоктық бөлігін "Құрметті Мэдди Уотерс көшесі" деп атап, оған құрмет көрсетті. 2017 жылы Чикаго блюз фестивалінің аясында тапсырыс берілген және бразилиялық суретші Эдуардо Кобра салған он қабатты монументалды сурет 17 Солтүстік Штат көшесіндегі ғимараттың қабырғасына, Штат және Вашингтон көшелерінің қиылысында бейнеленді. Ол өмірінің соңғы он жылын өткізген Чикаго маңындағы Вестмонттағы Касс даңғылының бір бөлігі үйіне жақын жерде "Құрметті Мэдди Уотерс жолы" деп аталды. 2008 жылы Миссисипи штатының Кларксдейл қаласында Миссисипи Блюз комиссиясы Мэдди Уотерстің үйі орналасқан жерді белгілейтін Миссисипи Блюз жолының тақтасын орнатты. Ол сондай-ақ Кларксдейл Даңқ аллеясындағы тақташаға ие болды. Кенвуд ауданындағы Мэдди Уотерстің үйі Чикагоның тарихи ескерткіші мәртебесіне ие болу процесі жүріп жатыр. 2016 жылы Халықаралық астрономиялық одақ (IAU) Меркурийдегі бір кратерге оның құрметіне ат қойды. 2023 жылы Rolling Stone журналы Уотерсті "Барлық уақыттың 200 ең үздік әншісі" тізімінде 72-ші орынға қойды.

Ықпал

Британдық The Rolling Stones тобы өздерін Мэдди Уотерстің 1950 жылғы "Rollin' Stone" әнінің атымен атады. Джимми Хендрикс: "Мен оны кішкентай кезімде алғаш естігенімде қатты қорқып кеттім" – деп еске алды. Эрик Клэптон Мэдди Уотерстің үлкен жанкүйері болды, ал оның Cream тобы 1966 жылы шыққан тұңғыш альбомы Fresh Cream-де "Rollin' and Tumblin'" әнін орындады. Бұл әнді Монтерей поп-фестивалінде Canned Heat тобы да орындады, ал кейін Боб Дилан оны Modern Times альбомына енгізді. "Hoochie Coochie Man" әнін The Allman Brothers Band, Humble Pie, Steppenwolf, Supertramp және Fear топтары орындаған. Led Zeppelin тобының "Whole Lotta Love" хитінің мәтіні Мэдди Уотерстің "You Need Love" (авторы – Уилли Диксон) әнінен күшті әсер алған. Ангус Янг Мэддидің өнерінен шабыттанғанын айтты, ал AC/DC тобының "You Shook Me All Night Long" әні Диксон мен Дж. Б. Леноардың бірлесіп жазған "You Shook Me" әнінің мәтінінен алынған. 1981 жылы ZZ Top гитарисі Билли Гиббонс, The Blues журналының негізін қалаушы Джим О'Нилмен бірге Кларксдейлдегі Delta Blues мұражайына барды. Мұражай директоры Сид Грейвс Гиббонсты Уотерстің алғашқы үйіне алып барды және бұрынғы шатырдың бөлігі болған ағаш қалдығын алып кетуге шақырды. Гиббонс осы ағаштан гитара жасады. "Muddywood" деп аталған бұл аспап қазір Кларксдейлдегі Delta Blues мұражайында қойылған. 1993 жылы Пол Роджерс Muddy Water Blues: A Tribute to Muddy Waters альбомын шығарды, онда ол Мэдди Уотерстің көптеген әндерін, соның ішінде "Louisiana Blues", "Rollin' Stone", "Hoochie Coochie Man" және "I'm Ready" әндерін Gary Moore, Brian May және Jeff Beck сияқты гитаристтермен бірлесіп орындады. Уотерс қайтыс болғаннан кейін, блюз музыканты Б. Б. Кинг Guitar World журналына: "Оның американдық музыкаға қосқан үлесі қаншалықты зор екенін көп адамдар білуге көп жылдар қажет болады" деді. Джон П. Хаммонд Guitar World журналына: "Мэдди дәл қажетті ноталарды таңдаудың шебері болды. Оның гитарада ойнауы терең, қарапайым және кантри-блюз стилінде болды, ол электр гитарасына ауыстырылған, әннің мәтінін күшейтетін, сөздерге тереңдік беретін ойнау еді" деді. 2003 жылы Rolling Stone журналы "The Anthology: 1947–1972" альбомын ең ұлы альбомдар тізіміне қосты. Олар Уотерсті барлық уақыттағы ең ұлы суретшілердің тізімінде он жетінші орынға қойды. Гиббонс: "Бәрі уақытша болуы керек еді. Тек шеллак дискісіндегі шу ғана. Ал енді XXI ғасырдамыз, осындай қарапайым өнер түрі қалайша соншалықты күрделі және нәзік болуы мүмкін екенін түсінуге тырысып жатырмыз. Ол әлі де әлем бойынша мидың нейрондарының жұмысын қоздырып жатыр. Жапондық Мэдди Уотерс қоғамы Швеция мен Англиядағы жанкүйерлермен хат алмасып жатыр, ал оның музыкасы әлі де АҚШ-тағы кештерге көшбасшылық ете алады. Ол үш аккордты терең дыбыстады, және олар шынымен де солай."

The British band The Rolling Stones named themselves after Muddy Waters' 1950 song "Rollin' Stone". Jimi Hendrix recalled that "I first heard him as a little boy and it scared me to death". Eric Clapton was a big fan of Muddy Waters growing up and his band Cream covered "Rollin' and Tumblin'" on their 1966 debut album, Fresh Cream. The song was also covered by Canned Heat at the Monterey Pop Festival and later adapted by Bob Dylan on his album Modern Times. "Hoochie Coochie Man" was covered by The Allman Brothers Band, Humble Pie, Steppenwolf, Supertramp and Fear. The Led Zeppelin hit "Whole Lotta Love has lyrics heavily influenced by the Muddy Waters hit "You Need Love" (written by Willie Dixon). Angus Young has cited Muddy as an influences and the AC/DC song "You Shook Me All Night Long" came from lyrics of Waters' song "You Shook Me", written by Dixon and J. B. Lenoir. In 1981 ZZ Top guitarist Billy Gibbons went to visit the Delta Blues Museum in Clarksdale with The Blues magazine founder Jim O'Neal. The museum's director, Sid Graves, brought Gibbons to visit Waters original house, and encouraged him to pick up a piece of scrap lumber that was originally part of the roof. Gibbons eventually converted the wood into a guitar. Named Muddywood, the instrument is now exhibited at the Delta Blues Museum in Clarksdale. In 1993, Paul Rodgers released the album Muddy Water Blues: A Tribute to Muddy Waters, on which he covered a number of his songs, including "Louisiana Blues", "Rollin' Stone", "Hoochie Coochie Man" and "I'm Ready" in collaboration with guitarists such as Gary Moore, Brian May and Jeff Beck. Following Waters' death, fellow blues musician B. B. King told Guitar World, "It's going to be years and years before most people realize how greatly he contributed to American music." John P. Hammond told Guitar World, "Muddy was a master of just the right notes. It was profound guitar playing, deep and simple more country blues transposed to the electric guitar, the kind of playing that enhanced the lyrics, gave profundity to the words themselves." In 2003, Rolling Stone included The Anthology: 1947 1972 on its list of greatest albums. They ranked Waters seventeenth on their list of the greatest artists of all time. Gibbons wrote: It was all supposed to be disposable. Just noise on a shellac disc. And here we are in the 21st century still trying to figure out how such a simple art form could be so complicated and subtle. It's still firing brain synapses around the world. You've got the Japanese Muddy Waters Society corresponding with fans in Sweden and England, and his music can still propel a party in the U. S. He made three chords sound deep, and they are.