Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джеймс Уильям МакНилл, ОК (22 сәуір 1928 - 5 наурыз 2016 ж.) - Канадалық консультант, эколог және халықаралық мемлекеттік қызметкер. Ол Париждегі ЭЫДҰ-ның қоршаған ортаны қорғау жөніндегі директоры (1978-1984), Дүниежүзілік қоршаған орта және даму жөніндегі комиссияның (Брундтланд комиссиясы) бас хатшысы және оның "Біздің ортақ болашағымыз" атты маңызды баяндамасының жетекші авторы (1984-1987) және Дүниежүзілік банктің инспекциялық тобының мүшесі және төрағасы (1997-2002) болды. Ол Каспий дамуы жөніндегі консультациялық алқаның, Volvo Foundation's Environment Prize төрешісінің және Woods Hole Research Center, Woods Hole, Massachusetts, т.б. бірнеше кеңестердің мүшесі болды.
James William MacNeill, OC (April 22, 1928 – March 5, 2016) was a Canadian consultant, environmentalist, and international public servant. He was Director of Environment at OECD in Paris (1978–1984), Secretary General of the World Commission on Environment and Development (Brundtland Commission) and lead author of its landmark report Our Common Future (1984–1987), and member and Chairman of the World Bank's Inspection Panel (1997–2002). He was a member of the Caspian Development Advisory Panel, the jury of the Volvo Foundation’s Environment Prize, and a member of several boards including the Woods Hole Research Center, Woods Hole, Massachusetts.
Өмірбаян
МакНилл Саскачеван қаласында дүниеге келді және 1949 жылы физика мен математика бойынша ғылым бакалавры дәрежесін алды, 1958 жылы Саскачеван университетінен машина жасау бакалавры және 1951 жылы Швециядағы Стокгольм университетінен экономика және саясаттану бойынша диплом алды.
MacNeill was born in Saskatchewan and received Bachelor of Science degrees for both physics and mathematics in 1949 and a Bachelors in Mechanical Engineering in 1958 from the University of Saskatchewan and a Graduate Diploma in Economics and Political Science in 1951 from the University of Stockholm, Sweden.
Мансап
Швецияда аспирантурадан оралғаннан кейін МакНилл өзінің мемлекеттік қызметтегі мансабын 1952 жылы Саскачеван қаласында Т. С. Дуглас кабинетінің Экономикалық консультациялық және жоспарлау кеңесінде зерттеуші экономист ретінде бастады. 1959 жылы ол Оңтүстік Саскачеван өзенін дамыту комиссиясының атқарушы директоры болды, ол жобаның электр қуатын, суаруды және басқа да аспектілерін үйлестіру үшін жауапты болды. 1964 жылы Саскачеван су ресурстары комиссиясының вице-төрайымы және атқарушы директоры ретінде оның жауапкершілігі провинцияның барлық су ресурстарын басқаруды қамтиды. 1965-1976 жылдары Канада үкіметінде түрлі жоғары лауазымдарды атқарды. Ол сол кездегі жаңа Канаданың Энергетика, тау-кен және ресурстар департаментінде саясат және жоспарлау директоры болды (1965-1968), 1968 жылы Су және жаңартылатын ресурстар вице-министрі қызметін атқаруға көшті. 1969 жылы ол Конституция және қоршаған орта мәселелері жөніндегі арнайы кеңесші болып тағайындалды. Келесі екі жылда ол қоршаған орта мен конституция туралы Үкіметтің негізгі ұстанымын қалыптастырды және өзінің алғашқы кітабын жазды, қоршаған ортаны басқару. 1971 жылы ол Канаданың жаңа қоршаған орта департаментіне үкіметаралық істердің бас директоры болып қосылды, онда ол 1972 жылы Стокгольмдегі адам ортасы жөніндегі конференцияға Канаданың негізгі дайындықтарын басқарды. 1972 жылы ол қалалық істер жөніндегі жаңа Мемлекеттік министрліктің хатшысының көмекшісі және 1974 жылы хатшы (немесе министрдің орынбасары) болды. Бұл Канаданың қалалық өсу мен даму процесіне ұлттық деңгейде араласудың алғашқы әрекеті болды. 1975 жылы ол Канаданың Бас комиссары және Канаданың 1976 жылы мамыр айында Ванкуверде өткен Адам қоныстары жөніндегі бірінші БҰҰ конференциясының Канаданың ұлттық және халықаралық дайындықтарына жауапты Төтенше және Өкілетті Елшісі болып тағайындалды. 1977 жылы халықаралық аренаға көшкен Жим МакНилл жеті жыл бойы Парижде Экономикалық ынтымақтастық және даму ұйымының (ЭЫДҰ) қоршаған ортаны қорғау департаментінің директоры болып қызмет етті. ЭЫДҰ-да еңбек еткен кезінде ол қоршаған орта мен экономика арасындағы қарым-қатынас туралы эмпирикалық зерттеулер бағдарламасын қадағалады. 1984 жылы бұл жұмыс нәтижесінде ЭЫДҰ "қоршаған орта мен экономиканы өзара нығайта алады" деген тұжырымдамаға келді, ол уақыттан бері негізгі ағымға айналды. 1984 жылы ол Дүниежүзілік қоршаған орта және даму жөніндегі комиссияның (Брундтланд комиссиясы) мүшесі және бас хатшысы болды. Ол БҰҰ Бас Ассамблеясына 1987 жылы ұсынылған, әлемге танымал "Біздің ортақ болашағымыз" атты комиссияның бас авторы және бас архитекторы болды. Бұл баяндамада тұрақты дамудың жаңа әлемдік күн тәртібі көрсетілген. 1989-1992 жылдары Конференцияның Бас хатшысы Морис Стронгтың арнайы кеңесшісі болды. Сонымен қатар, ол Конференцияны дайындау үшін арнайы қаржы жинаған Экофондты құрды және оған төрағалық етті. 1988-2006 жылдар аралығында МакНейл Канада мен халықаралық бірқатар лауазымдарда қызмет етті: Қоғамдық саясат жөніндегі зерттеулер институтының аға науқасы (1988-1993); Халықаралық даму зерттеулер орталығының (IDRC) президенті аға кеңесшісі (1992-1997); және БҰҰ Даму бағдарламасының әкімшісінің аға кеңесшісі (1994-1999), ол БҰҰДБ-ның қоршаған орта және тұрақты даму жөніндегі жұмысын түбегейлі қайта ұйымдастыру арқылы жүзеге асырды. 1994-1997 жылдары сол кезде Солтүстік Америкадағы ең ірі электр энергиясы компаниясы Ontario Hydro директорлар кеңесінің мүшесі болды. 1990 жылы ол Volvo компаниясының бас директоры Пер Гилленхаммардан Volvo Foundation's Environment Prize сыйлығын жобалауға көмектесуді сұрады және сол кезден бері сыйлық жюриінің мүшесі (әзірге төраға) болып қызмет етті. 1997 жылы МакНилл Дүниежүзілік банктің тәуелсіз инспекциялық тобының мүшесі, ал 1999 жылы толық уақытты төрағасы болды. 2003 жылдан бастап ол BP-дің топтық бас атқарушы директоры лорд Джон Браунның тапсырмасы бойынша Каспийді дамыту жөніндегі консультациялық комиссияның мүшесі болды. Ол оған Баку-Тбилиси-Джейхан құбыр желісінің және басқа да байланысты BP-нің Әзірбайжан, Грузия және Түркиядағы қызметіне экономикалық, экологиялық және әлеуметтік әсерлер туралы кеңес берді.
On his return from graduate studies in Sweden, MacNeill began his public service career in Saskatchewan in 1952 as a research economist in T. C. Douglas' cabinet's Economic Advisory and Planning Board. In 1959, he became Executive Director of the South Saskatchewan River Development Commission with responsibility for coordinating the power, irrigation, and other aspects of that project. In 1964, as Vice Chairman and Executive Director of the Saskatchewan Water Resources Commission, his responsibilities were broadened to include management of all of the Province's water resources. Between 1965 and 1976, he held various senior positions with the Government of Canada. He was Director of Policy and Planning in the then new Canadian Department of Energy, Mines and Resources (1965–1968), moving on to Acting Assistant Deputy Minister, Water and Renewable Resources in 1968. He was appointed Special Advisor on the Constitution and Environment in the Privy Council Office in 1969. Over the next two years, he developed the Government's basic position on the environment and the constitution and wrote his first book, Environmental Management. In 1971, he joined Canada's then new Department of Environment as Director General of Intergovernmental Affairs where he led much of Canada's substantive preparations for the 1972 Stockholm Conference on the Human Environment. In 1972, he became Assistant Secretary and, in 1974, Secretary (or Deputy Minister) of the new Ministry of State for Urban Affairs, Canada's first attempt to intervene nationally in the process of urban growth and development. In 1975, he was additionally appointed Canadian Commissioner General and Ambassador Extraordinary and Plenipotentiary with responsibility for Canada's national and international preparations for the first United Nations Conference on Human Settlements held in Vancouver in May, 1976. Moving to the international arena in 1977, Jim MacNeill served for seven years in Paris as Director of Environment for the Organization for Economic Cooperation and Development (OECD). While at OECD, he oversaw a program of empirical research on the relationships between the environment and the economy. In 1984, this work resulted in OECD finding that "the environment and the economy could be made mutually reinforcing," a concept that has since moved into the mainstream. In 1984, he became a member and Secretary General of the World Commission on Environment and Development (the Brundtland Commission). He was the chief architect and principal author of the Commission's world acclaimed report Our Common Future, which was presented to the UN General Assembly in 1987. Setting out a new global agenda for sustainable development, the report recommended what became the 1992 UN Conference on Environment and Development in Rio (the Earth Summit). From 1989 to 1992, he acted as a Special Advisor to the Secretary General of the Conference, Maurice Strong. He also established and chaired the EcoFund, which raised special funding for preparations of the Conference. Between 1988 and 2006, MacNeill served in a number of Canadian and international positions: Senior Fellow, Institute for Research on Public Policy (1988–1993); Senior Advisor to the President of the International Development Research Center (IDRC) (1992–1997); and Senior Advisor to the Administrator, United Nations Development Programme (1994–1999) where he carried through a fundamental reorganization of UNDP's work on environment and sustainable development. From 1994 1997, he served as a member on the Board of Directors of Ontario Hydro, then the largest electrical power utility in North America. In 1990, he was asked by Per Gyllenhammar, Chief Executive of Volvo, to assist him in designing the Volvo Foundation’s Environment Prize and has served as a member (and now Chairman) of the Prize Jury ever since. In 1997, MacNeill became a member and in 1999 full time Chairman of the World Banks Independent Inspection Panel to which people affected by a Bank financed project can appeal for an investigation of their complaints over the heads of their government and of Bank Management. Since 2003, he has been a member of the Caspian Development Advisory Panel, an independent body commissioned by Lord John Browne, Group Chief Executive Officer of BP, to advise him on the economic, environmental and social impacts of the Baku–Tbilisi–Ceyhan pipeline and other related BP activities in Azerbaijan, Georgia and Turkey.
Морис Стронгпен қарым-қатынасы
2005 жылы New York Sun газетінің бірінші бетіне арнайы басылым шықты, онда Джим МакНиллдің Канадалық Морис Стронгтың жақын серіктесі болғаны және МакНиллдің Біріккен Ұлттар Ұйымындағы мансабы осы қарым-қатынастан пайда тапқаны туралы хабарланды. Морис Стронг БҰҰ-ның бұрынғы Бас хатшысы Коффи Аннанның жақын кеңесшісі болды және қазір "Азық-түлік үшін мұнай" бағдарламасы туралы даулы оқиғаға араласты. 2005 жылы Стронг осы жанжалдан кейін БҰҰ-дан кеткен соң, екеуінің арасында ешқандай байланыс жоқ. Алайда Джим МакНиллдің Морис Стронгпен қарым-қатынасы жақсы құжатталған, содан кейін олардың ортақ тарихы жоғары деңгейдегі наградаларды бөлісуден бастап, сол коммерциялық емес корпорацияның директорлар кеңесінде отырудан бастап, АҚШ-та МакНилл жинаған миллион доллар қайырымдылық ақшасын Канадада Стронг құрған ұйымға аударуды қамтиды. Strong БҰҰ Бас Ассамблеясына ұсынылатын және 1992 жылғы Жер саммитіне негіз болатын 1987 жылғы Брундтланд баяндамасын ("Біздің ортақ болашағымыз" деп аталады) жасауға және табыс етуге көмектесті. 1992 жылы Морис Стронг БҰҰ-ның қоршаған орта және даму жөніндегі конференциясының Бас хатшысы лауазымынан Жер Кеңесі Қоры (қазір Жер Кеңесі Альянсы) бастаған кезде Джим МакНилл бірінші директорлар кеңесінде орын алды. 1993 жылдың 31 қазанында аяқталатын Жер Кеңесі Қорының қызметі туралы тәуелсіз аудитордың есебі, MacNeill басқаратын және Америка Құрама Штаттарында орналасқан EcoFund '92 (қазіргі Жер Кеңесі Қоры АҚШ деп аталады) деп аталатын қайырымдылық ұйымы өзінің 1,3 миллион долларын Канададағы Морис Стронгтың Жер Кеңесі Қорына жібергенін көрсетті, бұл қайырымдылық емес, пайда көздемейтін корпорация. 2002 жылы екеуі Кофи Аннанның жеке өзі тапсырған Біріккен Ұлттар Ұйымының Шам жарығы сыйлығын алған жалғыз адамдар болды.
In 2005 the New York Sun ran a front page special edition in which it reported that Jim MacNeill was a close associate of fellow Canadian Maurice Strong, and that MacNeill's career in the United Nations benefited from that relationship. Maurice Strong was a close adviser to former UN Secretary General Koffi Annan and became embroiled in what is now known as the Oil for Food Program Scandal and reportedly received millions of dollars from North Korean and Iraqi lobbyists. Since Strong left the UN in 2005 following the scandal, there appears to be little linking the two men. However Jim MacNeill's relationship with Maurice Strong is well documented before then their shared background includes activities ranging from sharing high profile awards, to sitting on the Board of Directors of the same non profit corporation to transferring million of dollars of charity money raised by MacNeill in the US to an organization created by Strong in Canada. Strong is credited in assisting with the creation and submission of the 1987 Brundtland Report (called "Our Common Future") that would be presented to the UN General Assembly and become the basis for the 1992 Earth Summit. In 1992 when Maurice Strong launched the Earth Council Foundation (now the Earth Council Alliance) from his position as Secretary General of the U. N. Conference on Environment and Development, Jim MacNeill had a seat on the first Board of Directors. An independent auditor's report for the Earth Council Foundation's operations ending in October 31, 1993 revealed that a charity based in the United States and run by MacNeill called EcoFund '92 (now called Earth Council Foundation U. S.) had sent $1.3 million of its own funds to Maurice Strong's Earth Council Foundation in Canada, which is not a charity but a non profit corporation. In 2002, the two were the sole recipients of the United Nations Candlelight Award, which was presented to them personally by Kofi Annan.
Марапаттар
1983 жылы Париж қаласының күміс медалімен марапатталды. 1984 жылы ол туған провинциясы Саскачеванның ең жоғары жетістіктер сыйлығын алды. 1991 жылы Климат институтының "Құрмет" сыйлығын алды. 1991 жылы Швеция патшасынан WASA экологиялық сыйлығын алды. 1994 жылы ол Environment Canada өмір бойы атқарған еңбегі үшін марапатталды. 1995 жылы Канада орденінің офицері болып тағайындалды. 2002 жылы БҰҰ Бас хатшысы Кофи Аннан МакНилл мен оның әріптесі Морис Стронгқа Біріккен Ұлттар Ұйымына сіңірген еңбегі және тұрақты дамуды ілгерілетудегі басты рөлі үшін "Шамша жарығы" сыйлығын табыс етті. 2006 жылы экологиялық дипломатия үшін Елизавета Хауб сыйлығын алды.
In 1983, he received the City of Paris' Silver Medal. In 1984, he received the highest achievement award of his native Province of Saskatchewan. In 1991, he received the Merit Award of the Climate Institute. In 1991, he received the WASA Environmental Award from the King of Sweden. In 1994, he received the Lifetime Achievement Award of Environment Canada. In 1995, he was appointed is an Officer of the Order of Canada. In 2002, UN Secretary General Kofi Annan presented MacNeill and his colleague Maurice Strong with the Candlelight Award for his distinguished service to the United Nations and his key role in promoting and advancing sustainable development. In 2006 he received the Elizabeth Haub Award for environmental diplomacy.
Құрметтер
1988 жылы Саскачеван университетінен құрметті заң докторы дәрежесін алды. 1992 жылы Макгилл университетінен ғылым саласының құрметті докторлық дәрежесін алды. 1993 жылы Ватерлоо университетінен қоршаған ортаны зерттеу саласының құрметті докторлық дәрежесін алды. 1994 жылы Лейкхед университетінен гуманитарлық әдебиеттер докторы атанды.
In 1988, he received an honorary Doctorate of Laws from the University of Saskatchewan. In 1992, he received an honorary Doctorate of Science from McGill University. In 1993, he received an honorary Doctorate of Environmental Studies from the University of Waterloo. In 1994, he received an honorary Doctorate of Humane Letters from Lakehead University.