Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Күкірт ((I) сульфиді немесе күкірт сульфиді - элементтік формуласы Hg2S болатын, күкірт пен сынаптан құралған гипотетикалық химиялық қосылыс. Оның бар екендігі дауланған; 0 °C-тан төмен немесе қолайлы ортада тұрақты болуы мүмкін, бірақ бөлме температурасында тұрақсыз, металл сынап пен сынап () сульфидіне (сыртқы сульфид, цинабар) ыдырайды. 1825 жылы Лондонның Фармакопеясында "Эфиоп минералы" немесе Hydrargyri Sulphuretum Nigrum ("тұманды қара сульфид") деп аталатын қоспа бар. Бұл препарат алтынға сүйрегенде металл сынаптың тән дағын қалдырмайды. Алайда, Эфиоп минералының көп мөлшерін қатты ұнтақтағанда, түтін мен жылудың эволюциясымен сынап пен цинабар пайда болды. 1825 жылы Гибур мақаласын қарастырған британдық химик В. Т. Бранде оның тұжырымдарына күмән келтірді. Ол тұнбадағы сынап пен күкірттің мөлшері Hg2S формуласы бойынша стеихометриялық екенін және азот трийодиді, күміс фулминаты және сынап фулминаты, олар аздап сүріну арқылы ыдырап кетсе де, қабылданатын қосылыстар екенін байқады. Оның айтуынша, қара тұнбада металл сынап немесе цинабардың белгілері жоқ (бірақ ол оларға оңай ыдырайды). Сондай-ақ, ол ыстық азот қышқылының цинабарға шабуыл жасамағанын, ал тұндырылған "көктегі сульфидті" тез арада қалдық қалдырмай, көкжидек нитратына айналдыратынын атап өтті.
Mercury(I) sulfide or mercurous sulfide is a hypothetical chemical compound of mercury and sulfur, with elemental formula Hg2S. Its existence has been disputed; it may be stable below 0 °C or in suitable environments, but is unstable at room temperature, decomposing into metallic mercury and mercury(II) sulfide (mercuric sulfide, cinnabar). As of 1825, the London Pharmacopoeia listed a compound called "Ethiops mineral" or Hydrargyri Sulphuretum Nigrum ("black sulfide of mercury"), a black powder that was obtained by combining solid sulfur and mercury at room temperature. This preparation did not leave the characteristic stain of metallic mercury when rubbed onto gold. When a large amount of Ethiops mineral was vigorously ground, however, it formed mercury and cinnabar with evolution of smoke and heat. Reviewing Guibourt's article in 1825, British chemist W. T. Brande disputed his conclusions. He observed that the proportions of mercury and sulfur in the precipitate are stoichometric for the formula Hg2S; and that nitrogen triiodide, silver fulminate, and mercury fulminate were accepted compounds, even though they were decomposed by slight friction. He claimed that the black precipitate did not show any sign of metallic mercury or cinnabar (although it was easily decomposed into them). He also noted that hot nitric acid does not attack cinnabar, whereas it quickly turns precipitated "mercurous sulfide" to mercuric nitrate without leaving any residue.
Химиялық қасиеттері
В. Т. Бранденің айтуынша, сынап сульфиді қирату, күн сәулесінің әсерінен немесе 300 °F қыздыру арқылы оңай ыдырайды. Ыстық азот қышқылымен әрекеттесіп, сынап нитраты пайда болады. Калий карбонаты ("потасса", калий) арқылы қайнату күкірттің бір бөлігін алып тастайды, сонда таза цинабар қалдық ретінде қалады. Сондай-ақ, жақында синтезделген тұрақты қосылыстың екі өлшемді полимерлі катионнан [(S) HgHg(SHg) Hg]n2n+ бір өлшемді полимерлі анионнан []n2n−-пен теңестірілгенін атап өту керек. Катиондарда күкірт атомдары үштік, ал сынап атомдары екілік. Әр бірлікте сынап атомдарының екеуі SHgS көпірін, ал қалған екеуі SHgHgS көпірін құрайды.
According to W. T. Brande, mercurous sulfide is easily decomposed by trituration, exposure to sunlight, or heating to 300 °F. It reacts with hot nitric acid yielding mercuric nitrate. Boiling with potassium carbonate ("potassa", potash) removes part of the sulfur leaving pure cinnabar as residue. One may also note that the stable compound , recently synthesized, was found to consist of two dimensional polymeric cations [–(S–)–Hg–Hg–(S–Hg–)–Hg–]n2n+ balanced by one dimensional polymeric anions [––]n2n−. In the cations, the sulfur atoms are tricoordinated, and the mercury atoms are dicoordinated. In each unit, two of the mercury atoms form S–Hg–S bridges, while the other two form an S–Hg–Hg–S bridge.
Жаңа түсінік
Hg2S синтезін сәтті жүзеге асыруға мүмкіндік беретін жаңа түсініктер 1958 жылдан бастап Клаус Бродерсен және басқалардың жұмыстары арқылы пайда болды. Полярлы еріткіштердегі димеркурийі () мен Льюис негіздері арасындағы реакция әдетте HgHg байланысын жояды. SHgHgS қосылыстарын сәтті дайындау полярлы емес еріткіштермен, әлсіз Льюис негіздерімен және NH қышқыл азот қосылыстарымен жүзеге асырылады.
New insights that might lead to the successful synthesis of Hg2S has been coming since 1958 through the work of Klaus Brodersen and others. The reaction between dimercury(I) salts and Lewis bases in polar solvents normally destroys the Hg–Hg bond. The successful preparation of S–Hg–Hg–S compounds can be achieved with nonpolar solvents, weak Lewis bases, and NH acidic nitrogen compounds.
Ескі талаптары
ХІХ және ХХ ғасырдың басында Hg2S-ті дайындаудың бірнеше жолдары сипатталған, бірақ олардың сенімділігі күмәнді. В. Т. Бранденің (1825) айтуынша, сынап сульфиді H2S-ті сынап хлориді (каломель) немесе нитраттың өте сұйылтылған ерітіндісінен өткізе отырып және қара тұнбаларды мұқият сүзгілеу арқылы сенімді түрде алуға болады. 1903 жылы америкалық химик Чарльз Баскервиллдің баяндамасында металл сынаптан қалған күкірт қышқылы жабық бөтелкеде 5 жылдан астам уақыт бойы металлдың үстінде қабық пайда болды, ол сынаптанған күкірт деп табылды.
In the 19th and early 20th centuries, several preparation routes for Hg2S have been described, but their reliability is questionable. According to W. T. Brande (1825), mercurous sulfide can be reliably obtained by passing H2S through a very dilute solution of mercurous chloride (calomel) or nitrate, and carefully filtering the black precipitate. A report from 1903 by American chemist Charles Baskerville claims that sulfuric acid left over metallic mercury in a closed bottle for over 5 years developed a crust over the metal that was found to be mercurous sulfide.