Кіріспе
Солтүстік Каролина штатының тарихы Солтүстік Каролина штатының тарихы Солтүстік Каролинаның тарихы отарлаудан бұрынғы тарихтан бастап қазіргі уақытқа дейін қазіргі Солтүстік Каролина штатын құрайтын аумақта өмір сүрген адамдардың тәжірибесін қамтиды. Қазіргі Солтүстік Каролинадағы ең ерте кездескен адам қоныстарының табылған жерлері шамамен б.з.б. 1000-жылдан бастап Еуропамен байланыс орнағанға дейін, бұл уақыт Woodland кезеңі деп аталады. Осы уақыт аралығында Солтүстік Каролина аймақтарын қамтитын американдық байырғы мәдениеттің Миссиссиппи мәдениеті өркендеді. Солтүстік Каролина аймағындағы тарихи құжатталған тайпаларға шоуаноке, роаноке, памлико, мачапунга, коре және кейп-фейр үндістері сияқты теңіз жағалауындағы аймақтарда Каролина алгонкиан тілінде сөйлейтін тайпалар кіреді. Бұл жергілікті тұрғындар ағылшын отарлаушылары алғаш кездескен. Басқа тайпалар штаттың ішкі бөлігіндегі ирокея тілді Мехеррин, Чероки және Тускарора болды. Сонымен қатар, Сиуа тілінде сөйлейтін Оңтүстік-Шығыс тайпалары да болды, мысалы, Черау, Вакшоу, Сапони, Ваккамау және Катаваба. Англияның ең алғашқы отарлау әрекеті 1585 жылы Роанок колониясы болды, ол сэр Уолтер Рэлидің әйгілі "Жоғалған колониясы" болды. 1629 жылы Каролина провинциясы пайда болды, бірақ ол 1663 жылға дейін ресми провинция болған жоқ. Ол 1712 жылы Солтүстік Каролина провинциясын құруға көмектесті. Солтүстік Каролина Англияның королі Чарльз І-нің есімімен аталған, ол алғаш рет ағылшын колониясын құрды. 1729 жылы ол Британ империясының корольдік колониясына айналды. 1776 жылы колония Ұлыбританиядан тәуелсіздігін жариялады. Солтүстік Каролина 1776 жылы 12 сәуірде қабылдаған Халифакс шешімдері резолюциясы Америка революциясы кезінде Америка колониялары арасында Ұлыбританиядан тәуелсіздік алу туралы алғашқы ресми шақыру болды. 1789 жылы 21 қарашада Солтүстік Каролина АҚШ Конституциясын ратификациялаған 12-ші штат болды. Колониялық дәуірден бастап, Америка Азамат соғысына дейін Солтүстік Каролинада құлдық заңды болды. Құлшылық мәселесі бойынша шиеленістер Азамат соғысының басты себебі болды. Солтүстік Каролина 1861 жылы 20 мамырда Одақтан бөлініп шыққанын жариялады. Азамат соғысынан кейін Солтүстік Каролина 1868 жылы 4 шілдеде Одаққа қайта оралды. АҚШ Конституциясының Он үшінші түзетуі 1865 жылы 6 желтоқсанда ратификацияланды, бұл АҚШ-та құлдықты заңды түрде тоқтатты. Қайта құру дәуірінен кейін ақ тәнді демократтар мемлекеттің саяси жүйесін басқаруға қол жеткізді. 1890 жылдары ақ демократиялық партиялар көптеген кедей ақ нәсілді адамдардың дауыс беруіне кедергі келтіретін және африкалық американдықтарды дауыс беру құқығынан айыратын Джим Кроу заңдарын қабылдады. Джим Кроу заңдары да нәсілдік сегрегацияны жүзеге асырды. Бұл заңдар 1960 жылдары федералды заңнама қабылданғанға дейін сақталды. 1903 жылы 17 желтоқсанда Орвилл мен Уилбур Райт Солтүстік Каролинаның сыртқы жағалауында, Килл Девл Хиллсте әлемдегі ең алғашқы ауыр әуе ұшағын ұшырды. XIX ғасырдың аяғы мен XX ғасырдың басында Солтүстік Каролина негізінен ауыл шаруашылығына негізделген экономикадан индустрияландыруға қарай ауыса бастады, бұл бүкіл штатта көптеген жаңа жұмыс орындарын қосты. Бұл уақытта көптеген темекі және тоқыма фабрикалары пайда бола бастады, әсіресе Атлант жағалауы мен Блю-Ридж таулары арасындағы Пьемонт аймағында. Сонымен қатар, жиһаз өнеркәсібі 20 ғасырдың басым бөлігінде Солтүстік Каролина үшін экономикалық өсімге айналды. 1930 жылдардағы Ұлы депрессия Солтүстік Каролина экономикасына қатты әсер етті, алайда Жаңа келісім жобалары мемлекетті қалпына келтіруге көмектесті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Солтүстік Каролинада экономикалық диверсификация көбейе бастады, келесі онжылдықтарда мемлекеттің өсуіне көмектесетін өнеркәсіптер көбейді. 20-ғасырдың ортасында 1959 жылы Рали, Дурхам және Чапел-Хилл маңындағы АҚШ-тағы ең ірі ғылыми-зерттеу саябағы - Research Triangle Park құрылды. Азаматтық құқық қозғалысы кезінде Гринсбородағы афроамерикалық студенттер бастаған отырыстар Гринсбородағы бизнестердің түскі ас кассаларын жіктемеуден алып кетті. Бұл қозғалыс Американың көптеген басқа қалаларына да тарады, бұл нәсілдік сегрегация саясатын тоқтатуға көмектесті. 1960 жылдары 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң мен 1965 жылғы Сайлау құқығы туралы заңның қабылдануы афроамерикандықтарға қоғам мен саяси өмірде дауыс беруге мүмкіндік берді. 20-ғасырдың аяғында технология, фармацевти�...
the history of the US state of North Carolina
The history of North Carolina from pre colonial history to the present, covers the experiences of the people who have lived within the territory that now comprises the U. S. state of North Carolina. Findings of the earliest discovered human settlements in present day North Carolina, are found at the Hardaway Site, dating back to approximately 8000 BC. From around 1000 BC, until the time of European contact, is the time period known as the Woodland period. It was during this time period, that the Mississippian culture of Native American civilization flourished, which included areas of North Carolina. Historically documented tribes in the North Carolina region include the Carolina Algonquian speaking tribes of the coastal areas, such as the Chowanoke, Roanoke, Pamlico, Machapunga, Coree, and Cape Fear Indians – these Natives were the first encountered by English colonists. Other tribes included the Iroquoian speaking Meherrin, Cherokee, and Tuscarora in the interior part of the state. There were also Southeastern Siouan speaking tribes, such as the Cheraw, Waxhaw, Saponi, Waccamaw, and Catawba. The earliest English attempt at colonization was the Roanoke Colony in 1585, the famed "Lost Colony" of Sir Walter Raleigh. The Province of Carolina would come about in 1629, however it was not an official province until 1663. It would later split in 1712, helping form the Province of North Carolina. North Carolina is named after King Charles I of England, who first formed the English colony. It would become a royal colony of the British Empire in 1729. In 1776, the colony would declare independence from Great Britain. The Halifax Resolves resolution adopted by North Carolina on April 12, 1776, was the first formal call for independence from Great Britain among the American Colonies during the American Revolution. On November 21, 1789, North Carolina became the 12th state to ratify the United States Constitution. From colonial times, through the American Civil War, slavery was legal in North Carolina. Tensions on the issue of slavery would lead as the main cause of the Civil War. North Carolina declared its secession from the Union on May 20, 1861. Following the Civil War, North Carolina was restored to the Union on July 4, 1868. The Thirteenth Amendment to the United States Constitution was ratified December 6, 1865, ending legal slavery in the United States. After the Reconstruction era, white Democrats gained control of the state's political system. In the 1890s, white Democrats would pass Jim Crow laws hindering many poor whites from voting and effectively disfranchised African Americans from voting. Jim Crow laws also enforced racial segregation. These laws were upheld until federal legislation was passed in the 1960s. On December 17, 1903, Orville and Wilbur Wright successfully piloted the world's first powered heavier than air aircraft at Kill Devil Hills, in the Outer Banks of North Carolina. During the late 19th and early 20th century, North Carolina would start its shift from mainly an agricultural based economy, to industrialization, adding many more new job occupations throughout the state. Many tobacco and textile mills started to form around this time, especially in the Piedmont region between the Atlantic coastal plain and the Blue Ridge Mountains. Also the furniture industry would become an economic boom for North Carolina for most of the 20th century. The Great Depression in the 1930s would hit the North Carolina economy hard, however New Deal projects would help the state recover. Following World War II, North Carolina started to see more economic diversification, with more industries helping fuel state growth in the following decades. During the mid 20th Century, Research Triangle Park, the largest research park in the United States, was established in 1959 near Raleigh, Durham, and Chapel Hill. During the Civil Rights Movement, the Greensboro sit ins led by African American students, lead to Greensboro businesses desegregating their lunch counters. This movement also spread to many other cities in America, helping end racial segregation policies. During the 1960s, passage of the Civil Rights Act of 1964 and Voting Rights Act of 1965 enabled African Americans to have a voice in society and political life. By the late 20th century, industries such as technology, pharmaceuticals, banking, food processing, and vehicle parts started to emerge as main economic drivers within the state, a shift from the states former main industries of tobacco, textiles, and furniture. The main factors in this shift were globalization, the state's higher education system, national banking, the transformation of agriculture, and new companies moving to the state. During the 1990s, Charlotte had become a major regional and national banking center. Through the late 20th century and into the 21st century, North Carolina's metropolitan areas continued to urbanize and grow. This led to many migrants coming to North Carolina from both within the United States and internationally.
Колонияға дейінгі тарих
Түнгі Каролинаға айналған жердің ең ерте кездескен адам қоныстары штаттың оңтүстік-орталық бөлігіндегі Бадин қаласына жақын жердегі Хардавей алаңында табылған. Бұл жердің радиоуглеродтық датасын анықтау мүмкін емес. Бірақ басқа даталау әдістеріне, мысалы, тау жыныстары мен Дальтон типті найза ұштарының болуына сүйене отырып, бұл сайт шамамен 8000 жыл бұрын немесе 10,000 жыл бұрын деп саналады. Дальтон типіндегі найза ұштары келесі 7000 жыл бойы баяу өзгеріп, дамып келеді, бұл сол уақыт ішінде мәдениеттің үздіксіздігін көрсетеді. Бұл уақытта елді мекен шашырап, тек аңшы-жинақшылар деңгейінде ғана өмір сүрген. Осы кезеңнің соңында егін шаруашылығының орнықтылығы, өсімдіктерді ояту және қыш бұйымдарын жасау сияқты дәлелдер бар. 1000 жылдан бастап Еуропалық қоныстануға дейін уақыт кезеңі "Woodland кезең" деп аталады. Тұрақты ауылдар, тұрақты ауыл шаруашылығына негізделген, қазіргі заманғы мемлекет бойынша дамыды. 800 жылы Пьемонт аймағында қалалар бекіністі болды, бұл ұйымдасқан тайпалық соғыстың бар екендігін көрсетеді. Бұл Woodland кезеңінің маңызды орны - Таун-Крик үндісі үйіндісі, шамамен 1100-1450 жылдары Оңтүстік Аппалачияның Миссисиппи мәдениеті Pee Dee халқымен орналасқан археологиялық бай орын.
Солтүстік Каролинаның жергілікті халқы
Солтүстік Каролинада бірнеше ерекше мәдени топтар өмір сүрді. Шығыс жағалауында алгонкиан тілінде сөйлейтін шоуанокилер, немесе роанокилер, және хорваттар тұрды. Шоуанокелер Нойз өзенінің солтүстігінде, ал хорваттар оның оңтүстігінде өмір сүрді. Олар (поухатан, пискатау және Нантикокпен бірге солтүстікке қарай) басқару жүйесін қабылдады, ол арқылы бірнеше жергілікті басшылардың билігімен өмір сүретін патриархалды қоғам болады, олардың барлығы бір ғана билік басына жауап береді және саяси істерді талқылау үшін кеңес құрды. Бұл жалпыға ортақ Алгонкиандық тәсілден ерекшеленді, ол шын толық уақытты үкіметсіз, басқарудың әлдеқайда еркін ұйымдастырылған стилі болды. Шоуанокелер 17 ғасырдың аяғында ағылшын отаршылдарының қорғауына ие болды, бірақ 19 ғасырда толығымен тарады. Олардың ұрпақтары XXI ғасырда реформаға түсті. 18 ғасырда хорваттар мен бірнеше жергілікті сиуан топтары бірігіп, Лумбилерді құрады, олар осы күнге дейін штатта өмір сүреді. Сонымен қатар, 1970 жылдардан бері "Хротан" деген сөздің шынымен өмір сүрген-тұрмағаны туралы да ұзақ талқыланған. Бұл жағдайда олардың жерлерін шығыс сиуан тайпалары иеленетін болды. Поухатандар басып алудан кейін тарай бастаған кезде, кейбір тайпалар, мысалы, Мачапунга, бөлініп шығып, шоуанокелер арасында өмір сүру үшін оңтүстікке көшіп кетті. Олардың ішінде шығыс сиуандар деп аталатын мәдениет тобымен байланысты үш сиуан тілінде сөйлейтін тайпалар болды. Олар бірнеше кішігірім тайпаларға бөлініп, олар Катаваба, Ваккамау Сиуан, Черау, Виньяу, Ватери және Сугари болды. Бұл аймақта қаншасы бар екенін айту қиын. 1680 және 1701 жылдар аралығында аймақта Сапони, Тутело, Окканечи Кейауви, Шакори және Сиссипахоу (бәлкім, басқалар арасында) болды, олар Ирокез конфедерациясының басып алуымен штаттан қуылды. Кейін бұл тайпалардың көпшілігі Вирджинияға оралды, олар сол жерде жалпы Шығыс Қара аяқтылар немесе Кристанналар деп аталды. Каролинаның басқа сиуан тайпаларының көпшілігі баяу қосылды және Америка революциясына дейін Катава ұлтының субтайпалары ретінде қарастырылды. 19 ғасырда Катавабалар батысқа көшіп, өз дәстүрлерін ұзақ уақыт бойы сақтап қалуға қарамастан, Черокимен бірікті. Сонымен қатар, көптеген оңтүстік шығыс сиуан тайпаларының өз мәдениетін Санти өзенінен тыс Мускогиан халықтарымен біркелкі еткенін атап өту маңызды. Өзеннің солтүстігінде тіпті сиуандықтар ретінде әрекет еткен, бірақ муског тілінде сөйлейтін оқшауланған қауымдар болды. Солтүстік Каролинаның оңтүстік орталығында өмір сүрген ең солтүстік тайпа - педилер. Алғашқы испан және ағылшын зерттеушілері, оларды Вирджинияға дейін солтүстікке орналастырып, черокилердің көлемін тым жоғары бағалаған көрінеді. Алайда, көптеген тарихшылар қазір бұл аймақта үлкен, аралас нәсіл / аралас тіл конфедерациясы болған деп санайды, оны Куса деп атайды. XVI ғасырда испандық зерттеушілер оларға Chalaques & Uchis деген лақап ат берді, ал ағылшын отаршылары Chalaques-ті Cherokees-ке айналдырды. Біз білетін Черокилер осы халықтардың қатарында болды, бірақ оңтүстікке қарай өмір сүрді және Чероки тілі (ирокеялық шығу тегі) мен Ючи тілі (мускогиан) сиу ықпалымен қатты өзгертілді және көптеген сиу сөздерін алады. Бұл ұлт Виргиния, Кентукки, Теннеси, Солтүстік және Оңтүстік Каролина және Джорджия штаттарының кей бөліктерінде, аумақтың әртүрлі шеттерінде ұйымдастырылған әртүрлі мәдениет топтарының өзектерімен және, мүмкін, Ючиді ортақ тіл ретінде сөйлейтін. Бұл жерде тағы екі руды атап өту керек. 1655 - 1680 жылдары бұл аймақта Весто деп аталатын тайпа пайда болды. Қазір олар Бобра соғыстары кезінде Огайодан қуып шығарылған Эри және Нейтральды ирокез халықтарының қалдығы деп есептеледі. Олар Батыс Вирджинияда пайда болды, Тутелоны шығысқа қарай Сапонидің маңында өмір сүруге итермеледі, содан кейін оңтүстікке қарай, Шалаки арқылы, Ядкин өзенінің айналасында бір жерге қоныстанды және аймақтың кішігірім сиуан тайпаларын қуып жей бастады. Саваннолар бастаған коалиция оларды жеңгеннен кейін Солтүстік Каролинадағы жерлердің көп бөлігі бұрынғы иелері қайтарып алды. Алайда, оңтүстіктен келген мускогиандар солтүстікке қарай осы аймақтың оңтүстік бөлігіне қарай көшіп, Ямаси ұлтын құру үшін өздерін қайта форматтады. Шалакилерге қатысты тағы бір мәлімет, Весто оларды тікелей соққылағаннан кейін, олар Теннесси өзенінің бойымен бөлінеді. Содан кейін Ямаси соғысынан (1715-1717) кейін Ючилер Аппалахия арқылы өтіп, тағы да Коях және Чиска б�...
Еуропаның алғашқы зерттеулері
Солтүстік Каролинаны еуропалық экспедиция ең ерте зерттеуі 1524 жылы Джованни да Верраццаноның экспедициясы болуы мүмкін. Флоренция провинциясының Верраццано қаласынан шыққан итальяндық Верраццано француз саудагерлері Лион қаласына жібек әкелетін теңіз жолынан сатып алу үшін жалдаған. Патша Франциск І-нің жасырын қолдауымен Верраццано 1524 жылдың 1 қаңтарында үш кемеден тұратын флотилияның алдындағы "Ла Дофин" кемесімен батысқа қарай жүзіп кетті. Экспедиция Кеп-Фейр жеріне келіп жетті, ал Верраццано өзінің зерттеулері туралы Франция короліне былай деп баяндады: "Теңіз жағалауы толығымен ұсақ құммен қапталған, ол шамамен елу қадам кеңістікке дейінгі кішкентай төбелер түрінде көтеріледі Жақын жерде біз құмды жағалаудан әлдеқайда биік жерді көре аламыз, көптеген әдемі далалар мен жазықтармен, үлкен ормандармен, кейбіреулері шашыраңқы, кейбіреулері тығыз; ағаштардың түстері өте көп, олар өте әдемі және керемет, олар сипаттауға төтеп бере алмайды ". Верраццано сыртқы жағалаулар бойымен солтүстікке қарай жалғасты, ол Қытайға қарай батысқа қарай жол іздеп, мерзімді зерттеулер жүргізді. Ол Оутер-Банктардың қарама-қарсысындағы Альбемарл және Памлико саундтарын көргенде, оларды Тынық мұхиты деп санайды; оның осындай хабарламалары Азияға батысқа қарай жолдың бұрын ойланғаннан әлдеқайда жақын екендігіне деген сенімін арттырды. Екі жылдан кейін, 1526 жылы, Л. Васкес де Айлон бастаған испан отарлаушыларының тобы "Рио-Иордан" деп аталатын өзеннің сағасына келіп қонды, бұл Кейп-Фейр өзені болуы мүмкін. Бұл топқа 500 ер адам, әйелдер, құлдар мен аттар кірді. Олардың кемелерінің бірі жағадан шығып, қималды заттары жоғалып, ауру мен бүлікшілдікпен бірге колонияның жойылуына әкелді. 1526 жылы 18 қазанда Айлон қайтыс болды. Сол жылы тірі қалған 150-дей адам колонияны тастап, Испанияға қайтуға тырысты. Кейіннен зерттеушілер олардың сүйектерін жағалаудан тапқандарын хабарлады; өлгендер қайту сапарында лақтырылған. Эрнандо де Сото алғаш рет 1539-1540 жылдардағы экспедиция кезінде Солтүстік Каролинаның батыс орталығын зерттеді. Солтүстік Каролинадағы жергілікті тұрғындармен алғашқы кездесуі қазіргі Хикоридің маңында Гуакиллиде болған болуы мүмкін. 1567 жылы капитан Хуан Пардо Санта-Еленадан экспедицияны бастап кетті Паррис аралы, Оңтүстік Каролина, сол кезде Оңтүстік-шығыстағы испан колониясының астанасы, Солтүстік Каролинаның ішкі бөлігіне, негізінен Де Сотоның бұрынғы бағыты бойынша. Оның сапарына Испанияның колониясы ретінде аймақты талап ету, жергілікті тұрғындарды тыныштандыру және қайтару, сондай-ақ Мексикадағы күміс кендерін қорғау үшін басқа жол құру (испандықтар бұл қашықтықты түсінген жоқ) тапсырылды. Пардо солтүстік-батысқа қарай жерлестерден азық-түлік алуға барды. Пардо мен оның командасы Джоарада (Бёрк округіне қарасты Моргантон маңы) қыста база құрды, оны Куэнка деп атады. Сан-Хуан фортын салғаннан кейін Пардо шамамен 30 испандықты қалдырып, одан әрі жол жүріп, тағы бес фортты құрды. 1567 жылы Пардо экспедициясы қазіргі Рован округінде Саламанка деп аталатын миссионерлік қызметті құрды. Пардо Санта-Еленаға басқа жолмен оралды. 18 айдан кейін, 1568 жылы, жергілікті тұрғындар бірінен басқа испандықтардың бәрін өлтіріп, алты бекіністі, соның ішінде Сан-Хуан бекінісін өртеп жіберді. Испандықтар өздерінің отарлау талаптарын талап ету үшін ішкі аймаққа ешқашан қайтып келмеді, бірақ бұл ішкі аймақты отарлауға арналған алғашқы еуропалық әрекетті білдірді. 1980 жылдары Пардоның жазушысы Бандераның журналының аудармасы экспедиция мен қонысты растады. Жоарадағы археологиялық табылған жерлер бұл Миссиссиппи мәдениеті қонысы болғанын және 1567-1568 жылдары Сан-Хуан фортында испан қонысының болғанын көрсетеді. Жоара аймақтағы ең ірі үйінді салушы елді мекен болды. Ернандо де Сотоның экспедициясының жазбалары 1540 жылы олармен кездесуін растады.
"The seashore is completely covered with fine sand [15 feet] deep, which rises in the shape of small hills about fifty paces wide Nearby we could see a stretch of country much higher than the sandy shore, with many beautiful fields and planes[sic] full of great forests, some sparse and some dense; and the trees have so many colors, and are so beautiful and delightful that they defy description." Verrazzano continued north along the Outer Banks, making periodic explorations as he sought a route further west towards China. When he viewed the Albemarle and Pamlico Sounds opposite the Outer Banks, he believed them to be the Pacific Ocean; his reports of such helped fuel the belief that the westward route to Asia was much closer than previously believed. Just two years later, in 1526, a group of Spanish colonists from Hispaniola led by Lucas Vázquez de Ayllón landed at the mouth of a river they called the "Rio Jordan", which may have been the Cape Fear River. The party consisted of 500 men and women, their slaves, and horses. One of their ships wrecked off the shore, and valuable supplies were lost; this coupled with illness and rebellion doomed the colony. Ayllón died on October 18, 1526, and the 150 or so survivors of that first year abandoned the colony and attempted to return to Hispaniola. Later explorers reported finding their remains along the coast; as the dead were cast off during the return trip. Hernando de Soto first explored west central North Carolina during his 1539–1540 expedition. His first encounter with a native settlement in North Carolina may have been at Guaquilli, near modern Hickory. In 1567, Captain Juan Pardo led an expedition from Santa Elena at Parris Island, South Carolina, then the capital of the Spanish colony in the Southeast, into the interior of North Carolina, largely following De Soto's earlier route. His journey was ordered to claim the area as a Spanish colony, pacify and convert the natives, as well as establish another route to protect silver mines in Mexico (the Spanish did not realize the distances involved). Pardo went toward the northwest to be able to get food supplies from natives. Pardo and his team made a winter base at Joara (near Morganton, in Burke County), which he renamed Cuenca. After building Fort San Juan, Pardo left about 30 Spaniards then traveled further, establishing five other forts. In 1567, Pardo's expedition established a mission called Salamanca in what is now Rowan County. Pardo returned by a different route to Santa Elena. After 18 months, in 1568, natives killed all but one of the Spaniards, and burned the six forts, including the one at Fort San Juan. The Spanish never returned to the interior to press their colonial claim, but this marked the first European attempt at colonization of the interior. Translation in the 1980s of a journal by Pardo's scribe Bandera have confirmed the expedition and settlement. Archaeological finds at Joara indicate that it was a Mississippian culture settlement and also indicate the Spanish settlement at Fort San Juan in 1567–1568. Joara was the largest mound builder settlement in the region. Records of Hernando de Soto's expedition attested to his meeting with them in 1540.
Роанок колониясы
Солтүстік Американы отарлаудағы ең алғашқы ағылшын әрекеті 1585-1587 жылдардағы Роанок колониясы, сэр Уолтер Рэлидің әйгілі "Жоғалған колониясы" болды. Колония Оутер-Банктардың желдің астында орналасқан Кроатан саундтағы Роанок аралында құрылды. Бірінші қоныстандыру әрекеті Ральф Лейн бастаған 100 колонисттен тұрды. Олар бекініс салып, екінші сапардан келетін заттарды күтті. Жабдықтар қайтып оралғанша, Лэйн мен оның тобы жергілікті хорват халықтарын қарсы алды, олардың бірнешеуін қарулы қақтығыстарда өлтірді. Бұл қарым-қатынастардың барлығы да жағымсыз болған жоқ, өйткені жергілікті халық отаршыларға тіршілік ету дағдыларын үйретті, мысалы, каноэлер салу. Көмек ұзақ уақытқа созылған кезде отаршылар үмітін жоғалта бастады; Сер Фрэнсис Дрейкпен кездейсоқ кездескеннен кейін отаршылар онымен бірге Англияға қайтаруды қабылдады. Бірнеше күннен кейін жеткізілім кемелері келіп, колонияның қаңырап бос қалғанын көрді. Кеме капитаны Ричард Гренвилл 15 колонисттен тұратын шағын күш қалдырып, фортты және керек-жарақты ұстап, колонистердің жаңа қорын күтеді. 1587 жылы үшінші кеме келді. Оның ішінде 110 ер адам, 17 әйел және 9 бала бар еді. Бұл топты Джон Уайт басқарды. Олардың арасында жүкті әйел болды, ол Солтүстік Америкада туған алғашқы ағылшын отаршысы Вирджиния Дейрді дүниеге әкелді. Колонналар Лэйннің агрессиясына ашуланған хорваттардың қолынан қаза тапқан гарнизонның қалдықтарын тапты. Испания соғысы колония мен Англия арасындағы кез келген байланысқа жол бермеді, 1590 жылғы экспедицияға дейін, ол колониялардың қалдықтарын таппады, тек тасталған колония мен бір ағашқа оюланған "CROATOAN" және басқасына оюланған "CRO" әріптерін тапты. Көптеген зерттеулерге қарамастан, колонияға не болғанын ешкім білмейді. Тарихшылар отарластар аштықтан, аурудан қайтыс болды немесе оларды Американың түпкүлкі тайпаларына қоныстандырып, ассимиляциялады деп санайды.
Солтүстік Каролина колониясының дамуы
Солтүстік Каролина провинциясы Оңтүстік Каролинадан бастаудан бастап басқаша дамыды. Солтүстік Каролинаны отарлау испандықтарға қиындық туғызды, өйткені оның қауіпті жағалауы, порттарының жоқтығы және ішкі теңізде жүзуге болатын өзендері аз болды. 1650 және 1660 жылдары қоныстанушылар (негізінен ағылшындар) Вирджиниядан оңтүстікке көшіп кетті, сонымен қатар қашып кеткен қызметшілер мен тері аулаушылар. Олар негізінен Альбемарлдің шекаралық аймағына қоныстанды. 1665 жылы Корольдік аумақтық мәселелерді шешу үшін екінші жарғы шығарды. 1689 жылы Каролина иелері колонияның солтүстік және шығыс жағында орналасқан аймағы үшін жеке губернатордың орынбасарын тағайындады. Провинцияның Солтүстік және Оңтүстікке бөлінуі 1712 жылы ресми түрде болды. Солтүстік Каролинаның алғашқы отарлаушы губернаторы Эдвард Хайд болды, ол 1711 жылдан 1712 жылға дейін қызмет етті. Солтүстік Каролина 1729 жылы патшалық колонияға айналды. Азия мен Еуропада кең тараған осы ауруға қарсы иммунитеті жоқ америкалықтар арасында жұқпалы аурудың таралуы өте ауыр болды. 1738 жылы тараған індеттен шерокилердің жартысы қаза тапты, ал басқа тайпалар да осындай зардап шекті. Тарихшылардың бағалауы бойынша, 1700 жылы 5000-ға жуық, ал 1715 жылы 11000-ға жуық қоныс аударған. Өз еркімен қоныс аударушылар негізінен ағылшындықтар болса, кейбір қоныс аударушылар африкалықтарды жұмысшылар ретінде әкелді; көпшілігі құл болған. Кейінгі жылдары байыған қоныс аударушылар төменгі аймақтарда плантациялар құру үшін көбірек құлдарды әкеліп, сатып алды, ал халықтың африкалық үлесі тез өсті. Нью-Бернде швейцариялықтар мен неміс қоныстанушылары тұратын. Сол жылдың қазан айында Солтүстік Каролина Ассамблеясы Дэвиске Вилмингтон, Солтүстік Каролина және Вирджиния штатының Саффолк қалалары арасындағы поштаны тасымалдау келісімшартын берді.
Солтүстік иммиграция
Колониялағы халықтың саны 1752 жылы 100 000-нан 1765 жылы 200 000-ға дейін тез өсті. 18 ғасырдың ортасынан аяғына дейін Вирджиния мен Пенсильваниядан Солтүстік Каролинаға иммиграция ағыны көбейе бастады. Жалпы алғанда, ағылшындық келісімшарт бойынша қызметшілер, көбінесе 17 және 18 ғасырларда келген, Революцияға дейін ағылшын отарлаушыларының көпшілігін құраған. Америка революциясының қарсаңында Солтүстік Каролина Солтүстік Америкадағы ең жылдам өсіп келе жатқан британдық колония болды. Пьемонттың шағын отбасылық фермалары жағалаудағы плантациялар экономикасымен қатты қарама-қайшы болды, онда бай плантаторлар құл қоғамын құл еңбегімен темекі мен күріш өсірді. Солтүстік Каролинаның шығыс және батыс бөлігіндегі қоныстану үлгілерінің айырмашылығы 18-ші ғасырдан 20-шы ғасырға дейін мемлекеттің саяси, экономикалық және әлеуметтік өміріне әсер етті. Солтүстік Каролинаның шығысындағы Тайдуотерде негізінен Англияның ауылдары мен Шотландияның таулы аймақтарынан келген иммигранттар қоныстанған. Солтүстік Каролинаның батыс бөлігінде негізінен шотландтық-ирландтық, ағылшын және неміс протестанттары, "кохи" деп аталатын адамдар тұратын. Революциялық соғыс кезінде Солтүстік Каролинаның шығысындағы ағылшын және таулы шотландтар Ұлыбританиямен ұзақ уақыттан бері жұмыс істейтін және жеке байланыстары болғандықтан, британдық таққа көбірек адалдық танытты. Солтүстік Каролинаның батыс жартысындағы ағылшын, уэльстік, шотландтық ирландтық және неміс қоныстанушылары Американың Ұлыбританиядан тәуелсіздігін қолдауға бейім болды. Қалалары жоқ, қалалары мен ауылдары өте аз болғандықтан, колония ауылды және жұқа халықты қамтиды. Жергілікті мейрамханалар күшті сусындардан бастап, саяхатшыларға арналған төсек-орын, саясаткерлер мен бизнесмендер үшін кездесу бөлмелері сияқты көптеген қызметтерді ұсынды. Этностық, жыныстық, нәсілдік және таптық айырмашылықтарға толы әлемде мейрамхана иелерінің ромы жергілікті тұрғындар мен саяхатшылардың барлық түрлерін біріктіретін еріткіш ретінде танылды. Сусындардың әртүрлілігі мен таверналарда жиналатын жеке клубтардың пайда болуы әдепті мәдениеттің Лондоннан ағылшын отаршылдық империясының шеттеріне таралып жатқанын көрсетті. Сот ғимараты әдетте округтің ең көрнекті ғимараты болған. Түрмелер сот ғимаратының маңызды бөлігі болған, бірақ кейде бөлек салынған. Кейбір округтік үкіметтер темекі қоймаларын құрып, олардың ең маңызды экспорттық өніміне ортақ қызмет көрсетуді қамтамасыз етті.
Құлдық
Алғашқы жылдары ақ түсті келісімшарт бойынша жұмыс істейтін қызметшілер мен африкалық жұмысшылар арасындағы шекара анық емес еді, өйткені кейбір африкалықтар да келісімшарт бойынша келді, одан кейін көбі құл ретінде тасымалданады. Кейбір африкалықтарға құлдық өмір бойы расалық тапқа айналғанға дейін өз бостандығына қол жеткізуге рұқсат етілді. Солтүстік Каролинада 1790-1810 жылдардағы санақтарда кездескен бостандық түсті отбасылардың көпшілігі бостандық ақ әйелдер мен колониялық Вирджиниядағы құл немесе еркін африкалық немесе африкалық америкалық ерлер арасындағы одақтардан немесе некелерден тараған. Аналары еркін болғандықтан, балалары да еркін дүниеге келді. Мұндай аралас нәсілді отбасылар Еуропалық америкалық көршілерімен бірге Солтүстік Каролинаның шекарасына көшіп келді. Британиядағы экономикалық жағдай жақсарғандықтан, келісімшарт бойынша жұмыс істейтін жұмысшылардың ағыны азайып, колония жұмыс күшін аз тауып, Батыс Африкадағы африкалық тайпа басшыларынан сауда жасаған немесе сатып алған еуропалық құл сатушылардан көбірек құл әкелді. Ол Вирджинияға еріп, құлдыққа бақылау арттырды, ол шетелдік африкалықтардың нәсілдік кастасына айналды. Экономиканың өсуі мен өркендеуінің басым бөлігі құл еңбегіне негізделген, ол ең алдымен темекі өндірісіне арналған. Құлдар мен кедей ақтардың жиі қанаушылық пен қатыгездікпен бастан кешіргендері олардың көпшілігін құтылуға, зорлық-зомбылықпен қарсы тұруға және тірі қалу үшін азық-түлік пен басқа да тауарларды ұрлауға итермеледі.
Саясат
1760-шы жылдардың аяғында Пьемонт фермерлері мен жағалаудағы плантаторлар арасындағы шиеленістер Регулятор қозғалысына айналды. Бұл жағдайға байланысты көптеген шаруалар салық төлей алмай, жерлерін тартып алудан бас тартты. Жергілікті шерифтер кейде салықты өз пайдалары үшін сақтап, кейде бір салық үшін екі рет төлеген. Губернатор Уильям Трайонның Нью-Берндегі жаңа губернатордың сарайының құрылысына жұмсаған шығындары емен фермерлердің наразылығын оятады. Батыс округтер отаршылдық заң шығару органдарында аз қамтылғандықтан, фермерлер заң шығару арқылы залалдарды жоюға мүмкіндік ала алмады. Ашулы фермерлер қаруға түсіп, Солтүстік Каролина штатының Хиллсборо қаласында сотты жапты. Трайон аймаққа әскер жіберіп, 1771 жылдың мамыр айында Аланс шайқасында Регуляторларды жеңді, онда қозғалыстың бірнеше көшбасшылары, соның ішінде капитан Роберт Мессер, капитан Бенджамин Меррилл және капитан Роберт Матер тұтқындалып, асылды.
Америка революциясы
Тәуелсіздікті талап ету "Қауіпсіздік комитеттері" деп аталатын жергілікті қоғамдық ұйымдардан келді. Бірінші континенттік конгресс оларды 1774 жылы құруға шақырды. 1775 жылы олар патша билігін біртіндеп алмастырып, жергілікті билікті өз қолдарына алды. Олар өздерінің жеке қауымдастықтарының экономикасын, саясатын, моральдық және әскери қызметін реттеді, бірақ көптеген жергілікті қақтығыстар саяси бағыттар бойынша ойналды. 1776 жылдың желтоқсанынан кейін олар әлдеқайда күшті орталық биліктің, Қауіпсіздік Кеңесінің бақылауына түсті. 1776 жылдың көктемінде Солтүстік Каролинада провинциялық конгрессінің төртінші отырысында жиналғандар, штаттың екінші континенттік конгресс делегаттарына Ұлыбританиядан тәуелсіздік жариялауға келісуге өкілеттік беретін шешімдер жиынтығы - Галифакс шешімдерін жасады. 1776 жылы шілдеде жаңа штат Америка Құрама Штаттарының құрамына енді. 1775 жылы Патриоттар патшалық губернаторды оңай қуып, Лоялистерді басады. 1776 жылы қарашада Халифакста жаңа мемлекеттік конституцияны жазу үшін сайланған өкілдер жиналды, ол 1835 жылға дейін күшіне енді. Ең танымал лоялистердің бірі Джон Леггет болды, ол Блэден округінің бай плантаторы. Ол оңтүстіктегі бірнеше лоялист бригадаларының бірін ұйымдастырып, басқарып отырды (Солтүстік Каролина еріктілері, кейіннен Солтүстік Каролинаның Корольдік полкі деп аталды). Соғыстан кейін полковник Леггет және оның кейбір сарбаздары Новая Шотландияға көшіп барды; британдықтар оларға колониядағы жоғалтулары үшін өтемақы ретінде Каунти-Харбордағы тегін жер гранттарын берді. Лоялистердің басым көпшілігі Солтүстік Каролинада қалып, жаңа елдің азаматтары болды. Жергілікті отаршылдар 1780-81 жылдардағы партизан соғысында маңызды рөл атқарды. Джордж Вашингтонның Континенттік армиясына қосылған сарбаздар көптеген шайқастарда соғысты. Салық базасының әлсіздігімен күресіп, мемлекеттік қызметкерлер әскери күш-жігерге қажетті азық-түлік пен заттарды басып алу үшін импрессивті қолданды, фермерлерге уәделік қағаздармен төледі. Сол себепті, әскери қызметшілерді көбейту үшін, мемлекеттік қызметкерлер заң жобасын қабылдады. Бұл екі саясат та жаңа ұлтқа қолдауды әлсіреткен үлкен наразылықты тудырды. Орталық округтерде шоғырланған мемлекеттің үлкен неміс халқы бейтарап болуға тырысты; Моравиялықтар дінге деген берік сенімдері үшін пацифист болды, ал лютерандық және реформацияланған немістер бейтарап болды. Барлық бейбіт топтар әскери қызмет орнына үш есе салық төледі. Британдықтар өздерінің тұрақты және адал әскерлеріне ақы төлеуде уақытты ұстады, бірақ американдық сарбаздар ай сайын жалақысыз және аз қамтылған киіммен жүрді. Кейіннен мемлекет бұл жағдайды түзетуге тырысты. 1780 жылдан кейін сарбаздар ақшалай сыйлық, құл "немесе оның құны", киім, азық-түлік және жер алды (1782 жылдан кейін олар дәрежелеріне байланысты 640-тан 1200 акрға дейін алды). Континенттік валютаға негізделген ақша массасы жоғары инфляцияға және құнның жоғалуына ұшырағандықтан, мемлекеттік қызметкерлер өтемақыны алтын мен күміске қатысты бағалады.
1780-81 жылдардағы әскери науқандар
1780 жылдан кейін британдықтар лоялистерді оятып, қаруландыруға тырысты, өйткені олар көп адам екеніне сенді. Нәтижесінде Патриоттар мен Лоялистердің арасындағы қатал партизандық соғыс басталды. Көп жағдайда бұл мүмкіндікті жеке кек пен қақтығыстарды шешу үшін пайдаланған. Американың ірі жеңісі Солтүстік Каролина мен Оңтүстік Каролина шекарасындағы Кингс-Маунтинде болды. 1780 жылы 7 қазанда Солтүстік Каролинаның батысынан (қазіргі Теннесси штатының бір бөлігі) келген 1000 патриот майор Патрик Фергюсон бастаған 1000-ға жуық лоялист және британдық әскерді жеңді. Жеңіс британдықтардың лоялистерді жалдауға деген күш-жігерін тоқтатты. Солтүстік Каролинаның басшылығымен Йорктаунда америкалықтардың жеңісіне апаратын жол. Британдық әскер солтүстікке қарай Вирджинияға қарай жылжығанда, Континенттік әскердің Оңтүстік дивизиясы мен жергілікті отаршылар оларға қарсы шығуға дайындалды. 1781 жылы 17 қаңтарда Коупенс шайқасында Банастр Тарлтонның қолбасшылығындағы британдықтарға қарсы жеңіске жеткен генерал Дэниел Морганның соңынан оңтүстік командир Натанаэль Грин британдық лорд Чарльз Корнуоллисті Солтүстік Каролинаның жүрегі арқылы және Оңтүстік Каролинаның Чарльстон қаласындағы Корнуоллистің қорыннан алып кетті. Бұл науқан "Данға жүгіру" немесе "Өзенге жүгіру" деп аталады. Генералдар Грин мен Корнуоллис ақыры 1781 жылдың 15 наурызында қазіргі Гринсбородағы Гилфорд сотының шайқасында кездесті. Соғыстың соңында британдық әскерлер майданды басып алса да, олардың саны жағынан басым Континенттік армиядан болған зардаптары өте көп болды. Корнуоллистің стратегиялық жоспары нашар болды, ол Оңтүстік Каролина мен Джорджиядағы қатты гарнизондық позицияларды ұстап тұруға және Солтүстік Каролинаны бағындыруға мүмкіндік бермеді. Керісінше, Грин ағылшын артықшылықтарын жоққа шығарып, американдық науқандарға лайықты логистикалық негіз құрған икемді бейімделу әдісін қолданды. Гриннің қорғаныс операциялары оның күштеріне кейіннен Комуаллистен стратегиялық шабуылды басып алуға және ақыр соңында Каролинаны қайтарып алуға мүмкіндік берді. "Корнуоллис" кемесі Вирджиния жағалауына барып, оны Корольдік теңіз флоты құтқарып алды. Француз флоты британдық теңіз флотын сүртіп жіберді, ал американдық және француздық бөлімшелермен қоршалған Корнуоллис Джордж Вашингтонға беріліп, шайқасты тиімді аяқтады. 1786 жылы Солтүстік Каролинаның халқы 350 000 адамға дейін өсті. 1849 жылы Солтүстік Каролина темір жолы сол темір жолды батысқа қарай Гринсборо, Хай-Пойнт және Шарлоттаға дейін кеңейту үшін заң шығарушы орган актісімен құрылды. Азамат соғысы кезінде Вилмингтоннан Рейлиге дейінгі темір жолдың бөлігі Конфедерацияның соғыс күш-жігеріне өте маңызды болды; Вилмингтонға жеткізілген керек-жарақтар Рейли арқылы Вирджиния штатының Ричмонд қаласына темір жолмен жеткізілетін.
Ауылдық өмір
Соғыс алдындағы кезеңде Солтүстік Каролина негізінен ауылдық мемлекет болды. 1860 жылы Солтүстік Каролинадағы порт қаласы Уилмингтонның халқы 10 000-нан асатын бір ғана қаласы болды. Рали қаласында 5 мыңнан аса адам тұратын. Ақ нәсілділердің басым көпшілігі Ескі Оңтүстіктегі жай халықтан немесе "егіншілерден" құралған. Олардың жеке шаруа қожалықтары болды, кейбіреулері бірнеше құлға ие болды. Олардың басым көпшілігі шаруа қожалығын кеңейтіп, отбасыларын асырау үшін, ал аздап артығы салық төлеу және қажетті заттарды сатып алу үшін базарға сатылатын.
Егіндіктер, құлдық және ерікті қара нәсілділер
Революциядан кейін квакерлер мен меннониттер құл иелерін құлдарын босатуға көндіруге тырысты. Олардың күш-жігері мен революциялық идеялары кейбіреулерді құлдарын босатуды ұйымдастыруға талпындырды. Мемлекеттегі түстес адамдардың саны Революциядан кейінгі алғашқы он жылдықта айтарлықтай өсті. 1790-1810 жылдардағы санақтардағы түстес адамдардың көпшілігі колониялық Вирджинияда еркіндікке жеткен африкалық американдықтардың ұрпақтары, ақ әйелдер мен африкалық ерлер арасындағы одақтар мен некелердің балалары болды. Бұл ұрпақтар XVIII ғасырдың аяғында ақсүйек көршілерімен бірге шекараға көшіп келді. Түсті адамдардың еркіндігі шығыс жағалаудағы жазықта, әсіресе Уилмингтон мен Нью-Берн сияқты порт қалаларында шоғырландырылды, онда олар әртүрлі жұмыс орындарын таба алады және қалаларда көбірек еркіндікке ие болады. 1820-жылдардан бастап шектеулер көбейді; округтер арасындағы түсті адамдардың еркін қозғалысына тыйым салынды. 1830 жылы карантин актісі бойынша олардың қозғалысына қатысты қосымша шектеулер. АҚШ-тың келісімдерін бұза отырып, келуге келген кемедегі түсті теңізшілерге штаттағы кез-келген қара нәсілді адамдармен байланысуға тыйым салынды. 1835 жылы бостандық адамдар сайлау құқығын жоғалтты, 1831 жылы Нат Тернердің құлдар көтерілісінен кейін ақ адамдар қорқынышын туғызды. 1860 жылы штатта 30 463 ерікті түсті адам өмір сүрді, бірақ дауыс беруге құқығы жоқ. Солтүстік Каролинаның құл иелерінің көпшілігі және ірі плантациялар штаттың шығыс бөлігінде орналасқан. Оның плантация жүйесі Вирджиния, Джорджия немесе Оңтүстік Каролинаға қарағанда кішірек және аз тұтастығы болса да, плантаторлардың едәуір саны Уилмингтон мен Эдентон порт қалаларының айналасындағы округтерде, сондай-ақ Ралли, Шарлотта және Дурхам қалаларының айналасындағы Пьемонтта шоғырландырылған. Үлкен меншікті иеленуші плантаторлар Солтүстік Каролинада саяси және әлеуметтік-экономикалық күшті иеленді, олардың мүдделерін мемлекеттің батыс бөлігіндегі "йоман" фермерлерінің мүддесінен жоғары қойды. "1860 жылы штаттық заң шығарушы органда елдегі кез келген штаттық заң шығарушы органнан адам иелерінің саны (85) жоғары болды". Құлдық Солтүстік Каролинада кейбір оңтүстік штаттарға қарағанда аз шоғырланған болса да, 1860 жылғы санаққа сәйкес, 330 000-нан астам адам немесе 992 622 тұрғындардың 33% -ы африкалық американдықтар құл болған. Олар негізінен шығыс Таидуотер мен Пьемонттың таулы аймақтарындағы плантацияларда өмір сүрді және жұмыс істеді.
Уигтер демократияға қарсы
Екі партиялық бәсекелестік штаттағы екінші партиялық жүйе кезінде, 1824 жылдан 1850 жылдардың басына дейін басты тақырып болды. Макс Р. Уильямстың айтуынша, 1820-шы жылдардағы сайлаушылар генерал Эндрю Джексонға қарсы поляризация болды. 1828 жылы президент болып жеңіске жеткеннен кейін оның жаулары жаңа Виг партиясын құру үшін бірігіп, осылайша мемлекетте екі партиялық саясатқа кірісті. 1836 жылы Джексондар қазіргі Демократиялық партияны құрды. Екі партия да округтерде жақсы ұйымдастырылды, олардың сайлаушылары сайлауға аттанып, жеңіс жариялау үшін әскери тәсілдерді қолданды. Алайда 1832 жылы демократиялық партия жеңіске жетіп, Джексонға қайта сайлану үшін 84% дауыс берді. Алайда Джексонның банктік жүйеге қарсы соғысы бизнеске бағытталған сайлаушыларды шеттетті, олар Виг партиясын жалдап, қаржыландырады. Олар 1835 жылы мемлекеттік конституцияны қайта қарастырып, билікке келді және батыс округтерде мықты негіз құрды. Теріс көзқарастан арылып, Вигтер экономикалық жағынан артта қалған ауылдық мемлекеттің жаңғыруына оң бағдарлама жасады. Вигтер мемлекеттік үкіметті ішкі жақсартуларды, әсіресе жақсы көлік жүйелері мен жаңа білім беру мүмкіндіктері тұрғысынан пайдаланды. Уигтер Кентуккидің Генри Клэйі мен оның экономикалық және әлеуметтік жаңғыру жөніндегі американдық жоспарын қоршауға жиналды. Олар батысқа қарай өркендеуге қарсы шығып, "ашық тағдырды" қабылдамады. Екі партияның да географиялық және әлеуметтік деңгейі бойынша кең таралған. Солтүстік Каролинада Уиг партиясы ұлттық партияның бір штаттағы көшірмесі болды.
Азаматтық соғыс
1860 жылы Солтүстік Каролина құл мемлекет болды, онда 992 622 тұрғындардың үштен бір бөлігі африкалық американдықтар құл болған. Сонымен қатар, штатта 30 000-нан астам еркін африкалық американдықтар болды. Бұл жерде салыстырмалы түрде аз ірі плантациялар немесе ескі аристократиялық отбасылар болды. Солтүстік Каролинада республикашыл Абрахам Линкольн президент сайлауында жеңіске жеткені белгілі болған кезде одақтан шығуға қарсы болды. 1861 жылы сәуірде Форт Самтерге шабуыл жасалып, Линкольн әскерлерді Оңтүстік Каролинаға аттандыруды шақырғанда, Солтүстік Каролинаның заң шығарушылары Оңтүстік Каролинаға шабуыл жасамауға шешім қабылдады, бұл Солтүстік Каролинаның Конфедерацияға қосылуына әкелді. Солтүстік Каролинада бірнеше шайқастар болды, бірақ ол Конфедерацияға кем дегенде 125,000 сарбаз берді. Солтүстік Каролинада да одақтың 15000-ға жуық әскері болды. Солтүстік Каролинадағы 30 000-нан астам сарбаз аурудан, жарақаттан немесе аштықтан қайтыс болды. Солтүстік Каролинаның барлық бөліктерінен келген Конфедерация әскерлері Конфедерацияның ең әйгілі әскері Солтүстік Вирджиния армиясының барлық ірі шайқастарында қызмет етті. Солтүстік Каролинадағы ең үлкен шайқас Бентонвилл қаласында болды, бұл 1865 жылдың көктемінде Каролина арқылы одақ генералы Уильям Текумсе Шерманның ілгерілеуін баяулау үшін Конфедерация генералы Джозеф Джонстонның бекер әрекеті болды.
Қайта құру дәуірі
Қайта құру кезінде көптеген африкалық-америкалық көшбасшылар соғыстан бұрын еркін адамдардан, солтүстікке қашып барып, қайтуға шешім қабылдаған және соғыстан кейінгі жылдары көмектескісі келген солтүстіктен келген мигранттарды оқытты. Солтүстікте болғандардың көбісі қайтып оралғанға дейін біраз білім алған. Алайда, әдетте, сауатсыздық соғыстан кейінгі алғашқы жылдары африкалық американдықтардың көпшілігі мен штаттағы ақтардың үштен бір бөлігі бөліскен проблема болды. Солтүстік Каролинаға жұмыс істеу және инвестиция салу үшін бірнеше ақ түсті адамдар көшіп келді. Штат тұрғындары көпіршіктерге қарсы болғанмен, конституциялық конвенцияға қатысқан 133 адамның тек 18-і Солтүстік көпіршіктер, ал 15-і африкалық американдықтар болды. Солтүстік Каролина 1868 жылы жаңа мемлекеттік конституцияны ратификациялағаннан кейін Одаққа қайта қабылданды. Оның құрамына алғаш рет мемлекеттік білім беруді, құлдықты тыйым салуды және жалпыға бірдей сайлау құқығын енгізуді енгізген ережелер кірді. Сонымен қатар, ол алғаш рет қоғамдық қамқорлық мекемелерін: жетімдер үйін, қоғамдық қайырымдылық ұйымдарын және жазалау орнын қарастырды. Заң шығарушы орган АҚШ Конституциясының он төртінші түзетуін ратификациялады. 1870 жылы Демократиялық партия штатта билікті қайтадан иеленді. Губернатор Уильям В. Холден азаматтық билікті пайдаланып, Ку-Клукс-Кланның көбейіп бара жатқан зорлық-зомбылығына қарсы күресу үшін сөйлеген болатын, ол қара және республикашылдардың дауыс беруін басу үшін қолданылған. Консерваторлар оны Одақ Лигасының басшысы, нәсілдер арасындағы әлеуметтік теңдікке сенетін және саяси сыбайлас жемқорлықпен айналысатын деп айыптады. Бірақ заң шығарушы орган оны импичментке тарту туралы дауыс бергенде, оны тек штаттағы көтерілісті (Ку-клукс-кланның іс-әрекеті) басу үшін әскерді пайдалану және төлеу үшін айыптап отырды. Холден импичментке ұшырады және 1870 жылы 20 желтоқсанда өзінің міндеттерін вице-губернатор Тод Р. Колдуэллге тапсырды. Сот 1871 жылдың 30 қаңтарында басталып, үш айға жуық созылып кетті. 22 наурызда Солтүстік Каролина Сенаты Холденді кінәлі деп тауып, оны қызметінен босатуды бұйырды. Ол АҚШ-та импичмент арқылы қызметінен босатылған алғашқы губернатор болды. 1871 жылы Оңтүстік штаттарда зорлық-зомбылықты азайту мақсатында Ку-Клукс-Клан туралы ұлттық заң күшіне енгеннен кейін, АҚШ-тың Бас прокуроры Амос Т. Акерман Солтүстік Каролинада Клан мүшелерін қатаң қудалады. 1870-ші жылдардың аяғында Пьемонт аймағында зорлық-зомбылық қайта жанданды, онда ақ адамдар сайлауда қаралардың дауыс беруін тоқтатуға тырысты. 1875 жылдан бастап қызыл көйлектер, жарымәскери топ, демократиялық партияның қара нәсілділердің дауыс беруіне кедергі жасау үшін ашық жұмыс істеді. Оңтүстік штаттардағыдай, ақ демократиялық партиялар билікті қайтадан иеленгеннен кейін, олар ақтардың саяси және әлеуметтік үстемдігін қалпына келтіру үшін жұмыс істеді. 1875 жылдан бастап қызыл көйлектер сияқты жарым әскери топтар ашық түрде қара саяси кездесулерді бұзуға, басшыларды қорқытуға және сайлау науқандары мен сайлауларында, әсіресе Пьемонт аймағында сайлаушыларға тікелей қарсылық білдіруге тырысты. Кейде олар қара нәсілді сайлаушылар мен қоғам басшыларына физикалық шабуыл жасады.
Қайта құрудан кейінгі және сайлау құқығынан айыру
1880 жылдары қара нәсілді лауазымды адамдар жергілікті басқармаларда жоғары деңгейде болды, өйткені олар қара нәсілді көпшілік округтерден сайланды. 1890 жылдары ақ демократиялық партиялар мемлекеттік деңгейде билікті қайтадан иеленді. Азамат соғысынан кейінгі нәсілдік саясат топтарды бөлу мен біріктіруді ынталандырды. Билікті қайта алуға тырысқан демократтар 1885 жылы "хорват индейлері" үшін жеке мектеп аудандарын құруға арналған штаттық өкіл Харольд Макмилланның күш-жігерін қолдады. Аралас нәсілді және америкалық мұраны иеленді деп мәлімдеген отбасылар соғыс алдындағы жылдары бостандықты түстес адамдар ретінде саналып, балаларын бұрынғы құлдармен бірге мемлекеттік мектептерге жібергісі келмеді. Республикашылдарға дауыс бергеннен кейін олар демократтарға ауысты. (Көптегенін "Робсон округіне жататын Чероки үнділері" деп атады, ал 1934-1935 жылдары "Лумбер өзенінің сиуан үнділері" деп аталды. Ламбилер - ХХІ ғасырда мемлекет ресми түрде мойындаған бірнеше түпкүлді американдық тайпалардың бірі.) 1894 жылы штаттағы ауыл шаруашылығы проблемаларының жылдардан кейін республикашылар мен популистердің нәсілдер аралық коалициясы штаттық заң шығарушы органдарында көпшілік орынға ие болды және губернатор болып сайланды, республикашыл Дэниел Л. Расселл, фьюзионист кандидат. Сол жылы Солтүстік Каролинаның 2-ші конгресс округі азаматтық соғыстан бері Конгресске үшінші қара нәсілді өкіл ретінде білімді афроамерикандық адвокат Джордж Генри Уайтты сайлады. Демократтар екі нәсілдік коалицияны бұзуға және қара нәсілділер мен кедей ақ нәсілділердің дауыс беруін азайтуға тырысты. 1896 жылы Солтүстік Каролинада сайлаушылардың тізілімін қиындатып, сайлаушылардың тізіліміндегі қара нәсілділердің санын азайтатын заң қабылданды. 1898 жылы қызыл көйлекшілердің қара түсті сайлаушыларды зорлық-зомбылық, алаяқтық және қорқытумен сипатталған сайлауда ақ демократиялық партиялар штаттық заң шығарушы органды қайтадан қолға алды. Сайлаудан екі күн өткен соң, Уилмингтондағы ақ адамдар тобы, егер демократтар сайланбаса, қала үкіметін өз қолдарына алу жоспарын жүзеге асырды, бірақ мэр мен қалалық кеңестің көпшілігі ақ түсті болды. Кадр 1898 жылғы Уилмингтон көтерілісі деп аталатын оқиғада 1500 ақ адамды қара газетке және көршілерге қарсы басқарды; бұзылған топ және басқа ақ адамдар 60-тан 300-ден астам адамды өлтірді деп есептейді. Кадрлар республикалық лауазымды адамдардың, соның ішінде ақ түсті мэрдің, негізінен ақ түсті қала әкімдерінің отставкасына мәжбүрлеп, оларды қаладан қуып шығарды. Олар өздерінің жеке тақталарын орнына қойып, сол күні мэр ретінде Альфред М. Уодделлді сайлады. Бұл АҚШ тарихындағы жалғыз төңкеріс (сайланған үкіметті күшпен құлату). 1899 жылы демократтар билік еткен штаттық заң шығарушы орган сайлау құқығы туралы түзетумен жаңа конституцияны ратификациялады, оның талаптары бойынша сайлау салығы, сауаттылық сынақтары, ұзақ уақыт тұру және ұқсас механизмдер қара нәсілділер мен көптеген кедей ақ нәсілділерді сайлау құқығынан айырды. Сауатсыз ақ нәсілділер ата-бабалар туралы ережемен қорғалған, сондықтан егер әке немесе ата-баба 1860 жылы дауыс берген болса (барлық сайлаушылар ақ нәсілді болған кезде), оның ұлдары немесе немерелері 1899 жылғы сауаттылық сынағынан өтпеуі керек еді. Бұл ата-бабалар туралы ереже барлық қара нәсілді адамдарды алып тастады, өйткені 1835 жылы бостандықтан айырылған адамдар сайлау құқығынан айырылды. 1915 жылы АҚШ Жоғарғы Соты мұндай ата-бабалық ереже конституцияға қайшы деп шешті. 1920 жылы мемлекет оны жойғанға дейін әрбір сайлаушы сайлау салығын төлеуі керек еді. Конгрессмен Джордж Генри Уайт, афроамерикалық республикашыл, 1899 жылы осы конституцияны қабылдағаннан кейін: "Мен Солтүстік Каролинада тұрып, ер адам бола алмаймын және ер адам ретінде қарастырыла алмаймын" деді. Ол заңгерлік ісін Вашингтонға, кейін Филадельфияға көшіріп, коммерциялық банк құрды. 1900 жылы қара нәсілділер штаттың 630,207 азаматын құрады, бұл штаттың жалпы халқының шамамен 33% -ы, және олар өкілдерді сайлай алмады. Заң шығарушы органды бақылауға алған ақ демократиялық партиялар қоғамдық нысандар мен көліктерде нәсілдік сегрегацияны орнату туралы Джим Кроу заңдарын қабылдады. Африкалық американдықтар сайлау құқығы мен басқа да конституциялық құқықтарды жүзеге асыру үшін толық билікті қайтару үшін 60 жылдан астам уақыт жұмыс істеді. Дауыс беру мүмкіндігі болмағандықтан, олар қазылар алқасынан шеттетіл...
Қара қозғалысы
Сегрегацияға, 1899 жылы сайлау құқығынан айыру және 20-ғасырдың басында ауыл шаруашылығындағы қиындықтарға жауап ретінде ондаған мың афроамерикандықтар штатты тастап кетті (және жүздеген мың адам оңтүстіктің қалған бөлігін тастап кетті) Солтүстік және Орта батысқа; Ұлы көші-қон кезінде жақсы мүмкіндіктер іздеу. Оның алғашқы толқынында 1910 жылдан 1940 жылға дейін бір жарым миллион афроамерикандықтар Оңтүстікке көшіп кетті. Олар Вашингтон, Балтимор, Филадельфия сияқты қалаларға, кейде солтүстікке қарай жұмыс болатын өнеркәсіптік қалаларға баратын.
Басқа үрдістер
1903 жылы 17 желтоқсанда ағайынды Райттар алғашқы рет Китти-Хок қаласындағы (Солтүстік Каролина) әуежайда ұшақпен ұшып, сәтті ұшуды жүзеге асырды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Конгресс көмегімен қолға алынған ауқымды федералды келісімшарттар арқылы кеме жасау саласы қайта жанданды. Солтүстік Каролинада "Тез жәрдем флоты" корпорациясымен келісімшарт бойынша кемелерді салу үшін тоғыз жаңа кеме жасау зауыты ашылды. Төрт пароход бетоннан, ал көпшілігі ағаштан немесе болаттан жасалды. Мыңдаған жұмысшылар жоғары жалақылы жұмысқа ұшты, өйткені менеджерлер жоғары білікті механиктердің жетіспеушілігін, сондай-ақ тұрғын үй жетіспеушілігін тапты. Кәсіпорындар әлсіз болса да, еңбек қозғалысы мен менеджерлердің тәжірибесі жоқ болуы кешіктірулерге себеп болды. Соғыс аяқталғаннан кейін кеме жасау орындары жабылып қалды. Солтүстік Каролина әйелдер комитеті соғыс кезінде мемлекеттік агенттік ретінде құрылды, оның басшысы Шарлоттаның Лора Холмс Райли болды. Прогрессивті қозғалыстың идеяларынан шабыт алып, әйелдерді көптеген ерікті қызметтерге тіркеді, азық-түлік өндірісін ұлғайтуды және ысырапшыл пісіруді жоюды, әлеуметтік қызметтерді сақтауға көмектесті, ақ және қара сарбаздардың моральін күшейтуге, қоғамдық денсаулық сақтау мен мемлекеттік мектептерді жақсартуға көмектесті және оның бағдарламаларына қара қатысуға шақырды. 1918 жылдың соңында бүкіл әлемді қаза тапқан "Испания тұмауы" індетіне қарсы күресті. Жалпы алғанда, комитет ақ және қара нәсілді орта таптағы әйелдерге қол жеткізе алды. Бұл ер азаматтардың заң шығарушыларының қарапайымдылығы, шектеулі қаржы және шаруалар мен жұмысшы сыныптарының аудандарындағы әйелдердің жағымсыз жауаптарымен шектелді. 1917-1919 жылдары африкалық американдықтардың сайлау құқығынан айырылып, бір партиялық мемлекет құрылғандықтан, Солтүстік Каролина демократтары Конгресстегі 23 ірі комитет төрағалығының екеуін және 18 палатаның төртеуін, сондай-ақ көпшілік палатасының жетекшісі лауазымын иеленді. Ақ түске тән оңтүстік тұрғындар Конгресстегі дауыс блогын және маңызды төрағалық орындарын бақылады, өйткені олар оңтүстіктегі бүкіл қара халықты сайлау құқығынан айырғанмен, олар конгресс үлестерін жоғалтқан жоқ. Делегация демократиялық партияның бақылауында болғандықтан, олар партиялық тәртіпті сақтады. Олардың мүшелері көп жылдар бойы қайта сайлану арқылы қызмет өтіліне ие болды. ХХ ғасырдың алғашқы онжылдықтарында Конгресс делегациясы АҚШ-тың бірнеше ірі әскери нысандарын, атап айтқанда Солтүстік Каролинадағы Форт-Брэгг құрылысын алды. Президент Вудро Вильсон, оңтүстіктен шыққан демократиялық партияның мүшесі, оңтүстіктегі Республикашыл партияны басып тастаудан және мақта бағдарламасынан кейін, фермерлер өз өнімдерінің бағасын көтерді (Мақта бағдарламасы депрессия кезінде тұтынушылар үшін мақта тауарларының бағасының өсуіне себеп болды). Пьемонт аймағындағы тоқыма өнеркәсібі солтүстіктен көшіп келген мақта фабрикаларын тартуды жалғастырды, онда кәсіподақтар жалақы мен жұмыс жағдайларын жақсартуға тиімді болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін экономикалық өркендеу қайтадан қалпына келді. Солтүстік Каролина соғыста қарулы күштерді басқа штаттардан артық тоқымамен қамтамасыз еткен. Алыстағы таулы жерлер мен шағын ауылдар ұлттық экономикаға қосылып, экономикалық өркендеудің алғашқы дәмін татты. Солтүстік Каролинадан жүздеген мың жас ерлер және бірнеше жүз жас әйелдер қарулы күштерге кірді. Саясаттанушы В. О. Кіл 1940-шы жылдардың аяғында мемлекеттік саяси мәдениетті терең талдап, оның Оңтүстікке "өмірдің көптеген кезеңдеріндегі прогрессивті көзқарасы мен іс-қимылы", әсіресе өнеркәсіптік даму, қоғамдық білім беруге деген ұмтылысы және терең оңтүстіктегі қатаң нәсілшілдікке қатысты емес. 1940 жылы төрт ферманың бірі ғана электрмен қамтамасыз етілді, он жылдан аз уақыт өткен соң, штаттағы барлық фермалар электрмен қамтамасыз етілді. 1950 жылы Теннесси мен Солтүстік Каролина штаттарында орналасқан Ұлы түтінді таулар ұлттық паркі елдегі ең көп қаралатын саябаққа айналды.
Азаматтық құқық қозғалысы
1931 жылы Ралиде сайлаушылардың тіркелуін талап ету үшін Негролық сайлаушылар лигасы құрылды. Қалада білімді және саяси жағынан дамыған қара нәсілді орта тап бар еді; 1946 жылға қарай Лига 7000 қара нәсілді сайлаушыларды тіркеуге қол жеткізді, бұл сегрегацияланған оңтүстіктегі жетістік, өйткені Солтүстік Каролина 1899 жылы жаңа конституциямен қара нәсілді азаматтарды саяси жүйеден алып тастады және оның ақ нәсілді билік жүйесін нығайта түсті. Растық бөлінуді жою және афроамерикалықтардың конституциялық азаматтық құқықтарын жүзеге асыру жұмыстары бүкіл штатта жалғасты. 20 ғасырдың бірінші жартысында басқа африкалық американдықтар аяқтарымен дауыс берді, Ұлы көші-қон кезінде ауылдан солтүстік және орта батыс қалаларына көшіп барды, онда өнеркәсіптік жұмыс орындары болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Луис Остин редакциялаған Дархамның қара газетi "Каролина Таймс" азаматтық құқық қорғаушылар арасында "Қосарлы V" стратегиясын насихаттауда көшбасшылықты қолға алды. Бұл стратегия қара нәсілділер үшін шетелде неміс және жапондықтарға қарсы күресуге күш-жігер беру, ал үйде ақ нәсілділердің үстемдігі мен нәсілдік қысымға қарсы күресуге күш-жігер беру болды. Белсенділер білім беру, саясат, экономика және қарулы күштердегі нәсілдік теңсіздікке тоқтатуды талап етті. 1960 жылы штаттың 25% -ға жуығы афроамерикалықтар болды: 1,114,907 азаматтар өздерінің толық конституциялық құқықтарысыз өмір сүрді. Афроамерикалық студенттер 1960 жылы 1 ақпанда Гринсбородағы Вулворттың түскі асханасында тұрып-отыру қозғалысын бастады, бұл бүкіл Американың оңтүстігінде тұрып-отыру толқынын туғызды. Олар Гринсбородағы отырыстарды бірнеше ай бойы жалғастырды, содан кейін 25 шілдеде африкалық американдықтарға Вулвортта тамақтануға рұқсат берілді. Бұдан кейін қоғамдық нысандарды біріктіру жүргізілді. 1963 жылы Гринвиллде Рождестволық жарықтарды бойкоттау болды, ол Рождество мезгілінде қара қызметкерлерді жалдамауға наразылық білдіру үшін Қара Рождество бойкоты деп аталды. Оңтүстік штаттардағы белсенділікпен бірге бүкіл елде хабардарлықты арттыру арқылы африкалық американдықтардың моральдық көшбасшылығы 1964 жылғы азаматтық құқықтар туралы федералды заңның және президент Линдон Б. Джонсонның 1965 жылғы дауыс беру құқығы туралы заңның қабылдануына қол жеткізді. Бүкіл штатта афроамерикандықтар саяси өмірге толықтай қатыса бастады.
Білім беру және экономика
Солтүстік Каролина 20 ғасырдың ортасынан аяғына дейін жоғары білім беру жүйесіне көп қаржы салды және өзінің керемет университеттерімен танылды. Үш негізгі мекеме мемлекеттің зерттеу үшбұрышын құрайды: Солтүстік Каролина университеті Чапел-Хилл (1789 жылы шартты түрде құрылған және 1930 жылдардан бастап айтарлықтай кеңейтілген), Солтүстік Каролина мемлекеттік университеті және Дьюк университеті (1924 жылы қайта құрылған). АҚШ-тағы ең ірі ғылыми-зерттеу саябағы - Ғылыми үшбұрыш саябағы 1959 жылы құрылған. 20-ғасырдың ортасында мемлекеттік бастауыш, орта және жоғары мектептердегі қаржыландыру шарттары соншалықты назарға лайық емес еді. 1960 жылдары растық әділдікті ұстанатын губернатор Терри Санфорд мектептерге көбірек қаражат бөлуді талап етті, бірақ Санфордтың бағдарламасында жұмысшыларға барабар емес регрессивті салық салу болды. 1970 жылдары губернатор Джеймс Б. Хант-младший, басқа да нәсілдік әділдікке негізделген, білім беру реформасы саясатына және балабақшаға дейінгі балалар үшін "Ақылды бастау" бағдарламасына көмектесті. Реформашылар білім берудің мемлекеттің жаңғыруы мен экономикалық өсудегі басты рөлін атап өтті. Олар сондай-ақ экономикалық дамуды белсенді түрде жүзеге асырды, арнайы салық келісімдері мен инфрақұрылымдық даму арқылы мемлекет пен халықаралық корпорацияларды тарқатты. 20 ғасырдың басында Солтүстік Каролинаның экономикасы темекі, мата және жиһаз өнімдеріне қатты тәуелді болды. 20 ғасырдың аяғында экономиканың негізгі қозғаушы күші ретінде технология, фармацевтика, банк, азық-түлік өңдеу және көлік бөлшектері сияқты экономикалық секторлар пайда бола бастады. Бұл өзгерістердің негізгі факторлары - жаһандану, мемлекеттің жоғары білім беру жүйесі, ұлттық банк қызметі, ауыл шаруашылығының өзгеруі және мемлекетке жаңа компаниялардың көшірілуі.
ХХ ғасырдың аяғы
1973 жылдың қазан айында Кларенс Лайтнер Рейлидің мэрі болып сайланды, ол қаланың бірінші халық сайлаған мэрі, бірінші африкалық америкалық мэр және оңтүстіктегі ақ көпшілік қалада мэр болып сайланған алғашқы африкалық америкалық мэр ретінде тарихқа енді. Бағдарламаның құрбандары азшылықтар мен кедейлер болды. 2011 жылы штаттық заң шығарушы орган Солтүстік Каролинаның стерилизация режиміне ұшыраған 2900 тірі құрбанға мемлекет тарапынан келтірілген зиян үшін өтемақы төленеді ме, жоқ па деген мәселе бойынша пікір алмасты; ешқандай іс-қимыл жасалмады. 1971 жылы Солтүстік Каролина өзінің үшінші мемлекеттік конституциясын бекітті. 1997 жылы осы конституцияға енгізілген түзету губернаторға көптеген заңдарға вето қою құқығын берді. 1988 жылы Солтүстік Каролина өзінің алғашқы кәсіби спорттық франшизасын, Ұлттық баскетбол қауымдастығының (NBA) Шарлотта Хорнетс командасын алды. "Шарнетс" командасының атауы американдық төңкеріс соғысынан бастау алады, британдық генерал Корнуоллис Шарлотты "шежіре ұясы" деп сипаттады. Ұлттық футбол лигасының (NFL) Каролина пантерлері де Шарлоттада құрылды, олардың алғашқы маусымы 1995 жылы болды. Ұлттық хоккей лигасының (NHL) Каролина Ураган 1997 жылы Ралиге көшіп келді, олардың түстері NC State Wolfpack сияқты, олар да Ралиге орналасқан. 1990 жылдары Шарлотта Нью-Йорктан кейін елдің екінші банктік орталығы болды.
Соңғы кездері
20 ғасырдың аяғы мен 21 ғасырға дейін Солтүстік Каролинаның халқы экономикасының өсуімен, әсіресе қаржы және білімге негізделген салаларда тұрақты түрде өсті. Бұл өсім Солтүстік және Орта Батыс, сондай-ақ елдің қалған бөлігі мен халықаралық тұрғыдан адамдарды тартты. Ауыл шаруашылығындағы жұмысшылардың саны механикаландырудың салдарынан күрт төмендеді, ал тоқыма өнеркәсібі жаһандану мен сол саладағы жұмыс орындарының елден тыс жерлерге көшіруінің салдарынан төмендеді. Жұмыс орындарының өсуі мен халық санының өсуінің көп бөлігі Шарлотта, Ралли және Гринсборо сияқты қалаларда және олардың айналасында Пьемонт жарты ай аймағының мегаполистерінде болды. Сондай-ақ, басқа да қалаларда да бұл көрсеткіш өсті. Өсімнің көп бөлігі қалаларда немесе олардың айналасында болғандықтан, Солтүстік Каролинаның көптеген ауылдық аймақтарында халық саны мен өсуі төмендеді. 2015 жылы Солтүстік Каролинаның халқы 10 миллионнан асты.
Жергілікті жерлер
Бойд Уильям Кеннет. "Дурхэм тарихы" 1925 жыл. Лалли, Келли А. Солтүстік Каролина штатының Уэйк округінің тарихи сәулет. Рали: Уэйк округінің үкіметі, 1994 жыл. Пайн, Роджер Л. Сыртқы жағалаулардың жер атаулары. Вашингтон, Солтүстік Каролина: Томас А. Уильямс, 1985. Морланд Джон Кеннет. Кенттің Миллвейсі. UNC 1958 жылы. Пауэлл, Уильям С. Бірінші мемлекеттік университет. Үшінші басылым. Чапел-Хилл: 1992 жыл. Пауэлл, Уильям С. Солтүстік Каролина газетшісі. Чапел-Хилл: 1968 жыл. Электрондық кітап ретінде NetLibrary-ден алуға болады. Викерс, Джеймс. Чапел-Хилл: суреттелген тарих. Шапел-Хилл: Баркли, 1985 жыл.
Арнайы тақырыптар
Бишир, Кэтрин. Солтүстік Каролинаның сәулетшісі. Чапел-Хилл: UNC, 1990 жыл. Бост, Реймонд М. "Солтүстік Каролина лютерандары және уақыт сынақтары, 1803-2003". Конкордия тарихи институтының тоқсандық басылымы. 2004 ж. қыркүйек, 77#3, б. 138153 деген сан. Консер, Уолтер Х. және Роберт Дж. Кейн, редакторлар. Солтүстік Каролинадағы пресвитериандар (Теннесси университеті баспасы, 2012) Риггс, Стэнли Р. редактор. Солтүстік Каролинаның жағалауы үшін шайқас: эволюциялық тарих, қазіргі дағдарыс және болашақ үшін көрініс (Солтүстік Каролина университеті баспасы; 2011) 142 бет
Riggs, Stanley R. ed. The Battle for North Carolina's Coast: Evolutionary History, Present Crisis, and Vision for the Future (University of North Carolina Press; 2011) 142 pages
Қоршаған орта және география
Сойер, Рой Т. Американың ылғалды жерлері: Таидуатер Вирджиния мен Солтүстік Каролинаның экологиялық және мәдени тарихы (Вирджиния университеті баспасы; 2010) 248 беттер; Таидуатер аймағының экожүйесіне адам әсерін қадағалайды.
Негізгі дереккөздер
Батлер, Линдли С. және Алан Д. Уотсон, редактор, "Солтүстік Каролина тәжірибесі: түсіндірме және деректі тарих" 1984, тарихшылар мен таңдалған негізгі көздер очерктері. Чейни, Jr., редактор, Джон Л. Солтүстік Каролина үкіметі, 15851979: А повесть және статистикалық тарих (Рейли: Мемлекеттік хатшы департаменті, 1981) Клейборн, Джек және Уильям Прайс, редакторлар. Солтүстік Каролинаны ашу: Тар-талқанды оқырман (1991). Джонс, Х. Г. Солтүстік Каролина иллюстрацияланған, 15241984 (1984) Лефлер, Хью. Солтүстік Каролина тарихы замандастары айтып берген (1934 жылдан бастап көптеген басылымдар) Салли, Александр С. редактор. Ерте Каролинаның баяндамалары, 16501708 (1911) Вольфрам, Уолт және Джеффри Ризер, редакциялар. Talkin' Tar Heel: How Our Voices Tell the Story of North Carolina (UNC Press, 2014) Вудмасон Чарльз. Революция қарсаңында Каролинаның шалғай аймағы. 1953 жылы. Ернс, У. Бак және Джон Г. Баррет, редакторлар. Солтүстік Каролина Азамат соғысы туралы деректі фильм (1980)
Claiborne, Jack, and William Price, eds. Discovering North Carolina: A Tar Heel Reader (1991). Jones, H. G. North Carolina Illustrated, 1524–1984 (1984)
Lefler, Hugh. North Carolina History Told by Contemporaries (numerous editions since 1934)
Salley, Alexander S. ed. Narratives of Early Carolina, 1650–1708 (1911)
Wolfram, Walt, and Jeffrey Reaser, eds. Talkin' Tar Heel: How Our Voices Tell the Story of North Carolina (UNC Press, 2014)
Woodmason Charles. The Carolina Backcountry on the Eve of the Revolution. 1953. Yearns, W. Buck and John G. Barret, eds. North Carolina Civil War Documentary (1980)
Негізгі көздер: губернаторлар мен саяси көшбасшылар
Лютер Х. Ходжес; Бизнесмен штаттық үйде: Солтүстік Каролинаның губернаторы ретінде алты жыл 1962 В. В. Холденнің естеліктері (1911) толық мәтін Холден, Уильям Вудс. Уильям Вудс Холденнің құжаттары. Толығырақ: 1: 1841 1868 жыл. Хорас Рапер және Торнтон У. Митчелл, ред. Рали, Архивтер және тарих бөлімі, бөлім. Мәдени ресурстар, 2000. 457 б. Солтүстік Каролинаның қолжазбасы, 1941 жылдан бастап Мемлекеттік хатшы Департаменті екі жылда бір рет жариялайды.
Memoirs of W. W. Holden (1911) complete text
Holden, William Woods. The Papers of William Woods Holden. Vol. 1: 1841–1868. Horace Raper and Thornton W. Mitchell, ed. Raleigh, Division of Archives and History, Dept. of Cultural Resources, 2000. 457 pp. North Carolina Manual, published biennially by the Department of the Secretary of State since 1941.