Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Инд сулары туралы дау
1999 жылы құрылыс басталғаннан кейін Пәкістан Бағлихар жобасының жобалау параметрлері 1960 жылғы Инд су келісімін бұзады деп қарсылық білдірді. Келісім бойынша Үндістанға Синда өзенінің батыс жағасындағы үш өзенді, соның ішінде Ченаб өзенін, шектеулер бойынша пайдалануға рұқсат етіледі. Үндістан өзен электр энергиясын тек шектеулі су қоймалары мен су ағынын шектеулі бақылау арқылы ғана іске асыра алады. Бұл ережеге сәйкес, Үндістан өзен жобаларының бірнеше кезеңіне жоспар құрды, бірақ Пәкістан оларға қарсы болды. Баглихар және Кишанганга гидроэлектр станцияларында Пәкістан кейбір жобалау параметрлері тым жұмсақ деп мәлімдеді. Оның айтуынша, олар электр энергиясын өндіру үшін қажет емес, бірақ су ағынын жылдамдату, баяулату немесе бөгеу қабілетін арттыру үшін қажет, осылайша саяси шиеленістер немесе соғыс кезінде Үндістанға стратегиялық үлес қосуға мүмкіндік береді. 1999-2004 жылдары Үндістан мен Пәкістан жобаның құрылымы туралы бірнеше рет келіссөздер жүргізді, бірақ келісімге келе алмады. 2005 жылдың 18 қаңтарында келіссөздер сәтсіз аяқталғаннан кейін Пәкістан Дүниежүзілік банкке, Индус су келісімінің қол қоюшысы және делдалы болып табылатын Дүниежүзілік банкке алты қарсылық білдірді. 2005 жылдың сәуірінде Дүниежүзілік банк Пакистанның талап-арызын "Арқалық" деп белгіледі, бұл аз ауыр "Сұрақ" пен көп ауыр "Тараз" аралығында орналасқан жіктеме. 2005 жылдың мамыр айында ол швейцариялық инженер-құрылысшы профессор Раймонд Лафитті бейтарап сарапшы етіп тағайындады. Лафитт өзінің соңғы үкімін 2007 жылдың 12 ақпанында жариялады, онда ол Пәкістанның кейбір кішігірім қарсылықтарын қолдады, ол пандеждің сыйымдылығын 13,5% -ға азайтуды, бөгет биіктігін 1,5 метрге азайтуды және электр энергиясын қабылдау туннельдерін 3 метрге көтеруді талап етті, осылайша бұрынғы жобаның кейбір ағынды бақылау мүмкіндіктерін шектеді. Алайда ол Пакистанның су ағызу жолын бақылауға қарсылығын жоққа шығарып, бұл ерекшеліктер сол кездегі инженерлік нормаларға сәйкес келетінін мәлімдеді. Пәкістан үкіметі бұл шешімге наразылығын білдірді. Үкімде Үндістанның "Синд суы туралы келісім" бойынша "қақпалы ағызу жолдарын" салу құқығын мойындады. Есеп бойынша 32,56 млн текше метрге дейін су құюға рұқсат берілді. Сонымен қатар, есепте еркін борттың биіктігін 1,5 метрден нөлге дейін азайту және қосымша төлемді 3 метрге дейін сақтау ұсынылды. Сот үкімі су қоймасында шламы жиналуын болдырмау үшін суды ағызуды рұқсат етті, бұл су қоймасының өмір сүру мерзімін 80 жылдан астамға дейін арттырды. Суды суға құйып алуды тоқтатса, 2017 жылға қарай 13 жыл ішінде су қоймасы толығымен құрғап кетеді. 2010 жылдың 1 маусымында Үндістан мен Пәкістан тұрақты Инд комиссиясының отырысын өткізді, онда олар Баглихар бөгетін бастапқы толтыру мәселесін шешті. PTI-дің хабарлауынша, "екі жақ бір-бірінің ұстанымына ешқандай шек келтірмей, мәселені ұзақ талқылады. Үндістан мен Пәкістан командалары Баглихар бөгетінің бастапқы толтыру мәселесін талқылаудан кейін шешті". Сонымен қатар, Пәкістан бұл мәселені одан әрі көтере бермеуге келісті.
After construction began in 1999, Pakistan objected that the design parameters of the Baglihar project violated the Indus Water Treaty of 1960. The treaty provides for India to make use of the three western rivers of the Indus River system, including Chenab River, in constrained ways. India can only establish run of the river power projects with limited reservoir capacity and limited control over flows needed for feasible power generation. Availing this provision, India planned for several run of the river projects, with Pakistan objecting to them. In the case of the Baglihar and Kishanganga Hydroelectric Plants, Pakistan claimed that some design parameters were too lax. It claimed that they were not needed for feasible power generation but for gaining an excessive ability to accelerate, decelerate or block the flow of the water, thus giving India a strategic leverage in times of political tension or war. During 1999 2004 India and Pakistan held several rounds of talks on the design of the project, but could not reach an agreement. After the failure of talks on 18 January 2005, Pakistan raised six objections to the World Bank, a broker and signatory of Indus Water Treaty. In April 2005 the World Bank determined the Pakistani claim as a ‘Difference’, a classification that is in between the less serious ‘Question’ and the more serious ‘Dispute’. In May 2005, it appointed Professor Raymond Lafitte, a Swiss civil engineer as a neutral expert to adjudicate the difference. Lafitte declared his final verdict on 12 February 2007, in which he upheld some minor objections of Pakistan, requiring that pondage capacity be reduced by 13.5%, the height of dam be reduced by 1.5 meters, and power intake tunnels be raised by 3 meters, thereby limiting some flow control capabilities of the earlier design. However, he rejected Pakistani objections on height and gated control of the spillway, declaring that these featurees conformed to the engineering norms of the day. Pakistan government expressed its disappointment at the outcome. The verdict acknowledged India's right to construct 'gated spillways' under Indus Water Treaty. The report allowed pondage of 32.56 million cubic meters against India's demand for 37.5 million cubic metres. The report also recommended reducing the height of freeboard from 1.5 m to nil and surcharge storage unchanged at 3 m. The verdict permitted drawdown flushing to prevent silt accumulation in the reservoir which has enhanced the life of the reservoir to above 80 years. Without drawdown flushing, the reservoir would have been completely silted in 13 years period by 2017. On 1 June 2010, India and Pakistan had a meeting of the Permanent Indus Commission, where they resolved the issue relating to the initial filling of Baglihar dam. According to PTI, "the two sides discussed the issue at length without any prejudice to each other's stand Indian and Pakistani teams resolved the issue relating to the initial filling of Baglihar dam after discussions." Pakistan also agreed not to raise the issue further.