Кіріспе
Faces – 1969 жылы Small Faces тобының мүшелері, жетекші әнші және гитарист Стив Мариотт Humble Pie тобынан кеткеннен кейін құрылған ағылшын рок-тобы. Қалған Small Faces – Иан Маклаган (сахнадағы аспаптар), Ронни Лейн (электр бас, вокал) және Кенни Джонс (барабан және перкуссия) – гитарист Ронни Вуд пен әнші Род Стюарт қосылды, екеуі де Джефф Бек тобынан, ал жаңа құрам Faces деп аталды. Род Стюарт топқа қосылғанға дейін көп ұзамай Mercury лейблімен жеке жазу келісіміне қол қойғандықтан, топтың ерекше жағдайы болды. Топ мүшелері көбінесе Стюарттың жеке альбомдарына келісімшарт бойынша музыканттар ретінде қатысты, ал сол кездегі Faces концерттерінде Стюарттың жеке материалдары мен топтың материалдары тең дәрежеде орындалды, бұл кейіннен Стюарттың «қосалқы тобы» ретінде қарала бастағанда, олардың арасындағы шиеленісті күшейтті. Топтың бір ғана негізгі әнші-авторы болған жоқ, өйткені бастапқыда әр мүшесі әр альбом үшін әндер ұсыну үшін бірлесіп жұмыс істеді (Стюарт пен Вуд көбінесе дуэт ретінде жазды, Лейн мен Вуд та солай, ал Лейн әдетте альбомға кем дегенде бір жеке композиция енгізді). Стюарт негізгі вокалшы болғанымен, Лейн мен Вуд да бірнеше тректерде жетекші вокалды орындады (Лейн әдетте өзінің жеке композицияларында жетекші вокалды орындады). Олардың алғашқы екі альбомы, First Step (1970) және Long Player (1971), хит-синглдарсыз болды, бірақ үшінші альбомы, 1971 жылы шыққан A Nod Is As Good As a Wink to a Blind Horse, Стюарттың жеке жұмысының сәттілігімен күшейтіліп, әлемдік хитке айналды, Ұлыбритания альбомдар тізімінде 2-орынға және АҚШ Billboard 200 альбомдар тізімінде 6-орынға көтерілді және топтың алғашқы хит-синглын, «Stay with Me» шығарды. Топтың ішіндегі шиеленіс олардың төртінші (және соңғы) студиялық альбомын, 1973 жылғы Ooh La La жазу кезінде күрт өршіді. Small Faces тобының негізін қалаушы мүшесі болған Ронни Лейн 1973 жылы топтағы өзінің азаятын рөліне байланысты кетіп, оның орнына бас гитарада Тетсу Ямаучи келді. Топ 1974 және 1975 жылдары гастрольдік сапарларын жалғастырып, 1974 жылы Род Стюарт/Faces атынан шыққан Coast to Coast: Overture and Beginners атты концерттік альбомын жариялады. Ронни Вуд та осы кезеңде топтан алыстады, екі жеке альбомын шығарды, екі Rolling Stones альбомында қонақ музыкант ретінде пайда болды және 1975 жылы олармен бірге гастрольдік сапарға шықты. 1975 жылдың соңында топтың тарауына дейін оған қысқа мерзімге гитарада Джесси Эд Дэвис қосылды. 1976 жылы «Snakes and Ladders / The Best of Faces» атты ең жақсы хиттер жинағы жарық көрді, ал келесі онжылдықтарда қосымша ретроспективті альбомдар шықты. Стюарт өзінің сәтті жеке мансабын жалғастырды, ал Ронни Вуд 1976 жылы Rolling Stones тобына тұрақты мүше ретінде қосылды. Кенни Джонс 1978 жылы қайтыс болған Кит Мунның орнын толтыру үшін The Who тобына қосылды. Иан Маклаган 1970-жылдары 2014 жылы қайтыс болғанға дейін көптеген топтармен (оның ішінде өзінің топтарымен) сессиялық және гастрольдік музыкант ретінде жұмыс істеді, ал Ронни Лейннің музыка бизнесіндегі қызметі (1977 жылғы Пит Тауншендпен бірлескен Rough Mix жұмысы сынға ұшырады) 1980 жылы бірнеше склероздың пайда болуына байланысты шектелді, бұл оны 1990-жылдардың басында зейнетке шығуға мәжбүр етті. Бастапқы Small Faces тобы 1970-жылдардың ортасы мен соңында Мариотт, Джонс және Маклаган бас гитарада Рик Уиллзбен бірге қайта құрылды, өйткені Лейн ауруына байланысты ертерек кетті. 2000-шы жылдар бойында Faces тобының бірнеше рет қайта құрылуы туралы әңгімелер тарады, олардың ішінде тірі қалған мүшелері қатысқан бірнеше жекелеген өнер көрсетулер болды. 2010–11 жылдары Мик Хакналл мен Глен Матлоктың вокалымен және бас гитарасымен қысқа гастрольдік сапар өтті. 2021 жылы Джонс, Стюарт және Вуд жаңа альбомды жазу үшін қайта қосылды. Faces және Small Faces екеуі де 2012 жылы Рок-н-ролл Даңқы залына енгізілді. Стюарт тобының қалған мүшелерімен бірге өнер көрсетуге жоспарланған, бірақ ауруына байланысты соңғы сәтте орындай алмады; оның орнына Хакналл өнер көрсетті.
Faces are an English rock band formed in 1969 by members of Small Faces after lead singer and guitarist Steve Marriott left to form Humble Pie. The remaining Small Faces—Ian McLagan (keyboards), Ronnie Lane (electric bass, vocals), and Kenney Jones (drums and percussion)—were joined by guitarist Ronnie Wood and singer Rod Stewart, both from the Jeff Beck Group, and the new line up was renamed Faces. The band had a unique arrangement, as Rod Stewart had signed a separate solo recording contract with the Mercury label shortly before joining the group, which was signed to Warner Bros. Band members often contributed to Stewart's solo albums as contract players, and Faces live shows of the period would feature as much of Stewart's solo material as that of the band, which later fuelled tensions amongst them when they began to effectively be viewed as Stewart's 'backing band'. The group lacked a single main songwriter as from the beginning each member would work in tandem to offer songs for each of their albums (Stewart and Wood most often wrote together as a duo, as did Lane and Wood, while Lane would usually contribute at least one solo composition per album). While Stewart was the primary lead singer, both Lane and Wood would also sing lead vocals on several tracks (Lane usually sang lead on his own solo compositions). Their first two albums, First Step (1970) and Long Player (1971), lacked a hit single, but their third album, 1971's A Nod Is As Good As a Wink to a Blind Horse, bolstered by the success of Stewart's solo work, became a worldwide hit, peaking at number 2 on the UK Albums Chart and number 6 on the U. S. Billboard 200 album chart and spawning the band's first hit single, "Stay with Me". Tensions in the band came to a head during the recording of their fourth (and final) studio album, 1973's Ooh La La. Ronnie Lane, who was a founder member of Small Faces, left over his diminished role in the band in 1973, and was replaced by Tetsu Yamauchi on bass. The band continued to tour throughout 1974 and 1975, releasing a live album, Coast to Coast: Overture and Beginners, in 1974 that was jointly credited to Rod Stewart/Faces. Ronnie Wood also began to drift from the group over this period, releasing two solo albums of his own, and appearing as a guest musician on two Rolling Stones albums and joining them on tour in 1975. He was briefly augmented by Jesse Ed Davis on guitars before the band broke up at the end of 1975. A greatest hits collection, Snakes and Ladders / The Best of Faces, appeared in 1976, and additional retrospective albums would appear over the subsequent decades. Stewart would continue his successful solo career, while Ronnie Wood would formally join the Rolling Stones as a permanent member in 1976. Kenney Jones joined the Who as a replacement for the deceased Keith Moon in 1978. Ian McLagan would go on to work as a session and touring musician with a number of acts (including his own bands) throughout the 1970s until his death in 2014, while Ronnie Lane's activities in the music business (which included 1977's critically lauded Rough Mix collaboration with Pete Townshend) were severely curtailed by 1980 due to the onset of multiple sclerosis which forced his eventual retirement by the early 1990s. The original Small Faces would have a reunion during the mid to late 1970s with Marriott, Jones, and McLagan joined by Rick Wills on bass guitar, as Lane withdrew early due to his illness. A number of partial reunions of the Faces were rumoured throughout the 2000s, with various one off performances involving surviving members occurring. In 2010–11 a brief reunion tour occurred with Mick Hucknall and Glen Matlock on vocals and bass respectively. In 2021, Jones, Stewart, and Wood reunited to record a new album. Faces and Small Faces were jointly inducted into the Rock and Roll Hall of Fame in 2012. Stewart was scheduled to perform with the rest of the band, but was unable to do so at the last minute due to illness; he was replaced by Hucknall.
Тарих
Болашақ Faces тобының алғашқы ынтымақтастығы Quiet Melon деп аталған құрамда болды, онда Вудтың ағасы Арт Вуд пен Ким Гарднер де қатысты; олар 1969 жылдың мамыр айында Ронни Вуд пен Род Стюарттың The Jeff Beck Group тобымен шарттары үзілген кезде төрт ән жазып, бірнеше концерт берді. Сол жаздың соңында Вуд пен Стюарт Бекпен жолдарына айырылып, Лэйн, Маклаган және Джонсқа толық уақыт қосылды. Жаңа Faces құрамының алғашқы шығарылымдарына дейін Вуд пен Маклаган 1969 жылы Стюарттың тұңғыш жеке альбомында ойнады, An Old Raincoat Won't Ever Let You Down (АҚШ-та The Rod Stewart Album деп белгілі). Альбомдағы қолдау тобының қалған бөлігіне барабаншы Микки Уоллер, клавишник Кит Эмерсон және гитаристтер Мартин Пью (Steamhammer тобынан, кейін Armageddon және 7th Order) мен Мартин Квиттентон (сонымен қатар Steamhammer) кірді. Вуд пен Стюарт қосылғаннан кейін, бастапқы топ атының «кішкентай» бөлігі алынып тасталды, өйткені екі жаңа мүше (тиісінше 175 см және 178 см биіктікте) бұрынғы үш Small Faces мүшесінен айтарлықтай жоғары болды. Small Faces тобының бұрынғы жетістігін пайдалануды көздеген дискі компаниясының басшылары топтың ескі атын сақтап қалуын қалады; алайда, топ қарсылық білдірді, себебі құрамдағы өзгерістер Small Faces тобынан мүлдем өзгеше топты құрады. Топ 1970-1975 жылдары Ұлыбритания, Еуропа және АҚШ бойынша тұрақты гастрольдік сапарлар жасады және сол кезеңдегі ең табысты концерттік топтардың бірі болды; 1974 жылы олардың гастрольдік сапарларына Австралия, Жаңа Зеландия және Жапония да кірді. Лэйннің бассист рөлін Тецу Ямаучи (Free тобында Энди Фрейзердің орнын бастан алған) иеленді. Лэйн тобынан кеткенге дейін бірнеше ай бұрын шыққан Faces тобының соңғы студиялық альбомы Ooh La La болды. Ол 1973 жылдың соңындағы гастрольдерінен таңдап алынған әндерді қамтыды, Ямаучидің алғашқы гастрольдік сапары. Олар тағы бір студиялық альбомға бірнеше трек жазды, бірақ ынтасын жоғалтты және топтың соңғы шығарылымы 1974 жылдың соңында Ұлыбританияның Топ 20 хитіне енген "You Can Make Me Dance, Sing or Anything" болды. 1975 жылы Вуд The Rolling Stones тобымен жұмыс істей бастады, бұл Стюарт пен қалған мүшелер арасындағы келіспеушіліктерді шиедірді, ал АҚШ бойынша қиын турдан кейін (ритм-гитарада Джесси Эд Дэвиспен), желтоқсан айында топ тарағанын жариялады.
Пост-бет
Топ мүшелерінің мансаптары әртүрлі болды. Вуд «Роллинг Стоунз» тобына қосылып, кейін Мик Тейлор кеткеннен кейін толық құрамына енді. Лэйн «Slim Chance» тобын құрды және склероз диагнозы қойылғаннан кейін аяқталған шағын жеке мансабы болды, сондай-ақ ол Who гитарисі Пит Тауншендпен «Rough Mix» альбомында жұмыс істеді. Джонс Кит Мунның қазасынан кейін The Who тобына қосылды; Маклаган 2004 жылғы сұхбатында Тауншендтің оны The Who-ға шақырғанын, бірақ ол Кит Ричардсқа «Роллинг Стоунз» тобының сайдмэні ретінде гастрольдеуге уәде бергенін айтты. Маклаган АҚШ-қа көшіп, онда Иан Маклаган мен Bump Band тобын құрды. Тэцу Ямаучи туған жері Жапонияға оралды, онда джаз музыканты ретінде жазбалар жасады және гастрольдік сапарлар жасады, ал Стюарттың жеке мансабы өте сәтті болды. 1970-ші жылдардың соңында Small Faces тобы (Ронни Лейнсіз) қайта құрылып, екі альбом шығарды; ал 1981 жылы Ронни Лейн мен Стив Мариот «The Legendary Majik Mijits» альбомында бірлесіп жұмыс істеді. Faces тобы 1986 жылы Род Стюарттың Уэмбли стадионындағы концертінде қайта құрылды. Ронни Лейн, склероз ауруынан зардап шегіп, мүгедектер арбасында ән айтты, бірақ бас гитарада ойнай алмады; оның орнына «Роллинг Стоунз» тобының Билл Уайман ойнады. 1993 жылы Род Стюартқа Brit Awards сыйлығы табысталғанда, сол құрам (Лейнсіз) тағы бір рет қайта жиналды. Ронни Лейн 1992 жылы Ронни Вудтың концертінде Иан Маклаганмен бірге клавишада орындады; Лейн 1997 жылы қайтыс болды. 2004 жылы Rhino Records «Five Guys Walk into a Bar» атты 4 дискілік Faces жинағын шығарды, онда топтың ең танымал әндері мен бұрын жарияланбаған бірнеше жазбалар бар. Барабаншы Кенни Джонс әнші Роберт Харт (бұрын Bad Company тобынан), Патрик Уолфорд және басист Рик Уиллс (бұрын Foreigner тобынан) бірге Jones Gang тобын құрды. 2004 және 2005 жылдың басында аман қалған Faces мүшелері бірнеше рет қайта жиналуға тырысты, бірақ ешқайсысында бір уақытта үштен астам мүше болған жоқ: 2004 жылдың мамырында Кенни Джонс пен Ронни Вуд Иан Маклаганмен бірге Лондонның The Mean Fiddler клубындағы концертінде сахнаға шықты. 2004 жылдың тамызында Вуд пен Маклаган Стюартпен Голливуд Боулда бірге болды; Вуд сондай-ақ Стюарттың 2004 жылғы бірнеше концерттерінде болды, оның ішінде Нью-Йорктің Мэдисон Сквер Гарденінде, Корольдік Альберт Холлда және Лондондағы көшедегі концертте 80 000 көрерменнің алдында өнер көрсетті. 2005 жылдың наурыз айында Маклаган Ронни Вудтың Лондон концерттеріне қосылды, сондай-ақ Кенни Джонс соңғы бис кезінде барабанда орындады; ал 2005 жылдың желтоқсанында Вуд Техастың Хьюстон қаласындағы концертте үш әнмен Иан Маклаган мен Bump Band тобына қосылды.
Реюнион
2008 жылдың 11 маусымында Род Стюарт аман қалған Faces тобының мүмкін қайта қосылу мүмкіндігін талқылап жатқанын, жаңа материал жазуды және кем дегенде бір-екі концерт өткізуді жоспарлап отырғанын мәлімдеді. 18 қарашада Род Стюарт, Рон Вуд, Иан Маклаган және Кенни Джонс, Род Стюарттың гастрольдік бас гитарисі Конрад Коршпен бірге "әндерді еске түсіре алатынын тексеру үшін" репетиция жасады; топтың ресми қайта қосылу сайты сол айдың басында іске қосылды. Дегенмен, 2009 жылдың 23 қаңтарында Род Стюарттың өкілі 2009 жылы Faces тобының қайта қосылу турнесін жоспарламайтынын мәлімдеді. 2009 жылдың 24 қыркүйегінде Faces тобы, Род Стюартсыз, Лондондағы Корольдік Альберт залында Performing Rights Society's Music Members' Benevolent Fund қайырымдылық концерті үшін қайта бірігетіні хабарланды. "Бұл біз үшін өте ерекше болады, мұндай керемет және беделді шара үшін қайта қосылудың өзі", - деді Ронни Вуд концерт туралы хабарланған кезде. "Өкінішке орай, Ронни Лейн бізбен бірге бола алмайды, бірақ оның руы бізбен бірге болады деп сенемін, Құдай оны жарылқасын". Лейннің бұрынғы әйелі Кэти осы қайырымдылық қорынан көмек алған көптеген адамдардың бірі. Іс-шара 25 қазанда өтті. Ронни Вуд, Кенни Джонс және Иан Маклаган әртүрлі вокалистермен бірге өнер көрсетті, оның ішінде Мик Хакналл Стюартты ауыстырды, ал Билл Уайман басс гитарада қайтыс болған Ронни Лейннің орнын толтырды. 2010 жылдың 25 мамырында Faces тобының ресми түрде қайта құрылғаны жарияланды, Хакналл вокалдық міндеттерді алды, ал Sex Pistols тобының Glen Matlock басс гитарада ойнады. Топ 2010 және 2011 жылдары Ұлыбритания, Бельгия, Нидерланды және Жапонияда фестивальдерде өнер көрсетті. Small Faces/Faces тобы 2012 жылы Рок-н-ролл Даңқы залына енгізілді. 23 наурызда Faces тобы 19 жылдан кейін алғаш рет Род Стюартпен бірге Даңқ залына енгізу рәсімінде ойнайтынын жариялады. Алайда, рәсімге бір күн қалғанда Стюарт гриппке шалдығып, өнер көрсетуден бас тартты, ал Хакналл оның орнына ән салуға шақырылды. 2013 жылдың маусымында YouTube-тағы сұхбатында Кенни Джонс топтың 2014 жылы Стюартпен турне үшін қайта қосылу ниетін растады. Алайда, 2014 жылдың 3 желтоқсанында Иан Маклаган қайтыс болды, бұл қайта қосылуға күмән тудырды. Род Стюарт, Ронни Вуд және Кенни Джонс 2015 жылдың 5 қыркүйегінде Хартвуд Поло клубында қайырымдылық шарасы аясында қысқа сет орындады, ал бұрынғысы Род Стюарттың 70 жылдығына арналған жеке кеште қаңтарда өткен шағын қайта қосылудан кейін болды. Концерт сыншылар тарапынан жоғары бағаланды, The Telegraph газеті оны "40 жылдық күтіске тұрарлық" деген тақырыппен "5 жұлдыз" деп бағалады. 2019 жылы жеке шарада тағы бір қайта қосылу орын алды. 2020 жылы Род Стюарт Ронни Вуд пен Кенни Джонспен бірге сол жылғы Brit Awards салтанатының финалында "Stay With Me" әнін орындады. 2021 жылдың 19 шілдесінде Кенни Джонс, Род Стюарт және Рон Вуд студияда жаңа музыка жазу үшін қайта қосылғаны хабарланды.