Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1953 жылғы Италиядағы жалпы сайлау 1953 жылы 7 маусымда өткен.
The 1953 Italian general election was held in Italy on Sunday 7 June 1953.
"Алаяқтық туралы заң"
Сайлау сайлау заңына енгізілген өзгерістермен сипатталды. Тіпті жалпы құрылым сыбайлас жемқорлықтан арылса да, үкімет жалпы көпшілік дауыс алатын коалицияға депутаттар палатасында орынның үштен екі бөлігін беретін бонус енгізді. Бұл өзгерістерге оппозициялық партиялар, сондай-ақ сәл кіші Христиан демократиясының коалициялық серіктестері қатты қарсы болды, олардың табысқа жету мүмкіндігі жоқ еді. Жаңа заңды оның қарсыластары "алдамшылық заң" деп атады, оның ішінде кейбір кішігірім үкіметтік партиялардың қарсыластары да бар, олар христиан демократиясының жасанды жер сілкінісін жоққа шығару үшін арнайы оппозициялық топтар құрды. Оның парламенттік емтиханы бүлдіруші әсерге ие болды: "Салқын соғыста кездескен саяси күштердің темір ыдыстарының арасында Сенат қыш ыдыс сияқты жарылды".
The election was characterized by changes in the electoral law. Even if the general structure remained uncorrupted, the government introduced a superbonus of two thirds of seats in the Chamber of Deputies for the coalition which would obtain at large the absolute majority of votes. The change was hugely opposed by the opposition parties as well as the smaller Christian Democracy's coalition partners, which had no realistic chances of success. The new law was called "scam law" by its detractors, including some dissidents of minor government parties who founded special opposition groups to deny the artificial landslide to Christian Democracy. Its parliamentarian exam had a disruptive effect: "Among the iron pots of political forces that faced in the Cold War, Senate cracked as earthenware pot."
Тарихи негіздер
1950 жылдары Италия НАТО одағының құрылтайшы мүшесі (1949), Біріккен Ұлттар Ұйымының мүшесі (1955) және АҚШ-тың одақтасы болды, бұл Маршалл жоспары арқылы итальян экономикасын қайта жандандыруға көмектесті. Сол жылдары Италия Еуропалық көмір және болат қауымдастығының (1952) және кейіннен Еуропалық одаққа айналған Еуропалық экономикалық қауымдастықтың (1957) құрылтайшы мүшесі болды. 1950 жылдардың соңында таңғажайып экономикалық өсім "Экономикалық керемет" деп аталды. Италиялық отбасылар жаңа байлықтарын тұңғыш рет ұзақ уақытқа жарамды тұтыну тауарларын сатып алу үшін пайдаланды. 1958-1965 жылдар аралығында теледидар иелері 12%-дан 49%-ға дейін, кір жуғыш машиналар 3%-дан 23%-ға дейін, ал тоңазытқыштар 13%-дан 55%-ға дейін өсті. Христиан демократиясының негізгі қолдау аймақтары, кейде "добыт резервуарлары" деп аталатын, Оңтүстік, Орталық және Солтүстік Шығыс Италияның ауылдық аймақтары болды, ал өнеркәсіптік Солтүстік-Батыс жұмысшы таптың үлкендігіне байланысты сол жаққа еңкейген қолдауды көбірек көрсетті. Бір қызығы, "қызыл аймақтар" (Эмилия-Романья, Тоскана және Умбрия) Италия Коммунистік партиясының тарихи жағынан кең қолдауы болған. Бұл осы өңірлерде қолданылатын ерекше жер үлестіру ("меззадра") шаруашылық келісімшарттарының салдары деп саналады. Қасиетті орын христиан демократиясын белсенді түрде қолдады, католиктің коммунистік партияға дауыс беруін өлімге әкелетін күнә деп есептеп, оның барлық жақтастарын қауымнан шығарып салды; алайда іс жүзінде көптеген коммунистер діни болып қалды, ал Эмилия адамдар діни және коммунистер болып табылатын аймақ ретінде белгілі болды. Джованнино Гуарески Дон Камильо туралы романдарын жазған Бресчелло деген ауылды сипаттап, оның тұрғындары бір уақытта діни қызметкер Камильоға және коммунистік мэр Пеппонеге адал, олар қатал бәсекелестер. 1953 жылы кедейлік туралы парламенттік комиссия итальяндық отбасылардың 24% -ы "жетім" немесе "ауыр жағдайда" екенін, тұрғын үйлердің 21% -ы толып кеткенін, оңтүстіктегі үйлердің 52% -ында ауыз су жоқ екенін және тек 57% -ында ғана дәретхана бар екенін болжады. 1950 жылдары бірнеше маңызды реформалар қолға алынды, мысалы аграрлық реформа (Селба заңы), салықтық реформа (Ванони заңы), ел экономикалық өрлеу мен даму кезеңін бастан кешірді (miracolo economico немесе "экономикалық керемет"). Осы кезеңде кедей Оңтүстікке, индустриалды Солтүстікке халықты көшірудің үлкен үрдісі орын алды. Бұл әлеуметтік қарама-қайшылықтарды, соның ішінде ескі қалыптасқан "жұмысшы аристократиясы" мен оңтүстік тектес жаңа біліктілігі төмен иммигранттар ("operaio massa") арасындағы әлеуметтік қарама-қайшылықтарды күшейтті. Сонымен қатар бай мен кедей арасындағы алшақтық әлі де едәуір. 1960 жылдардың аяғында 4 миллион италиялық (54,5 миллион халқының ішінде) жұмыссыз, жұмыссыз және кездейсоқ жұмысшылар болды деп есептелді. Тарихшы Пол Гинсборгтың айтуынша, италиялықтардың осы тобының байлығы "теледидар болса керек, бірақ басқа құндылықтары аз".
In the 1950s, Italy became a founding member of the NATO alliance (1949), a member of the United Nations (1955) and an ally of the United States, which helped to revive the Italian economy through the Marshall Plan. In the same years, Italy also became a founding member of the European Coal and Steel Community (1952) and of the European Economic Community (1957), later developed into the European Union. At the end of the 1950s an impressive economic growth was termed "Economic Miracle". Italian families used their newfound wealth to purchase consumer durables for the first time. Between 1958 and 1965, the percentage of families owning a television rose from 12% to 49%, washing machines from 3% to 23%, and fridges from 13% to 55%. Christian Democracy's main support areas, sometimes known as "vote tanks", were the rural areas in South, Center, and North East Italy, whereas the industrial North West had more left leaning support because of the larger working class. An interesting exception were the "red regions" (Emilia Romagna, Tuscany, and Umbria) where the Italian Communist Party has historically had a wide support. This is considered a consequence of the particular sharecropping ("mezzadria") farming contracts used in these regions. The Holy See actively supported Christian Democracy, judging it would be a mortal sin for a Catholic to vote for the Communist party and excommunicating all its supporters; however, in practice many Communists remained religious, and Emilia was known to be an area where people were both religious and communists. Giovannino Guareschi wrote his novels about Don Camillo describing a village, Brescello, whose inhabitants are at the same time loyal to priest Camillo and communist mayor Peppone, who are fierce rivals. In 1953, a Parliamentary Commission on poverty estimated that 24% of Italian families were either "destitute" or "in hardship", 21% of dwellings were overcrowded, 52% of homes in the South had no running drinking water, and only 57% had a lavatory. In the 1950s, several important reforms were launched, such as agrarian reform (Scelba law), fiscal reform (Vanoni law), and the country enjoyed a period of economic boom and development (miracolo economico, or "economic miracle"). In this period of time, a massive population transfer, from the impoverished South to the booming industrial North, took place. This exacerbated social contrasts, including between the old established "worker aristocracy" and the new less qualified immigrants ("operaio massa") of Southern origin. In addition, a wide gap between rich and poor continued to exist. By the end of the 1960s, it was estimated that 4 million Italians (out of a population of 54.5 million) were unemployed, underemployed, and casual labourers. As noted by the historian Paul Ginsborg, the affluent society to this section of the Italian population "might have meant a television set but precious little else."
Нәтижелер
Оппозицияның "алдамшылық заңына" қарсы арыз-шағымдар науқаны өз мақсатына жетті. Орталықшыл коалиция (DC, PSDI, PLI, PRI, SVP және PSd'Az) ұлттық дауыс берудің 49,9% -ын жеңіп алды, бұл екі үштен бір көпшілікке жету үшін бірнеше мың дауыс аз болды; сайлау орындықтардың қарапайым пропорционалдық бөлінуімен аяқталды. Кішігірім диссидент партиялар, әсіресе қысқа өмір сүрген Ұлттық демократиялық одақ, соңғы нәтижеге әсер етті. Бас партия DC, бұрынғы бес жылдағы нәтижелерді қайталамады, ол суық соғысқа байланысты ерекше жағдайларда алынған еді, және оң жаққа көптеген дауыс жоғалтты, оның ішінде қайта өркендеген итальяндық фашистік және неофашистік саясаткерлер, әсіресе Оңтүстік Италияда. Үкімет сайлауда екі палатада да нақты жұмысшы көпшілікпен жеңіске жеткенмен, күтілетін көпшілікке қол жеткізе алмағанынан болған көңілі қалмаушылық жетекші коалиция үшін үлкен проблемалар тудырды. Алсиде Де Гаспери 2 тамызда Италия парламентімен отставкаға кетуге мәжбүр болды; ол зейнеткерлікке шықты және он екі айдан кейін қайтыс болды. Заң шығарушы орган әлсіз үкіметтермен, институционалдық жауапкершіліктен бас тартқан кіші партиялармен жалғасты. Джузеппе Пелла билікке келді, бірақ бес айдан кейін ғана Пелла талап еткен Триест еркін аумағының мәртебесі туралы күшейген даулардан кейін құлдырады. Аминторе Фанфани сенім білдірмеген кезде, Марио Счелба мен Антонио Сегни PSDI мен PLI қолдаған дәстүрлі центристік коалициялармен бірге болды; біріншісі әкімшілігінің кезінде Триест мәселесі Коперді Югославияға тапсырумен аяқталды. Парламент өкілеттігін Адоне Золидің төрағалығымен азшылық үкімет аяқтады, бұл заң шығарушы органды аяқтау, ол премьер-министрдің алты түрлі билеуші атқарған қызметін әлсіретті.
The complaint campaign of the oppositions against the "scam law" reached its goal. The centrist coalition (DC, PSDI, PLI, PRI, SVP, and PSd'Az) won 49.9% of the national vote, coming just a few thousand votes short of the threshold for a two thirds majority; the election resulted in an ordinary proportional distribution of the seats. Minor dissident parties resulted determinant for the final result, especially the short lived National Democratic Alliance. DC, the leading party, did not repeat the result of five years before, which had been obtained under special conditions linked to the Cold War, and lost a lot of votes to the right wing, which included resurgent Italian Fascist and neo fascist politicians, particularly in Southern Italy. While the government won the election with a clear working majority of seats in both houses, frustration at the failure to garner the expected supermajority caused big problems for the leading coalition. Alcide De Gasperi was forced to resign by the Italian Parliament on August 2; he retired and died twelve months later. The legislature continued with weak governments, with minor parties refusing institutional responsibilities. Giuseppe Pella rose to power but fell after five months only following strong disputes about the status of the Free Territory of Trieste, which Pella was claiming. Amintore Fanfani not receiving a vote of confidence, Mario Scelba and Antonio Segni followed with more traditional centrist coalitions supported by the PSDI and the PLI; under the administration of the first one, the problem of Trieste was closed ceding Koper to Yugoslavia. The parliamentary term was closed by the minority government chaired by Adone Zoli, finishing a legislature which hugely weakened the office of the Prime Minister, held by six different rulers.